ସ୍କନ୍ଧଵସ୍ତ୍ରଜଵପ୍ରୋତା ଵେଧାକ୍ଷ୍ଣା ସୁଖମ୍ ଈକ୍ଷତେ । କଥମ୍ ଏନଂ ଭିନଦ୍ମୀତି ତୀକ୍ଷ୍ଣାନାମ୍ ଏତଦ୍ ଈପ୍ସିତମ୍
ଉଲି ଧାଗା ଲଗାଇ ସୁଇ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ଷୁରେ ସହଜରେ ଦେଖେ—‘ମୁଁ କିପରି ଏହାକୁ ଛିଦ୍ର କରିବି?’—ଏହି ହେଉଛି ତୀକ୍ଷ୍ଣମନା ଲୋକଙ୍କର ଇଚ୍ଛା।
ସମମ୍ ଏଵ ଚ କୌଶେଯେ କ୍ଷୌମେ ଚ ଵସନେ ଶିତା । ଜଡଃ କ ଇଵ ଵା ନାମ ଗୁଣାଗୁଣମ୍ ଉପେକ୍ଷତେ
ସୁଇ ରେଶମ କିମ୍ବା କପାସ ଯେଉଁ କପଡ଼ା ହେଉ, ସମାନ ଭାବେ ପାର୍ ହୁଏ; ଗୁଣ ଓ ଦୋଷର ତଫାତକୁ ଅବହେଳା କରେ କିବା ମୂର୍ଖ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଏ?
ସା ଦଧାନୋଜ୍ଜ୍ଵଲଂ ସୂତ୍ରମ୍ ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠାଙ୍ଗୁଲିପୀଡିତା । ଅନ୍ତ୍ରତନ୍ତୁମ୍ ଇଵାନନ୍ତମ୍ ଉଦ୍ଗିରନ୍ତୀ ନିରୀକ୍ଷତେ
ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ଆଉଁଠି ମଧ୍ୟରେ ଚାପି ଧରି, ସୁଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧାଗା ବୋହି ଚାଲେ; ଏକ ଅନନ୍ତ ସୂତା ଝାଡ଼ୁଥିବା ପରି, ସେ ସାମ୍ନାକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ରହେ।
ତୀକ୍ଷ୍ଣାସ୍ଯହୃଦଯତ୍ଵେନ ସରସେଷୁ ନ କେଷୁଚିତ୍ । ସୂତ୍ରିତାପି ପଦାର୍ଥେଷୁ ଵିଶତ୍ଯ୍ ଅଲସଗାମିନୀ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ନିଷ୍ଠୁର ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ଦରୁଣ, ଯଦିଓ ତାକୁ ସୂତ୍ରରେ ପୋରାଯାଏ, ମୃଦୁ ଜିନିଷରେ ଏହା ଭିତରକୁ ଯାଇପାରେ ନାହିଁ, ଏହା ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲିଥାଏ।
ଅଗର୍ଦଭୀମୁଖପ୍ରୋତା ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣାପି ନ ଚାପି ଧୀଃ । ଅଵେଧିତାପ୍ଯ୍ ଅହୃଦଯା ରାଜପୁତ୍ର୍ଯ୍ ଅପି ଦୁର୍ଭଗା
ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଗଧାର ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ପୋରାଯାଏ, ସେହି ସୁଇ ଭିତରକୁ ଯିବାରେ ଅସମର୍ଥ ଓ ନିଷ୍ଠୁର ରହିଯାଏ, ଏହା ଦୁଃଖିନୀ ରାଜକୁମାରୀ ପରି ଅଭାଗି ହୋଇଥାଏ।
ଵିନା ପରାପକାରେଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣେ ସରଣମ୍ ଈହତେ । ଵେଧନାଦ୍ ରୋଧିତା ସୂଚିଃ କର୍ଣପାଶେ ପ୍ରଲମ୍ବତେ
ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇନଥିଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜିନିଷ କୌଣସି ମାର୍ଗ ଚାହେଁନାହିଁ; ଛିଦ୍ର କରିବା ପରେ, ସୁଇ କାନର କଣ୍ଠିରେ ଅଟକି ଲଟକି ରହିଯାଏ।
ଶେତେ କିଂ ଚାରୁ ମୈତ୍ର୍ଯେଵ ବୁସେ କରପରିଚ୍ଯୁତା । ସ୍ଵରୂପସଦୃଶଂ ମିତ୍ରଂ କସ୍ମୈ ନାମ ନ ରୋଚତେ
ହାତରୁ ପଡ଼ିଗଲାପରେ, ସୁଇ କପାସ ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ପଡ଼ିଥାଏ, ଏହା ମିତ୍ରତା ପରି ଲାଗେ; ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ସମାନ ମିତ୍ର କିଏ ଚାହିଁବେ ନାହିଁ?
ମିଶ୍ରିତା ମୂଢଚିତ୍ତାନାଂ ଵୃତ୍ତିଭିଃ ପ୍ରାକୃତେ ଜନେ । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମସମାଂ କୋ ହି ସଙ୍ଗତିଂ ତ୍ଯକ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛତି
ମୁଢ଼ ମନ ଥିବା ସାଧାରଣ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱଭାବିକ ଚଳନରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ନିଜ ସମାନ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହେ?
ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଯସ୍କାରଚିତୌ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତାନ୍ତର୍ଧିଗାମିନୀ । ଭସ୍ତ୍ରାଵାତୈର୍ ଵିଵଲିତା ଗଗନୋଡ୍ଡଯନୋନ୍ମୁଖୀ
ଏକଥର ଛାଡ଼ିଦିଆଯିବା ପରେ, ଭିତରେ ଚଳିଥିବା ଶକ୍ତି ଲୋହାର ଘରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ଧମନାର ପବନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ପ୍ରାଣାପାନପ୍ରଵାହସ୍ଥା ହୃତ୍ପଦ୍ମାନ୍ତରଗାମିନୀ । ଦୁଃଖଶକ୍ତିର୍ ମହାଘୋରା ଜୀଵଶକ୍ତିର୍ ଇଵୋଦ୍ଯତା
ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନର ପ୍ରବାହରେ ଥିବା, ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିବା, ଦୁଃଖର ଶକ୍ତି ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଉଦିତ ହୁଏ, ଜୀବନ ଶକ୍ତି ପରି।
ସମାନଵୈପରୀତ୍ଯେନ ସମାନସମଗାମିନୀ । ଉଦାନଵିପରୀତତ୍ଵାଦ୍ ଉଦାନସମଗାମିନୀ
ସମାନ ବାୟୁ ସହିତ ବିପରୀତ ଭାବରେ ଏହା ଚଳେ, ସମାନ ସହ ଏକାସାଥି ଯାଏ; ଉଦାନ ବାୟୁ ସହିତ ବିପରୀତ ଭାବରେ ଏହା ଚଳେ, ଉଦାନ ସହ ଏକାସାଥି ଯାଏ।
ଵ୍ଯାନସ୍ଥା ଵ୍ଯାଧିଜନନୀ ସର୍ଵାଙ୍ଗରସଚାରିଣୀ । ହୃତ୍କଣ୍ଟଶୂଲୋତ୍ପ୍ଲଵନଵୈଵର୍ଣ୍ଯୋନ୍ମାଦକାରିଣୀ
ଏହା ବ୍ୟାନ ବାୟୁରେ ବସିଥାଏ, ରୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ସରୀରର ସମସ୍ତ ଅଂଶର ରସରେ ଘୁରିବା ଆରମ୍ଭ କରେ, ହୃଦୟ ଓ କଣ୍ଠରେ ବେଦନା, ଫୁଲିଯିବା, ରଙ୍ଗ ହରାଇଯିବା ଓ ପାଗଳପଣ ଆଣିଦିଏ।
ପ୍ରାଯସ୍ ସୌଚିକହସ୍ତସ୍ଥା ସୁପ୍ତୋର୍ଣାଗଣ୍ଡକୋଟରେ । ବାଲହସ୍ତେ ଽଙ୍ଗୁଲୀତଲ୍ପଵେଧନୈକଵିଲାସିନୀ
ଏହା ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ପରିଷ୍କାରକର ହାତରେ ଥାଏ, ନଖର ଖାଲି ଭିତରେ ଶୁଏ, ଏବଂ ଶିଶୁର ହାତର ଆଙ୍ଗୁଠି ଟିପରେ ବେଦନା ଦେବାରେ ଖୁସି ପାଏ।
ପାଦପ୍ରଵିଷ୍ଟା ରୁଧିରପାନପାଜିରଵିସ୍ତୃତା । ତୁଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅତିତରାଂ ତୁଚ୍ଛଭୋଜନା ତୁଚ୍ଛଭୋଜନୈଃ
ଏହା ପାଦ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ରକ୍ତ ଓ ମଳ ଚ୍ୟାନେଲରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଅତି ସାଧାରଣ ଖାଦ୍ୟରେ ବହୁତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଶେତେ କର୍ଦମକୋଶସ୍ଥା ଚିରକାଲମ୍ ଅଧୋମୁଖୀ । ଇଚ୍ଛାନୁରୂପମ୍ ଆସାଦ୍ଯ କ ଇଵାସ୍ପଦମ୍ ଉଜ୍ଝତି
ଏହା କାଦାର ଖୋଲି ଭିତରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶୁଏ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା ପାଏ, ସେପରି ଆରାମଦାୟକ ଅବସ୍ଥାନ କିଏ ଛାଡ଼ିଦେବ?
କ୍ରୌର୍ଯେଣାପହୃତାତ୍ମାନଂ ଦର୍ଶଯତ୍ଯ୍ ଉପଵେଧନୈଃ । ଉତ୍ସଵାଦ୍ ଅପି ନୀଚାନାଂ କଲହୋ ହି ସୁଖାଯତେ
ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୂରତାରେ ମନ ହରାଇଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ନିମ୍ନମନ୍ତଳ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଝଗଡା ହିଁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
କପର୍ଦିକା ଵଲଭ୍ଯାନ୍ତରାତ୍ମାନଂ ବହୁ ମନ୍ଯତେ । ଦୁରୁଚ୍ଛେଦା ହି ଭୂତାନାମ୍ ଅହଙ୍କାରଚମତ୍କୃତିଃ
ଏକ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରାକୁ ଗୁପ୍ତ ଡିବାରେ ରଖି ଯେଉଁମାନେ ତାହାକୁ ବହୁତ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହିପରି ଆସ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନୁଭବନ୍ତି। କାରଣ, ଅହଂକାରର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବକୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।
ଶ୍ଵେତିକାଯୁଗ୍ମଲଭ୍ଯେନ ସାହୃତେନାତ୍ମନା ନୃଣାମ୍ । ମୃତିମ୍ ଆଧାସ୍ଯତେ ଚିତ୍ରା ସ୍ଵାର୍ଥେ ନୋଦେତି ମୂଢତା
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇଟି ଗୋଟିର ଖେଳରେ ମନ ହରାଇଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ନାଶକୁ ନେଇଆସନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଚତୁର ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ମୂଢତା ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ଵସ୍ତ୍ରତନ୍ତୁଵିଭେଦେନ ପରମାରଣମ୍ ଆଶୁ ମେ । ଇଦଂ ସମ୍ପଦ୍ଯତ ଇତି ଭଵତ୍ଯ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତନିର୍ମଲା
କପଡ଼ାର ଏକ ତନ୍ତୁ ଭାଙ୍ଗିଯିବାରେ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଶେଷ ନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବି—ଏହି ଭାବନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ।
ସ୍ଥାପିତା ମଲମ୍ ଆଦତ୍ତେ ସୂଚୀ ଯଦ୍ ଘର୍ଷଣଂ ଵିନା । ପରାପଵେଧଵିରହାଦ୍ ଵ୍ଯାଧିସ୍ ସୋ ଽସ୍ଯାଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ସୁଇ ଯଦି ଏକଠା ରହିଯାଏ, ତେବେ ଘଷାଘଷି ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାରେ ଧୁଳି ଲାଗିଯାଏ; ବାହାରୁ କିଛି ଚେଦନ ନ ହେଲେ, ତାହାରେ ରୋଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସୂକ୍ଷ୍ମଦୃଶ୍ଯା ଵେଧଦାତ୍ରୀ କ୍ଷଣାଦ୍ ଵିସ୍ମୃତିମ୍ ଏତି ଵା । ତୀକ୍ଷ୍ଣା ଭେଦକରୀ କ୍ରୂରା ସୂଚିଚେଷ୍ଟେଵ ଦୈଵିକୀ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୁର୍ଲଭ, ଚେଦନ କରୁଥିବା ଏହି ଶକ୍ତି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସ୍ମୃତି ହରାଇଦେଇପାରେ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଭେଦନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ଓ କ୍ରୁର, ଏହା ଦେବୀ ସୁଇ ପରି କାମ କରେ।
ତନ୍ତୁଵେଧନମାତ୍ରେଣ ହତୋ ଽନ୍ଯ ଇତି ତୋଷିତା । ଦୁର୍ଜନୋ ଯେନ ତେନୈଵ ନାଶିତୋ ଵେତ୍ତି ଦୁଷ୍ଟତାମ୍
କେବଳ ଏକ ଧାଗାକୁ ଚେଦନ କରି ଅନ୍ୟଜନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ; ସେ ଯେଉଁପଦ୍ଧତିରେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ତାହା ଛାଡ଼ି ନିଜ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ କେବେ ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ।
ପଙ୍କେ ମଜ୍ଜତି ଯାତି ଖେ ଵିହରତି ଵ୍ଯୋମାନିଲୈର୍ ଦିକ୍ତଟାଞ୍ ଶେତେ ପାଂସୁଷୁ ଭୂତଲେ ପଥି ଗୃହେ ହଟ୍ଟେ ଵନେ ଽନ୍ତଃପୁରେ । ହସ୍ତେ ଶ୍ରୋତ୍ରସରୋରୁହେ ଽଥ ମୃଦୁନି ସ୍ଵସ୍ଥୋର୍ଣିକାଗଣ୍ଡକେ ରନ୍ଧ୍ରେ କାଷ୍ଠମୃଦାଂ ଚ ନାଡିହୃଦଯେ ଦ୍ରଵ୍ଯାତ୍ମସତ୍ତୈଵ ସା
