ତସ୍ଯ ଯତ୍ ସମମ୍ ଆପୂର୍ଣଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଚିହ୍ନିତମ୍ । ତଦ୍ଵିଦାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନିର୍ଦେଶ୍ଯଂ ତଚ୍ ଛାନ୍ତଂ ପରମଂ ପଦମ୍
ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ସମ, ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଚିହ୍ନହୀନ; ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ଜଣା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହା ଶାନ୍ତ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ।
ତସ୍ଯୈଵୋଦ୍ଯନ୍ ମହାଶାନ୍ତି ଯତ୍ ସତ୍ତ୍ଵଂ ସଂଵିଦାତ୍ମକମ୍ । ସ୍ଵଭାଵାତ୍ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ତତ୍ ତଜ୍ ଜୀଵଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ
ଏହିଠାରୁ ମହାଶାନ୍ତି ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ। ଏହାର ସ୍ୱାଭାବିକ କମ୍ପନକୁ 'ଜୀବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତତ୍ରେମାଃ ପରମାଦର୍ଶେ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵାତ୍ମିକାଃ । ଅସତ୍ଯାଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବନ୍ତି ଜଗଜ୍ଜାଲପରମ୍ପରାଃ
ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଚେତନାର ଆଇନାରେ, ଯାହା ଅନୁଭୂତିର ସ୍ୱରୂପ, ଏହି ଅସତ୍ୟ ଜଗତର ଶୃଙ୍ଖଳା ଆଲୋକିତ ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସ୍ଫୁରଣଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଯଦ୍ ଅଵାତାମ୍ବୁଧେର୍ ଇଵ । ଦୀପସ୍ଯ ଵାପ୍ଯ୍ ଅଵାତସ୍ଯ ତଜ୍ ଜୀଵଂ ଵିଦ୍ଧି ରାଘଵ
ହେ ରାଘବ, ବ୍ରହ୍ମରୁ ଯେଉଁ ସାନ୍ନା ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ନିରବ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ପବନ ନଥିବା ଦୀପର ଆଲୋକ, ସେଇ ଆଲୋକକୁ ତୁମେ ଜୀବ ବୋଲି ଜାଣ।
ଶାନ୍ତତ୍ଵାପଗମେ ଽଚ୍ଛସ୍ଯ ମନାକ୍ସଂଵେଦନାତ୍ମକମ୍ । ସ୍ଵାଭାଵିକଂ ଯତ୍ ସ୍ଫୁରଣଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ସୋ ଽଙ୍ଗ ଜୀଵକଃ
ଯେତେବେଳେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଶାନ୍ତି ଅପସାରିଯାଏ, ମନ ଓ ଅନୁଭୂତିର ସ୍ୱାଭାବିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଯାଏ, ହେ ପ୍ରିୟ, ସେଇ ଚେତନାର ଆକାଶର ଜୀବ।
ଯଥା ଵାତସ୍ଯ ଚଲନଂ କୃଶାଣୋର୍ ଉଷ୍ଣତା ଯଥା । ଶୀତତା ଵା ତୁଷାରସ୍ଯ ତଥା ଜୀଵତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଯେପରି ପବନର ଗତି, ଅଗ୍ନିର ତାପ, ବରଫର ଶୀତଳତା ଅଛି, ସେପରି ଆତ୍ମାର ଜୀବତ୍ୱ ଅଛି।
ଚିଦ୍ରୂପସ୍ଯାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସ୍ଵଭାଵଵଶତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ମନାକ୍ସଂଵେଦନଂ ପୂର୍ଵଂ ଯତ୍ ତଜ୍ ଜୀଵ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ଚେତନା, ସେଇ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ପ୍ରଥମେ ମନ ଓ ଅନୁଭୂତି ଉପସ୍ଥିତି ହୁଏ; ଏହିଠାରେ ଏହାକୁ ଜୀବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତଦ୍ ଏଵ ଘନସଂଵିତ୍ତି ଯାତ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତାମ୍ ଅନୁକ୍ରମାତ୍ । ଵହ୍ନ୍ଯଣୁସ୍ ସ୍ଵେନ୍ଧନାଧିକ୍ଯାତ୍ ସ୍ଵାଂ ପ୍ରକାଶକତାମ୍ ଇଵ
