ଏଵମ୍ ଏକଂ ପରଂ ଵସ୍ତୁ ରାମାନାନାତ୍ଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ନାନାତ୍ଵମ୍ ଇଵ ସଂଯାତଂ ଦୀପାଦ୍ ଦୀପଶତଂ ଯଥା
ଏଭଳି, ରାମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ତା ଏକ, ତଥାପି ଅନେକ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ଏକ ଦୀପରୁ ଶତଦୀପ ଜଳିବା ପରି ଅନେକ ଭାବକୁ ନେଇଥାଏ।
ଯଥାଭୂତମ୍ ଅସଦ୍ରୂପମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ଯଦି ପଶ୍ଯତି । ଵିଚାର୍ଯ ଚେତସ୍ ତଦ୍ ଅହମ୍ଭାଵହୀନଂ ନ ଶୋଚତି
ଯଦି କେହି ଆତ୍ମାକୁ ତାହାର ସତ୍ୟ ରୂପରେ, ଅସତ୍ତା ଭାବରେ ଦେଖିବେ, ଏବଂ ଚିତ୍ତରେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିବେ, ତେବେ 'ମୁଁ' ଭାବ ନଥିଲେ ଦୁଃଖ ନଥାଏ।
ଚିତ୍ତମାତ୍ରଂ ନରସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ଶାନ୍ତେ ଶାନ୍ତମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ଉପାନଦ୍ରୂଢପାଦସ୍ଯ ନନୁ ଚର୍ମାଵୃତୈଵ ଭୂଃ
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ; ଯେପରି ଚରଣ ଚର୍ମରେ ଢାକା ଥିଲେ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଚର୍ମରେ ଢାକା ଲାଗେ।
ପତ୍ତ୍ରମାତ୍ରାଦ୍ ଋତେ ନାନ୍ଯତ୍ କଦଲ୍ଯା ଵିଦ୍ଯତେ ଯଥା । ଭ୍ରମମାତ୍ରାଦ୍ ଋତେ ନାନ୍ଯଜ୍ ଜଗତାଂ ଵିଦ୍ଯତେ ତଥା
ଯେପରି କଦଳୀ ଗଛରେ ପତ୍ର ଛଡ଼ା କିଛି ନାହିଁ, ସେହିପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଭ୍ରମ ଛଡ଼ା କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଜାଯତେ ବାଲତାମ୍ ଏତି ଯୌଵନଂ ଵାର୍ଧକଂ ତଥା । ମୃତିଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚ ନରକଂ ଭ୍ରମାଚ୍ ଚେତୋ ହି ନୃତ୍ଯତି
ଭ୍ରମରେ ମନ ନାଚେ, ଏହି ଭ୍ରମରୁ ଶିଶୁବୟସ, ଯୁବାବୟସ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଵିଚିତ୍ରବୁଦ୍ବୁଦୋଲ୍ଲାସେ ସ୍ଵାତ୍ମନୋ ଽଵ୍ଯତିରେକିଣି । ଯଥା ସୁରାଯାସ୍ ସାମର୍ଥ୍ଯଂ ତଥା ଚିତ୍ତସ୍ଯ ସଂସୃତୌ
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆତ୍ମାରେ ବିଭିନ୍ନ ବୁଦ୍ବୁଦର ଖେଳ ହେଉଛି, ଯେପରି ମଦର ଶକ୍ତି ଅନୁଭବ ହୁଏ, ସେହିପରି ଚିତ୍ତର ଶକ୍ତି ସଂସାରରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ।
ଯଥା ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ଶଶାଙ୍କାଦୌ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷି ମଲାବିଲମ୍ । ଚିଚ୍ ଚେତନକଲାକ୍ରାନ୍ତା ତଥୈଵ ପରମାତ୍ମନି
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦୋଷରେ ଦୁଇଟି ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଚେତନା ଜାଗୃତିରେ ପରମାତ୍ମାରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ।
ଯଥା ମଦଵଶାଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତାନ୍ କ୍ଷୀଵଃ ପଶ୍ଯତି ପାଦପାନ୍ । ତଥା ଚେତନଵିକ୍ଷୁବ୍ଧା ସଂସାରାଂଶ୍ ଚିତ୍ ପ୍ରପଶ୍ଯତି
ଯେପରି ମଦର ପ୍ରଭାବରେ ମତାଳ ଲୋକ ଥକି ଗଛଗୁଡିକୁ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଦେଖେ, ସେହିପରି ଚେତନା ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ସଂସାରର ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗେ।
ଯଥା ଲୀଲାଭ୍ରମାଦ୍ ବାଲଃ କୁମ୍ଭକୃଚ୍ଚକ୍ରଵଜ୍ ଜଗତ୍ । ଭ୍ରାନ୍ତଂ ପଶ୍ଯତି ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ ତୁ ଚିଦ୍ ଵୈ ଦୃଶ୍ଯଂ ତଥୈଵ ହି
ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ଖେଳ କରିବା ସମୟରେ ଭ୍ରମରେ କୁମ୍ଭକାର ଚକା ଭଳି ସଂସାରକୁ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଦେଖେ, ସେହିପରି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତ ଦୃଶ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଯଦା ଚିଚ୍ ଚେତତି ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ତଦା ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯଵିଭ୍ରମଃ । ଯଦା ନ ଚେତତି ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ତଦା ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯଯୋଃ କ୍ଷଯଃ
ଯେତେବେଳେ ଚେତନା ଦ୍ୱିତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେତେବେଳେ ଭିନ୍ନତା ଓ ଏକତାର ଭ୍ରମ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଚେତନା ଦ୍ୱିତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଭିନ୍ନତା ଓ ଏକତା ଦୁଇଁଟି ଶେଷ ହୁଏ।
ଯଚ୍ ଚେତ୍ଯତେ ତଦ୍ ଇତରଦ୍ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତଂ ଚିତୋ ଽସ୍ତି ନୋ । କିଞ୍ଚିନ୍ ନାସ୍ତୀତି ସଂଶାନ୍ତ୍ଯା ଚିତଶ୍ ଶାମ୍ଯତି ଚେତନମ୍
ଯାହା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେ ଚେତନାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ; ଯେତେବେଳେ କିଛିକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ଚେତନାର କ୍ରିୟା ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଚିଦ୍ଘନେନୈକତାମ୍ ଏତ୍ଯ ଯଦା ତିଷ୍ଠସି ନିଶ୍ଚଲଃ । ଶାମ୍ଯନ୍ ଵ୍ଯଵହରନ୍ ଵାପି ତଦା ସଂଶାନ୍ତ ଉଚ୍ଯସେ
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ସହିତ ଏକତା ପାଇଁ ତୁମେ ଅଚଳ ଭାବରେ ବସିଲେ, କାମ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତିରେ ଅଛିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତନ୍ଵୀ ଚେତଯତେ ଚେତ୍ଯଂ ଘନା ଚିନ୍ ନାଙ୍ଗ ଚେତତି । ଅଲ୍ପକ୍ଷୀଵଃ କ୍ଷୋଭମ୍ ଏତି ଘନକ୍ଷୀଵୋ ହି ଶାମ୍ଯତି
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ବସ୍ତୁଗୁଡିକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ; ଗଢ଼ ଚେତନା କିଛି ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ। ହାଲୁକା ମଦରେ ମନୁଷ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ, ଯେଉଁଠି ଭଳି ଭଲ ମଦରେ ଅସ୍ଥିରତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଚିଦ୍ଘନୈକ୍ଯଂ ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ରୂଢସ୍ଯ ପରମେ ପଦେ । ନୈରାତ୍ମ୍ଯଶୂନ୍ଯଵାଦାଦ୍ଯୈଃ ପର୍ଯାଯୈଃ କଥନଂ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ସହିତ ଏକତାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ପହଞ୍ଚିଥିବେ, ସେଉଁଠି ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ 'ନିରାତ୍ମତା', 'ଶୂନ୍ୟତା' ଓ ଏହା ପରି ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ।
ଚିଚ୍ ଚେତନେନ ଚେତ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ପଶ୍ଯତି ଭ୍ରମମ୍ । ଜାଯେ ଜୀଵାମି ନଶ୍ଯାମି ସଂସରାମୀତ୍ଯ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍
ଚେତନାର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଏହା ନିଜକୁ ଦେଖିଥାଏ ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ; ଏହି ଭ୍ରମରୁ 'ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଜୀବନ କରୁଛି, ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ସଂସାର କରୁଛି' ଭଳି ଭ୍ରାନ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସ୍ଵଭାଵାଦ୍ ଵ୍ଯତିରିକ୍ତଂ ତୁ ନ ଚିତଶ୍ ଚାସ୍ତି ଚେତନମ୍ । ସ୍ପନ୍ଦାଦ୍ ଋତେ ଯଥା ଵାଯାଵ୍ ଅତଃ କିଂ କେନ ଚେତ୍ଯତେ
ନିଜ ଗୁଣ ଛଡ଼ି ଚେତନାର କିଛି ଅଲଗା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ଯେପରି ହାବାରେ ତାର ଉତ୍ତେଜନା ଛଡ଼ି ଚଳନ ନାହିଁ, ଏହିପରି କିଏ କିଏକୁ ଜଣାଇପାରିବ?
ଚେତ୍ଯେ ତ୍ଵ୍ ଅସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଯଚ୍ ଚେତ୍ଯତେ ଚିତା । ରଜ୍ଜୋସ୍ ସର୍ପଭ୍ରମାଭାସଂ ତଦ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଭ୍ରମଂ ଵିଦୁଃ
ଯଦି ଜଣାଇବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ଚେତନା ଯାହାକୁ ଜଣାଇବା କଥା ଭାବୁଛି, ସେ ରଜୁ ଉପରେ ସର୍ପ ଭ୍ରମ ଭଳି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ଅଜ୍ଞାନର ଭ୍ରମ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି।
ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରଚିକିତ୍ସ୍ଯେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵ୍ଯାଧୌ ସଂସାରନାମନି । ଚିତ୍ତମାତ୍ରପରିସ୍ପନ୍ଦେ ସଂରମ୍ଭୋ ଽନଘ କିଂ ତଵ
ଏହି ସଂସାର ନାମକ ରୋଗ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଚିକିତ୍ସିତ ହୁଏ; ହେ ନିର୍ମଳ, ମନର କଳାହଳ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ କାହିଁକି ଉଦ୍ୟମ କରୁଛ?
ଯଦି ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତିଷ୍ଠସ୍ଯ୍ ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତଵାସନମ୍ । ଅମୁନୈଵ ନିମେଷେଣ ତନ୍ ମୁକ୍ତୋ ଽସି ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆଦତ ରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହିପାରିବ, ତେବେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହେବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯଥା ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ଭୁଜଙ୍ଗାଶା ଵିନାଙ୍ଗଚଲନଂ କ୍ଷଣାତ୍ । ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରଵିଵର୍ତେନ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ହି ସଂସୃତିଃ
ଯେପରି ରସିରେ ସାପ ଭାବ ଦେଖିଲେ, ରସି ହେଲେ ଏକାଉଁ ଚଳିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଏହି ଭ୍ରମ ତୁରନ୍ତ ହେବା ଦୂରିଯାଏ; ସେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ରୂପାନ୍ତର ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଖସିଯାଏ।
ଯତ୍ରାଭିଲାଷସ୍ ତନ୍ ନୂନଂ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ସ୍ଥୀଯତେ ଯଦି । ପ୍ରାପ୍ତ ଏଵାଙ୍ଗ ତନ୍ ମୋକ୍ଷଃ କିମ୍ ଏତାଵତି ଦୁଷ୍କରମ୍
ଯେଉଁଠି ଆସା ଉପଜେ, ସେଠି ଏହାକୁ ଛାଡି ଦୃଢ଼ ରହିଲେ, ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ ମିଳିଯାଏ, ପ୍ରିୟ; ଏଥିରେ କଣ ଏତେ କଷ୍ଟକର?
ଅପି ପ୍ରାଣାଂସ୍ ତୃଣମ୍ ଇଵ ତ୍ଯଜନ୍ତୀହ ମହାଶଯାଃ । ଯତ୍ରାଭିଲାଷସ୍ ତନ୍ମାତ୍ରତ୍ଯାଗେ କୃପଣତା କଥମ୍
ଏଠି ମହାମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ମଧ୍ୟ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଭଳି ଛାଡିଦିଅନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ଆସାକୁ ଛାଡିଦିଅଯାଏ, ତାପରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଛାଡିବାରେ କଣ ଦୁଃଖ ରହିପାରିବ?
ଯତ୍ରାଭିଲାଷସ୍ ତତ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚେତସା ନିରଵଗ୍ରହମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତଂ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ଗୃହ୍ଣଂସ୍ ତ୍ଯଜନ୍ନ୍ ଇଷ୍ଟଂ ଚ ତିଷ୍ଠ ଭୋଃ
ଯେଉଁଠି ଆସା ଆସେ, ଏହାକୁ ମନରେ ଧରିନଥିବା ଭାବରେ ଛାଡିଦେଇ, କାର୍ଯ୍ୟ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା କର, ଯାହା ଆସେ ଗ୍ରହଣ କର କିମ୍ବା ଛାଡିଦେ, ଏବଂ ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ରହ, ବନ୍ଧୁ।
ଯଥା କରତଲେ ବିଲ୍ଵଂ ଯଥା ଵା ପର୍ଵତଃ ପୁରଃ । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଏଵମ୍ ଅସ୍ଯାଲମ୍ ଅଜତ୍ଵଂ ପରମାତ୍ମନଃ
ଯେପରି ହସ୍ତରେ ବେଲ ଫଳ ଦେଖିବାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ, କିମ୍ବା ଆଗରେ ପାହାଡ଼ ଦେଖିବାକୁ ଯେପରି ସ୍ପଷ୍ଟ, ସେପରି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଅଜନ୍ମ ସ୍ୱଭାବ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଆତ୍ମୈଵ ଭାତି ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଉଦିତସ୍ ତରଙ୍ଗୈଃ କଲ୍ପାନ୍ତ ଏକ ଇଵ ଵାରିଧିର୍ ଅପ୍ରମେଯଃ । ଜ୍ଞାତସ୍ ସ ଏଵ ହି ଦଦାତି ଵିମୋକ୍ଷସିଦ୍ଧିମ୍ ଅଜ୍ଞାତ ଏଵ ମନସା ଚିରବନ୍ଧନାଯ
ଏହି ଆତ୍ମା ଏକା ଜଗତ୍ରେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ଯେପରି କଳ୍ପାନ୍ତରେ ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ଅପାର ସମୁଦ୍ର ଦେଖାଯାଏ; ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାଗଲେ ମୁକ୍ତିର ସିଦ୍ଧି ମିଳେ, ଅଜଣା ରହିଲେ ମନକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ବାନ୍ଧି ରଖେ।
ମନସ୍ତ୍ଵଯୋଗ୍ଯୋ ଜୀଵୋ ଽଯଂ କୋ ଭଵେତ୍ ପରମାତ୍ମନଃ । କଥଂ ଵାସ୍ମିନ୍ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ କୋ ଵାଯଂ ଵଦ ମେ ପୁନଃ
ଏହି ଜୀବ ମନ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ନୁହେଁ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଏହାର ସମ୍ପର୍କ କଣ? କିପରି ଏହି ଜୀବ ପରମାତ୍ମାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହି ଜୀବ କିଏ? ମତେ ପୁନି କହ।
ସମସ୍ତଶକ୍ତିକଚିତଂ ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵେଶ୍ଵରଂ ସଦା । ଯଯୈଵ ଶକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଫୁରତି ପ୍ରାପ୍ତାଂ ତାମ୍ ଏଵ ପଶ୍ଯତି
ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତର ନାୟକ, ସବୁ ଶକ୍ତିରେ ସଦା ଶୋଭିତ; ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହା ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ, ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖାଯାଏ।
ସ୍ଵଯଂ ଯାଂ ଵେତ୍ତି ସର୍ଵାତ୍ମା ଚିତିଂ ଚେତନରୂପିଣୀମ୍ । ସା ପ୍ରୋକ୍ତା ଜୀଵଶବ୍ଦେନ ସୈଵ ସଙ୍କଲ୍ପକାରିଣୀ
ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ନିଜେ ଜଣାଇଥିବା ଜାଗୃତି ରୂପ ଚେତନାକୁ 'ଜୀବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଚେତନା ନିଜେ ଇଚ୍ଛା ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ସ୍ଵଭାଵକାରଣଂ ଦ୍ଵିତ୍ଵେ ପୂର୍ଵଂ ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ଚିତ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ନାନାକାରଣତାଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଯାତି ଜନ୍ମମୃତିସ୍ଥିତୌ
ଚେତନା ନିଜେ ଆଗରୁ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଭାବକୁ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଓ କାରଣ ଭାବି, ପରେ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଅନେକ କାରଣ ରୂପ ଧରିଥାଏ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୈଵଂ ନାମ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ତଥା କର୍ମ କାରଣଂ ଚ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, 'ଭାଗ୍ୟ' କୁହାଯାଏ କଣ? 'କର୍ମ' କୁହାଯାଏ କଣ? ଏବଂ 'କାରଣ' କୁହାଯାଏ କଣ?