ଏହା କେବେ ଦଳିରେ ଡୁବିଯାଏ, କେବେ ଆକାଶରେ ଚଳିଯାଏ, କେବେ ବାୟୁ ସହ ଖେଳେ; କେବେ ଭୂମିରେ, ରାସ୍ତାରେ, ଘରେ, ବଜାରରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ, ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଶୋଇଥାଏ; କେବେ ହାତରେ, କେବେ କାନର କମଳରେ, କେବେ ଘରର ମୃଦୁ ଉନ୍ନର ଗୋଲାରେ, କେବେ ଗୁହାରେ, କାଠ କିମ୍ବା ମାଟିରେ, କେବେ ହୃଦୟର ନାଳୀରେ ରହେ—ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏଭଳି ମୁନି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିବା ପରେ, ଦିନଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ସାଂଧ୍ୟାବେଳକୁ ଆସିଲା । ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା, ଏବଂ ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ନହାଇବା ପାଇଁ ବାହାରିଗଲେ । ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ ରଶ୍ମି ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ କଲେ ।
ଅଥ ସା ବହୁକାଲେନ କର୍କଟୀ ନାମ ରାକ୍ଷସୀ । ସର୍ଵେଷାଂ ନରମାଂସାନାଂ ନୂନଂ ତୃପ୍ତିମ୍ ଉପାଯଯୌ
ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, କର୍କଟୀ ନାମକ ଏକ ଦାନବୀ ସମସ୍ତ ମାନବ ମାଂସ ଭୋଜନ କରି ସତ୍ୟସତ୍ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କଲା ।
ପୂର୍ଵେଣୈଵ କିଲାହ୍ନା ସା ତୃପ୍ତା ରୁଧିରବିନ୍ଦୁନା । ସୂଚ୍ଯାଂ କିମ୍ ଇଵ ମାତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତୃଷ୍ଣାସୂଚିସ୍ ତୁ ଦୁର୍ଭରା
ପୂର୍ବ ଦିନରେ ସେ କେବଳ ଏକ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ତୃପ୍ତ ହୋଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଏହି ତୀବ୍ର ତୃଷ୍ଣାର ସୂଇ ଭିତରେ କେମିତି ପୂରଣ ହେବ? ଏହା ସହିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ।
ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ହା କଷ୍ଟଂ କିମ୍ ଇଦଂ ସୂଚିତାଂ ଗତା । ସୂକ୍ଷ୍ମାସ୍ମି ହତଶକ୍ତିଶ୍ ଚ ମଯି ଗ୍ରାସୋ ନ ମାତି ଚ
ସେ ଚିନ୍ତା କଲା, 'ହାୟ, ଏମିତି ଦୁଃଖ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି । ଏବେ ମୁଁ ସୂଇ ପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ହୋଇଗଲି, ଶକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ମୋ ପାଖରେ ଏକ ମୁଠି ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଖାଇପାରୁନି ।'
କ୍ଵ ମେ ତାନି ଵିଶାଲାନି ଗତାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାନି ଦୁର୍ଧିଯଃ । କାଲମେଘଵିଲାସାନି ଵନେ ଶୀର୍ଣାନି ପର୍ଣଵତ୍
ହେ ମୋ ମନ, ସେଇ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅଂଗଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଠି ହେଲେ? ଅନ୍ଧାର ମେଘର ଖେଳରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ପତ୍ର ଶୁଖିଯିବା ପରି, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଅଦୃଶ୍ୟ।
ମଯ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାଂ ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯାଯାଂ ମନାଗ୍ ଅପି ନ ମାତି ଚ । ସ୍ଵାଦୁମାଂସରସଗ୍ରାସୋ ଵସାଵାସିତ ଆସଵଃ
ମୋ ଭାଗ୍ୟହୀନ ଦେହରେ, ମଧୁର ରସର ମାଂସ ଖାଇବାର ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଚର୍ବି ଓ ରକ୍ତର ମଦ ରସର କିଛି ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ଅଛିନାହିଁ।
ପଙ୍କେ ଽନ୍ତର୍ ଵିନିମଜ୍ଜାମି ପତାମି ଧରଣୀତଲେ । ହତାସ୍ମି ଜନପଦୌଘୈସ୍ ତସ୍କରୈର୍ ଦଲିତାସ୍ମି ଚ
ମୁଁ କାଦରେ ବୁଡ଼ିଯାଉଛି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଛି; ଲୋକମାନଙ୍କ ଭିଡ଼ରେ ମୋର ନାଶ ହେଉଛି, ଚୋରମାନେ ମୋତେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଉଛନ୍ତି।