ବୀଜସ୍ଯାନ୍ତସ୍ସ୍ଥଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଵ୍ଯୋମାଦ୍ଵୈତା ସ୍ଥିତିର୍ ଯଥା । ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽନ୍ତସ୍ସ୍ଥଜଗତୋ ଵ୍ଯୋମାକ୍ଷୁବ୍ଧା ସ୍ଥିତିସ୍ ତଥା
ଯେପରି ବୀଜ ଭିତରେ ଥିବା ଗଛ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାଶରେ ଅଚଳ ରହିଥାଏ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମର ଭିତରେ ଥିବା ଜଗତମାନେ ଆକାଶ ସଦୃଶ ଶାନ୍ତିରେ ଅଚଳ ରହିଛନ୍ତି।
ଶାନ୍ତଂ ସମସ୍ତମ୍ ଅଜମ୍ ଏକମ୍ ଅନାଦିମଧ୍ଯଂ ନେହାସ୍ତି କାଚନ କଲା କଲନାଃ କଥଞ୍ଚିତ୍ । ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଶାନ୍ତମ୍ ଅତିରେକମ୍ ଅନେକମ୍ ଅଚ୍ଛମ୍ ଆଭାସରୂପମ୍ ଅଲମ୍ ଏକଵିକାସମ୍ ଆସ୍ସ୍ଵ
ଏହା ଶାନ୍ତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅଜନ୍ମା, ଏକ, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନଥିବା; ଏଠାରେ କୌଣସି ଭାଗ କିମ୍ବା ଗଣନା ନାହିଁ; ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିତ, ସାଧାରଣ ନୁହେଁ, ବହୁରୂପୀ, ପବିତ୍ର, ମାତ୍ର ଭାସ୍ମାନ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉନ୍ମୁକ୍ତିରେ ଅଛି—ଏହିରେ ଅବସ୍ଥାନ କର।
ଅହୋ ନୁ ପରମାର୍ଥୋକ୍ତିଃ ପାଵନୀ ତଵ ମନ୍ତ୍ରିଣଃ । ରାଜା ରାଜୀଵପତ୍ତ୍ରାକ୍ଷ ଇଦାନୀମ୍ ଏଷ ଭାଷତାମ୍
ହାଁ, ତୁମ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଏହି ପରମ ସତ୍ୟ କଥା ଏତେ ପବିତ୍ର କରୁଛି; ବର୍ତ୍ତମାନ କମଳପତ୍ର ନୟନ ରାଜା କଥା କହୁନ୍ତୁ।
ଏଷୋ ଽଣୁଵେଦନାଦ୍ ଵାଯୁର୍ ଵାଯୁଶ୍ ଚ ଭ୍ରାନ୍ତିଦୃଷ୍ଟିତଃ । ତତୋ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵାଯ୍ଵାଦି କେଵଲଂ ଶୁଦ୍ଧଚେତନମ୍
ଅଣୁକୁ ଅନୁଭବ କଲେ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହି ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି, ବାୟୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଅସଲି ଅଛିନାହିଁ—କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ରହିଯାଏ।
ଶବ୍ଦସଂଵେଦନାଚ୍ ଛବ୍ଦଶ୍ ଶବ୍ଦଶ୍ ଚ ଭ୍ରାନ୍ତିଦର୍ଶନମ୍ । ତତୋ ଽତ୍ର ଶବ୍ଦଶବ୍ଦାର୍ଥଦୃଷ୍ଟିର୍ ଦୂରତରଂ ଗତା
ଶବ୍ଦକୁ ଅନୁଭବ କଲେ ଶବ୍ଦ ଜନ୍ମେ, ଏହି ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିପରି, ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥର ଧାରଣା ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇଛି।
ସୋ ଽଣୁସ୍ ସର୍ଵଂ ନକିଞ୍ଚିଚ୍ ଚ ସୋ ଽହଂ ନାହଂ ସ ଏଵ ଚ । ସର୍ଵଶକ୍ତ୍ଯାତ୍ମନୋ ଽସ୍ଯୈଵ ପ୍ରତିଭୈଵାତ୍ର କାରଣମ୍
ସେଇ ଅଣୁ ସବୁକିଛି ଓ କିଛିନୁହେଁ; ମୁଁ ସେଇ, ମୁଁ ନୁହେଁ, ଏବଂ କେବଳ ସେଇ; ଏଠାରେ ସବୁଶକ୍ତିମାନ୍ ଆତ୍ମାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହିଁ କାରଣ।
ଆତ୍ମା ଯତ୍ନଶତୈଃ ପ୍ରାପ୍ଯୋ ଲବ୍ଧେ ଽସ୍ମିନ୍ ନ ଚ କିଞ୍ଚନ । ଲବ୍ଧଂ ଭଵତି ତଚ୍ ଚୈତତ୍ ପରମଂ ନାମ କିଞ୍ଚନ
ଆତ୍ମାକୁ ଶତଶଃ ଚେଷ୍ଟା କରି ପାଇଯିବାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ମିଳିଲାପରେ କିଛି ମିଳେନାହିଁ; ଯାହା ମିଳେ, ସେଇ ଏହି, ଯାହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶୂନ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତାଵଜ୍ ଜନ୍ମଵସନ୍ତେଷୁ ସଂସୃତିଵ୍ରତତିଶ୍ ଚିରମ୍ । ଵିକସତ୍ଯ୍ ଉଦିତୋ ଯାଵନ୍ ନ ବୋଧୋ ମୂଲକାଷକୃତ୍
ମୂଳକୁ କାଟିଦେଇଥିବା ଜାଗୃତି ଉଦୟ ହେଉନଥିଲେ, ଜନ୍ମର ବସନ୍ତ ରୁତୁଗୁଡ଼ିକ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ର ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ।
ଅଣୁନାନେନ ରୂପଂ ସ୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯତାମ୍ ଇଵ ଗଚ୍ଛତା । ତାପେନାମ୍ବୁ ଧିଯୈଵେଵ ସ୍ଵସ୍ଥେନୈଵାପହାରିତମ୍
ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ନିଜ ଆକୃତିରେ ଚଳିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ତାହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ମନ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଅପସାରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ତାପରେ ପାଣି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୁଏ, ଯଦ୍ୟପି ପାଣି ନିଜ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ।
ଅନେନ ସଂଵିଦଂ ନାନା ମେରୁସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନଂ ତୃଣମ୍ । ଵମିତ୍ଵା ବହିର୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଂ ମାଯାତ୍ମକମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯତେ
ଏହି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା, ବାହାରେ ମେରୁ ପର୍ବତ, ତିନି ଜଗତ, ଏବଂ ଘାସର ତିନିକିଆ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁକୁ ବାହାରକୁ ଛାଡ଼ି, ମନ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ମାୟାର ସ୍ୱରୂପକୁ ଦେଖିଥାଏ।
ଚିଦଣୋର୍ ଅନ୍ତରେ ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ବହିଃ । ସଙ୍କଲ୍ପେଷ୍ଟାଲିଙ୍ଗନାଦି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽତ୍ର ହି ରାଗିଣଃ
ଚେତନାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ବାହାରେ ଦେଖାଯାଏ; ଯେପରି ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା ଜିନିଷକୁ ମନରେ କଳ୍ପନା କରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରାଯାଏ, ଏହା ରାଗୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଉଦାହରଣ।
ଆଦିସର୍ଗେ ସର୍ଵଶକ୍ତିଶ୍ ଚିଦ୍ ଯଥା ଚୋଦିତାତ୍ମନା । ତଥାଶୁ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଂ ସଙ୍କଲ୍ପମତିଵତ୍ ସ୍ଵତଃ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯେପରି ଚେତନା ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସବୁକିଛିକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦେଖିପାରେ, ସେପରି ଏହି ଚେତନା ସମସ୍ତ କଳ୍ପନାକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେ ।
ଅଭିଜାତାଶଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଯଦ୍ ଯଥା ପ୍ରତିଭାସତେ । ତତ୍ ତଥା ପଶ୍ଯତୀଵାସୌ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତୋ ଽତ୍ର ଶିଶୋର୍ ମନଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ ମନୋଭାବ ଥାଏ, ମନରେ ଯେଉଁପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ସେ ଏହିପରି ଦେଖିଥାଏ; ଏଠାରେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ହେଉଛି ଶିଶୁର ମନ ।
ପରମାଣୁତ ଏଵାପି ଚିନ୍ମାତ୍ରେଣାମୁନାଣୁନା । ପରିସୂକ୍ଷ୍ମତମେନୈଵ ଵିଶ୍ଵଗ୍ ଵିଶ୍ଵଂ ପ୍ରପୂରିତମ୍
ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପରମାଣୁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସୂକ୍ଷ୍ମତମ ଭାବେ ବ୍ୟାପିଛି ।
ଅଣୁର୍ ଏଵ ନ ମାତ୍ଯ୍ ଏଷ ଯୋଜନାନାଂ ଶତେଷ୍ଵ୍ ଅପି । ସର୍ଵଗତ୍ଵାଦ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଵେଦନାକୃତିଃ
ଏହି ପରମାଣୁ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ଶତ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅବିନାଶୀ; କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ଆଦି ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହାକୁ କେବଳ ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ ଜଣାଯାଏ ।
ଯଥା ଧୂର୍ତେନ ଶିଡ୍ଗେନ ପୁଂସା ବାଲଃ ପ୍ରନାଟ୍ଯତେ । ସଭ୍ରୂଵିକାରନଯନନିରୀକ୍ଷଣଵିଚେଷ୍ଟିତୈଃ
ଯେପରି ଏକ ଚତୁର ଠକ ତାଙ୍କର ଭୂଅଙ୍ଗ, ଆଖିର ଇସାରା ଓ ଭୌହର ଚଳନା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶିଶୁଙ୍କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଚଳାଇଥାଏ,
ଚିଦାଲୋକେନ ଶୁଦ୍ଧେନ ସପର୍ଵତତୃଣଂ ଜଗତ୍ । ନାଟ୍ଯତେ ଽଵିରତଂ ତଦ୍ଵଦ୍ ଵିଵୃତ୍ଯାଭିନଯଂ ସଦା
ସେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଆଲୋକରେ ପାହାଡ଼, ଘାସ ସହ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ସଦା ନିରନ୍ତର ନାଟକ ଭଳି ଚଳିଥାଏ, ଏହି ଭାବନାର ଖେଳ ସବୁବେଳେ ଦେଖାଯାଏ।
ତେନୈଵାନନ୍ତରୂପତ୍ଵାଦ୍ ଅଣୁନା ଵାସସା ଯଥା । ସଂଵିଦନ୍ତର୍ ଭଵେଦ୍ ବାହ୍ଯେ କୃତ୍ଵା ମେର୍ଵାଦି ଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଯେପରି ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ସୁଗନ୍ଧ ଜଣେ ଜଣେ ଜାମାକୁ ଭରି ରହିଥାଏ, ସେପରି ଚେତନା ଭିତରେ ବାହାରେ ସବୁଠାରେ ରହିଛି, ମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ତାହାଠାରୁ ବଡ଼ ଅଞ୍ଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ଆବୃତ କରିଛି।
ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନରୂପତ୍ଵାନ୍ ମେରୁତୋ ବୃହତ୍ । ଵାଲାଗ୍ରଶତଭାଗାତ୍ମାପ୍ଯ୍ ଏଷ ସୂକ୍ଷ୍ମଃ ପରୋ ଽଣୁକଃ
ଏହା ଦିଗ, ସମୟ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୀମାରେ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ; ମେରୁ ପର୍ବତଠାରୁ ବଡ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଏତେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଯେ, କେଶର ଶତଭାଗ ଅଂଶଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ।
ଶୁଦ୍ଧସଂଵେଦନାକାଶରୂପସ୍ଯ ପରମାଣୁନା । ଶୋଭତେ ନ ହି ସାମ୍ଯୋକ୍ତିର୍ ମେରୁସର୍ଷପଯୋର୍ ଇଵ
ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆକାଶ ଭଳି, ସେଇ ପରମାଣୁ ସହିତ କିଛି ତୁଳନା କରିବା ଅସମ୍ଭବ—ଯେପରି ମହାମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ଏକ ଶୋରିଷ ଦାଣାକୁ ତୁଳନା କରିହେବ ନାହିଁ।
ମାଯାକଲାପରାଣୁତ୍ଵଂ ନିର୍ମାଯା ପରମାତ୍ମତା । ହେମ୍ନୀଵ କଟକତ୍ଵେନ ନାତୋ ଽତ୍ର ସମତା ଭଵେତ୍
ମାୟାର ସୂକ୍ଷ୍ମତା ତାହାର ମାୟାମୟ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, କିନ୍ତୁ ପରମାତ୍ମା ମାୟାରୁ ଅତିତ। ଯେପରି ଗହନା ସୁନା ସହିତ ସମାନ ହୁଏନି, ସେଇପରି ଏଠାରେ କୌଣସି ସମତା ନାହିଁ।
ପ୍ରକଟୋ ଽନେନ ଦୀପେନ ପ୍ରକାଶୋ ଽନୁଭଵାତ୍ମନା । ସ୍ଵସତ୍ତାନାଶପୂର୍ଵୋ ହି ଵିନାନେନ ଭଵେତ୍ ତୁ ସଃ
ଏହି ଦୀପ ଯେଉଁଥିରେ ଅନୁଭୂତିର ଆଲୋକ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ସେଇ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ଛାଡ଼ି ଏହି ଆଲୋକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନେଇପାରେନି, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପୂର୍ବରୁ ଅଛି।
ଯଦି ସୂର୍ଯାଦିକଂ ସର୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଏକଜଡଂ ଭଵେତ୍ । ତତଃ କିମ୍ ଆତ୍ମା କିଂ ରୂପଂ ପ୍ରକାଶସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କ୍ଵ ଵାଥ କିମ୍
ଯଦି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଡ ହେଉଥାନ୍ତା, ତେବେ ଆତ୍ମା କ'ଣ ହେଉଥାନ୍ତା, ଆଲୋକର ରୂପ କ'ଣ ହେଉଥାନ୍ତା, ଏବଂ ଏହା କେଉଁଠି କିମ୍ବା କ'ଣ ହେଉଥାନ୍ତା?
ଶୁଦ୍ଧଚିନ୍ମାତ୍ରସତ୍ତ୍ଵଂ ଯତ୍ ସ୍ଵତସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମନି ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଅଣୁନା ତେଜୋ ଦୃଷ୍ଟଂ ବହିର୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ଚେତନା ସ୍ୱତଃ ସ୍ୱ ଅନ୍ତରେ ବିରାଜିତ, ସେଇ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ରୂପେ ବାହାରେ ଦେଖାଯାଏ, ମନେ ହୁଏ ଯେଉଁଠି ବାହାରେ ଅଛି।
ତେଜାଂସ୍ଯ୍ ଅର୍କେନ୍ଦୁଵହ୍ନୀନାମ୍ ଅଭିନ୍ନାନି ତମୋଘନାତ୍ । ଏତାଵାନ୍ ଅତ୍ର ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ଯଦ୍ ଵର୍ଣେ ଶୌକ୍ଲ୍ଯକୃଷ୍ଣତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏକା ହେଉଛି, କେବଳ ଅନ୍ଧକାରର ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ। ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ମାତ୍ର ରଙ୍ଗରେ, ଧଳା କିମ୍ବା କଳା ଥିବାରେ, ତଫାତ ଅଛି।
ଯାଦୃକ୍ କଜ୍ଜଲନୀହାରମେଘନୀହାରଯୋର୍ ଭଵେତ୍ । ତାଦୃକ୍ ପ୍ରକାଶତମସୋର୍ ଭେଦଶ୍ ଚେତି ତଯୋସ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ଦୀପର କାଳି କିମ୍ବା ମେଘର ଧୂଆଁରେ ଯେମିତି ତଫାତ ଥାଏ, ସେପରି ଆଲୋକ ଓ ଅନ୍ଧକାରର ଭିନ୍ନତା ମଧ୍ୟ ତାହାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି।
ଜଡଯୋର୍ ଉପଲମ୍ଭାଯ ଚିଦାଦିତ୍ଯଃ କିଲୈତଯୋଃ । ଯଦା ତପତି ତେନୈତେ ଲବ୍ଧସତ୍ତୈକତାଂ ଗତେ
ଜଡ଼ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁହିଁଠି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହିପରି ହୁଏ, ସେମାନେ ଏକାତ୍ମତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତପତ୍ଯ୍ ଏକଶ୍ ଚିଦାଦିତ୍ଯୋ ରାତ୍ରିନ୍ଦିଵମ୍ ଅତନ୍ଦ୍ରିତଃ । ଅନ୍ତର୍ ବହିଶ୍ ଶିଲାଦ୍ଯନ୍ତର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନସ୍ତମଯୋଦଯଃ
ଚେତନାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନ ରାତି ଅବିରତ ଜଳି ରହେ, ଭିତରେ ବାହାରେ, ପଥର ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରଭା ଅନ୍ତର୍ଧାନ ବା ଉଦୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ତ୍ରିଲୋକୀ ଭାତି ତେନେଯଂ ଜୀଵସ୍ଯ ପ୍ରଥିତାତ୍ମନଃ । ନାନୋପଲମ୍ଭଭାଣ୍ଡାଢ୍ଯା କୁଟୀ କଠିନକୋଟରା
ଏହି ଚେତନା ଆଲୋକରେ ଏଇ ତିନି ଲୋକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଜୀବର ପ୍ରକାଶିତ ଆତ୍ମା ପାଇଁ। ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଛୋଟ ଝୁପଡି କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ଗୁହା ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରଭାରେ ଉଜାଗର ହୁଏ।
ତମସ୍ତ୍ଵଂ ତମସୋ ଦେହମ୍ ଅଵିନାଶଯତାମୁନା । ତପ୍ଯତେ ଭାସଯା ଭାସା ସର୍ଵମ୍ ଆଭାସ୍ଯତେ ତମଃ
ତୁମେ ଅନ୍ଧକାର, ତୁମର ଦେହ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର; କିନ୍ତୁ ସେଇ ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭାରେ ତୁମେ ଉତ୍ତାପିତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅଛ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଆଲୋକରେ ଆଭା ପାଉଛି।