ଆଦିସର୍ଗେ ଚ ନିଯମଃ କୃତଃ ପଙ୍କଜଜନ୍ମନା । ହିଂସ୍ରାଭିଭୋଜନାଯାସ୍ତୁ ମୂଢାତ୍ମା ନାତ୍ମଵାନ୍ ଇତି
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଜଣେ ନିୟମ ଦେଇଥିଲେ: ଅଜ୍ଞାନୀ ଆତ୍ମା ହିଁ ହିଂସା ଓ ଭକ୍ଷଣ ପାଇଁ, ନିଜ ଆତ୍ମା ଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଇମୌ ମଯୈଵାଦ୍ଯ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯୌ ଭୋଜ୍ଯତାଂ ଗତୌ । ଅଭଵ୍ଯ ଏଵ ନିର୍ଦୋଷଂ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଅର୍ଥମ୍ ଉପେକ୍ଷତେ
ତେଣୁ ଆଜି ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ମୁଁ ଖାଇବି, କାରଣ ଏମାନେ ଖାଦ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଦୋଷହୀନ ଅବସର ଆସିଥାଏ, ତାହାକୁ ଅଭାଗା ଲୋକମାନେ ଅନଦେଖା କରନ୍ତି।
ମା କଦାଚିଦ୍ ଇମୌ ସ୍ଯାତାଂ ଗୁଣଯୁକ୍ତୌ ମହାଶଯୌ । ତାଦୃଙ୍ନରଵିନାଶୋ ହି ସ୍ଵଭାଵାନ୍ ମେ ନ ରୋଚତେ
ଏହି ଦୁଇଟି କେବେ ବି ଗୁଣୀ ଓ ଉତ୍ତମ ମନ୍ଷ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ। ଏପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଶ ମୋର ସ୍ଵଭାବକୁ ମନେ ପସନ୍ଦ ନାହିଁ।
ତଦ୍ ଏତୌ ସମ୍ପରୀକ୍ଷେ ଽହଂ ଯଦି ତାଵଦ୍ ଗୁଣାନ୍ଵିତୌ । ତଦ୍ ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ନ କରୋମ୍ଯ୍ ଏତୌ ନ ହିଂସ୍ଯା ଗୁଣିନଃ କ୍ଵଚିତ୍
ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ଦୁଇଟିକୁ ଭଲଭାବରେ ଯାଞ୍ଚିବି; ଯଦି ଏମାନେ ଗୁଣୀ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଏମାନେକୁ ଖାଇବି ନାହିଁ। ଗୁଣୀ ଲୋକମାନେକୁ କେବେ ବି କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅକୃତ୍ରିମଂ ସୁଖଂ କୀର୍ତିମ୍ ଆଯୁଶ୍ ଚୈଵାଭିଵାଞ୍ଛତା । ସର୍ଵାଭିମତଦାନେନ ପୂଜନୀଯା ଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ସୁଖ, ଖ୍ୟାତି ଓ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୁଣୀ ଲୋକମାନେକୁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦି ନଶ୍ଯାମି ଦେହେନ ତନ୍ ନ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ଗୁଣାନ୍ଵିତମ୍ । ସୁଖଯନ୍ତି ହି ଚେତାଂସି ଜୀଵିତାଦ୍ ଅପି ସାଧଵଃ
ମୁଁ ଏହି ଦେହ ସହିତ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବି, ତେବେ ଗୁଣମୟ ଜିନିଷର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବିନାହିଁ। କାରଣ, ଏହି ଜୀବନ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ହୃଦୟକୁ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅପି ଜୀଵିତଦାନେନ ଗୁଣିନଂ ପରିପାଲଯେତ୍ । ଗୁଣଵତ୍ସଙ୍ଗମୌଷଧ୍ଯା ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତି ମିତ୍ରତାମ୍
ଗୁଣବନ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁଣବନ୍ତଙ୍କ ସାଙ୍ଗତିର ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ମିତ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ଯତ୍ରାହମ୍ ଅପି ରକ୍ଷାମି ରାକ୍ଷସୀ ଗୁଣଶାଲିନମ୍ । ତତ୍ରାନ୍ଯଶ୍ ଚାନୁକୁର୍ଯାତ୍ ତଂ ହୃଦ୍ଵିଚାରମ୍ ଇଵାମଲମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ହୋଇ ଗୁଣଶାଳିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରୁଛି, ସେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭଲ କରିବେ, ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚିନ୍ତା ହୃଦୟରେ ଉପଜେ।
ଉଦାରଗୁଣଯୁକ୍ତା ଯେ ଵିହରନ୍ତୀହ ଦେହିନଃ । ଧରାତଲେନ୍ଦଵସ୍ ସଙ୍ଗାଦ୍ ଭୃଶଂ ଶୀତଲଯନ୍ତି ତେ
ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଏଠାରେ ଦେହ ଧାରଣ କରି ରହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅଟୁଟ ସାଙ୍ଗତି ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟକୁ ବହୁତ ଶୀତଳ କରନ୍ତି।
ମୃତିର୍ ଗୁଣତିରସ୍କାରୋ ଜୀଵିତଂ ଗୁଣିସଂଶ୍ରଯଃ । ଫଲଂ ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗାଦି ଜୀଵିତାଦ୍ ଗୁଣିସଂଶ୍ରଯାତ୍
ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଛି ଗୁଣର ତ୍ୟାଗ; ଜୀବନ ହେଉଛି ଗୁଣବାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ସ୍ବର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଫଳ, ଏହା ଜୀବନରେ ଗୁଣବାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବାରୁ ମିଳେ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଇମୌ ପରୀକ୍ଷେ ଽହଂ କଦାଚିତ୍ ପ୍ରଶ୍ନଲୀଲଯା । କିଂ ମାନଜ୍ଞାନକାଵ୍ ଏତାଵ୍ ଇତି ତାମରସେକ୍ଷଣୌ
ତେଣୁ, ମୁଁ କେବେ କେବେ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମଜାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରି ଯାଞ୍ଚ କରେ: ଏହି ଦୁଇଜଣ କି ମାନ, ଜ୍ଞାନ ଓ କବିତାର ଅଧିକାରୀ? ମନୋରମ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମନେ।
ଆଦୌ ଵିଚାର୍ଯ ସୁଗୁଣାଗୁଣଲେଶଯୁକ୍ତିମ୍ ଆଗସ୍ ତତୋ ଽଧିକତରଂ ଚ ଗୁଣାଦ୍ ଯାଦି ସ୍ଯାତ୍ । କୁର୍ଯାତ୍ ତତସ୍ ସମୁପପତ୍ତିଵଶେନ ଦଣ୍ଡଂ ଦଣ୍ଡ୍ଯସ୍ଯ ଲଘ୍ଵ୍ ଅଥ ଦୃଢଂ ଧନସମ୍ଭଵେ ଵା
ପ୍ରଥମେ ଗୁଣ ଓ ଅଗୁଣର ଅବସ୍ଥା ଓ ଦୋଷର ପରିମାଣ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଦୋଷ ଗୁଣଠାରୁ ଅଧିକ ହୁଏ, ତେବେ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ — ଦୋଷୀକୁ ଅନୁଯୋଗ କ୍ଷମାନ୍ୱୟ, କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର, କିମ୍ବା ଅର୍ଥଦଣ୍ଡ, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ।
ଅଥ ସା ରାକ୍ଷସୀ ରକ୍ଷଃକୁଲକାନନମଞ୍ଜରୀ । ତମସ୍ଯ୍ ଏଵାଭ୍ରଲେଖେଵ ଗମ୍ଭୀରଂ ନିନନାଦ ସା
ତାପରେ, ସେ ରାକ୍ଷସୀ — ରାକ୍ଷସ କୁଳର ଅରଣ୍ୟର ଫୁଲ — ଅନ୍ଧାରରେ ମେଘର ଚିହ୍ନପରି ଗଭୀର ଗର୍ଜନ କଲା।
ନାଦାନ୍ତେ ସମୁଵାଚେଦଂ ପ୍ରୀଙ୍କାରପରୁଷଂ ଵଚଃ । ଗର୍ଜିତାନନ୍ତରଂ ଜାତକରକାଶନିଶବ୍ଦଵତ୍
ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ, ଏହା କଠୋର ଏବଂ ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦ କହିଲା—ଏହା ବିଜୁଳିର ତଡ଼ିତ ଶବ୍ଦ ଭଳି, ବଜ୍ରପାତ ପରେ ଆସୁଥିବା ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ଲାଗିଲା।
ଭୋ ଭୋ ଘୋରାଟଵୀଵ୍ଯୋମପଦଵୀଶଶିଭାସ୍କରୌ । ମହାମାଯାତମଃପୀଠଶିଲାକୋଟରକୀଟକୌ
ହୋ ହୋ! ଜଙ୍ଗଲର ଆକାଶପଥର ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତମେ ମହାମାୟାର ଅନ୍ଧାର ଶିଳାର ଗୁହାରେ ବସୁଥିବା କୀଟ।
କୌ ଭଵନ୍ତୌ ମହାବୁଦ୍ଧୀ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧୀ ଵା ସମାଗତୌ । ମଦ୍ଗ୍ରାସପଥମ୍ ଆପନ୍ନୌ କ୍ଷଣାନ୍ ମରଣକୋଵିଦୌ
ତମେ ଦୁଇଜଣ କିଏ—ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ମୂଢ଼? ଏଠାରେ ଏକାଠି ଆସି, ମୋର ଶିକାର ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁର ଦକ୍ଷ।
ଭୋ ଭୋ ଭୂତକ କିଂ ସ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵଂ କ୍ଵ ତିଷ୍ଠସି ଚ ଦେହକମ୍ । ଦର୍ଶଯାସ୍ଯାସ୍ ତଵ ଗିରଃ କୋ ବିଭେତ୍ଯ୍ ଅଲିନୀଧ୍ଵନେଃ
ହୋ ହୋ! ଭୂତ, ତୁମେ କିଏ? ତୁମର ଛୋଟ ଦେହ କେଉଁଠି ଅଛି? ତୁମର ମୁହଁ ଦେଖା, ତୁମର କଥା ଶୁଣା—ମଧୁମକୁ ଗୁଞ୍ଜନ କେଉଁଠି ଭୟ କରେ?
ସିଂହଵତ୍ ସର୍ଵଵେଗେନ ପତନ୍ତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥଂ କିଲାର୍ଥିନଃ । ସମମ୍ ଆକାରଶବ୍ଦାଭ୍ଯାଂ ଭାଵଯାସ୍ମାନ୍ ବିଭେଷି କିମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରାଣାଂ ସିଧ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମକ୍ଷଯାଦ୍ ଋତେ
ସିଂହ ପରି, ଲୋକେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଆଗକୁ ଝପଟି ଯାନ୍ତି; ତୁମେ ଏକାକାର ଆକୃତି ଓ ଶବ୍ଦରେ ମୋତେ ଭୟ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ; କିନ୍ତୁ କାହିଁକି? ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଆଳସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ, ନିଜ ନଷ୍ଟ ଛଡା।
ରାଜ୍ଞେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ ରମ୍ଯମ୍ ଉକ୍ତମ୍ ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସା ତଯୋଃ । ପ୍ରକାଶାଯାପ୍ଯ୍ ଅଧୈର୍ଯାଯ ନନାଦ ଚ ଜହାସ ଚ
‘ରାଜା’ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ପରେ ସେ ଭାବିଲେ, ‘ଏହା ମଧୁର ଲାଗିଲା’; ନିଜ ଅସ୍ଥିରତାରେ, ସେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରି ହସିଲେ।
ତତୋ ଦଦୃଶତୁସ୍ ତୌ ତାଂ ଶବ୍ଦପୂରିତଦିଗ୍ଗଣାମ୍ । ସ୍ଵାଟ୍ଟହାସପ୍ରଭାପିଣ୍ଡପୂରପ୍ରକଟିତାକୃତିମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେ ଚାରିଦିଗକୁ ଶବ୍ଦରେ ପୂରି ଦେଇଛି; ତାଙ୍କର ହସର ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଇଯାଇଛି।
କଲ୍ପାଭ୍ରାଂଶନିକାଶେନ ଘୃଷ୍ଟାମ୍ ଅଦ୍ରିତଟୀମ୍ ଇଵ । ସ୍ଵନେତ୍ରଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଵଲଯାଵଲନାଜ୍ଵଲିତାମ୍ବରାମ୍
ଏକ ଦୀର୍ଘ ଯୁଗର ମେଘ ଖଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସେ ପାହାଡ଼ର କୋଣାକୁ ଘସି ଦେଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଛି; ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁରେ ବିଜୁଳିର ଚକ୍ର ଝଲମଲ କରୁଥିବାରୁ ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଆଗରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଛି।
ତିମିରୈକାର୍ଣଵୌର୍ଵାଗ୍ନିଜ୍ଵାଲାଵିଵଲନାମ୍ ଇଵ । ଗର୍ଜଦ୍ଘନଘଟାଟୋପପୀଵରାସିତକନ୍ଧରାମ୍
ତାଙ୍କର ଗଳା ବଜ୍ରମেঘର ଗାଢ଼ ଏବଂ ମୋଟା ମାଳା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏହା ଅନ୍ଧକାରର ସାଗରରୁ ଉଠୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ଲାଲା ଭଳି ତାଳମାଳ କରୁଥିଲା।
ରଣଦ୍ଵଦନସଂରମ୍ଭହାହାହତନିଶାଚରାମ୍ । ରୋଦସୀକଜ୍ଜଲସ୍ତମ୍ଭଲୀଲଯୋଲ୍ଲାସିତାଂ ପୁରଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ନିଶାରେ ବାସ କରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମରିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା; ତାଙ୍କର ସାମ୍ନାରେ ଆକାଶ କଳି ଆଞ୍ଜନର ଦମ୍ବ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଊର୍ଧ୍ଵକେଶୀଂ ସିରାଲାଙ୍ଗୀଂ କପିଲାକ୍ଷୀଂ ତମୋମଯୀମ୍ । ଯକ୍ଷରକ୍ଷଃପିଶାଚାନାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନଲ୍ପଭଯପ୍ରଦାମ୍
ତାଙ୍କର କେଶ ଉପରକୁ ଉଠିଥିଲା, ଶରୀରରେ ଶିରା ଫୁଲିଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ହଳଦିଆ ଥିଲା, ଦେହ ଅନ୍ଧକାରରେ ଗଠିତ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ଦରୀରନ୍ଧ୍ରଲସତ୍ସ୍ଵାସ୍ଯାଂ ଵାତଝାଙ୍କାରଭୀଷଣାମ୍ । ମୁସୁଲୋଲୂଖଲାଲାତାଂ ହଲଶୂର୍ପକଶେଖରାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଭଳି ଖୋଲା ଥିଲା, ବାୟୁର ଗର୍ଜନରେ ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଥିଲା; ତାଙ୍କର କପାଳରେ ମୁସଳ ଓ ଉଲୁଖଳ ଥିଲା, ମୁଣ୍ଡରେ ହଳ ଓ ଚାଲା ଚାଲି ଥିଲା।
ସ୍ଫୁରନ୍ତୀମ୍ ଇଵ କଲ୍ପାନ୍ତେ ଵୈଡୂର୍ଯଶିଖରିସ୍ଥଲୀମ୍ । ହାସଘଟ୍ଟିତଵିଶ୍ଵେଶାଂ କାଲରାତ୍ରୀମ୍ ଇଵୋଦିତାମ୍
ସେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ବୈଡୂର୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଭଳି କଳିଯୁଗର ଶେଷରେ ଚମକୁଥିବା ପ୍ରତୀତି ହେଲେ । ତାଙ୍କର ହସ ଦିଗବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା, ଏହା ଦେଖି ମନେ ହେଲା କି ଏକ କାଳରାତ୍ରୀ ଉଦୟ ହୋଇଛି ।
ଘନଵ୍ଯୋମାଟଵୀଂ ସାଭ୍ରାଂ କୃତଦେହାମ୍ ଇଵାଗତାମ୍ । ଶରୀରିଣୀଂ ମହାଭ୍ରାଢ୍ଯାଂ ଯାମିନୀମ୍ ଇଵ ମାଂସଲାମ୍
ସେ ଏକ ଘନ ମେଘରେ ଭରିଥିବା ଆକାଶ ଜଙ୍ଗଲ ଦେହ ନେଇ ଆସିଛି ଭଳି ଦେଖାଗଲେ । ତାଙ୍କର ଦେହ ଏତେ ଭାରି ଓ ମାଂସଳ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ଦେହଧାରଣ କରିଥିବା ଦୀର୍ଘ ରାତି ପ୍ରତୀତି ହେଲା ।
ଶରୀରସନ୍ନିଵେଶେନ ପଙ୍କପୀଠୀମ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତାମ୍ । ତନୁଂ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଯୁଦ୍ଧାଯ ତମସେଵ ସମାଶ୍ରିତାମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହର ଆକୃତି ଦେଖି ମନେ ହେଲା ସେ କି ଏକ କାଦାର ଆସନରୁ ଉଠିଆସିଛନ୍ତି । ଏହା ଏପରି ଲାଗିଲା, ଯେ କଳା ଅନ୍ଧାର ଚାନ୍ଦ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଦେହ ନେଇଛି ।
ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲତଟଶ୍ଵଭ୍ରଲମ୍ବାଭ୍ରଯୁଗଲୋପମୌ । ଉଲୂଖଲାଦିହାଲାଢ୍ଯୌ ଦଧାନାମ୍ ଅସିତୌ ସ୍ତନୌ
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଷ୍ଟନ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ପାହାଡ଼ର ଅନ୍ଧାର ଢାଳ ଭଳି ଓ ଲଟକିଥିବା ଦୁଇ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଗଲା । ସେମାନେ ଉଲୁଖଳ ଓ ହାଲ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲେ ।
ନଗ୍ନାମ୍ ଅଙ୍ଗାରକାଶେନ ସମାଲବ୍ଧମହାତନୁମ୍ । ଦ୍ରୁମାଭାସ୍ପଦସମିରଲଲଦ୍ଭୁଜଲତାତନୁମ୍
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଦେହ ନିର୍ବସନ୍ନ ଥିଲା, ଅଗ୍ନିର ଲାଲ ଆଲୋକରେ ଛୁଇଁ ହେଉଥିଲା; ତାଙ୍କର ହାତପା ଗଛର ଡାଲି ଭଳି ପବନରେ ହେଲେଇ ହେଉଥିଲା।