ସେଇ ଗାଢ଼ ଜ୍ଞାନ ଦୀରେ-ଦୀରେ 'ମୁଁ' ବୋଧକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ଯେପରି ଏକ ଅଗ୍ନିର ତିନିକି ଅଧିକ ଜଳାଣା ପାଇଲେ ନିଜ ଆଲୋକ ଦେବାର ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯଥାସ୍ଯ ତାରକାସର୍ଗେ ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ସ୍ଫୁରତି ନୀଲିମା । ଶୂନ୍ଯସ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଜୀଵସ୍ଯ ତଥାହମ୍ଭାଵଭାଵନା
ଯେପରି ତାରା ତିଆରି ହେବାବେଳେ ଆକାଶରେ ନୀଳାବର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଜୀବରେ 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଜୀଵୋ ଽହଙ୍କୃତିମ୍ ଆଦତ୍ତେ ସଙ୍କଲ୍ପକଲଯେଦ୍ଧଯା । ସ୍ଵଯୈଵ ଵା ଘନତଯା ନୀଲିମାନମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଜୀବ ଆପଣଙ୍କର କଳ୍ପନା ଖେଳରେ କିମ୍ବା ନିଜର ଗାଢ଼ତାରେ ଅହଂକାରର ଆକୃତି ଧାରଣ କରେ, ଯେପରି ଆକାଶ ନୀଳାବର୍ଣ୍ଣ ନେଇଥାଏ।
ଅହମ୍ଭାଵୋ ହି ଦିକ୍କାଲଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦାଙ୍କିତାକୃତିଃ । ଖସ୍ଥସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଵଶତୋ ଵାତସ୍ପନ୍ଦ ଇଵ ସ୍ଫୁରନ୍
'ମୁଁ' ବୋଧ ଦିଗ ଓ ସମୟର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ; ଏହା ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥାଇ, ଚିନ୍ତାର ପ୍ରଭାବରେ ପବନର ଗତି ପରି କମ୍ପିତ ହୁଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପୋନ୍ମୁଖତାଂ ଯାତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହଙ୍କାରାଭିଧସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଚିତ୍ତଂ ଜୀଵୋ ମନୋ ମାଯା ପ୍ରକୃତିଶ୍ ଚେତି ନାମଭିଃ
ଯେତେବେଳେ ମନ ଭାବନା ଦିଗକୁ ଝୁକିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଅହଂକାର, ମନ, ଜୀବ, ଚିନ୍ତା, ମାୟା କିମ୍ବା ପ୍ରକୃତି ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ନାମରେ ଡାକାଯାଏ।
ତତ୍ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମକଂ ଚେତୋ ଭୂତମାତ୍ରାତ୍ମକଲ୍ପନମ୍ । କୁର୍ଵଂସ୍ ତତ୍ତାଂ ଵ୍ରଜତ୍ଯ୍ ଏଵ ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ ଯାତି ପଞ୍ଚତାମ୍
ଏହି ମନର ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ଭାବନା; ଏହା ପଞ୍ଚ ଭୂତକୁ ନିଜ ରୂପ ବୋଲି ଭାବିଥାଏ। ଏଭଳି କରି, ଏହା ସେଇ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚେ, ଏବଂ ଏହି ଭାବନାରୁ ଶେଷରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ତନ୍ମାତ୍ରପଞ୍ଚକାକାରଂ ଚିତ୍ତଂ ତେଜଃକଣୋ ଭଵେତ୍ । ଅଜାତଜଗତି ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତାରକା ପେଲଵା ଯଥା
ମନ ଯେତେବେଳେ ପଞ୍ଚ ତନ୍ମାତ୍ରାର ଆକାର ନେଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଏକ ଆଲୋକ କଣିକା ପରି ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଅଜନ୍ମା ଆକାଶରେ ଅତି ମୃଦୁ ତାରା ଦେଖାଯାଏ।
ତେଜଃକଣତ୍ଵମ୍ ଆଦତ୍ତେ ଚିତ୍ତଂ ତନ୍ମାତ୍ରକଲ୍ପନାତ୍ । ଶନୈସ୍ ସ୍ଵସ୍ମାତ୍ ପରିସ୍ପନ୍ଦାଦ୍ ବୀଜମ୍ ଅଙ୍କୁରତାମ୍ ଇଵ
ମନ ତନ୍ମାତ୍ରା ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକ କଣିକାର ଦଶା ନେଇଥାଏ; ନିଜ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚଳନରୁ ଏହା ଦୀରେ-ଦୀରେ ବିଜ ଅଙ୍କୁରିତ ହେବା ପରି ହୋଇଯାଏ।
ଅସୌ ତେଜଃକଣୋ ଽଣ୍ଡାଖ୍ଯାତ୍ କଲ୍ପନାତ୍ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅଣ୍ଡତାମ୍ । ପ୍ରଯାତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଫୁରଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ଜଲମ୍ ଆପୀଡତାମ୍ ଇଵ
ଏହି ତେଜସ୍ ର କଣା, ଯାହାକୁ ଅଣ୍ଡ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, କଳ୍ପନା ମାତ୍ରରେ ଅଣ୍ଡ ର ଆକାର ନେଇଥାଏ; ଏହା ଭିତରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଜଳ ଫୁଲି ଗୋଲା ହୋଇଯାଏ।
କଶ୍ଚିଦ୍ ଦ୍ରାଗିତି ଦେହାଦିକଲ୍ପନାଦ୍ ଯାତି ଦେହତାମ୍ । ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯୁତ୍ଥାଂ ତଦତଦ୍ରୂପାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵେଚ୍ଛେଵ ପୂଶ୍ଶ୍ରିଯମ୍
କେହି ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକାର କଳ୍ପନା କରି ଦେହ ର ଆକାର ନେଇଥାନ୍ତି; ଏହି ଆକାରଗୁଡିକ ଭ୍ରମ ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହା ସେମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ନୁହେଁ, ଯେପରି ଗନ୍ଧର୍ବ ର ଇଚ୍ଛାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଧନ।
କଶ୍ଚିତ୍ ସ୍ଥାଵରତାମ୍ ଏତି କଶ୍ଚିଜ୍ ଜଙ୍ଗମତାମ୍ ଅପି । କଶ୍ଚିଦ୍ ଯାତି ଖଵାର୍ଯାଦିରୂପଂ ସଙ୍କଲ୍ପତସ୍ ସ୍ଵଜାତ୍
କେହି ଅଚଳ ର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, କେହି ଚଳ ର ଅବସ୍ଥାକୁ; କେହି ନିଜର ଇଚ୍ଛାରେ ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଜଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକାର ନେଇଥାନ୍ତି, ନିଜ ପ୍ରକୃତି ଅନୁଯାୟୀ।
ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଆଦିଜୋ ଦେହୋ ଜୀଵସଙ୍କଲ୍ପସମ୍ଭଵଃ । କ୍ରମେଣ ପଦମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଵୈରିଞ୍ଚଂ କୁରୁତେ ଜଗତ୍
ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ, ପ୍ରଥମ ଦେହ ଜୀବ ର ଇଚ୍ଛାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହା ଦୀରେ-ଦୀରେ ବ୍ରହ୍ମା ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ର ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ଆତ୍ମଭୂଃ କଲନାତ୍ମାଭୋ ଯତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଯତି କ୍ଷଣାତ୍ । ତତ୍ ସ୍ଵଭାଵଵଶାଦ୍ ଏଵ ଜାତମ୍ ଏଵ ପ୍ରପଶ୍ଯତି
ଯେଉଁ ଆତ୍ମାର ମୂଳ ଭାବ କଳ୍ପନା, ସେ ଆତ୍ମା ଯେଉଁ କଥା କଳ୍ପନା କରେ, ସେଥିକି ତାଙ୍କର ସ୍ବଭାବ ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ଏହାକୁ ଜଣା ହୋଇଯାଇଥିବା ଭାବରେ ଦେଖିଥାଏ।
ଚିତ୍ସ୍ଵଭାଵାତ୍ ସ୍ଵମ୍ ଆଯାତଂ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵଂ ସର୍ଵକାରଣମ୍ । ସଂସୃତୌ କାରଣଂ ପଶ୍ଚାତ୍ କର୍ମ ନିର୍ମାଯ ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଚେତନାର ସ୍ବଭାବରୁ ତାଙ୍କର ନିଜର ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ସମସ୍ତର କାରଣ। ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ପରେ କର୍ମ ତିଆରି ହୋଇ, ଏହି କାରଣ ଭାବରେ ରହିଯାଏ।
ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଭାଵାତ୍ ସ୍ଫୁରତି ଚିତଃ ଫେନ ଇଵାମ୍ଭସଃ । କର୍ମଭିର୍ ବଧ୍ଯତେ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଦିଣ୍ଡୀରମ୍ ଇଵ ରଜ୍ଜୁଭିଃ
ଚେତନାର ସ୍ବଭାବରୁ ଚିତ୍ତ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଜଳରୁ ଝୁମୁରି ଫେନ ଯେପରି। ପରେ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଚିତ୍ତ ବାନ୍ଧି ହୋଇଯାଏ, ରସି ଦ୍ୱାରା ଡ଼ିଂଡ଼ି ଯେପରି।
ସଙ୍କଲ୍ପଃ କର୍ମଣୋ ବୀଜଂ ତଦାତ୍ମୈଵ ହି ଜୀଵକଃ । କର୍ମ ପଶ୍ଚାତ୍ ତନୋତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଉତ୍ଥାଯାକର୍ମକକ୍ରମମ୍
କଳ୍ପନା କର୍ମର ମୁଳ ହେଉଛି, ଏହି କଳ୍ପନାରେ ଜୀବ ନିଜର ଭାବରେ ଅଛି। କର୍ମ ପରେ ଉଚ୍ଚ ଭାବରେ ଉତ୍ଥିତ ହୋଇ, ଅକର୍ମର ଅନୁକ୍ରମ ତିଆରି କରେ।
କ୍ରୋଡୀକୃତାଙ୍କୁରାଂ ପୂର୍ଵଂ ବୀଜଂ ଧତ୍ତେ ସ୍ଵବୀଜତାମ୍ । ପଶ୍ଚାନ୍ ନାନାତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ପତ୍ତ୍ରାଙ୍କୁରଫଲଭ୍ରମୈଃ
ବିଜଟି ଆରମ୍ଭରେ ନିଜ ଅଙ୍କୁରରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ନିଜର ବିଜ ଗୁଣକୁ ଅଟୁଟ ରଖେ; ପରେ ପତ୍ର, ଅଙ୍କୁର ଓ ଫଳର ଭ୍ରମରେ ଏହି ବିଜଟି ଅନେକ ପ୍ରକାରର ରୂପ ଧାରଣ କରେ।
ଅନ୍ଯେ ଖ ଏଵ ଯେ ଜୀଵା ଏଵମ୍ ଏଵାକୃତିଂ ଗତାଃ । ପୂର୍ଵୋତ୍ପନ୍ନେ ଜଗତି ତେ ଯାନ୍ତି ଭୂତାଶ୍ରିତାସ୍ ସ୍ଥିତିମ୍
ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ରୂପକୁ ନେଇଥାନ୍ତି; ପୂର୍ବରୁ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵକର୍ମଭିସ୍ ତତୋ ଜନ୍ମମୃତିକାରଣତାଂ ଗତୈଃ । ପ୍ରଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଅଧସ୍ତାଦ୍ ଵା କର୍ମ ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦ ଉଚ୍ଯତେ
ତାପରେ, ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହୁଏ, ସେମାନେ ଉପରକୁ କିମ୍ବା ତଳକୁ ଯାନ୍ତି; କର୍ମକୁ ଚିତ୍ତର ଉତ୍ସାହ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦନଂ ଭଵତି କର୍ମ ତଦ୍ ଏଵ ଦୈଵଂ ଚିତ୍ତଂ ତଦ୍ ଏଵ ଚ ତଦ୍ ଏଵ ଶୁଭାଶୁଭାଦି । ତସ୍ମାଦ୍ ଭଵନ୍ତି ଭୁଵନାନି ଜଗନ୍ତି ପୂର୍ଵଂ ଭୂତାନି ଚାଶୁ କୁସୁମାନି ତରୋର୍ ଇଵାଦ୍ଯାତ୍
ଚିତ୍ତର ଉତ୍ସାହ କର୍ମରେ ପରିଣତ ହୁଏ; ଏହି କର୍ମ ହିଁ ଦୈବ, ଏହି କର୍ମ ହିଁ ଚିତ୍ତ, ଏହି କର୍ମ ହିଁ ଶୁଭ ଅଶୁଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ; ଏହିପରି ଜଗତ ଓ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଭୂତମାନେ ଗଛରେ ଫୁଲ ତଳି ଶୀଘ୍ର ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଏତସ୍ମାତ୍ କାରଣାଦ୍ ଏଵଂ ମନଃ ପ୍ରଥମମ୍ ଉତ୍ଥିତମ୍ । ମନନାତ୍ମକମ୍ ଆଭୋଗି ତତ୍ସ୍ଥମ୍ ଏଵ ସ୍ଥିତିଂ ଗତମ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ମନ ପ୍ରଥମେ ଏଭଳି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହା ଚିନ୍ତା ଓ ଉପଭୋଗର ସ୍ୱଭାବର, ଏବଂ ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ଅନୁସରି ଏହା ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ଭାଵାଭାଵର୍ଦ୍ଧିମଦ୍ଦୋଲସ୍ ତେନାଯମ୍ ଅଵଲୋକ୍ଯତେ । ସର୍ଗସ୍ ସଦସଦାଭାସଃ ପୂର୍ ଗନ୍ଧର୍ଵେଚ୍ଛଯା ଯଥା
ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତିର ବୃଦ୍ଧି-ହ୍ରାସର ଡୋଲାମାନତା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଦୁଇଟି ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ସହର ଦେଖାଯାଏ।
ନ କଶ୍ଚିଦ୍ ଵିଦ୍ଯତେ ଭେଦୋ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯକଲନାତ୍ମକଃ । ବ୍ରହ୍ମଜୀଵମନୋମାଯାକର୍ତୃକର୍ମଜଗଦ୍ଦୃଶାମ୍
କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଦ୍ୱୈତ ଓ ଏକତା କେବଳ କଳ୍ପନା; ବ୍ରହ୍ମ, ଜୀବ, ମନ, ମାୟା, କର୍ତ୍ତା, କର୍ମ ଓ ଜଗତର ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡିକ ମାତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାସ।