ସୂକ୍ଷ୍ମଦୃଶ୍ଯା ଵେଧଦାତ୍ରୀ କ୍ଷଣାଦ୍ ଵିସ୍ମୃତିମ୍ ଏତି ଵା । ତୀକ୍ଷ୍ଣା ଭେଦକରୀ କ୍ରୂରା ସୂଚିଚେଷ୍ଟେଵ ଦୈଵିକୀ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୁର୍ଲଭ, ଚେଦନ କରୁଥିବା ଏହି ଶକ୍ତି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସ୍ମୃତି ହରାଇଦେଇପାରେ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଭେଦନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ଓ କ୍ରୁର, ଏହା ଦେବୀ ସୁଇ ପରି କାମ କରେ।
ତନ୍ତୁଵେଧନମାତ୍ରେଣ ହତୋ ଽନ୍ଯ ଇତି ତୋଷିତା । ଦୁର୍ଜନୋ ଯେନ ତେନୈଵ ନାଶିତୋ ଵେତ୍ତି ଦୁଷ୍ଟତାମ୍
କେବଳ ଏକ ଧାଗାକୁ ଚେଦନ କରି ଅନ୍ୟଜନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ; ସେ ଯେଉଁପଦ୍ଧତିରେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ତାହା ଛାଡ଼ି ନିଜ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ କେବେ ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ।
ପଙ୍କେ ମଜ୍ଜତି ଯାତି ଖେ ଵିହରତି ଵ୍ଯୋମାନିଲୈର୍ ଦିକ୍ତଟାଞ୍ ଶେତେ ପାଂସୁଷୁ ଭୂତଲେ ପଥି ଗୃହେ ହଟ୍ଟେ ଵନେ ଽନ୍ତଃପୁରେ । ହସ୍ତେ ଶ୍ରୋତ୍ରସରୋରୁହେ ଽଥ ମୃଦୁନି ସ୍ଵସ୍ଥୋର୍ଣିକାଗଣ୍ଡକେ ରନ୍ଧ୍ରେ କାଷ୍ଠମୃଦାଂ ଚ ନାଡିହୃଦଯେ ଦ୍ରଵ୍ଯାତ୍ମସତ୍ତୈଵ ସା
ଏହା କେବେ ଦଳିରେ ଡୁବିଯାଏ, କେବେ ଆକାଶରେ ଚଳିଯାଏ, କେବେ ବାୟୁ ସହ ଖେଳେ; କେବେ ଭୂମିରେ, ରାସ୍ତାରେ, ଘରେ, ବଜାରରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ, ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଶୋଇଥାଏ; କେବେ ହାତରେ, କେବେ କାନର କମଳରେ, କେବେ ଘରର ମୃଦୁ ଉନ୍ନର ଗୋଲାରେ, କେବେ ଗୁହାରେ, କାଠ କିମ୍ବା ମାଟିରେ, କେବେ ହୃଦୟର ନାଳୀରେ ରହେ—ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏଭଳି ମୁନି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିବା ପରେ, ଦିନଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ସାଂଧ୍ୟାବେଳକୁ ଆସିଲା । ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା, ଏବଂ ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ନହାଇବା ପାଇଁ ବାହାରିଗଲେ । ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ ରଶ୍ମି ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ କଲେ ।
ଅଥ ସା ବହୁକାଲେନ କର୍କଟୀ ନାମ ରାକ୍ଷସୀ । ସର୍ଵେଷାଂ ନରମାଂସାନାଂ ନୂନଂ ତୃପ୍ତିମ୍ ଉପାଯଯୌ
ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, କର୍କଟୀ ନାମକ ଏକ ଦାନବୀ ସମସ୍ତ ମାନବ ମାଂସ ଭୋଜନ କରି ସତ୍ୟସତ୍ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କଲା ।
ପୂର୍ଵେଣୈଵ କିଲାହ୍ନା ସା ତୃପ୍ତା ରୁଧିରବିନ୍ଦୁନା । ସୂଚ୍ଯାଂ କିମ୍ ଇଵ ମାତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତୃଷ୍ଣାସୂଚିସ୍ ତୁ ଦୁର୍ଭରା
ପୂର୍ବ ଦିନରେ ସେ କେବଳ ଏକ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ତୃପ୍ତ ହୋଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଏହି ତୀବ୍ର ତୃଷ୍ଣାର ସୂଇ ଭିତରେ କେମିତି ପୂରଣ ହେବ? ଏହା ସହିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ।
ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ହା କଷ୍ଟଂ କିମ୍ ଇଦଂ ସୂଚିତାଂ ଗତା । ସୂକ୍ଷ୍ମାସ୍ମି ହତଶକ୍ତିଶ୍ ଚ ମଯି ଗ୍ରାସୋ ନ ମାତି ଚ
ସେ ଚିନ୍ତା କଲା, 'ହାୟ, ଏମିତି ଦୁଃଖ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି । ଏବେ ମୁଁ ସୂଇ ପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ହୋଇଗଲି, ଶକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ମୋ ପାଖରେ ଏକ ମୁଠି ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଖାଇପାରୁନି ।'
କ୍ଵ ମେ ତାନି ଵିଶାଲାନି ଗତାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାନି ଦୁର୍ଧିଯଃ । କାଲମେଘଵିଲାସାନି ଵନେ ଶୀର୍ଣାନି ପର୍ଣଵତ୍
ହେ ମୋ ମନ, ସେଇ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅଂଗଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଠି ହେଲେ? ଅନ୍ଧାର ମେଘର ଖେଳରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ପତ୍ର ଶୁଖିଯିବା ପରି, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଅଦୃଶ୍ୟ।
ମଯ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାଂ ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯାଯାଂ ମନାଗ୍ ଅପି ନ ମାତି ଚ । ସ୍ଵାଦୁମାଂସରସଗ୍ରାସୋ ଵସାଵାସିତ ଆସଵଃ
ମୋ ଭାଗ୍ୟହୀନ ଦେହରେ, ମଧୁର ରସର ମାଂସ ଖାଇବାର ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଚର୍ବି ଓ ରକ୍ତର ମଦ ରସର କିଛି ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ଅଛିନାହିଁ।
ପଙ୍କେ ଽନ୍ତର୍ ଵିନିମଜ୍ଜାମି ପତାମି ଧରଣୀତଲେ । ହତାସ୍ମି ଜନପଦୌଘୈସ୍ ତସ୍କରୈର୍ ଦଲିତାସ୍ମି ଚ
ମୁଁ କାଦରେ ବୁଡ଼ିଯାଉଛି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଛି; ଲୋକମାନଙ୍କ ଭିଡ଼ରେ ମୋର ନାଶ ହେଉଛି, ଚୋରମାନେ ମୋତେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଉଛନ୍ତି।
ହା ହତାହମ୍ ଅନାଥାହମ୍ ଅନାଶ୍ଵାସା ନିରାସ୍ପଦା । ଦୁଃଖାଦ୍ ଦୁଃଖେ ନିମଜ୍ଜାମି ସଙ୍କଟାତ୍ ସଙ୍କଟେ ଽପି ଚ
ହା, ମୁଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲି, ମୋର କେହି ନାହିଁ, ମୋତେ କେହି ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବା ନାହିଁ, ମୋର ଆଶ୍ରୟ କିଛି ନାହିଁ; ଦୁଃଖରୁ ଆଉ ଦୁଃଖକୁ ବୁଡ଼ିଯାଉଛି, ସଂକଟରୁ ଆଉ ଭୟଙ୍କର ସଂକଟକୁ ପହଁଚୁଛି।
ନ ମେ ସଖୀ ନ ମେ ଦାସୀ ନ ମେ ମାତା ନ ମେ ପିତା । ନ ମେ ବନ୍ଧୁର୍ ନ ମେ ଭୃତ୍ଯୋ ନ ମେ ଭ୍ରାତା ନ ମେ ସୁତଃ
ମୋର କୌଣସି ସହେଳୀ ନାହିଁ, କୌଣସି ଦାସୀ ନାହିଁ, ମୋର ମାଆ ନାହିଁ, ବାପା ନାହିଁ, କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ନାହିଁ, କୌଣସି ସେବକ ନାହିଁ, ଭାଇ ନାହିଁ, ପୁଅ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନ ମେ ଦେହୋ ନ ମେ ସ୍ଥାନଂ ନ ମେ କଶ୍ଚିତ୍ ସମାଶ୍ରଯଃ । ନୈକସ୍ଥାନସମାଶ୍ଵାସୋ ଭ୍ରମାମି ଵନପର୍ଣଵତ୍
ମୋର ଦେହ ନାହିଁ, ରହିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଜାଗା ନାହିଁ, ମୁଁ କାହାରେ ଆଶ୍ରୟ କରିପାରିବି ଏମିତି କୌଣସି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ପତ୍ର ଭଳି ଏକା ଏକା ଘୁରୁଛି, କୌଣସି ଜାଗାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିପାରୁନି।
ଆପଦାଂ ଧୁରି ତିଷ୍ଠାମି ନିଵିଷ୍ଟାସ୍ମି ସୁଦାରୁଣେ । ଅଭାଵମ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛାମି ସୋ ଽପି ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ନ ମେ
ମୁଁ ଦୁଃଖର ଭାର ବୋହୁଛି, ଗଭୀର କଷ୍ଟରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ମୁଁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବାକୁ ଆଶା କରେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁନାହିଁ।
ସ୍ଵକୋ ଦେହଃ ପରିତ୍ଯକ୍ତୋ ମୂଢଚେତନଯା ମଯା । କାଚବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵିମୂଢେନ ହସ୍ତାଚ୍ ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ଯଥା
ମୁଁ ମୋ ଦେହକୁ ଛାଡିଦେଇଛି, ମୋ ବୁଦ୍ଧି ଭ୍ରମିତ ଓ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଇଛି। ଏହା ଏମିତି, ଯେମିତି ଜଣେ ମୂର୍ଖ ଲୋକ ହାତରୁ ଚିନ୍ତାମଣି ପଥର ଛାଡିଦିଏ।
ଆପତନ୍ତୀ ମନୋମୋହଂ ପୂର୍ଵମ୍ ଆପତ୍ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ପଶ୍ଚାଦ୍ ଅନର୍ଥଵିସ୍ତାରରୂପେଣ ପ୍ରଵିଜୃମ୍ଭତେ
ବିପଦ୍ ପ୍ରଥମେ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ, ତାପରେ ନିଜେ ଆସେ; ପରେ ଏହା ଦୁଃଖ ଓ ଅସୁବିଧାର ଆକାରରେ ଦୀର୍ଘ ହୋଇ ବଢ଼ିଯାଏ।
ବୁସେଷୁ ପରିସୁପ୍ତାସ୍ମି ମାର୍ଗେଷୁ ଲୁଲିତାସ୍ମି ଚ । ଵ୍ରଣେଷୁ ପ୍ରେଷିତାସ୍ମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ହା ମେ ଦୁଃଖପରମ୍ପରା
ମୁଁ ମାଟି ଉପରେ ଶୁଇଛି, ରାସ୍ତାରେ ଘୁଞ୍ଚାଯାଇଛି, ଦୁଃଖର ଘାଉ ଭିତରେ ଠେଲାଯାଇଛି—ହାୟ, ଏହି ମୋର ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖର ଶୃଙ୍ଖଳା!
ପରପ୍ରେଷ୍ଯକରୀ ନିତ୍ଯଂ ପରସଞ୍ଚାରଚାରିଣୀ । ପରଂ କାର୍ପଣ୍ଯମ୍ ଆଯାତା ଜାତା ପରଵଶାସ୍ମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କରିଛି, ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଘୁରିବାକୁ ପଡ଼ିଛି; ଏହିପରି ଦୟନୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଛି।
ଭୃତିଂ କରୋମି ତୁଚ୍ଛୈଵ ସାପି ଵେଧନରୂପିଣୀ । ଅହୋ ମମାଲ୍ପଭାଗ୍ଯାଯା ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯମ୍ ଅପି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ଅତି ଥୋଡ଼ା ଦରମା ଉପାର୍ଜନ କରେ, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ରହିଛି; ହାୟ, ମୋ ପରି ଅଭାଗିନୀ ପାଇଁ ବିପଦ୍ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ଉତ୍ଥିତସ୍ ସ୍ଫାରଵେତାଲଃ କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯାଶ୍ ଶାନ୍ତିମ୍ ଏଵ ମେ । ସର୍ଵନାଶୋ ଧନାଦାନେ ପ୍ରଵୃତ୍ତାଯା ମମୋଦିତଃ
ଭୟଙ୍କର ବେତାଳ ଉଠିଆସିଛି, ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦେବା ପ୍ରୟାସରେ କେବଳ ଧ୍ବଂସ ଆଣିଛି; ଧନ ଦାନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ବେଳେ, ମୋ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ ଆସିପଡ଼ିଛି।
କିମ୍ ଅନ୍ଧଯା ମଯା ତାଦୃକ୍ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଂ ତନ୍ ମହାଵପୁଃ । ଯଥା ନାଶେନ ଵା ଭାଵ୍ଯଂ ତଥୋଦେତ୍ଯ୍ ଅଶୁଭା ମତିଃ
ମୁଁ ଏତେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ସେ ମହାନ ଦେହକୁ କାହିଁକି ଛାଡ଼ିଦେଲି? ଯେତେବେଳେ ନାଶ ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ, ସେତେବେଳେ ଏପରି ଅଶୁଭ ଚିନ୍ତା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ମାମ୍ ଅଵାନ୍ତରନିର୍ଦଗ୍ଧାଂ ନ୍ଯୂନାଂ କୀଟକଣାଦ୍ ଅପି । ଉଦ୍ଧରିଷ୍ଯତି କୋ ନାମ ପାଂସୁରାଶିଷୁ ହାରିତାମ୍
ମୋତେ, ଭିତରେ ଜଳିଯାଇଥିବା ଏବଂ ଏକ କୀଟର ପାଖିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଗୁଣ୍ଠିତ ହୋଇ, ଧୂଳିର ଢେର ମଧ୍ୟରେ ହାରାଇଯିଥିବା ମୋତେ, କିଏ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବ?
ଵିଵିକ୍ତମନସାଂ ବୁଦ୍ଧୌ କ୍ଵ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ହତାଶଯାଃ । ଗ୍ରାମମାର୍ଗତୃଣାନୀଵ ଗିରେର୍ ଉପରି ଵାସିନାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ମନରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଥିବା ଆଶା କିପରି ଉଦ୍ଭବିତ ହେବ? ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଗ୍ରାମ ରାସ୍ତାର ଘାସ ଗିରିର ଶିଖରରେ ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଥିତାନାମ୍ ଅଜ୍ଞସମ୍ବୋଧେ କଥମ୍ ଅଭ୍ଯୁଦଯୋ ଭଵେତ୍ । ଅଣ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉଦେତି ପ୍ରାକାଶ୍ଯଂ ନ ଖଦ୍ଯୋତାନୁସେଵିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେମିତି ଉନ୍ନତି ହେବ? ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଜୁଗନ୍ତି ଆଲୋକକୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଏକ ଛୋଟ ଆଲୋକର ଚିଙ୍ଗାରି ମଧ୍ୟ ଜାଗି ଉଠେ ନାହିଁ।
ଅତଃ କିଯନ୍ତଂ ନୋ ଜାନେ କାଲମ୍ ଆଵଲିତାପଦମ୍ । ମଯାପଚ୍ଛ୍ଵଭ୍ରଗର୍ତେଷୁ ଲୁଠିତଵ୍ଯଂ ହତେହଯା
ତେଣୁ, ମୋର ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଏହି ଦୁଃଖର ଗଡ଼ିକୁ ମୁଁ କେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଡ଼ିଗଡ଼ି ଚାଲିବି, ଏହା ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ।
କଦା ସ୍ଯାମ୍ ଅଞ୍ଜନମହାଶୈଲପୁତ୍ରକରୂପିଣୀ । ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵ୍ଯୋର୍ ଵୈଡୂର୍ଯସ୍ତମ୍ଭତାମ୍ ଅନୁତିଷ୍ଠତୀ
କେବେ ମୁଁ ଅଞ୍ଜନ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ପରି ହେବି, ଯିଏ ଦିଗନ୍ତ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ବୈଡୂର୍ୟ ର ସ୍ତମ୍ଭ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାଉଁଥାଏ?
ମେଘମାଲାସମଭୁଜା ସ୍ଥିରଵିଦ୍ଯୁଚ୍ଛଟେକ୍ଷଣା । ନୀହାରଜାଲଵସନା ପ୍ରୋଚ୍ଚକେଶାସିତାମ୍ବରା
ମେଘମାଳା ପରି ହାତ, ନିରନ୍ତର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକ ପରି ଚକ୍ଷୁ, କୁହୁଡ଼ି ଚାଦର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଖୋଲା କେଶ ଓ କଳା ପୋଶାକ ଧାରଣ କରିଥିବା।
ଲମ୍ବୋଦରାଭ୍ରସନ୍ଦର୍ଶପ୍ରନର୍ତିତଶିଖଣ୍ଡିନୀ । ଲମ୍ବଲୋଲସ୍ତନୀ ଶ୍ଯାମଦେହପାତଦ୍ରଵତ୍ସୁରା
ମେଘପରି ଉଦର ଥିବା, ଚୂଡ଼ାରେ ପଖା ନାଚୁଥିବା, ଲମ୍ବା ଓ ହଲୁହଲୁ ଛାତି ମେଘଦଳ ସମ ଅନ୍ଧାର, ଏବଂ ସେ ମଦ୍ୟ ପରି ବହୁଥିବା।
ହାସଭସ୍ମଚ୍ଛଟାଚ୍ଛନ୍ନସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲରୋଧିନୀ । କୃତାନ୍ତଗ୍ରସନୋଦ୍ଯୁକ୍ତକୃତ୍ଯୈକାକୃତିଧାରିଣୀ
ତାଙ୍କର ହସ ଭସ୍ମରେ ଢାକି ଦିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ, ତାହାର ଆଲୋକକୁ ବନ୍ଦ କରିଦିଏ, ଏବଂ ସେ ସବୁ ଶେଷ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଏକମାତ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି।
କୁଣାଲୋଲୂଖଲବୃସୀଶୂର୍ପସ୍ରଗ୍ଦାମଭାରିଣୀ । ପର୍ଵତାତ୍ ପର୍ଵତେ ଶୃଙ୍ଗେ ନ୍ଯସ୍ଯ ପାଦଂ ଵିହାରିଣୀ
ଉଖଳ, ମୁସଳ, ଚାଲନି ଓ ଦୌଡ଼ିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପାଦ ରଖି ଆଉ ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଚାଲିଯାଉଥିବା ଭଳି ଘୁରୁଥିବା।