ଚିଦଣୋର୍ ଅନ୍ତରେ ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ବହିଃ । ସଙ୍କଲ୍ପେଷ୍ଟାଲିଙ୍ଗନାଦି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽତ୍ର ହି ରାଗିଣଃ
ଚେତନାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ବାହାରେ ଦେଖାଯାଏ; ଯେପରି ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା ଜିନିଷକୁ ମନରେ କଳ୍ପନା କରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରାଯାଏ, ଏହା ରାଗୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଉଦାହରଣ।
ଆଦିସର୍ଗେ ସର୍ଵଶକ୍ତିଶ୍ ଚିଦ୍ ଯଥା ଚୋଦିତାତ୍ମନା । ତଥାଶୁ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ସଙ୍କଲ୍ପମତିଵତ୍ ସ୍ଵତଃ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯେପରି ଚେତନା ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସବୁକିଛିକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦେଖିପାରେ, ସେପରି ଏହି ଚେତନା ସମସ୍ତ କଳ୍ପନାକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେ ।
ଅଭିଜାତାଶଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଯଦ୍ ଯଥା ପ୍ରତିଭାସତେ । ତତ୍ ତଥା ପଶ୍ଯତୀଵାସୌ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽତ୍ର ଶିଶୋର୍ ମନଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ ମନୋଭାବ ଥାଏ, ମନରେ ଯେଉଁପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ସେ ଏହିପରି ଦେଖିଥାଏ; ଏଠାରେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ହେଉଛି ଶିଶୁର ମନ ।
ପରମାଣୁତ ଏଵାପି ଚିନ୍ମାତ୍ରେଣାମୁନାଣୁନା । ପରିସୂକ୍ଷ୍ମତମେନୈଵ ଵିଶ୍ଵଗ୍ ଵିଶ୍ଵଂ ପ୍ରପୂରିତମ୍
ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପରମାଣୁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସୂକ୍ଷ୍ମତମ ଭାବେ ବ୍ୟାପିଛି ।
ଅଣୁର୍ ଏଵ ନ ମାତ୍ଯ୍ ଏଷ ଯୋଜନାନାଂ ଶତେଷ୍ଵ୍ ଅପି । ସର୍ଵଗତ୍ଵାଦ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଵେଦନାକୃତିଃ
ଏହି ପରମାଣୁ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ଶତ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅବିନାଶୀ; କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ଆଦି ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହାକୁ କେବଳ ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ ଜଣାଯାଏ ।
ଯଥା ଧୂର୍ତେନ ଶିଡ୍ଗେନ ପୁଂସା ବାଲଃ ପ୍ରନାଟ୍ଯତେ । ସଭ୍ରୂଵିକାରନଯନନିରୀକ୍ଷଣଵିଚେଷ୍ଟିତୈଃ
ଯେପରି ଏକ ଚତୁର ଠକ ତାଙ୍କର ଭୂଅଙ୍ଗ, ଆଖିର ଇସାରା ଓ ଭୌହର ଚଳନା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶିଶୁଙ୍କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଚଳାଇଥାଏ,
ଚିଦାଲୋକେନ ଶୁଦ୍ଧେନ ସପର୍ଵତତୃଣଂ ଜଗତ୍ । ନାଟ୍ଯତେ ଽଵିରତଂ ତଦ୍ଵଦ୍ ଵିଵୃତ୍ଯାଭିନଯଂ ସଦା
ସେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆଲୋକରେ ପାହାଡ଼, ଘାସ ସହ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ସଦା ନିରନ୍ତର ନାଟକ ଭଳି ଚଳିଥାଏ, ଏହି ଭାବନାର ଖେଳ ସବୁବେଳେ ଦେଖାଯାଏ।
ତେନୈଵାନନ୍ତରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଅଣୁନା ଵାସସା ଯଥା । ସଂଵିଦନ୍ତର୍ ଭଵେଦ୍ ବାହ୍ଯେ କୃତ୍ଵା ମେର୍ଵାଦି ଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଯେପରି ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ସୁଗନ୍ଧ ଜଣେ ଜଣେ ଜାମାକୁ ଭରି ରହିଥାଏ, ସେପରି ଚେତନା ଭିତରେ ବାହାରେ ସବୁଠାରେ ରହିଛି, ମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ତାହାଠାରୁ ବଡ଼ ଅଞ୍ଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ଆବୃତ କରିଛି।
ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନରୂପତ୍ଵାନ୍ ମେରୁତୋ ବୃହତ୍ । ଵାଲାଗ୍ରଶତଭାଗାତ୍ମାପ୍ଯ୍ ଏଷ ସୂକ୍ଷ୍ମଃ ପରୋ ଽଣୁକଃ
ଏହା ଦିଗ, ସମୟ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୀମାରେ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ; ମେରୁ ପର୍ବତଠାରୁ ବଡ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଏତେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଯେ, କେଶର ଶତଭାଗ ଅଂଶଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ।
ଶୁଦ୍ଧସଂଵେଦନାକାଶରୂପସ୍ଯ ପରମାଣୁନା । ଶୋଭତେ ନ ହି ସାମ୍ଯୋକ୍ତିର୍ ମେରୁସର୍ଷପଯୋର୍ ଇଵ
ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆକାଶ ଭଳି, ସେଇ ପରମାଣୁ ସହିତ କିଛି ତୁଳନା କରିବା ଅସମ୍ଭବ—ଯେପରି ମହାମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ଏକ ଶୋରିଷ ଦାଣାକୁ ତୁଳନା କରିହେବ ନାହିଁ।
ମାଯାକଲାପରାଣୁତ୍ଵଂ ନିର୍ମାଯା ପରମାତ୍ମତା । ହେମ୍ନୀଵ କଟକତ୍ଵେନ ନାତୋ ଽତ୍ର ସମତା ଭଵେତ୍
ମାୟାର ସୂକ୍ଷ୍ମତା ତାହାର ମାୟାମୟ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, କିନ୍ତୁ ପରମାତ୍ମା ମାୟାରୁ ଅତିତ। ଯେପରି ଗହନା ସୁନା ସହିତ ସମାନ ହୁଏନି, ସେଇପରି ଏଠାରେ କୌଣସି ସମତା ନାହିଁ।
ପ୍ରକଟୋ ଽନେନ ଦୀପେନ ପ୍ରକାଶୋ ଽନୁଭଵାତ୍ମନା । ସ୍ଵସତ୍ତାନାଶପୂର୍ଵୋ ହି ଵିନାନେନ ଭଵେତ୍ ତୁ ସଃ
ଏହି ଦୀପ ଯେଉଁଥିରେ ଅନୁଭୂତିର ଆଲୋକ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ସେଇ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ଛାଡ଼ି ଏହି ଆଲୋକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନେଇପାରେନି, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପୂର୍ବରୁ ଅଛି।
ଯଦି ସୂର୍ଯାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଏକଜଡଂ ଭଵେତ୍ । ତତଃ କିମ୍ ଆତ୍ମା କିଂ ରୂପଂ ପ୍ରକାଶସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କ୍ଵ ଵାଥ କିମ୍
ଯଦି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଡ ହେଉଥାନ୍ତା, ତେବେ ଆତ୍ମା କ'ଣ ହେଉଥାନ୍ତା, ଆଲୋକର ରୂପ କ'ଣ ହେଉଥାନ୍ତା, ଏବଂ ଏହା କେଉଁଠି କିମ୍ବା କ'ଣ ହେଉଥାନ୍ତା?
ଶୁଦ୍ଧଚିନ୍ମାତ୍ରସତ୍ତ୍ଵଂ ଯତ୍ ସ୍ଵତସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମନି ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଅଣୁନା ତେଜୋ ଦୃଷ୍ଟଂ ବହିର୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ଚେତନା ସ୍ୱତଃ ସ୍ୱ ଅନ୍ତରେ ବିରାଜିତ, ସେଇ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ରୂପେ ବାହାରେ ଦେଖାଯାଏ, ମନେ ହୁଏ ଯେଉଁଠି ବାହାରେ ଅଛି।
ତେଜାଂସ୍ଯ୍ ଅର୍କେନ୍ଦୁଵହ୍ନୀନାମ୍ ଅଭିନ୍ନାନି ତମୋଘନାତ୍ । ଏତାଵାନ୍ ଅତ୍ର ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ଯଦ୍ ଵର୍ଣେ ଶୌକ୍ଲ୍ଯକୃଷ୍ଣତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏକା ହେଉଛି, କେବଳ ଅନ୍ଧକାରର ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ। ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ମାତ୍ର ରଙ୍ଗରେ, ଧଳା କିମ୍ବା କଳା ଥିବାରେ, ତଫାତ ଅଛି।
ଯାଦୃକ୍ କଜ୍ଜଲନୀହାରମେଘନୀହାରଯୋର୍ ଭଵେତ୍ । ତାଦୃକ୍ ପ୍ରକାଶତମସୋର୍ ଭେଦଶ୍ ଚେତି ତଯୋସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ଦୀପର କାଳି କିମ୍ବା ମେଘର ଧୂଆଁରେ ଯେମିତି ତଫାତ ଥାଏ, ସେପରି ଆଲୋକ ଓ ଅନ୍ଧକାରର ଭିନ୍ନତା ମଧ୍ୟ ତାହାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି।
ଜଡଯୋର୍ ଉପଲମ୍ଭାଯ ଚିଦାଦିତ୍ଯଃ କିଲୈତଯୋଃ । ଯଦା ତପତି ତେନୈତେ ଲବ୍ଧସତ୍ତୈକତାଂ ଗତେ
ଜଡ଼ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁହିଁଠି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହିପରି ହୁଏ, ସେମାନେ ଏକାତ୍ମତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତପତ୍ଯ୍ ଏକଶ୍ ଚିଦାଦିତ୍ଯୋ ରାତ୍ରିନ୍ଦିଵମ୍ ଅତନ୍ଦ୍ରିତଃ । ଅନ୍ତର୍ ବହିଶ୍ ଶିଲାଦ୍ଯନ୍ତର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନସ୍ତମଯୋଦଯଃ
ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନ ରାତି ଅବିରତ ଜଳି ରହେ, ଭିତରେ ବାହାରେ, ପଥର ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରଭା ଅନ୍ତର୍ଧାନ ବା ଉଦୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ତ୍ରିଲୋକୀ ଭାତି ତେନେଯଂ ଜୀଵସ୍ଯ ପ୍ରଥିତାତ୍ମନଃ । ନାନୋପଲମ୍ଭଭାଣ୍ଡାଢ୍ଯା କୁଟୀ କଠିନକୋଟରା
ଏହି ଚେତନା ଆଲୋକରେ ଏଇ ତିନି ଲୋକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଜୀବର ପ୍ରକାଶିତ ଆତ୍ମା ପାଇଁ। ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଛୋଟ ଝୁପଡି କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ଗୁହା ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରଭାରେ ଉଜାଗର ହୁଏ।
ତମସ୍ତ୍ଵଂ ତମସୋ ଦେହମ୍ ଅଵିନାଶଯତାମୁନା । ତପ୍ଯତେ ଭାସଯା ଭାସା ସର୍ଵମ୍ ଆଭାସ୍ଯତେ ତମଃ
ତୁମେ ଅନ୍ଧକାର, ତୁମର ଦେହ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର; କିନ୍ତୁ ସେଇ ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭାରେ ତୁମେ ଉତ୍ତାପିତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅଛ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଆଲୋକରେ ଆଭା ପାଉଛି।
ପଦ୍ମୋତ୍ପଲୌ ଯଥାର୍କେଣ ତପତା ପ୍ରକଟୀକୃତୌ । ପ୍ରକାଶତମସୋସ୍ ସତ୍ତେ ଚିତୈଵଂ ପ୍ରକଟୀକୃତେ
ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ପଦ୍ମ ଓ କମଳ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେପରି ଆଲୋକ ଓ ଅନ୍ଧକାରର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଅର୍କଃ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅହୋରାତ୍ରଂ ଦର୍ଶଯତ୍ଯ୍ ଆକୃତିଂ ଯଥା । ଚିତିସ୍ ସଦସତୀ କୃତ୍ଵା ଦର୍ଶଯତ୍ଯ୍ ଆକୃତିଂ ତଥା
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନ ଓ ରାତି ତିଆରି କରି ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଦେଖାଏ, ସେପରି ଚେତନା ମଧ୍ୟ ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଦେଖାଇ ନିଜ ରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ଚିଦଣୋର୍ ଅନ୍ତରେ ସନ୍ତି ଵିଚିତ୍ରାନୁଭଵାଣଵଃ । ଯଥା ମଧୁରସସ୍ଯାନ୍ତଃ ପତ୍ତ୍ରପୁଷ୍ପଫଲଶ୍ରିଯଃ
ଯେପରି ମିଠା ଗଛର ଭିତରେ ପତ୍ର, ଫୁଲ ଓ ଫଳର ଶୋଭା ଥାଏ, ସେପରି ଚେତନାର ଅଣୁ ଭିତରେ ଅନେକ ଅନୁଭୂତିର ଅଣୁ ଥାଏ।
ଉଦ୍ଯନ୍ତି ଚିଦଣୋର୍ ଏତେ ସମଗ୍ରାନୁଭଵାଣଵଃ । ମଧୁମାସରସାଚ୍ ଚିତ୍ରା ଇଵ ଷଣ୍ଡପରମ୍ପରାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅନୁଭୂତିଗୁଡିକ ଚେତନାର ଅଣୁରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ଯେପରି ମଧୁ ଋତୁର ରସରୁ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲର ଗୁଛ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପରମାତ୍ମାଣୁର୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ନିସ୍ସ୍ଵାଦସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମତାଵଶାତ୍ । ସମଗ୍ରସ୍ଵାଦସତ୍ତୈକଜନକସ୍ ସ୍ଵଦତେ ସ୍ଵଯମ୍
ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଅଣୁ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ହେବାରୁ ନିଜେ ସ୍ୱାଦହୀନ, କିନ୍ତୁ ସେଇ ଏକମାତ୍ର ସମସ୍ତ ସ୍ୱାଦର ଉତ୍ସ ଓ ଭୋଗୀ।
ଯୋ ଯୋ ନାମ ରସଃ କଶ୍ଚିତ୍ ସ୍ଵସତ୍ତାଯାଂ କୃତସ୍ଥିତିଃ । ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଇଵାଦର୍ଶେ ତାଂ ଵିନା ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସୌ ସ୍ଵତଃ
ଯେଉଁସବୁ ରସ କିମ୍ବା ସାର ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମାନେ ଏକ ଦର୍ପଣରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଯେପରି, ତାହା ଛାଡ଼ି ଅଲଗା ଭାବେ ଅଛିନାହିଁ; ଦର୍ପଣ ନଥିଲେ ଯେପରି ପ୍ରତିବିମ୍ବ ନଥାଏ, ସେପରି ଏହା ନିଜେ ନିଜେ ଅଛିନାହିଁ।
ତ୍ଯଜତା ସଂଶ୍ରିତଂ ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରପରମାଣୁନା । ତ୍ଯକ୍ତଂ ଜଗଦ୍ ଅସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ସର୍ଵମ୍ ଆଶ୍ରିତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଅଣୁ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସମସ୍ତ ସଂସାର ଅଜ୍ଞାନରେ ପଡ଼ିଯାଏ; ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ କିଛି ତାହାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅଶକ୍ତଯାପ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଗୁପ୍ତୌ ସର୍ଵମ୍ ଆଚ୍ଛାଦିତଂ ଜଗତ୍ । ଚିତାଣୁତାମ୍ ଏଵ ପରାଂ ସମ୍ପ୍ରସାର୍ଯ ଵିତାନଵତ୍
ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ସଂସାର ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଢାକିଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ଛାତା ଭଳି ତାହାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଣୁସ୍ୱରୂପ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।
ଆତ୍ମଗୁପ୍ତିଂ ନ ଶକ୍ନୋତି ପରମାତ୍ମାମ୍ବରାକୃତିଃ । ମନାଗ୍ ଅପି କ୍ଷଣମ୍ ଅପି ଗଜୋ ଦୂର୍ଵାଵନେ ଯଥା
ଉଚ୍ଚତମ ଆତ୍ମାର ବିସ୍ତୃତି, ଯାହା ଆକାଶ ପରି, କେବେ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇପାରେନାହିଁ; ଯେପରି ଏକ ହାତୀ ତରୁଣ ଘାସର ମଝିରେ ଚରିପାରେନାହିଁ।
ତଥାପ୍ଯ୍ ଆକ୍ରାନ୍ତଵାନ୍ ଵିଶ୍ଵଂ ଜ୍ଞତାଂ ଗୋପଯତି କ୍ଷଣାତ୍ । ଜଗଦ୍ଧାନାଂ କଣଂ ବାଲ ଇଵାହୋ ଘନମାଯିତା
ତଥାପି, ଜଣା ଜଣା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଆବୃତ କରି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହାକୁ ଲୁଚାଇ ଦେଇଥାଏ; ଯେପରିକି ଏକ ଶିଶୁ ଖାଇବା ଗୁଟିକୁ ଗିଳି ଦିଏ, ସେପରି ଏହି ବିଶ୍ୱର ଘନ ମାୟା।