କିମ୍ ଅନ୍ଧଯା ମଯା ତାଦୃକ୍ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଂ ତନ୍ ମହାଵପୁଃ । ଯଥା ନାଶେନ ଵା ଭାଵ୍ଯଂ ତଥୋଦେତ୍ଯ୍ ଅଶୁଭା ମତିଃ
ମୁଁ ଏତେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ସେ ମହାନ ଦେହକୁ କାହିଁକି ଛାଡ଼ିଦେଲି? ଯେତେବେଳେ ନାଶ ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ, ସେତେବେଳେ ଏପରି ଅଶୁଭ ଚିନ୍ତା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ମାମ୍ ଅଵାନ୍ତରନିର୍ଦଗ୍ଧାଂ ନ୍ଯୂନାଂ କୀଟକଣାଦ୍ ଅପି । ଉଦ୍ଧରିଷ୍ଯତି କୋ ନାମ ପାଂସୁରାଶିଷୁ ହାରିତାମ୍
ମୋତେ, ଭିତରେ ଜଳିଯାଇଥିବା ଏବଂ ଏକ କୀଟର ପାଖିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଗୁଣ୍ଠିତ ହୋଇ, ଧୂଳିର ଢେର ମଧ୍ୟରେ ହାରାଇଯିଥିବା ମୋତେ, କିଏ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବ?
ଵିଵିକ୍ତମନସାଂ ବୁଦ୍ଧୌ କ୍ଵ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ହତାଶଯାଃ । ଗ୍ରାମମାର୍ଗତୃଣାନୀଵ ଗିରେର୍ ଉପରି ଵାସିନାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ମନରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଥିବା ଆଶା କିପରି ଉଦ୍ଭବିତ ହେବ? ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଗ୍ରାମ ରାସ୍ତାର ଘାସ ଗିରିର ଶିଖରରେ ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଥିତାନାମ୍ ଅଜ୍ଞସମ୍ବୋଧେ କଥମ୍ ଅଭ୍ଯୁଦଯୋ ଭଵେତ୍ । ଅଣ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉଦେତି ପ୍ରାକାଶ୍ଯଂ ନ ଖଦ୍ଯୋତାନୁସେଵିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେମିତି ଉନ୍ନତି ହେବ? ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଜୁଗନ୍ତି ଆଲୋକକୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଏକ ଛୋଟ ଆଲୋକର ଚିଙ୍ଗାରି ମଧ୍ୟ ଜାଗି ଉଠେ ନାହିଁ।
ଅତଃ କିଯନ୍ତଂ ନୋ ଜାନେ କାଲମ୍ ଆଵଲିତାପଦମ୍ । ମଯାପଚ୍ଛ୍ଵଭ୍ରଗର୍ତେଷୁ ଲୁଠିତଵ୍ଯଂ ହତେହଯା
ତେଣୁ, ମୋର ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଏହି ଦୁଃଖର ଗଡ଼ିକୁ ମୁଁ କେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଡ଼ିଗଡ଼ି ଚାଲିବି, ଏହା ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ।
କଦା ସ୍ଯାମ୍ ଅଞ୍ଜନମହାଶୈଲପୁତ୍ରକରୂପିଣୀ । ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵ୍ଯୋର୍ ଵୈଡୂର୍ଯସ୍ତମ୍ଭତାମ୍ ଅନୁତିଷ୍ଠତୀ
କେବେ ମୁଁ ଅଞ୍ଜନ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ପରି ହେବି, ଯିଏ ଦିଗନ୍ତ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ବୈଡୂର୍ୟ ର ସ୍ତମ୍ଭ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାଉଁଥାଏ?
ମେଘମାଲାସମଭୁଜା ସ୍ଥିରଵିଦ୍ଯୁଚ୍ଛଟେକ୍ଷଣା । ନୀହାରଜାଲଵସନା ପ୍ରୋଚ୍ଚକେଶାସିତାମ୍ବରା
ମେଘମାଳା ପରି ହାତ, ନିରନ୍ତର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ପରି ଚକ୍ଷୁ, କୁହୁଡ଼ି ଚାଦର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଖୋଲା କେଶ ଓ କଳା ପୋଶାକ ଧାରଣ କରିଥିବା।
ଲମ୍ବୋଦରାଭ୍ରସନ୍ଦର୍ଶପ୍ରନର୍ତିତଶିଖଣ୍ଡିନୀ । ଲମ୍ବଲୋଲସ୍ତନୀ ଶ୍ଯାମଦେହପାତଦ୍ରଵତ୍ସୁରା
ମେଘପରି ଉଦର ଥିବା, ଚୂଡ଼ାରେ ପଖା ନାଚୁଥିବା, ଲମ୍ବା ଓ ହଲୁହଲୁ ଛାତି ମେଘଦଳ ସମ ଅନ୍ଧାର, ଏବଂ ସେ ମଦ୍ୟ ପରି ବହୁଥିବା।
ହାସଭସ୍ମଚ୍ଛଟାଚ୍ଛନ୍ନସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲରୋଧିନୀ । କୃତାନ୍ତଗ୍ରସନୋଦ୍ଯୁକ୍ତକୃତ୍ଯୈକାକୃତିଧାରିଣୀ
ତାଙ୍କର ହସ ଭସ୍ମରେ ଢାକି ଦିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ, ତାହାର ଆଲୋକକୁ ବନ୍ଦ କରିଦିଏ, ଏବଂ ସେ ସବୁ ଶେଷ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଏକମାତ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି।
କୁଣାଲୋଲୂଖଲବୃସୀଶୂର୍ପସ୍ରଗ୍ଦାମଭାରିଣୀ । ପର୍ଵତାତ୍ ପର୍ଵତେ ଶୃଙ୍ଗେ ନ୍ଯସ୍ଯ ପାଦଂ ଵିହାରିଣୀ
ଉଖଳ, ମୁସଳ, ଚାଲନି ଓ ଦୌଡ଼ିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପାଦ ରଖି ଆଉ ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଚାଲିଯାଉଥିବା ଭଳି ଘୁରୁଥିବା।
କଦା ମେ ସ୍ଯାଦ୍ ଉରୁଶ୍ଵଭ୍ରଭାସୁରଂ ତନ୍ ମହୋଦରମ୍ । କଦା ମେ ସ୍ଯାଚ୍ ଛରନ୍ମେଘମେଦୁରା ନଖରାଵଲୀ
କେବେ ମୋର ହେବ ସେ ଅତି ବଡ଼ ଉଦର, ଯାହା ମହା ମେଘ ପରି ଅନ୍ଧାର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ? କେବେ ମୋର ନଖର ଶାରୀ ବର୍ଷାମେଘ ମାନେ ଭଳି ଘନ ହେବ?
କଦା ମେ ସ୍ଯାନ୍ ମହାରକ୍ଷୋଵିଦ୍ରାଵଣକରଂ ସ୍ମିତମ୍ । ସ୍ଵସ୍ଫିଗ୍ଵାଦ୍ଯୈର୍ ଅରଣ୍ଯାନ୍ଯାଂ କଦା ନୃତ୍ଯେଯମ୍ ଉନ୍ମଦା
ମୋର ହସ ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯିବେ, ଏବଂ ମୁଁ ମୋର ନିଜ ନିଜ ନିତମ୍ଭ ଓ ଅଂଗମାନେ ଝଙ୍କାରି ଉଠିବା ସହ ଉନ୍ମାଦରେ ଅରଣ୍ୟରେ ନୃତ୍ୟ କରିବି, ସେ ସମୟ କେବେ ଆସିବ?
ଵସାସଵମହାକୁମ୍ଭୈର୍ ମୃତମାଂସାସ୍ଥିସଞ୍ଚଯୈଃ । କଦା କରିଷ୍ଯେ ଵିରତଂ ମଧୁରୋଦରପୂରଣମ୍
ମୁଁ କେବେ ମଜବୁତ ମଦର ମଟକ, ମୃତ ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ ର ଢେର ଦ୍ୱାରା ମୋର ମିଠା ପେଟ ଭରିବି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସବୁ ଜିନିଷରୁ ଦୂରେ ରହିବି?
କଦା ପୀତମହାଲୋକରୁଧିରା କ୍ଷୀଵତାଂ ଗତା । ଭଵେଯମ୍ ଉଦିତୋନ୍ନୃତ୍ତା ମୁଦ୍ରିତା ନିଦ୍ରଯା ତତଃ
ମୁଁ କେବେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଜଗତର ରକ୍ତ ପିଇ ଦୁର୍ବଳ ହେବି, ଏବଂ ତାପରେ ନୃତ୍ୟ କରି ଶେଷରେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ବନ୍ଧ ହେଇ ପଡ଼ିଯିବି?
ମଯୈଵ କୁତପୋଵହ୍ନୌ ତଦ୍ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଭାସୁରଂ ଵପୁଃ । ଭସ୍ମତ୍ଵଂ କନକେନେଵ ସୂଚିତ୍ଵମ୍ ଉରରୀକୃତମ୍
ମୁଁ କେବେ ନିଜ ଶବ ଅଗ୍ନିରେ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହକୁ ପୁଡ଼ି, ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିବା ପରି ଭସ୍ମ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବି?
କ୍ଵ କିଲାଞ୍ଜନଶୈଲାଭଂ ଵପୁର୍ ଭରିତଦିକ୍ତଟମ୍ । କ୍ଵ ମୂଷିକାଖୁରସମଂ ସୂଚିତ୍ଵଂ ତୃଣପେଲଵମ୍
ଏହି ଦେହଟି, ଗୋଟେ ସମୟରେ କଜଳ ପାହାଡ଼ ପରି କଳା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭରିଦେଇଥିଲା, ଏବେ କେତେ ଅପମାନିତ ହୋଇଯାଇଛି—ମାଉସର ଗୁହା ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଛୋଟ, ଘାସର ତନ୍ତୁ ପରି ଦୁର୍ବଳ।
ତ୍ଯଜତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ମୃଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞଃ ପ୍ରାପ୍ଯାପି କନକାଙ୍ଗଦମ୍ । ମଯା ସୂଚିତ୍ଵଲୋଭେନ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଂ ଭାସୁରଂ ଵପୁଃ
ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ମାଟି ବୋଲି ଭାବି ସୁନାକୁ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ; ଏଭଳି ଅର୍ଥହୀନ ଆକାଂକ୍ଷାରେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଇଛି।
ହା ମହୋଦର ଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ରିସନୀହାରଗୁହୋପମମ୍ । ଅଦ୍ଯ ନାନ୍ତଂ କରୋଷି ତ୍ଵଂ କଥଂ ସିଂହୈଣହସ୍ତିନାମ୍
ହା ଏ ବଡ଼ ପେଟ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର କୁହୁଡ଼ ଗୁହା ପରି ଅପାର—ତୁମେ ଆଜି କାହିଁକି ସିଂହ, ହାତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କର ଶେଷ କରୁନାହଁ।
ହା ଭୁଜୌ ଭରନିର୍ଭୁଗ୍ନଶିଖରୌ ଶଶଭୃନ୍ନଖୌ । ପୁରୋଌଆଶଧିଯା ଚନ୍ଦ୍ରଂ କଥମ୍ ଅଦ୍ଯ ନ ଧାଵଥଃ
ହା ମୋ ଦୁଇ ହାତ—ଏକ ସମୟରେ ଭାର ବୋଝାରେ ବାଙ୍କା ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ନଖ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ—ଆଜି ବଳିଦାନ ଭାବନାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ଏମିତି ଦୌଡ଼ି ଯାଉନାହଁ।
ହା ଵକ୍ଷଃ କାଚଵୈଡୂର୍ଯଗିରୀନ୍ଦ୍ରତଟସୁନ୍ଦର । ନାଦ୍ଯ ସିଂହାଦିଯୌକଂ ତଦ୍ ଧୃତଂ ରୋମଵନଂ ତ୍ଵଯା
ହା ମୋର ଛାତି, କାଚ ଓ ବୈଡୂର୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ଭଳି ସୁନ୍ଦର, ଏବେ କାହିଁକି ତୁମେ ସେହି ସିଂହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ ଭଳି ରୋମର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଧରି ରଖୁନାହଁ ?
ହା ନେତ୍ରେ କୃଷ୍ଣରଜନୀଜ୍ଵଲଚ୍ଛୁଷ୍କଵନୋଜ୍ଜ୍ଵଲେ । କସ୍ମାନ୍ ନ ମେ ଭୂଷଯଥୋ ଦୃଗ୍ଜ୍ଵାଲାମାଲଯା ଦିଶଃ
ହା ମୋ ଆଖି, ଏକ ସିଆହ କାଳି ରାତିରେ ଜଳୁଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବେ କାହିଁକି ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିର ମାଳା ଦେଇ ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଶୋଭା ଦେଉନାହଁ ?
ହା ସ୍କନ୍ଧବନ୍ଧୋ ନଷ୍ଟୋ ଽସି ଵିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଽସି ମହୀତଲେ । କାଲେନ ଵିନିଵିଷ୍ଟୋ ଽସି ନିଘୃଷ୍ଟୋ ଽସି ଶିଲୋଦରେ
ହା ମୋର କନ୍ଧ ଯୋଗ, ତୁମେ ହରାଇଗଲ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲ, ସମୟ ତୁମକୁ ଦବିଦେଇଛି, ପାଥରର ଗହ୍ବରରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛ ।
ହା ମୁଖେନ୍ଦୋ ତପସି କିଂ ନାଦ୍ଯ ତ୍ଵଦ୍ଦନ୍ତରଶ୍ମିଭିଃ । କଲ୍ପାଗ୍ନିଦଗ୍ଧସଂଶାନ୍ତଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବମନୋହର
ହା ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ମୋ ମୁହଁ, ଏବେ କାହିଁକି ତୁମ ଭିତରର ଆଲୋକରେ ତପସ୍ୟା କରୁନାହଁ ? ସେହି ସୃଷ୍ଟି ସମାପ୍ତିର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ି ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବ ଭଳି ଆକର୍ଷକ ହେଉନାହଁ ?
ହା ହା ହସ୍ତୌ ମହାକାରୌ ତାଵ୍ ଅଦ୍ଯ କ୍ଵ ଗତୌ ମମ । ସମ୍ପନ୍ନା କିମ୍ ଅହଂ ସୂଚୀ ମକ୍ଷିକାଖୁରଦୋଲିତା
ହା ହା, ମୋର ସେ ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ କେଉଁଠି ହରାଇଗଲେ? ଏବେ କି ମୁଁ କେବଳ ଏକ ସୁଇ ହୋଇଯାଇଛି, ଯାହାକୁ ମାଛିର ଚେପା ଚାପି ହେଲାଣି କରୁଛି?
ହା ଭଗୋଗ୍ରକରଞ୍ଜାଢ୍ଯସୁଖଦଶ୍ଵଭ୍ରଶୋଭନ । ଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ର୍ଯରଣ୍ଯଵିପୁଲନିତମ୍ବାମଲବିମ୍ବକ
ହା, ମୋର ହାତ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବେ ବଜ୍ର ପରି ଶକ୍ତି ଥିଲା, ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘୋଡ଼ା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ନିତମ୍ବ ଥିଲା, ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ରବଦଳ ପରି ଶୁଭ୍ର ଥିଲା।
କ୍ଵାକାରୋ ଽମ୍ବରପୂରକଃ କ୍ଵ ଚ ନଵଂ ତୁଚ୍ଛାତ୍ମସୂଚୀଵପୂ ରୋଦୋରନ୍ଧ୍ରସମଃ କ୍ଵ ଚାସ୍ଯକୁହରଃ କ୍ଵେଦଂ ଚ ସୂଚୀମୁଖମ୍ । କ୍ଵ ଗ୍ରାସୋ ବହୁମାଂସଭାରବହଲଃ କ୍ଵାବ୍ବିନ୍ଦୁନା ରୋଧନଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାସ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଅହୋ ମଯୈଵ ରଚିତଂ ସ୍ଵାତ୍ମକ୍ଷଯେ ନାଟକମ୍
ସେ ଆକାଶ ପରି ବିଶାଳ ଦେହ କେଉଁଠି ଗଲା, ଏବେ ଏହି ନୂତନ ଅର୍ଥହୀନ ସୁଇ ପରି ଶରୀର କେଉଁଠି ଆସିଲା? ପୃଥିବୀର ଗୁହା ପରି ବଡ଼ ମୁଁହ କେଉଁଠି ଗଲା, ଏବେ ଏହି ସୁଇର ଛିଦ୍ର କେଉଁଠି ଆସିଲା? ଅଗଣିତ ମାଂସ ଭରା ଖାଇବା କାମ କେଉଁଠି ଗଲା, ଏବେ ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ମୁଁହରେ ଏକ ତିନି ପାଣି ଗିଳିବା କେଉଁଠି ଆସିଲା? ହା, ଏହି ସବୁ ମୋ ନିଜ ନାଶର ନାଟକ, ମୁଁ ନିଜେ ଏହା ତିଆରି କରିଛି।
ସୂଚୀ ସାସମ୍ଭଵଦ୍ଵାଣୀ ଚିନ୍ତଯିତ୍ଵେତ୍ଯ୍ ଅକଲ୍ପଯତ୍ । ପୁନସ୍ ତଦ୍ଦେହଲାଭାଯ ଭଵାମ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତପସ୍ଵିନୀ
ସୁଇ, ଯାହାକୁ କଥା କହିବା ଶକ୍ତି ମିଳିଥିଲା, ଏଭଳି ଭାବିଲା ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ କଲା: 'ମୁଁ ପୁଣି ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ ହେବି, ଶୀଘ୍ର ଆଗରୁ ସେ ପୁରୁଣା ଦେହକୁ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିବି।'
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥଂ ସଂହୃତ୍ଯ ଜନମାରଣମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ହିମଵଚ୍ଛୃଙ୍ଗଂ ଜଗାମ ତପସେ ସ୍ଥିରମ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଠାରୁ ମନକୁ ହଟାଇ, ସେ ନିଜ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ସେଇ ଶିଖରକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଗଲା।
ଅପଶ୍ଯଦ୍ ଏଵଂ ସୂଚୀତ୍ଵଂ ସା ତନ୍ ମାନସମ୍ ଆତ୍ମନି । ପ୍ରାଣଵାତାତ୍ମକା ପ୍ରାଣୈଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ହତମାନଵା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ନିଜ ମନର ଉତ୍ପାଦ ଭାବେ ସୂଚୀ ଆକାରକୁ ଦେଖି, ପ୍ରାଣବାୟୁ ରୂପୀ ସେ, ମନ ହରାଇଥିବା ଦେହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ଅଥାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ସୂଚୀତ୍ଵଂ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ମନୋମଯୀ । ପ୍ରାଣଵାତଶରୀରାସୌ ଜଗାମ ହିମଵଚ୍ଛିରଃ
ତାପରେ, ନିଜ ଭିତରେ ସୂଚୀ ସ୍ୱଭାବକୁ ଦେଖି, ମନ ରୂପୀ ଏହି ସେ, ପ୍ରାଣବାୟୁ ଦେହ ନେଇ, ହିମାଳୟର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।