ତାମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ମହାଵୀରୌ ତଥୈଵାକ୍ଷୁଭିତୌ ସ୍ଥିତୌ । ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ଵିମୋହାଯ ଯଦ୍ ଵିଵିକ୍ତସ୍ଯ ଚେତସଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଲେ; ଯେଉଁ ମନ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେଠି କୌଣସି ଭ୍ରମ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ମହାରାକ୍ଷସି ସଂରମ୍ଭୋ ହାସାତ୍ମା କିମ୍ ଅଯଂ ତଵ । ଲଘଵୋ ହ୍ଯ୍ ଅଥ ଵା ନାର୍ଯୋ ଲାଘଵେ ଽପ୍ଯ୍ ଅତିସମ୍ଭ୍ରମାଃ
ହେ ବଡ଼ ରାକ୍ଷସୀ, ତୁମର ଏହି କ୍ରୋଧ କି ହସିବା ଭଳି? ନାରୀମାନେ ସାଧାରଣତଃ ହାଲୁକା ମନର ହୁଅନ୍ତି, କିମ୍ବା ହାଲୁକା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତ୍ଯଜ ସଂରମ୍ଭମ୍ ଆରମ୍ଭୋ ନାଯଂ ତଵ ଵିରାଜତେ । ଵିଷଯେ ହି ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଧୀମନ୍ତସ୍ ସ୍ଵାର୍ଥସାଧକାଃ
କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡ଼; ଏହି ଉତ୍ସାହ ତୁମକୁ ମନା ହୁଏ ନାହିଁ। ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଦୁନିଆରେ କେବଳ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵାଦୃଶୀନାଂ ସହସ୍ରାଣି ମଷିକାନାମ୍ ଇଵାବଲେ । ଅସ୍ମାକଂ ଵାସନାଵାତ୍ଯାଵ୍ଯୂଢାନି ତୃଣପର୍ଣଵତ୍
ତୁମେ ଯେପରି ଅଶକ୍ତ, ଏମାନଙ୍କ ପରି ହଜାର ଲୋକ ଆମ ପାଇଁ ମାଛି ଭଳି ଅପରିଗଣ୍ୟ; ଆମ ଦୃଢ଼ ଆଦତଗୁଡିକ ଏମାନଙ୍କୁ ତିନି ପତ୍ର ଭଳି ଉଡାଇ ଦେଇଥାଏ।
ସଂରମ୍ଭଜ୍ଵରମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ସମଯା ସ୍ଵସ୍ଥଯା ଧିଯା । ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଚ ଵ୍ଯଵହାରିଣ୍ଯା ସୋ ଽର୍ଥଃ ପ୍ରାଜ୍ଞେନ ସାଧ୍ଯତେ
କ୍ରୋଧର ଜ୍ୱରକୁ ଛାଡି, ଶାନ୍ତ ମନ ଓ ବ୍ୟବହାରିକ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ସାଧନ କରିଥାଏ।
ସ୍ଵେନୈଵ ଵ୍ଯଵହାରେଣ କାର୍ଯଂ ସିଧ୍ଯତୁ ମାଥଵା । ମହାନିଯତିନୀତ୍ଯୈଵ ଭ୍ରମସ୍ଯାଵସରୋ ହି କଃ
ମାଥବ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଫଳ ହେଉ; ବଡ଼ ନିୟତିର ଶାସନରେ ଭ୍ରମ ପାଇଁ କେବେ ସୁଯୋଗ ନାହିଁ।
କଥଯାଭିମତଂ କିଂ ତେ କିମ୍ ଅର୍ଥଯସି ଵାର୍ଥିନୀ । ଅର୍ଥୀ ସ୍ଵପ୍ନେ ଽପି ନାସ୍ମାକମ୍ ଅପ୍ରାପ୍ତାର୍ଥଃ ପୁରୋଗତଃ
ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ସେଥିରେ କଥା କର; କଣ ଚାହୁଁଛ, ମାଗୁଥିବା ଜଣେ? ଆମେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଅପ୍ରାପ୍ତ ଜିନିଷ ପଛରେ ଚାଲିନଥାଉ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତା ସା ତଦା ତେନ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ରାକ୍ଷସୀ । ଅହୋ ନୁ ଵିମଲାଚାରଂ ସତ୍ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷସିଂହଯୋଃ
ସେତିକି ସେ ରାକ୍ଷସୀ ସମୟରେ ଏହିପରି କହିବା ପରେ ଚିନ୍ତା କଲା, 'ଆହା! ଏହି ପୁରୁଷସିଂହମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଏବଂ ଆଚରଣ କେତେ ସଫା ଓ ଶୁଦ୍ଧ!'
ନ ସାମାନ୍ଯାଵ୍ ଇମୌ ମନ୍ଯେ ଚିତ୍ରୈଵେଯଂ ଚମତ୍କୃତିଃ । ଵଚୋଵକ୍ତ୍ରେକ୍ଷଣାନ୍ଯ୍ ଏଵ ଵଦନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ଵିନିଶ୍ଚଯମ୍
ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ଭାବି ନାହିଁ; ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏକଦମ ଅଦ୍ଭୁତ। ସେମାନଙ୍କର କଥା, ସ୍ୱର ଓ ଦୃଷ୍ଟି ମାତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ମନର ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି।
ଵଚୋଵକ୍ତ୍ରେକ୍ଷିତଦ୍ଵାରୈର୍ ଧୀମତାମ୍ ଆଶଯା ମିଥଃ । ଏକୀଭଵନ୍ତି ସରିତାଂ ପଯାଂସି ଵଲନୈର୍ ଇଵ
ବାକ୍ୟ, କଥା ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଏକାଠି ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ନଦୀର ଜଳ ଏହାର ଦାରା ମିଶିଯାଏ।
ଆଭ୍ଯାଂ ପ୍ରାଯଃ ପରିଜ୍ଞାତୋ ମମ ଭାଵୋ ଽନଯୋର୍ ମଯା । ନ ଵିନାଶ୍ଯୌ ମଯେମୌ ଵା ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାଵିନାଶିନୌ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ମାନେ ମୋର ଭାବକୁ ଅଧିକାଂଶ ଜାଣିପାରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଭାବକୁ ଜାଣିପାରିଛି। ଏମାନେ ମୋର ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେବି ନାହିଁ, କାରଣ ଆମେ ସବୁ ଅବିନାଶୀ।
ମନ୍ଯେ ଭଵତ ଆତ୍ମଜ୍ଞୌ ନାତ୍ମଜ୍ଞାନାଦ୍ ଋତେ ମତିଃ । ପ୍ରମୃଷ୍ଟସଦସଦ୍ଭାଵା ଭଵତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତଭଯା ମୃତେଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ଦୁଇଜଣ ନିଜର ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି; ଆତ୍ମା ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା ଠିକ୍ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତିର ଭାବକୁ ସଫା କରାଯାଏ, ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ତଦ୍ ଏତୌ ପରିପୃଚ୍ଛାମି କଞ୍ଚିତ୍ ସନ୍ଦେହମ୍ ଉତ୍ଥିତମ୍ । ପ୍ରାପ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନ ପୃଚ୍ଛନ୍ତି ଯେ କିଞ୍ଚିତ୍ ତେ ନରାଧମାଃ
ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମୋର ଏକ ସନ୍ଦେହ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି। ଯେମାନେ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା ପରେ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ପୃଚ୍ଛାଯୈ ତନ୍ ନାନାଵସରଂ ତତମ୍ । ଅକାଲକଲ୍ପାଭ୍ରରଵଂ ହାସଂ ସଂଯମ୍ଯ ସାବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ତୟାରି କଲେ; ଅସମୟରେ ମেঘର ଭଳି ହସକୁ ଦମ୍ ଦେଇ, କହିଲେ:
କୌ ଭଵନ୍ତୌ ନରୌ ଵୀରୌ କଥ୍ଯତାମ୍ ଇତି ମେ ଽନଘୌ । ଜାଯତେ ଦର୍ଶନାଦ୍ ଏଵ ମୈତ୍ରୀ ଵିଷଦଚେତସାମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣ ନିରପରାଧ ଓ ସାହସୀ ପୁରୁଷ କିଏ? ଦୟାକରି ମୋତେ କହନ୍ତୁ। ଶୁଧ୍ଧ ହୃଦୟ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମିତ୍ରତା ସହଜରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅଯଂ ରାଜା କିରାତାନାମ୍ ଅସ୍ଯାହଂ ମନ୍ତ୍ରିତାଂ ଗତଃ । ଉଦ୍ଯତୌ ରାତ୍ରିଚାରେଣ ତ୍ଵାଦୃଗ୍ଜନଵିନିଗ୍ରହେ
ଏହି ରାଜା କିରାତମାନଙ୍କର ଶାସକ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ହେଇଛି; ଆମେ ରାତିରେ ଦୂର୍ଗମ ଦେଖାଶୁଣା କରୁଛୁ, ତୁମ ପରି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ପାଇଁ।
ରାଜ୍ଞୋ ରାତ୍ରିନ୍ଦିନଂ ଧର୍ମୋ ଦୁଷ୍ଟଭୂତଵିନିଗ୍ରହଃ । ସ୍ଵଧର୍ମତ୍ଯାଗିନୋ ଯେ ତୁ ତେ ଵିନାଶାନଲେନ୍ଧନମ୍
ରାଜାଙ୍କର ଦିନ ଓ ରାତିର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିବା; ଯେମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ବିନାଶ ଅଗ୍ନିର ଜଳନା ହୋଇଯାନ୍ତି।
ରାଜ୍ଞସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅସି ଦୁର୍ମନ୍ତ୍ରୀ ଦୁର୍ମନ୍ତ୍ରିତ୍ଵାଦ୍ ଅରାଡ୍ ଅଯମ୍ । ସଦ୍ଭୂପସ୍ଯ ଭଵେନ୍ ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜା ସନ୍ମନ୍ତ୍ରିଣା ଭଵେତ୍
ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ ଭୁଲ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିବା ମନ୍ତ୍ରୀ, ଏହି ଭୁଲ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅରାଡ ଆସିଛି; ଭଲ ମନ୍ତ୍ରୀ ସଦ୍ଭାବ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଥାଏ, ଏବଂ ରାଜା ଜଣେ ଜଣେ ଭଲ ମନ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତମ ହୁଅନ୍ତି।
ରାଜୈଵାଦୌ ଵିଵେକେନ ଯୋଜନୀଯସ୍ ସୁମନ୍ତ୍ରିଣା । ତେନାର୍ଯତାମ୍ ଉପାଯାତି ଯଥା ରାଜା ତଥା ପ୍ରଜାଃ
ରାଜାକୁ ଆରମ୍ଭରେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ସଠିକ ଉପଦେଶ ଦେଇ ନିୟମିତ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମତା ଆସେ—ଯେପରି ରାଜା, ସେପରି ତାଙ୍କର ପ୍ରଜା।
ସମଗ୍ରଗୁଣଜାଲାନାମ୍ ଅଧ୍ଯାତ୍ମଜ୍ଞାନମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ । ତଦ୍ଵଦ୍ ରାଜା ଭଵେଦ୍ ରାଜା ତଦ୍ଵନ୍ ମନ୍ତ୍ରୀ ଚ ମନ୍ତ୍ରଵିତ୍
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଏକଠା ଭଣ୍ଡାର; ଏହିପରି, ରାଜା ସତ୍ୟରେ ରାଜା ହେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ ହେବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଭୁତ୍ଵଂ ସମଦୃଷ୍ଟିତ୍ଵଂ ତଚ୍ ଚ ସ୍ଯାଦ୍ ରାଜଵିଦ୍ଯଯା । ତାମ୍ ଏଵ ଯୋ ନ ଜାନାତି ନାସୌ ମନ୍ତ୍ରୀ ନ ସୋ ଽଧିପଃ
ଶାସନ କ୍ଷମତା ଓ ସମଦୃଷ୍ଟି ରାଜା ଜ୍ଞାନରୁ ଆସେ; ଯେଉଁଠି ଏହି ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ସେ ନ ମନ୍ତ୍ରୀ, ନ ଅଧିପତି।
ଭଵନ୍ତୌ ତଦ୍ଵିଦୌ ସାଧୂ ଯଦି ତଚ୍ ଛ୍ରେଯ ଆପ୍ସ୍ଯଥଃ । ନୋ ଚେଦ୍ ଅନର୍ଥଦୌ ସ୍ଵସ୍ଯାଃ ପ୍ରକୃତେର୍ ନାଦ୍ମ୍ଯ୍ ଅହଂ ଯୁଵାମ୍
ତମେ ଦୁଇଜଣେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ରଖିଥିଲେ, ତମେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇବେ; ନହେଲେ, କେବଳ ଅନର୍ଥ ଆଣିବେ, ଏବଂ ମୁଁ ତମକୁ ମୋର ସ୍ବଭାବର ଅଂଶ ଭାବିବିନାହିଁ।
ଏକୋପାଯେନ ମତ୍ପାର୍ଶ୍ଵାଦ୍ ବାଲକାଵ୍ ଉତ୍ତରିଷ୍ଯଥଃ । ମତ୍ପ୍ରଶ୍ନପଞ୍ଜରଂ ସାରଂ ଚେଦ୍ ଵିଚାରଯଥୋ ଧିଯା
ମୋ ପାଖରୁ ତମେ ଦୁଇଜଣେ ଏକ ଉପାୟରେ ପାର ହେବ; ଯଦି ତମେ ମୋ ପ୍ରଶ୍ନର ଖଞ୍ଜରର ସାର ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିପାରିବ।
ପ୍ରଶ୍ନାନି ମାଂ କଥଯ ପାର୍ଥିଵ ନାଥ ମନ୍ତ୍ରିନ୍ନ୍ ଅତ୍ରାର୍ଥିନୀ ଭୃଶମ୍ ଅହଂ ପରିପୂରଯାର୍ଥମ୍ । ଅଙ୍ଗୀକୃତାର୍ଥମ୍ ଅଦଦତ୍ କ ଇଵାସ୍ତି ଲୋକେ ଦୋଷେଣ ସଙ୍କ୍ଷଯକରେଣ ନ ଯୁଜ୍ଯତେ ଯଃ
ରାଜା, ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡିକ କହନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ମୁଁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ। ଏହି ସଂସାରରେ କିଏ ଅନୁରୋଧ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାହା ପୂରଣ କରେନି, ଯଦି କୌଣସି ଦୋଷ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଇ ନଷ୍ଟି କରେନି?
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ରାକ୍ଷସୀ ପ୍ରଶ୍ନାନ୍ ସା ଵକ୍ତୁମ୍ ଉପଚକ୍ରମେ । ଉଚ୍ଯତାମ୍ ଇତି ରାଜ୍ଞୋକ୍ତେ ତାନ୍ ଇମାଞ୍ ଶୃଣୁ ରାଘଵ
ଏପରି କହି, ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡିକ ପଚାରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ରାଜା କହିଲେ, 'କହ', ତେଣୁ ରାଘବ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡିକ ଶୁଣ।
ଏକସ୍ଯାନେକସଙ୍ଖ୍ଯସ୍ଯ କସ୍ଯାଣୋର୍ ଅମ୍ବୁଧେର୍ ଇଵ । ଅନ୍ତର୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଲକ୍ଷାଣି ଲୀଯନ୍ତେ ବୁଦ୍ବୁଦା ଇଵ
ଏକରେ, ଅନେକରେ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମରେ, ସାଗରରେ ଯେପରି—ଭିତରେ, ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଫୁଲା ଫୁଲା ପାଣିବୁଦ୍ବୁଦ ଭଳି ଲିନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
କିମ୍ ଆକାଶମ୍ ଅନାକାଶଂ ନକିଞ୍ଚିତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ କିମ୍ । କୋ ଽହମ୍ ଏଵାପି ସମ୍ପନ୍ନଃ କୋ ଭଵାନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ
ଆକାଶ କଣ, ଅନାକାଶ କଣ, କିଛି ନାହିଁ କଣ, କିଛି ଅଛି କଣ? ମୁଁ କିଏ, ଯେଉଁଠି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅଛି, ଆପଣ କିଏ, ଏଠି ମୁଁ କିଏ ଦଢ଼ି ଅଛି?
ଗଚ୍ଛନ୍ ନ ଗଚ୍ଛତି ଚ କଃ କୋ ଽତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଏଵ ତିଷ୍ଠତି । କଶ୍ ଚେତନୋ ଽପି ପାଷାଣଃ କଶ୍ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମନି ଚିତ୍ରକୃତ୍
କିଏ ଚାଲିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଚାଲିନଥିବା, କିଏ ଦଢ଼ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଦଢ଼ ରହିଥିବା? କିଏ ଜୀବନ୍ତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ପଥର ପରି, ଏବଂ କିଏ ଆକାଶରେ ଅଦ୍ଭୁତ କାମ କରିଥିବା?
ଵହ୍ନିତାମ୍ ଅଜହଚ୍ ଚୈଵ କଶ୍ ଚ ଵହ୍ନିର୍ ନ ଦାହକଃ । ଅଵହ୍ନେର୍ ଜାଯତେ ଵହ୍ନିଃ କସ୍ମାଦ୍ ରାଜନ୍ ନିରନ୍ତରମ୍
କିଏ ଅଗ୍ନି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତାହାର ତପ୍ତତା ଛାଡ଼ିନଥିବା, ଏବଂ କିଏ ଅଗ୍ନି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଜଳାଇନଥିବା? ଅଗ୍ନି ନଥିବା ସ୍ଥାନରୁ କିପରି ଅଗ୍ନି ସବୁବେଳେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ରାଜା?
ଅଚନ୍ଦ୍ରାର୍କାଗ୍ନିତାରୋ ଽପି କୋ ଽଵିନାଶଃ ପ୍ରକାଶକଃ । ଅନେତ୍ରଲଭ୍ଯାତ୍ କସ୍ମାଚ୍ ଚ ପ୍ରକାଶଶ୍ ଚ ପ୍ରଵର୍ତତେ
କିଏ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ତାରା ନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଅବିନାଶୀ ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା? ଏବଂ କଣ ଦୃଷ୍ଟି ଉପରେ ନ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, କିପରି ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ?