ଅଲୀକମ୍ ଇଦମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନମ୍ ଅଲୀକଂ ଚ ଵିଵର୍ଧତେ । ଅଲୀକମ୍ ଏଵ ସ୍ଵଦତେ ତଥାଲୀକଂ ଵିଲୀଯତେ
ଏହି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଜିନିଷ ଅସତ୍ୟ, ଏବଂ ଅସତ୍ୟ ହିଁ ବଢ଼ିଥାଏ; ଏହା ଅସତ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ଏବଂ ଏଭଳି ଅସତ୍ୟ ଶେଷରେ ଲୟ ହୁଏ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରସ୍ଯାନ୍ତରେ ସର୍ଗଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ସକଲାନ୍ତରେ । ତତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସମସ୍ତସତ୍ତାନାଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଵା
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟି ଅଛି; ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ମଧ୍ୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଛି; ସତ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, କିମ୍ବା କହିଲେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା।
ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵ ବହିର୍ ଅନ୍ତର୍ ଉପର୍ଯ୍ ଅଧସ୍ତାନ୍ ମାନପ୍ରମେଯମ୍ ଇତି ମାତୃପଦଂ ଚ ଧତ୍ତେ । ନିତ୍ଯୋପଶାନ୍ତମ୍ ଇତି ତେନ ସମସ୍ତସତ୍ତା ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଥିତଂ ସୁସମମ୍ ଏକମ୍ ଅପେତତୁର୍ଯମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ହିଁ ଭିତରେ, ବାହାରେ, ଉପରେ, ତଳେ, ଜଣାଇବାରେ, ଜଣାଇବା ଉପାୟରେ ଏବଂ ଯାହାକୁ ଜଣାଯାଏ ତାହାରେ ଅଛି; ଏହିପରି ଏହା ଜଣାଇବାର ସ୍ଥାନ ନେଇଥାଏ। ଏହା ସଦା ଶାନ୍ତ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସତ୍ତା ସଦା ଏକ, ସମତୁଳିତ ଭାବେ, ଚତୁର୍ଥ ଦଶା ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଅତ୍ରୈଵୋଦାହରନ୍ତୀମମ୍ ଇତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ । ରାକ୍ଷସ୍ଯୋକ୍ତଂ ମହାପ୍ରଶ୍ନଜାଲମ୍ ଆଵଲିତାଖିଲମ୍
ଏଠାରେ ପୁରୁଣା ଏହି କଥାଟିକୁ ଉଦାହରଣ ଦେଇ କହାଯାଏ— ଏହା ହେଉଛି ଏକ ଦାନବୀ ଦ୍ୱାରା ପଚାରାଯାଇଥିବା ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନମାଳା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆବୃତ କରିଛି।
ଅସ୍ତି କଜ୍ଜଲପଙ୍କାଦ୍ରେର୍ ଇଵୋଗ୍ରା ସାଲଭଞ୍ଜିକା । ହିମାଦ୍ରେର୍ ଉତ୍ତରେ ପାର୍ଶ୍ଵେ କର୍କଟୀ ନାମ ରାକ୍ଷସୀ
ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ, କଳିମା ଗିରିର ଭୟଙ୍କର ସାଲଭଞ୍ଜିକା ପରି, କର୍କଟୀ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ଅଛି।
ଵିଷୂଚିକାଭିଧାନା ଯା କନ୍ଯା ସା ନ୍ଯାଯବାଧିକା । ଵିନ୍ଧ୍ଯାଟଵୀଵ ଦେହେନ ଯୁକ୍ତ୍ଯା କାର୍ଶ୍ଯମ୍ ଉପାଗତା
ଯିଏଙ୍କୁ ବିଷୂଚିକା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ଏକ କନ୍ୟା ଯିଏ ନ୍ୟାୟରେ ପୀଡିତ, ଯୁକ୍ତିରେ ଦେହ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ବିନ୍ଧ୍ୟା ଜଙ୍ଗଲ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଏ।
ମହାବଲାଗ୍ନିନଯନା ରୋଦୋରନ୍ଧ୍ରାଵପୂରିଣୀ । ନୀଲାମ୍ବରାମ୍ବରା କୃଷ୍ଣା ଦେହବଦ୍ଧେଵ ଯାମିନୀ
ତାଙ୍କର ଆଖି ମହାବଳିଆ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଛି, ନାକର ରନ୍ଧ୍ରରେ ଧୂଆଁ ପୂରିଛି, ନୀଳ ଆମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଦେହରେ ଏକାଧିକ ରାତି ପରି କଳା।
ନୀହାରଵସନାଚ୍ଛନ୍ନା ମେଦୁରାଭ୍ରଶିରଃପଟା । ଲମ୍ବାଭ୍ରବିମ୍ବୋରସିଜା ନିତ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵତିମିରୋର୍ଧ୍ଵଜା
କୁହୁଡ଼ିଆ ପୋଶାକରେ ଢାକା, ଘନ ମେଘ ମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଚାଦର ପରି, ତାଙ୍କର ଛାତି ଝୁଲା ମେଘ ଭଳି, ସଦା ଅନ୍ଧକାରର ପତାକା ବୋକାଇ ରହିଛି।
ସ୍ଥିରଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲତାନେତ୍ରା ତମାଲତରୁତାରକା । ଵୈଡୂର୍ଯଶୂର୍ପାଗ୍ରନଖୀ ଭସ୍ମନୀହାରହାସିନୀ
ତାଙ୍କର ଆଖି ବିଜୁଳି ରେଖା ପରି ଶାନ୍ତ ଏବଂ ତମାଳ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ତାରା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ତାଙ୍କର ନଖ ମନି ମାଣିକ୍ୟର କୋଣା ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଏବଂ ତିନି ଖସି ହସୁଛନ୍ତି, ଗଳାରେ ଛାଇଁର ମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ନିର୍ମାଂସନରଦେହୌଘପୁଷ୍ପସ୍ରଗ୍ଦାମଭୂଷିତା । ସର୍ଵାଙ୍ଗୋଗ୍ରାନ୍ତ୍ରସମ୍ପ୍ରୋତଶଵମାଲାଵିରାଜିତା
ମାଂସ ଛାଡ଼ି ଦେହ ଥିବା ମଣିଷ ଶବର ଗୁଛରେ ତିଆରି ଫୁଲମାଳା ପିନ୍ଧି ଅଳଙ୍କୃତ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଭୟଙ୍କର ଆନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଶବମାଳା ଝଲମଲ କରୁଛି।
ଵେତାଲାଵେଶଵିଵଲତ୍କାଲକଙ୍କାଲକୁଣ୍ଡଲା । ଅର୍କାଦାନୋତ୍କଦୀପ୍ତାଭ୍ରଭୀମୋଗ୍ରଭୁଜମଣ୍ଡଲା
ଅଳ୍କାରେ ଭୟଙ୍କର ଖପର ଝୁଲିଛି, ଭୂତପିଶାଚ ଭବାନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଇଛି; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଧରାପଡ଼ିଥିବା ବଜ୍ରମେଘ ପରି ଜ୍ୱଳମାନ।
ତସ୍ଯା ଵିପୁଲକାଯତ୍ଵାଦ୍ ଦୁର୍ଲଭତ୍ଵାନ୍ ନିଜାନ୍ଧସଃ । ଅତୃପ୍ତୋ ଽର୍ଣଵଲେଖାଯା ଇଵାଭୂଜ୍ ଜାଠରୋ ଽନଲଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ବହୁତ ବଡ଼ ଥିବାରୁ ଓ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍ ମିଳୁଥିବାରୁ, ତାଙ୍କ ପେଟର ଅଗ୍ନି କେବେ ତୃପ୍ତି ପାଉନଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଅଗ୍ନିକୁ କେବଳ ଅଳ୍ପ ପାଣିରେ ଶାନ୍ତ କରିହେବ ନାହିଁ।
ନ କଦାଚନ ସା ତୃପ୍ତିମ୍ ଉପାଯାତି ମହୋଦରୀ । ଵଡଵାନଲଜିହ୍ଵେଵ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ଚୈକଦା
ସେଇ ବଡ଼ ପେଟ ଥିବା ମହିଳା କେବେ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ; ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ବା ପରି ସେ ସବୁବେଳେ ଅଶାନ୍ତ ରହୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏକଥର ସେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପଗତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ନିଗିରାମି ଜନାନ୍ ଯଦି । ଅନାରତମ୍ ଅନୁଚ୍ଛ୍ଵାସଂ ଜଲରାଶୀନ୍ ଇଵାର୍ଣଵଃ
ମୁଁ ଯଦି ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଗିଳି ନେଇଥାଏ, ତଥାପି ମୋର ଅନ୍ତର ତୃଷ୍ଣା କେବେ ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର କେବେ ମଧ୍ୟ ନଦୀମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ବନ୍ଦ କରେ ନାହିଁ।
ମେଘେନ ମୃଗତୃଷ୍ଣେଵ ତନ୍ ମେ କ୍ଷୁଦ୍ ଉପଶାମ୍ଯତି । ଅଵିରୁଦ୍ଧୈଵ ସା ଯୁକ୍ତିର୍ ଯଯାପଦି ହି ଜୀଵ୍ଯତେ
ମେଘ କିମ୍ବା ମୃଗମରୀଚିକା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଭୋକ କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ; ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚି ପାରିବାଯାଏ, ସେଇ ଉପାୟ ଠିକ୍।
ମନ୍ତ୍ରୌଷଧତପୋଦାନଦେଵପୂଜାଦିରକ୍ଷିତମ୍ । ସମମ୍ ଏଵ ଜନଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ବାଧଂ କଃ ପ୍ରବାଧତେ
ମନ୍ତ୍ର, ଔଷଧ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା ଓ ଏହିପରି ଅନେକ ଉପାୟରେ ଯେଉଁମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିର୍ବିଘ୍ନ ରହିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କିଏ କେବେ ଦୁଃଖ ଦେଇପାରିବ?
ତପଃ କରୋମି ପରମମ୍ ଅଖିନ୍ନେନୈଵ ଚେତସା । ତପସୈଵ ମହୋଗ୍ରେଣ ଯଦ୍ ଦୁରାପଂ ତଦ୍ ଆପ୍ଯତେ
ମୁଁ ଅଟୁଟ ମନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା କରିବି; କାରଣ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ମିଳିବା କଠିନ, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ମିଳେ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସା ସର୍ଵଜନ୍ତୁଜାତଜିଘତ୍ସଯା । ତପୋଽର୍ଥମ୍ ଅଥ ସସ୍ମାର ପ୍ରଦେଶଂ ଭୂତଦୁର୍ଗମମ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବା ଆଗ୍ରହରେ, ସେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଏକ ଦୁର୍ଗମ ଏବଂ ଅପରିଚିତ ସ୍ଥାନକୁ ମନେ ପକାଇଲା।
ଆରୁରୋହ ଚ ତଚ୍ ଛୃଙ୍ଗଂ ସ୍ଥିରଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଵିଲୋଚନା । ହସ୍ତପାଦାଦିମଦ୍ଦେହା ଶ୍ଯାମଲେଵାଭ୍ରମଣ୍ଡଲୀ
ସେ ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ିଗଲା, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ବିଜୁଳି ପରି ଏକାଗ୍ର, ହାତ ପାଉଁ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଦେହ ମେଘମାଳା ପରି କଳା ଥିଲା।
ତତ୍ରାମ୍ବରାମ୍ବରା ସ୍ନାତୁଂ ତପଃ କର୍ତୁଂ କୃତସ୍ଥିତିଃ । ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଏକପାଦେନ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କାସ୍ପନ୍ଦଲୋଚନା
ସେଠାରେ ସେ ଆକାଶରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ତପସ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅଚଳ ଥିଲା।
କ୍ରମେଣ ଦିଵସାଃ ପକ୍ଷାସ୍ ତସ୍ଯା ମାସର୍ତଵୋ ଯଯୁଃ । ଶୀତାତପେଷ୍ଵ୍ ଅଲୋଲାଯାଃ କୃତ୍ତାଯା ଇଵ ଶୈଲତଃ
ଏଭଳି ଶୀତ ଓ ତାପରେ ଅଚଳ ଥିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ, କଟା ପାହାଡ଼ ପରି, ଦିନ, ପକ୍ଷ, ମାସ ଓ ଋତୁ ଦୀରେ-ଦୀରେ କଟିଗଲା।
ସା ବଭୂଵାଭ୍ରମାଲାଯାସ୍ ସମା ସଂସ୍ତମ୍ଭିତାକୃତିଃ । କୃଷ୍ଣୋତ୍ଥିତୋର୍ଧ୍ଵକେଶୀ ଖମ୍ ଆହର୍ତୁମ୍ ଇଵ ଚୋଦ୍ଭୁଜା
ସେ ଏକ ମେଘମାଳା ପରି ହେଇଗଲେ, ତାଙ୍କର ଆକୃତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଚଳ ଥିଲା, ତାଙ୍କର କଳା କେଶ ଉପରକୁ ଉଠିଥିଲା, ଯେପରି ହାତ ଦେଇ ଆକାଶକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।
ଆଲୋକ୍ଯ ତାଂ ପଵନଜର୍ଜରିତାଙ୍ଗକତ୍ଵକ୍କ୍ଲୀଵାଂ ସଝାଙ୍କୃତିରଣତ୍ପଵନାଵଧୂତୈଃ । ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ଥମୂର୍ଧଜତମଃପଟଲୈର୍ ଦଧାନାଂ ତାରୌଘମୌକ୍ତିକମ୍ ଅଜସ୍ ସମୁପାଜଗାମ
ବାୟୁରେ ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ପତଳା ଓ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଦେହ ଅଳସ ଓ ଅଳଙ୍କାର ହଲୁକା ବାୟୁରେ ଝଙ୍କାରି ଉଠୁଥିଲା, ତାଙ୍କର କେଶ ଉପରକୁ ଉଠି ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମୁକ୍ତାର ଧାରାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ, ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଜନ୍ମା ତାଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଅଥ ଵର୍ଷସହସ୍ରେଣ ତାଂ ପିତାମହ ଆଯଯୌ । ଦାରୁଣଂ ହି ତପସ୍ ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ଵିଷ୍ଠାଗ୍ନିର୍ ଅପି ଶୀତହା
ତାପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ, ମଳ ଦ୍ୱାରା ଜଳୁଥିବା ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଶୀତରେ ନିର୍ବାପିତ ହୋଇଯାଏ।
ମନସୈଵ ପ୍ରଣମ୍ଯୈନଂ ସା ତଥେତି ସ୍ଥିତା ସତୀ । କୋ ଵରଃ କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷଯାଯାଲମ୍ ଇତି ଚିନ୍ତାନ୍ଵିତାଭଵତ୍
ସେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—'କେଉଁ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଭୁଖ ସର୍ବଦା ପାଇଁ ଶେଷ ହୋଇପାରିବ?'
ଅନାଯସୀ ଚାଯସୀ ଚ ସ୍ଯାମ୍ ଅହଂ ଜୀଵସୂଚିକା । ଅସ୍ଯୋକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵିଵିଧା ସୂଚୀଭୂତ୍ଵାଲକ୍ଷ୍ଯା ଵିଶାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ଅସହଜ ଓ ଲୋହାର ସୂଇ ଭଳି ହେଇଯାଉ। ଏହି ଅନୁରୋଧ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ପ୍ରକାର ସୂଇ ହୋଇ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରି ହରାଇଯିବି।
ପ୍ରାଣେନ ସହ ସର୍ଵେଷାଂ ହୃଦଯଂ ସୁରଭିର୍ ଯଥା । ଯଥାଭିମତମ୍ ଏତେନ ଗ୍ରସେଯଂ ସକଲଂ ଜନମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ସହିତ, ସୁଗନ୍ଧ ଭଳି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବି। ଏହିପରି ଭାବେ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଗ୍ରସଣ କରିପାରିବି।
କ୍ରମେଣ କ୍ଷୁଦ୍ଵିନାଶାଯ କ୍ଷୁଦ୍ଵିନାଶଃ ପରଂ ସୁଖମ୍ । ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ତୀଂ ତାମ୍ ଉଵାଚ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ସେ ଭାବିଲେ — 'ଧୀରେ ଧୀରେ ଭୋକ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ମିଳେ।' ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସେଠି, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅନ୍ଯାଦୃଷ୍ଟସ୍ ତଯା ଦୃଷ୍ଟସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅମୃତାଭ୍ରରଵୋପମମ୍ । ପୁତ୍ରି କର୍କଟିକେ ରକ୍ଷଃକୁଲଶୈଲାଭ୍ରମାଲିକେ
ସେ ଆଉ ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅମୃତର ମେଘ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, 'ମୋ ଝିଅ କର୍କଟିକା, ରାକ୍ଷସ ଜାତିର ପାହାଡ଼ର ମାଳା।'
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵଯି ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଗୃହାଣାଭିମତଂ ଵରମ୍ । ଭଗଵନ୍ ଭୂତଭଵ୍ଯେଶ ସ୍ଯାମ୍ ଅହଂ ଜୀଵସୂଚିକା
'ଉଠ, ମୁଁ ତୋରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛୁ, ନେ।' ସେ କହିଲେ, 'ଭଗବାନ, ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ର ନାଥ, ମୁଁ ଜୀବସୂଚିକା ହେବାକୁ ଚାହେଁ।'