ହା ନେତ୍ରେ କୃଷ୍ଣରଜନୀଜ୍ଵଲଚ୍ଛୁଷ୍କଵନୋଜ୍ଜ୍ଵଲେ । କସ୍ମାନ୍ ନ ମେ ଭୂଷଯଥୋ ଦୃଗ୍ଜ୍ଵାଲାମାଲଯା ଦିଶଃ
ହା ମୋ ଆଖି, ଏକ ସିଆହ କାଳି ରାତିରେ ଜଳୁଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବେ କାହିଁକି ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିର ମାଳା ଦେଇ ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଶୋଭା ଦେଉନାହଁ ?
ହା ସ୍କନ୍ଧବନ୍ଧୋ ନଷ୍ଟୋ ଽସି ଵିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଽସି ମହୀତଲେ । କାଲେନ ଵିନିଵିଷ୍ଟୋ ଽସି ନିଘୃଷ୍ଟୋ ଽସି ଶିଲୋଦରେ
ହା ମୋର କନ୍ଧ ଯୋଗ, ତୁମେ ହରାଇଗଲ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲ, ସମୟ ତୁମକୁ ଦବିଦେଇଛି, ପାଥରର ଗହ୍ବରରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛ ।
ହା ମୁଖେନ୍ଦୋ ତପସି କିଂ ନାଦ୍ଯ ତ୍ଵଦ୍ଦନ୍ତରଶ୍ମିଭିଃ । କଲ୍ପାଗ୍ନିଦଗ୍ଧସଂଶାନ୍ତଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବମନୋହର
ହା ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ମୋ ମୁହଁ, ଏବେ କାହିଁକି ତୁମ ଭିତରର ଆଲୋକରେ ତପସ୍ୟା କରୁନାହଁ ? ସେହି ସୃଷ୍ଟି ସମାପ୍ତିର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ି ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବ ଭଳି ଆକର୍ଷକ ହେଉନାହଁ ?
ହା ହା ହସ୍ତୌ ମହାକାରୌ ତାଵ୍ ଅଦ୍ଯ କ୍ଵ ଗତୌ ମମ । ସମ୍ପନ୍ନା କିମ୍ ଅହଂ ସୂଚୀ ମକ୍ଷିକାଖୁରଦୋଲିତା
ହା ହା, ମୋର ସେ ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ କେଉଁଠି ହରାଇଗଲେ? ଏବେ କି ମୁଁ କେବଳ ଏକ ସୁଇ ହୋଇଯାଇଛି, ଯାହାକୁ ମାଛିର ଚେପା ଚାପି ହେଲାଣି କରୁଛି?
ହା ଭଗୋଗ୍ରକରଞ୍ଜାଢ୍ଯସୁଖଦଶ୍ଵଭ୍ରଶୋଭନ । ଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ର୍ଯରଣ୍ଯଵିପୁଲନିତମ୍ବାମଲବିମ୍ବକ
ହା, ମୋର ହାତ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବେ ବଜ୍ର ପରି ଶକ୍ତି ଥିଲା, ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘୋଡ଼ା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ନିତମ୍ବ ଥିଲା, ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ରବଦଳ ପରି ଶୁଭ୍ର ଥିଲା।
କ୍ଵାକାରୋ ଽମ୍ବରପୂରକଃ କ୍ଵ ଚ ନଵଂ ତୁଚ୍ଛାତ୍ମସୂଚୀଵପୂ ରୋଦୋରନ୍ଧ୍ରସମଃ କ୍ଵ ଚାସ୍ଯକୁହରଃ କ୍ଵେଦଂ ଚ ସୂଚୀମୁଖମ୍ । କ୍ଵ ଗ୍ରାସୋ ବହୁମାଂସଭାରବହଲଃ କ୍ଵାବ୍ବିନ୍ଦୁନା ରୋଧନଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାସ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଅହୋ ମଯୈଵ ରଚିତଂ ସ୍ଵାତ୍ମକ୍ଷଯେ ନାଟକମ୍
ସେ ଆକାଶ ପରି ବିଶାଳ ଦେହ କେଉଁଠି ଗଲା, ଏବେ ଏହି ନୂତନ ଅର୍ଥହୀନ ସୁଇ ପରି ଶରୀର କେଉଁଠି ଆସିଲା? ପୃଥିବୀର ଗୁହା ପରି ବଡ଼ ମୁଁହ କେଉଁଠି ଗଲା, ଏବେ ଏହି ସୁଇର ଛିଦ୍ର କେଉଁଠି ଆସିଲା? ଅଗଣିତ ମାଂସ ଭରା ଖାଇବା କାମ କେଉଁଠି ଗଲା, ଏବେ ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ମୁଁହରେ ଏକ ତିନି ପାଣି ଗିଳିବା କେଉଁଠି ଆସିଲା? ହା, ଏହି ସବୁ ମୋ ନିଜ ନାଶର ନାଟକ, ମୁଁ ନିଜେ ଏହା ତିଆରି କରିଛି।
ସୂଚୀ ସାସମ୍ଭଵଦ୍ଵାଣୀ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵେତ୍ଯ୍ ଅକଲ୍ପଯତ୍ । ପୁନସ୍ ତଦ୍ଦେହଲାଭାଯ ଭଵାମ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତପସ୍ଵିନୀ
ସୁଇ, ଯାହାକୁ କଥା କହିବା ଶକ୍ତି ମିଳିଥିଲା, ଏଭଳି ଭାବିଲା ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ କଲା: 'ମୁଁ ପୁଣି ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ ହେବି, ଶୀଘ୍ର ଆଗରୁ ସେ ପୁରୁଣା ଦେହକୁ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିବି।'
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥଂ ସଂହୃତ୍ଯ ଜନମାରଣମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ହିମଵଚ୍ଛୃଙ୍ଗଂ ଜଗାମ ତପସେ ସ୍ଥିରମ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଠାରୁ ମନକୁ ହଟାଇ, ସେ ନିଜ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ସେଇ ଶିଖରକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଗଲା।
ଅପଶ୍ଯଦ୍ ଏଵଂ ସୂଚୀତ୍ଵଂ ସା ତନ୍ ମାନସମ୍ ଆତ୍ମନି । ପ୍ରାଣଵାତାତ୍ମକା ପ୍ରାଣୈଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ହତମାନଵା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ନିଜ ମନର ଉତ୍ପାଦ ଭାବେ ସୂଚୀ ଆକାରକୁ ଦେଖି, ପ୍ରାଣବାୟୁ ରୂପୀ ସେ, ମନ ହରାଇଥିବା ଦେହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ଅଥାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ସୂଚୀତ୍ଵଂ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ମନୋମଯୀ । ପ୍ରାଣଵାତଶରୀରାସୌ ଜଗାମ ହିମଵଚ୍ଛିରଃ
ତାପରେ, ନିଜ ଭିତରେ ସୂଚୀ ସ୍ୱଭାବକୁ ଦେଖି, ମନ ରୂପୀ ଏହି ସେ, ପ୍ରାଣବାୟୁ ଦେହ ନେଇ, ହିମାଳୟର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ଦୃଢଦାଵାନଲେ ତତ୍ର ସର୍ଵଭୂତଵିଵର୍ଜିତେ । ମହାଶିଲାତଲକ୍ଷୋଭରୂକ୍ଷେ ପାଂସୁଵିଧୂସରେ
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶୂନ୍ୟ, ଦୃଢ଼ ଓ ଅସମ ଶିଳା ତଳ, ଧୂଳିରେ ଢାକା, ତୀବ୍ର ଜଙ୍ଗଲ ଆଗୁନିରେ ଜଳିଥିବା ସ୍ଥାନରେ।
ତସ୍ଥାଵ୍ ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥିତୈକାସୌ ନିସ୍ତୃଣେ ଵିପୁଲସ୍ଥଲେ । ମରାଵ୍ ଅକସ୍ମାତ୍ ସଞ୍ଜାତା ଶୁଷ୍କା ତୃଣଶିଖା ଯଥା
ସେ ଏକା ଏବଂ ସିଧା ହୋଇ ଘାସ ନଥିବା ବିସ୍ତୃତ ମାଟି ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଅଚାନକ ମରୁଭୂମିରେ ଶୁଖିଲା ଘାସର ଏକ ତିନିକିଆ ପ୍ରକାର ଦେଖାଯିବା ପରି।
ସୂକ୍ଷ୍ମସ୍ଯୈକସ୍ଯ ପାଦସ୍ଯ ସାର୍ଧେନୈଵାଶ୍ରିତୋର୍ଵରା । ସ୍ଵସଂଵିଦେକପାଦାତ୍ମତପଃ କର୍ତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ତାଙ୍କର ସୂକ୍ଷ୍ମ ପାଉଁର ଏକ ଓ ଅର୍ଧାଙ୍ଗୁଳି ଉପରେ ଭରସା କରି, ନିଜ ଜ୍ଞାନକୁ ଏକମାତ୍ର ଆଧାର କରି, ସେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସୂକ୍ଷ୍ମପାଦତଲେନୈଷା ଵସୁଧାରେଣୁସଙ୍କଟମ୍ । ନିଵାର୍ଯାତ୍ତପଦା କୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ ଯତ୍ନେନୋର୍ଧ୍ଵମୁଖୀ ସ୍ଥିତା
ସେ ନିଜ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପାଉଁର ତଳ ଦ୍ୱାରା ମାଟିର ଧୂଳିର ସଂକୁଚିତ ସ୍ଥାନକୁ ଅଟକାଇ, ବହୁ କଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରୟାସରେ ନିଜ ପାଉଁକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ସିଧା ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
କୃଷ୍ଣତ୍ଵହିଂସ୍ରତାତୈକ୍ଷ୍ଣ୍ଯା ଵୃତ୍ତାସ୍ଯା ପଵନାଶନୈଃ । ଯତ୍ନାତ୍ ପଦଂ ନିବଧ୍ନନ୍ତୀ ରେଣ୍ଵଣୂପଲସଙ୍କଟେ
ଧୂଳି, ବାଲି ଓ ପଥରର ଭିତରେ ପାଉଁକୁ କଷ୍ଟରେ ଧରି ରଖି, ସେ ଅନ୍ଧକାର, ଅହିଂସା, ତୀକ୍ଷ୍ଣତା, ଗୋଳାକାର ମୁଁହ ଓ କେବଳ ପବନ ଖାଇ ରହିବାକୁ ସହିଲେ।
ଅରଣ୍ଯେ କ୍ଷୁଭିତାଂ ସର୍ପୀଂ ଦୂରାଲୋକାର୍ଥମ୍ ଉତ୍ଥିତାମ୍ । ପୁଚ୍ଛକୋଟିସ୍ଥିତାଂ ପାତଲୋଲାମ୍ ଅନୁଚକାର ସା
ଅରଣ୍ୟରେ ସେ ଏକ ଅସ୍ଥିର ସାପକୁ ଅନୁସରିଲେ, ଯାହା ଦୂରକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉଠିଥିଲା ଏବଂ ତାଳ ଶିରାରେ ଭଳି ହଲେଇ ରହିଥିଲା।
ମୁଖରନ୍ଧ୍ରଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତା ତସ୍ଯା ଭାସ୍କରଦୀଧିତିଃ । ସଖୀ ବଭୂଵ ସୂଚ୍ଯାଭା ପଶ୍ଚାଦ୍ଭାଗୈକରକ୍ଷିଣୀ
ସେ ସାପର ମୁହଁରୁ ବାହାରିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ତାଙ୍କର ସହଚରୀ ହେଲା, ଯାହା ସୁଇର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ପଛ ଦିଗକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲା।
କ୍ଷୁଦ୍ରେ ଽପି ସ୍ଵଜନୀଭୂତେ ଯାତି ଵତ୍ସଲତାଂ ଜନଃ । ଦୀଧିତ୍ଯାପି ସଖୀଵୃତ୍ତଂ ସୂଚ୍ଯାସ୍ ସୂଚିତଯାଶ୍ରିତମ୍
ଅତି ଛୋଟ କିଛି ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ନିଜର ହେଲେ ଲୋକମାନେ ତାହାକୁ ଭଲପାଇବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ମଧ୍ୟ ସୁଇ ଭଳି ସହଚରୀ ସହ ମିଶିଥିଲା।
ବଭୂଵ ତସ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛା ଯା ଦ୍ଵିତୀଯା ତାପସୀ ସଖୀ । ଏନସ୍ସୂଚୀଵ ମଲିନା ତଯା ପଶ୍ଚାତ୍ କୃତୈଵ ସା
ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ସହଚରୀ ଏକ ପବିତ୍ର ଏବଂ ସ୍ୱଚ୍ଛ ତାପସୀ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜେ ସେହି ସହଚରୀ ସହିତ ରହି ଦାଗ ଲାଗିଗଲେ, ଯେପରି ସୁଇ ମେଳି ହୋଇଯାଏ।
ସୂଚ୍ଯାସ୍ଯନିର୍ଗତାର୍କାଂଶୁପାତାକ୍ଷସ୍ମଯକୂଣିତମ୍ । ପଶ୍ଚାତ୍ ସ୍ମଯତତା ଦୃଷ୍ଟା ସା ଧୂଲ୍ଯୈଵାତ୍ର କେଵଲମ୍
ସୁଇର ଟିପରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ବାହାରିବା ସମୟରେ, ସେ ମହିଳାର ମୁହଁ ହସରେ ଭରିଯାଇ ଭୃକୁଟି ପଡ଼ିଥିଲା। ପରେ ଦେଖାଗଲା, ସେ ହସ କେବଳ ଧୂଳି କାରଣରେ ଥିଲା।
ଧୂଲ୍ଯାପି ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ ଯା ତାମ୍ ଅପି ଦ୍ରୁମଲତାଦଯଃ । ମହାତପସ୍ଵିନୀଂ ସୂଚୀଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ନୋତ୍କଣ୍ଠଯନ୍ତି କେ
ଧୂଳି ମାଧ୍ୟମରେ ଦେଖାଯିବା ସତ୍ୱେ, ଗଛ, ଲତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସେ ମହାତପସ୍ୱିନୀ ସୁଇକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ କେବେ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ।
ସ୍ଥିରବଦ୍ଧପଦାମ୍ ଏନାଂ ସୁମନୋଵୃତ୍ତିମ୍ ଉତ୍ଥିତାମ୍ । ଅନିଲାଃ କ୍ଷୋଭଯାଂ ଚକ୍ରୁର୍ ମୁଖନିର୍ଗତଭାଙ୍କୃତୈଃ
ଏହି ସୁଇ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଓ ଶୁଭ୍ର ମନଭାବ ନେଇ ଉଠିଥିଲେ, ବାତାସ ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ବାହାରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବିଚଳିତ କରିଦେଲେ।
ପ୍ରସୂତାନି ଭଵିଷ୍ଯାମୋ ନିଗୀର୍ଣାନ୍ଯ୍ ଅନଯାଚିରମ୍ । କୌସୁମାନି ରଜାଂସ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯା ଇତ୍ଯ୍ ଆସ୍ଯଂ ପର୍ଯପୂପୁରନ୍
ଫୁଲର ରେଣୁମାଣେ କହିଲେ, 'ଆମେ ଜନ୍ମ ନେବୁ, ଆମେ ରହିବୁ, ଶୀଘ୍ର ଏହି ସୁଇ ଆମକୁ ଗିଳିଯିବ' ବୋଲି ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ତପୋହରେନ୍ଦ୍ରପ୍ରହିତଵାତନୁନ୍ନାମିଷଂ ରଜଃ । ତଯା ତ୍ଵ୍ ଅହୃତ୍ତ୍ଵଵ୍ଯାଜେନ ନ ନିଗୀର୍ଣଂ ମୁଖେ ଽପି ସତ୍
ତପସ୍ୟାର ରାଜାଙ୍କ ପଠାଇଥିବା ବାତାସରେ ଧୂଳି ଉଡି ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଧୂଳି ମୁହଁକୁ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାହାକୁ ଗିଳିନଥିଲେ।
ନ ନିଗୀର୍ଣଵତୀ ତାନି ରଜାଂସି ଦୃଢନିଶ୍ଚଯା । ଅନ୍ତସ୍ସାରତଯା କାର୍ଯଂ ଲଘଵୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆପ୍ନୁଵନ୍ତି ହି
ସେ ଧୂଳିକୁ ଗିଳିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ମନରେ ଶକ୍ତି ଥିଲେ, ସାଧାରଣ କଥା ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରେ ନାହିଁ।
ନ ପିବନ୍ତ୍ଯ୍ ଆସ୍ଯସଂସ୍ଥାନିତଯା ପୁଷ୍ପରଜାଂସ୍ଯ୍ ଅପି । ଵିସ୍ମଯଂ ପଵନଃ ପ୍ରାପ ସୁମେରୂନ୍ମୂଲନାଧିକମ୍ । ଆଶିରଃପିହିତା ପଙ୍କୈଃ ପୂରିତାପି ମହାଜଲୈଃ
ମୁହଁ ପାଖକୁ ଆସିଥିବା ପୁଷ୍ପର ଧୂଳିକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲେ। ବାତାସ ଏହା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା, ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଉଖଳିବାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ। କାରଣ, କିଛି ମାଟି ଦେଇ ଢାକାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ପାଣିରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ।
ଵିଧୁତାପି ବୃହଦ୍ଵାତୈସ୍ ତ୍ରାସିତାପି ତଡିଦ୍ଭ୍ରମୈଃ । ଉଦ୍ଧୂଲିତାପି ଜଲଦୈଃ କ୍ଷୋଭିତାପ୍ଯ୍ ଅଭ୍ରଗର୍ଜିତୈଃ
ବଡ଼ ବାତାସରେ ହଲାଇଦିଆଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବିଜୁଳିର ଚମକରେ ଭୟଭୀତ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ମେଘରେ ଉଡ଼ିଯିବାକୁ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ମେଘର ଗର୍ଜନରେ ଅସ୍ଥିର ହେବାକୁ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ,
ଅପି ଵର୍ଷସହସ୍ରୈସ୍ ସା ଚିତ୍ତସ୍ଥଦୃଢନିଶ୍ଚଯା । ପଟ୍ଟଗଣ୍ଡକସୁପ୍ତେଵ ନାକମ୍ପତ ତପସ୍ଵିନୀ
ସେ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ମନରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଧରି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରହିଲେ, ପାଥର ଫଳଙ୍ଗ ଭଳି ଅଚଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛିରେ ମନ ଦେଲେ ନାହିଁ।
ନିଵୃତ୍ତାଯା ବହିସ୍ସ୍ପନ୍ଦାଦ୍ ଅଥ କାଲେ ଽସହାଗତେ । ଵିଚାରଯନ୍ତ୍ଯାସ୍ ତସ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଚେତନମ୍
ବାହାର ଚଳାଚଳ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ ଏବଂ ସମୟ ବିତିଗଲାପରେ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ଓ ଚେତନା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଜ୍ଞାନାଲୋକସ୍ ସମୁଦଭୂତ୍ ସା ପରାଵରଦର୍ଶିନୀ । ବଭୂଵ ନିର୍ମଲା ସୂଚୀ ଚିତ୍ସୂଚୀ ପାଵନୀ ପରମ୍
ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ଉଦିତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନକୁ ପ୍ରକାଶ କଲା; ସେ ଏକଦମ ପବିତ୍ର ହେଲେ, ଚେତନାର ସୂଇ ଭଳି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ।