ଇତି ଗଗନଗତସ୍ ତ୍ରିଲୋକନାଥୋ ଗଗନଗସିଦ୍ଧଗୃହୀତସିଦ୍ଧମନ୍ତ୍ରଃ । ଗତ ଇଭଗତଶକ୍ରଵନ୍ଦ୍ଯମାନୋ ନିଜପୁରମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍ ଅଗ୍ର୍ଯମ୍ ଉଜ୍ଜ୍ଵଲଶ୍ରି
ଏଭଳି ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଆକାଶରେ ବିଚରି, ଆକାଶର ସିଦ୍ଧମାନେଠାରୁ ମିଳିଥିବା ସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ନିଜର ଅବିନାଶୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଅଥ ଵୈଡୂର୍ଯଶୃଙ୍ଗାଭା ସା ମହାକୃଷ୍ଣା ରାକ୍ଷସୀ । କଜ୍ଜଲାମ୍ବୁଦଲେଖେଵ ତାନଵଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଉଦ୍ଯତା
ତାପରେ, ବୈଡୂର୍ୟ ରତ୍ନ ଶିଖର ପରି ଚମକୁଥିବା, ଏହି ବଡ଼ କଳା ରାକ୍ଷସୀ, ଦେହ କମ୍ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲା, ଏବଂ ଦୀପର କାଜଳ ମେଘର ଧାରା ପରି ଦେଖାଦେଲା।
ବଭୂଵାଭ୍ରୋପମାକାରତ୍ଯାଗେ ଵିଟପିରୂପିଣୀ । ପୁମ୍ପ୍ରମାଣା ତତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆସୀତ୍ ତତୋ ଽଭୂଦ୍ ଧସ୍ତମାତ୍ରକମ୍
ସେ ପୂର୍ବର ମେଘ ଆକୃତିକୁ ଛାଡ଼ି, ଗଛର ଆକାର ଧାରଣ କଲା। ତାପରେ ଲୋକର ଆକାର ହେଲା, ଏବଂ ପରେ ହାତର ମାପରେ ଛୋଟ ହେଇଗଲା।
ତତଃ ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରାଭା ତତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗୁଲରୂପିଣୀ । ତତୋ ମାଷଶିମୀତୁଲ୍ଯା ତତସ୍ ସୂଚୀ ବଭୂଵ ହ
ତାପରେ ସେଟି ଏକ ହାତ ପରିମାଣର ହେଲା, ତାପରେ ଆଉ ଛୋଟିଏ ହୋଇ ଆଉ ଉଂଗୁଳି ଆକାର ନେଲା। ପୁଣି ଏହା ମାସୁର ଦାଣା ପରି ଛୋଟ ହେଲା, ତାପରେ ସୁଇ ଭଳି ହେଇଗଲା।
ତତଃ କୌଶେଯସୂଚୀତ୍ଵଂ ପଦ୍ମକେସରସୁନ୍ଦରମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତା ସା ଶିଖରାକାରା ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ରିର୍ ଇଵାତତା
ତାପରେ ସେଟି ରେଶମ ସୁଇ ଭଳି ହେଲା, ପଦ୍ମର କେଶର ପରି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହା ଏକ ଚିନ୍ତା ପର୍ବତର ଶିଖର ଭଳି ଉଠି ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଲା।
ରରାଜ ସୂଚିକା କୃଷ୍ଣା ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣାଯସକଲାମଯୀ । ପୁର୍ଯଷ୍ଟକେନ ଵଲିତା ଵ୍ଯୋମଗା ଵାତଵାହିନୀ
ସେ କଳା ସୁଇଟି ଦେଖିବାକୁ ଚମକୁଥିଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମସୃଣ ଏବଂ ଦୋଷହୀନ ଥିଲା। ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଗୁଞ୍ଚି ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ବାୟୁରେ ଚଳିଥିଲା।
ସୂଚିର୍ ଦୃଶ୍ଯତ ଏଵାସୌ ନ ତ୍ଵ୍ ଅଯୋ ନାମ ଵିଦ୍ଯତେ । ସଂଵିଦ୍ଭ୍ରମକଲୈଵୈଷା ସ୍ଵପ୍ନସୂଚୀଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ସେ ସୁଇଟି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କୌଣସି ଲୋହା ନଥିଲା। ଏହା କେବଳ ଚେତନାର ଖେଳ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯିବା ସୁଇ ପରି ପ୍ରତୀତି ହେଉଥିଲା।
ରତ୍ନସୂଚୀଵ ମସୃଣା ମନୋମନନସଂଯୁତା । ଵୈଡୂର୍ଯରଶ୍ମିଲେଖେଵ ଦଣ୍ଡସନ୍ତାନସୁନ୍ଦରୀ
ମଣିର ସୁଇ ପରି ମୃଦୁ, ମନର କଳ୍ପନା ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିଲା; ବୈଡୂର୍ୟ ରତ୍ନର ଆଲୋକରେ ଏକ ରେଖା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦଣ୍ଡର ଶୃଙ୍ଖଳା ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କଜ୍ଜଲାମ୍ଭୋଜକିଞ୍ଜଲ୍କଲତେଵ ପଵନାହୃତା । ସୂକ୍ଷ୍ମରନ୍ଧ୍ରେକ୍ଷଣସ୍ଵଚ୍ଛଦୃଷ୍ଟଵ୍ଯୋମକନୀନିକା
କଳା ପଦ୍ମର ରେଶମ ତନ୍ତୁ ପରି, ପବନରେ ଉଡ଼ି ଆସିଥିଲା; ଏହାର ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ରନ୍ଧ୍ର ଥିଲା, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହା ମାନେ ଆକାଶର ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ତର୍ଶ ଅଂଶ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ସ୍ଵମୁଖଗ୍ରାହ୍ଯସୂତ୍ରେଣ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣପୁଚ୍ଛଶିଖାଣୁନା । ଦୃଶ୍ଯା ଵୈପୁଲ୍ଯଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ପରଂ ମୌନଵ୍ରତଂ ଗତା
ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଥିବା ସୂତାରେ, ମୃଦୁ ପୁଛ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖା ସହିତ, ଏହା ବିଶାଳ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୌନବ୍ରତକୁ ଅନୁସରଣ କଲା।
ସୁଦୂରାଦ୍ ଦୀପଵଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ସୁତନ୍ମାତ୍ରତ୍ଵମ୍ ଆଗତମ୍ । ଦୂରାଦ୍ ଏଵ ମନୋଜ୍ଞେନ ପ୍ରୋଦ୍ଗିରନ୍ତୀ ମୁଖେନ ଖମ୍
ଅତି ଦୂରରୁ ଦୀପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା; ଦୂରରୁ ମଧୁର ମୁଖରେ, ଏହା ଆକାଶକୁ କିଛି କହୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
କୁଞ୍ଚିତେକ୍ଷଣସନ୍ଦୃଶ୍ଯଦୀର୍ଘଦୀପାଂଶୁକୋମଲା । ସଦ୍ଯସ୍ସ୍ନାନସମୁଚ୍ଛୂନଭାଲବାଲଵିଲାସିନୀ
ତାଙ୍କର ଆଖି ଅଧଖୁଲା ଥିଲା, ଦେଖିବାକୁ ଏକ କମଳ ଦୀପଶିଖା ପରି ନମ୍ର ଲାଗୁଥିଲା, ତାଙ୍କର କେଶ ରେଶମ ପରି ମୃଦୁ, ଲାଲାଟ ଏଠିକି ସ୍ନାନର ପରେ ଅପରିପ୍ରକାଶ ଥିଲା, ସେ ଏକ ଖେଳମସ୍ତ ଯୁବତୀ ପରି ପ୍ରତିତି ହେଉଥିଲେ।
ତନ୍ତୁର୍ ବିସାଦ୍ ଇଵୋଡ୍ଡୀନା ବାହ୍ଯସଞ୍ଚାରକୌତୁକାତ୍ । ବ୍ରହ୍ମନାଡିର୍ ଇଵୋଦ୍ଯୁକ୍ତା ବହିର୍ ଇନ୍ଦ୍ଵଂଶସୁନ୍ଦରୀ
ତାଙ୍କର ତନ୍ତୁଟି ଏମିତି ଉଠି ଆସୁଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ବିସର ତନ୍ତୁ ବାହାର ଜଗତ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ଉଠେ, ଏହା ମୂଳନାଡ଼ୀ ପରି ତତ୍ପର ଥିଲା, ଓ ବାହାରକୁ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ ଚାନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା।
ନିଯତେନ୍ଦ୍ରିଯଶକ୍ତିସ୍ ସ୍ଵା ଜୀଵେନେଵ ବହିଷ୍କୃତା । ବୌଦ୍ଧତୀର୍ଥିକଵିଜ୍ଞାନସନ୍ତାନଵଦ୍ ଅଲକ୍ଷିତା
ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରେ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଜୀବନଶକ୍ତି ନିଜେ ବାହାରକୁ ଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଏହା ବୌଦ୍ଧ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କର ଅବିରତ ଜ୍ଞାନଧାରା ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ରହିଗଲା।
ଶୂନ୍ଯସିଦ୍ଧାନ୍ତଶିସିକା ରନ୍ଧ୍ରାନିଲଲଵାଭଯା । କ୍ଷୀଣଦୀପାଂଶୁସୂଚ୍ଯେଵ ତୀକ୍ଷ୍ଣଯାନୁପଲଭ୍ଯଯା
ତାଙ୍କର ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଏମିତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଥିଲା, ଯେପରି ଶୂନ୍ୟତା ତତ୍ତ୍ୱର ଅନୁଭୂତି, ଏହା ଏକ ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ହଲକା ପବନ ପରି ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା, କିମ୍ବା ଏକ ଦୀପଶିଖା ଭାବେ ଅତି କମ୍ ଆଲୋକ ଥିବା ସୂଇ ପରି, ତୀବ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ମୁସ୍କିଲ।
ଗ୍ରାସାର୍ଥଂ ସୂଚିତାଂ ଯାତା ସ ଚାସ୍ଯା ନୋପଯୁଜ୍ଯତେ । ଵିଚାରିତଂ ତଯା ନୈତଦ୍ ଅହୋ ମୌର୍ଖ୍ଯଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ତାକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ତାହାକୁ ବ୍ୟବହାର କଲେ ନାହିଁ; ଏହି କଥା ତା ସ୍ୱୟଂ ଭାବିଲେ ନାହିଁ—ହାଏ, ମୂର୍ଖତା କିପରି ଦେଖାଯାଏ!
