ନେହ ପ୍ରଜାଯତେ କିଞ୍ଚିନ୍ ନେହ କିଞ୍ଚନ ନଶ୍ଯତି । ଜଗଦ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରରୂପେଣ ବ୍ରହ୍ମବୃଂହିତମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଜନ୍ମ ହୁଏନାହିଁ, କିଛି ନଶ୍ଟ ମଧ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ; ଏହି ବିଶ୍ୱ ଗନ୍ଧର୍ବନଗରୀ ପରି ବ୍ରହ୍ମରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି।
ଯଥୈଵ ବ୍ରହ୍ମଜାଦୀନାଂ ଜୀଵାନାଂ ସଦସନ୍ମଯୀ । ସତ୍ତା ତଥୈଵ ସର୍ଵେଷାମ୍ ଆସରୀସୃପମ୍ ଆସୁରମ୍
ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏକାଧିକ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ମିଶିତ, ସେପରି ସର୍ପ ହେଉ କି ଦାନବ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ମିଶ୍ର।
ସଂଵିଦ୍ଵିଭ୍ରମ ଏଵାଯମ୍ ଏଵମ୍ ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥିତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ । ଆବ୍ରହ୍ମ କୀଟସଂଵିତ୍ତେସ୍ ସମ୍ଯକ୍ସଂଵେଦନକ୍ଷଯଃ
ଏହା କେବଳ ଚେତନାର ଭ୍ରମ ମାତ୍ର; ଏପରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅସତ୍ୟ। ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କୀଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେତେବେଳେ ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଶେଷ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଚେତନା ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ।
ଯଥା ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମା କୀଟସ୍ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ତଥା । କୀଟସ୍ ତୁ ରୂଢଭୂତୌଘଵଲନାତ୍ ତୁଚ୍ଛକର୍ମତଃ
ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି କୀଟା ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ କୀଟା, ମୂଳତଃ ଅନେକ ଭୂତ ଦ୍ରବ୍ୟର ପ୍ରଭାବ ଓ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅପରିଗଣ୍ୟ ଥିବାରୁ, ସୀମିତ ଅଟେ।
ଯଦ୍ ଏଵ ଜୀଵନଂ ଜୀଵେ ଚେତ୍ଯୋନ୍ମୁଖମଯାତ୍ମକମ୍ । ତଦ୍ ଏଵ ପୌରୁଷଂ ତସ୍ମିନ୍ ସାରଂ କର୍ମ ତଦ୍ ଏଵ ଚ
ଯେଉଁ ଜୀବରେ ଯେପରି ଜୀବନ ଅଛି, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ବିଷୟପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ, ସେଇ ଜୀବର ପୁରୁଷତ୍ୱ, ସେଇ ତାହାର ସାର, ଏବଂ ସେଇ ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସର୍ଗତାହନ୍ତେ କୀଟସ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅସଦୁତ୍ଥିତେ । ଚିତ୍ତମାତ୍ରାତ୍ମକେ ଭ୍ରାନ୍ତେ ପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରଭଵତ୍କ୍ଷଯେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଏକ କୀଟର ନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେତେବେଳେ ମନର ମାୟା ଶେଷ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ରହିଯାଏ।
ମାତୃମାନପ୍ରମେଯାର୍ଥୋ ନ ଚିନ୍ମାତ୍ରେତରୋ ଯଦା । ତଦା ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯଵାଦାର୍ଥଶ୍ ଶଶଶୃଙ୍ଗାବ୍ଜିନୀସମଃ
ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାତା, ଜ୍ଞାନ ଓ ଜ୍ଞେୟ ବସ୍ତୁ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଠାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ସେତେବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟତା କିମ୍ବା ଏକତ୍ୱର ମତ ଏମିତି ଅସତ୍ୟ ହୁଏ, ଯେପରି ଖରାର ଶିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ପଦ୍ମ।
ଭାଵଦାର୍ଢ୍ଯାତ୍ମକଂ ମିଥ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽଣ୍ଡଂ ଵିଭାଵ୍ଯତେ । ଆତ୍ମୈଵ କୋଶକାରେଣ ଲାଲାରୂପାତ୍ମକଂ ଯଥା
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅଣ୍ଡ ଯାହା ଦୃଢ଼ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରୂପ, ସେଠାରେ ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଭାବାଯାଏ; ଯେପରି ଏକ କୋଶକୀଟ ନିଜ ଲାଲା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଆକାର ତିଆରି କରେ।
ସତ୍ତଯା ବ୍ରହ୍ମଣା ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଯଥା ଦୃଷ୍ଟଂ ଵିଭାତି ତତ୍ । ତତ୍ ତଥା ଦୃଶ୍ଯତେ ତଜ୍ଜ୍ଞୈସ୍ ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯୈଷ ନିଶ୍ଚଯଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଯାହାକୁ ଯେପରି ସତ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେହିପରି ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ପାଏ; ଏହି ଭାବଟି ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରକୃତିକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନିଶ୍ଚିତ ବୁଝାମଣା।
ଯଥା ଯଦ୍ ଉଦିତଂ ଵସ୍ତୁ ତନ୍ ନ ତତ୍ତାଂ ଵିନା ଭଵେତ୍ । ନିମେଷମ୍ ଅପି କଲ୍ପୋ ଵା ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯୈଷ ନିଶ୍ଚଯଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଉଦିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଏହାର ନିଜ ଗୁଣ ଛାଡ଼ି କେବେ ରହିପାରେନି—ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ହେଉ। ଏହା ଜିନିଷର ନିଶ୍ଚିତ ସ୍ୱଭାବ।
ଅଲୀକମ୍ ଇଦମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନମ୍ ଅଲୀକଂ ଚ ଵିଵର୍ଧତେ । ଅଲୀକମ୍ ଏଵ ସ୍ଵଦତେ ତଥାଲୀକଂ ଵିଲୀଯତେ
ଏହି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଜିନିଷ ଅସତ୍ୟ, ଏବଂ ଅସତ୍ୟ ହିଁ ବଢ଼ିଥାଏ; ଏହା ଅସତ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ଏବଂ ଏଭଳି ଅସତ୍ୟ ଶେଷରେ ଲୟ ହୁଏ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରସ୍ଯାନ୍ତରେ ସର୍ଗଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ସକଲାନ୍ତରେ । ତତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସମସ୍ତସତ୍ତାନାଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଵା
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟି ଅଛି; ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ମଧ୍ୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଛି; ସତ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, କିମ୍ବା କହିଲେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା।
ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵ ବହିର୍ ଅନ୍ତର୍ ଉପର୍ଯ୍ ଅଧସ୍ତାନ୍ ମାନପ୍ରମେଯମ୍ ଇତି ମାତୃପଦଂ ଚ ଧତ୍ତେ । ନିତ୍ଯୋପଶାନ୍ତମ୍ ଇତି ତେନ ସମସ୍ତସତ୍ତା ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଥିତଂ ସୁସମମ୍ ଏକମ୍ ଅପେତତୁର୍ଯମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ହିଁ ଭିତରେ, ବାହାରେ, ଉପରେ, ତଳେ, ଜଣାଇବାରେ, ଜଣାଇବା ଉପାୟରେ ଏବଂ ଯାହାକୁ ଜଣାଯାଏ ତାହାରେ ଅଛି; ଏହିପରି ଏହା ଜଣାଇବାର ସ୍ଥାନ ନେଇଥାଏ। ଏହା ସଦା ଶାନ୍ତ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସତ୍ତା ସଦା ଏକ, ସମତୁଳିତ ଭାବେ, ଚତୁର୍ଥ ଦଶା ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଅତ୍ରୈଵୋଦାହରନ୍ତୀମମ୍ ଇତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ । ରାକ୍ଷସ୍ଯୋକ୍ତଂ ମହାପ୍ରଶ୍ନଜାଲମ୍ ଆଵଲିତାଖିଲମ୍
ଏଠାରେ ପୁରୁଣା ଏହି କଥାଟିକୁ ଉଦାହରଣ ଦେଇ କହାଯାଏ— ଏହା ହେଉଛି ଏକ ଦାନବୀ ଦ୍ୱାରା ପଚାରାଯାଇଥିବା ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନମାଳା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆବୃତ କରିଛି।
ଅସ୍ତି କଜ୍ଜଲପଙ୍କାଦ୍ରେର୍ ଇଵୋଗ୍ରା ସାଲଭଞ୍ଜିକା । ହିମାଦ୍ରେର୍ ଉତ୍ତରେ ପାର୍ଶ୍ଵେ କର୍କଟୀ ନାମ ରାକ୍ଷସୀ
ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ, କଳିମା ଗିରିର ଭୟଙ୍କର ସାଲଭଞ୍ଜିକା ପରି, କର୍କଟୀ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ଅଛି।
ଵିଷୂଚିକାଭିଧାନା ଯା କନ୍ଯା ସା ନ୍ଯାଯବାଧିକା । ଵିନ୍ଧ୍ଯାଟଵୀଵ ଦେହେନ ଯୁକ୍ତ୍ଯା କାର୍ଶ୍ଯମ୍ ଉପାଗତା
ଯିଏଙ୍କୁ ବିଷୂଚିକା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ଏକ କନ୍ୟା ଯିଏ ନ୍ୟାୟରେ ପୀଡିତ, ଯୁକ୍ତିରେ ଦେହ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ବିନ୍ଧ୍ୟା ଜଙ୍ଗଲ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଏ।
ମହାବଲାଗ୍ନିନଯନା ରୋଦୋରନ୍ଧ୍ରାଵପୂରିଣୀ । ନୀଲାମ୍ବରାମ୍ବରା କୃଷ୍ଣା ଦେହବଦ୍ଧେଵ ଯାମିନୀ
ତାଙ୍କର ଆଖି ମହାବଳିଆ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଛି, ନାକର ରନ୍ଧ୍ରରେ ଧୂଆଁ ପୂରିଛି, ନୀଳ ଆମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଦେହରେ ଏକାଧିକ ରାତି ପରି କଳା।
ନୀହାରଵସନାଚ୍ଛନ୍ନା ମେଦୁରାଭ୍ରଶିରଃପଟା । ଲମ୍ବାଭ୍ରବିମ୍ବୋରସିଜା ନିତ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵତିମିରୋର୍ଧ୍ଵଜା
କୁହୁଡ଼ିଆ ପୋଶାକରେ ଢାକା, ଘନ ମେଘ ମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଚାଦର ପରି, ତାଙ୍କର ଛାତି ଝୁଲା ମେଘ ଭଳି, ସଦା ଅନ୍ଧକାରର ପତାକା ବୋକାଇ ରହିଛି।
ସ୍ଥିରଵିଦ୍ଯୁଲ୍ଲତାନେତ୍ରା ତମାଲତରୁତାରକା । ଵୈଡୂର୍ଯଶୂର୍ପାଗ୍ରନଖୀ ଭସ୍ମନୀହାରହାସିନୀ
ତାଙ୍କର ଆଖି ବିଜୁଳି ରେଖା ପରି ଶାନ୍ତ ଏବଂ ତମାଳ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ତାରା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ତାଙ୍କର ନଖ ମନି ମାଣିକ୍ୟର କୋଣା ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଏବଂ ତିନି ଖସି ହସୁଛନ୍ତି, ଗଳାରେ ଛାଇଁର ମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ନିର୍ମାଂସନରଦେହୌଘପୁଷ୍ପସ୍ରଗ୍ଦାମଭୂଷିତା । ସର୍ଵାଙ୍ଗୋଗ୍ରାନ୍ତ୍ରସମ୍ପ୍ରୋତଶଵମାଲାଵିରାଜିତା
ମାଂସ ଛାଡ଼ି ଦେହ ଥିବା ମଣିଷ ଶବର ଗୁଛରେ ତିଆରି ଫୁଲମାଳା ପିନ୍ଧି ଅଳଙ୍କୃତ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଭୟଙ୍କର ଆନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଶବମାଳା ଝଲମଲ କରୁଛି।
ଵେତାଲାଵେଶଵିଵଲତ୍କାଲକଙ୍କାଲକୁଣ୍ଡଲା । ଅର୍କାଦାନୋତ୍କଦୀପ୍ତାଭ୍ରଭୀମୋଗ୍ରଭୁଜମଣ୍ଡଲା
ଅଳ୍କାରେ ଭୟଙ୍କର ଖପର ଝୁଲିଛି, ଭୂତପିଶାଚ ଭବାନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଇଛି; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଧରାପଡ଼ିଥିବା ବଜ୍ରମେଘ ପରି ଜ୍ୱଳମାନ।
ତସ୍ଯା ଵିପୁଲକାଯତ୍ଵାଦ୍ ଦୁର୍ଲଭତ୍ଵାନ୍ ନିଜାନ୍ଧସଃ । ଅତୃପ୍ତୋ ଽର୍ଣଵଲେଖାଯା ଇଵାଭୂଜ୍ ଜାଠରୋ ଽନଲଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ବହୁତ ବଡ଼ ଥିବାରୁ ଓ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍ ମିଳୁଥିବାରୁ, ତାଙ୍କ ପେଟର ଅଗ୍ନି କେବେ ତୃପ୍ତି ପାଉନଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଅଗ୍ନିକୁ କେବଳ ଅଳ୍ପ ପାଣିରେ ଶାନ୍ତ କରିହେବ ନାହିଁ।
ନ କଦାଚନ ସା ତୃପ୍ତିମ୍ ଉପାଯାତି ମହୋଦରୀ । ଵଡଵାନଲଜିହ୍ଵେଵ ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ଚୈକଦା
ସେଇ ବଡ଼ ପେଟ ଥିବା ମହିଳା କେବେ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ; ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ବା ପରି ସେ ସବୁବେଳେ ଅଶାନ୍ତ ରହୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏକଥର ସେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପଗତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ନିଗିରାମି ଜନାନ୍ ଯଦି । ଅନାରତମ୍ ଅନୁଚ୍ଛ୍ଵାସଂ ଜଲରାଶୀନ୍ ଇଵାର୍ଣଵଃ
ମୁଁ ଯଦି ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଗିଳି ନେଇଥାଏ, ତଥାପି ମୋର ଅନ୍ତର ତୃଷ୍ଣା କେବେ ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର କେବେ ମଧ୍ୟ ନଦୀମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ବନ୍ଦ କରେ ନାହିଁ।
ମେଘେନ ମୃଗତୃଷ୍ଣେଵ ତନ୍ ମେ କ୍ଷୁଦ୍ ଉପଶାମ୍ଯତି । ଅଵିରୁଦ୍ଧୈଵ ସା ଯୁକ୍ତିର୍ ଯଯାପଦି ହି ଜୀଵ୍ଯତେ
ମେଘ କିମ୍ବା ମୃଗମରୀଚିକା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଭୋକ କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ; ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚି ପାରିବାଯାଏ, ସେଇ ଉପାୟ ଠିକ୍।
ମନ୍ତ୍ରୌଷଧତପୋଦାନଦେଵପୂଜାଦିରକ୍ଷିତମ୍ । ସମମ୍ ଏଵ ଜନଂ ସର୍ଵଂ ନିର୍ବାଧଂ କଃ ପ୍ରବାଧତେ
ମନ୍ତ୍ର, ଔଷଧ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା ଓ ଏହିପରି ଅନେକ ଉପାୟରେ ଯେଉଁମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିର୍ବିଘ୍ନ ରହିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କିଏ କେବେ ଦୁଃଖ ଦେଇପାରିବ?
ତପଃ କରୋମି ପରମମ୍ ଅଖିନ୍ନେନୈଵ ଚେତସା । ତପସୈଵ ମହୋଗ୍ରେଣ ଯଦ୍ ଦୁରାପଂ ତଦ୍ ଆପ୍ଯତେ
ମୁଁ ଅଟୁଟ ମନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା କରିବି; କାରଣ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ମିଳିବା କଠିନ, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ମିଳେ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସା ସର୍ଵଜନ୍ତୁଜାତଜିଘତ୍ସଯା । ତପୋଽର୍ଥମ୍ ଅଥ ସସ୍ମାର ପ୍ରଦେଶଂ ଭୂତଦୁର୍ଗମମ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବା ଆଗ୍ରହରେ, ସେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଏକ ଦୁର୍ଗମ ଏବଂ ଅପରିଚିତ ସ୍ଥାନକୁ ମନେ ପକାଇଲା।
ଆରୁରୋହ ଚ ତଚ୍ ଛୃଙ୍ଗଂ ସ୍ଥିରଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଵିଲୋଚନା । ହସ୍ତପାଦାଦିମଦ୍ଦେହା ଶ୍ଯାମଲେଵାଭ୍ରମଣ୍ଡଲୀ
ସେ ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ିଗଲା, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ବିଜୁଳି ପରି ଏକାଗ୍ର, ହାତ ପାଉଁ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଦେହ ମେଘମାଳା ପରି କଳା ଥିଲା।
ତତ୍ରାମ୍ବରାମ୍ବରା ସ୍ନାତୁଂ ତପଃ କର୍ତୁଂ କୃତସ୍ଥିତିଃ । ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଏକପାଦେନ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କାସ୍ପନ୍ଦଲୋଚନା
ସେଠାରେ ସେ ଆକାଶରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ତପସ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅଚଳ ଥିଲା।