ସାଗ୍ରା ସଞ୍ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ନ ସୂଚୀ ତୁଚ୍ଛରୂପତାମ୍ । ଚୈତ୍ତମ୍ ଈହିତମ୍ ଏଵୈକଂ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଆସ୍ତେ ଯଥାସୁଖମ୍
ସୂଚର ତୀରେ ବସି, ସେ ତାହାର ଖାଲିପଣା ବିଷୟରେ ଭାବିଲେ ନାହିଁ; କେବଳ ନିଜ ମନର ଇଚ୍ଛାକୁ ଦେଖି, ସୁଖରେ ବସିଲେ।
ଅଵିଚାର୍ଯୈଵ ସୂଚିତ୍ଵଂ ତଯା ମୂଢଧିଯାର୍ଥିତମ୍ । ନାନାର୍ଥବୁଦ୍ଧେସ୍ ସ୍ଫୁରତି ପୂର୍ଵାପରଵିଚାରଣା
କୌଣସି ଚିନ୍ତା ବିନା, ମୂର୍ଖ ମନେ ସୂଚର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଚାହିଲା; ଯାହାର ମନ ନାନା କଥାରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ, ସେଠାରେ ପୂର୍ବ-ପରେ ଭାବିବା ହୁଏ ନାହିଁ।
ସାର୍ଥକ୍ରିଯୋ ଽଗ୍ର୍ଯସାମର୍ଥ୍ଯୋ ଯାତି ଭାଵନଯାନ୍ଯତାମ୍ । ପଦାର୍ଥୋ ଽଭିମତାର୍ଥାଢ୍ଯାଂ ନିଶ୍ଶ୍ଵାସେନେଵ ଦର୍ପଣଃ
ଯେଉଁ ଜିନିଷ କାମକାରୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ତାହା ଅନ୍ୟ ରୂପ ନେଇଥାଏ; ଯେପରି ଦର୍ପଣ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଆକୃତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶ୍ୱାସରେ ବଦଳିଯାଏ।
ସୂଚୀଭାଵଂ ପ୍ରପନ୍ନାଯାସ୍ ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯାଃ ପୀଵରଂ ଵପୁଃ । ମହାମରଣମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯା ରାକ୍ଷସ୍ଯାସ୍ ସୁସୁଖଂ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ମୋଟା ଦେହକୁ ଛାଡି, ସୁଇ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେଠି ମହାମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ସୁଖଦ ଅନୁଭୂତି ହେଲା।
ଏକଵସ୍ତ୍ଵନୁରାଗାଣାମ୍ ଅହୋ ନୁ ଵିଷମା ଗତିଃ । ଦେହୋ ଽପି ତୃଣଵତ୍ ତ୍ଯକ୍ତୋ ରାକ୍ଷସ୍ଯା ନିଜଯେଚ୍ଛଯା
ଏକଟି ବସ୍ତୁରେ ଅତିରିକ୍ତ ଆସକ୍ତି ଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କେତେ ଅସୁବିଧାଜନକ! ରାକ୍ଷସୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଘାସ ଭଳି ଛାଡିଦେଲେ।
ଏକଵସ୍ତ୍ଵତିଗର୍ଵେଣ ନଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯା ହି ସଂଵିଦଃ । ରାକ୍ସସ୍ଯା ଗ୍ରାସଗର୍ଵେଣ ଦେହନାଶୋ ଽପି ନେକ୍ଷିତଃ
ଅନ୍ୟ ମନଗୁଡ଼ିକ ଏକ ବସ୍ତୁ ଉପରେ ଅତି ଗର୍ବ କରି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କର ଖାଇବାର ଶକ୍ତି ଉପରେ ଗର୍ବ କରି, ଦେହର ନାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ ନାହିଁ।
ନାଶୋ ଽପି ସୁଖଯତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞମ୍ ଏକଵସ୍ତ୍ଵତିରାଗିଣମ୍ । ସୂଚୀଭୂତା ଵିଦେହାପି ପରିତୁଷ୍ଟୈଵ ରାକ୍ଷସୀ
ଏକ ବସ୍ତୁ ଉପରେ ଅତି ଆସକ୍ତ ଅଜ୍ଞ ଲୋକଙ୍କୁ ନାଶ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ; ଏଠି ଦେହହୀନ ଓ ସୁଇ ଆକାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ରାକ୍ଷସୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିଲେ।
ଅନ୍ଯା ବଭୂଵ ତଲ୍ଲଗ୍ନା ସା ତଥା ଜୀଵସୂଚିକା । ଵ୍ଯୋମାତ୍ମିକା ନିରାକାରା ଵ୍ଯୋମଵୃତ୍ତିଶରୀରକା
ଏହିପରି, ଆଉ ଗୋଟିଏ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏହି ସୁଇ ସହିତ ଲାଗିଗଲା, ଏଭଳି ଜୀବନ୍ତ ସୁଇ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେ ଆକାଶ ସ୍ୱଭାବର, ରୂପ ନଥିବା, ଏବଂ ଆକାଶର କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦେହ ଭାବେ ରହିଲା।
ତେଜସ୍ତନ୍ତୁପ୍ରଵାହାଭା ପ୍ରାଣତନ୍ତୁମଯାତ୍ମିକା । ଶୂଲସଂଵେଦନାକାରା ତଦ୍ରନ୍ଧ୍ରାର୍କାଂଶୁସୁନ୍ଦରୀ
ସେ ଜଣେ ତେଜସ୍ୱୀ ତାନ୍ତୁର ଧାରା ପରି ଦେଖାଦେଲେ, ତାଙ୍କର ମୂଳ ସ୍ୱଭାବ ପ୍ରାଣର ତାନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ତୀବ୍ର ବେଦନାର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସୁଇର ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ପୃଥକ୍ସ୍ଥେଵାସିଧାରା ସା ପରମାଣ୍ଵାଵଲୀଵ ଚ । କୌସୁମୀ ଗନ୍ଧଲେଖେଵ କଲାକଲନରୂପିଣୀ
ସେ ଅଲଗା ତରୱାରିର ଧାର ପରି, କିମ୍ବା ଅଣୁମାଳିକା ପରି ଥିଲେ; ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ରେଖା ପରି, ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ କଳାର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ପାପାତ୍ମିକା ମନୋଵୃତ୍ତିସ୍ ସା ହି ତସ୍ଯାସ୍ ତଥା ସ୍ଥିତା । ପରପ୍ରାଣଦଶାଵେଧପରମାର୍ଥପରାଯଣା
ସେ ପାପମୟ ସ୍ୱଭାବର, ମନର ଚଳନ ପରି ଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଏଭଳି ରହିଗଲେ; ଅନ୍ୟର ପ୍ରାଣ ଅବସ୍ଥାକୁ ଭେଦିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସତ୍ୟକୁ ଧ୍ୟାନରେ ରଖିଥିଲେ।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ତନୁର୍ ଜାତା ସୂଚିଦ୍ଵଯମଯୀ ହି ସା । ନୀଵାରଶୂକଵତ୍ ତନ୍ଵୀ କର୍ପାସାଂଶୁସୁପେଲଵା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୁଇଟି ସୁଇ ରୂପରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ଏହି ଦେହ ନୀବାର ଚିପି ଭଳି ସୁକୁମାର ଏବଂ କପାସ ତନ୍ତୁ ଭଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନରମ ଥିଲା।
ତନୁଦ୍ଵଯେନ ତେନାସୌ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ହୃଦଯଂ ନୃଣାମ୍ । ଵେଧଯନ୍ତୀ ତତଃ କ୍ରୂରା ପ୍ରବଭ୍ରାମ ଦିଶୋ ଦଶ
ସେଇ ଦୁଇଟି ସୁଇ ରୂପ ନେଇ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ବିଧିରେ ବେଧିଲେ; ତାପରେ, କ୍ରୂର ହୋଇ, ସେ ଦଶ ଦିଗରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ସର୍ଵସ୍ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଵଶାଲ୍ ଲଘୁର୍ ଭଵତି ଵା ଗୁରୁଃ । କର୍କଟ୍ଯୋଗ୍ରଂ ଵପୁସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସୂଚୀତ୍ଵମ୍ ଉରରୀକୃତମ୍
ନିଜ ଇଚ୍ଛାର ଶକ୍ତିରେ, ସେ କେବେ ହଲକା ହୁଏ, କେବେ ଭାରୀ ହୁଏ; କର୍କଟୀ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ସୁଇ ଭଳି ଦେହ ଧାରଣ କଲେ।