ନିଯତ୍ଯା ମୂକତାହେତୁନିଷ୍ପୌରୁଷତଯାକ୍ରିଯଃ । ଯସ୍ ତିଷ୍ଠତି ପ୍ରାଣମରୁତ୍ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତସ୍ଯ କ୍ଵ ଗଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠି ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୌନ ଓ ଚେଷ୍ଟା ନଥିବାରୁ କୌଣସି କାମ କରାଯାଏ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ପ୍ରାଣର ଚଳନ କେଉଁଠି ଯାଏ?
ଅଥ ପ୍ରାଣକ୍ରିଯାରୋଧମ୍ ଅପି କୃତ୍ଵା ଵିରାମଦମ୍ । ଯଦି ତିଷ୍ଠତି ତତ୍ ସାଧୁର୍ ମୁକ୍ତ ଏଵ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯଦି କେହି ଜୀବନଶକ୍ତିର କ୍ରିୟାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସେ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିପାରେ, ତାହା ବହୁତ ଉତ୍ତମ। ଏପରି ମୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆଉ କଣ କୁହିବାକୁ ଅଛି?
ପୌରୁଷୈକାତ୍ମତା ଶ୍ରେଯୋ ମୋକ୍ଷୋ ଽତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅକର୍ମତା । ଆଭ୍ଯାଂ ତୁ ଶବଲଃ ପକ୍ଷୋ ଦୁଃଖାଯୈଵ ମହାତ୍ମନାମ୍
ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉଛି ଚେଷ୍ଟା ଓ ଆତ୍ମାର ଏକତା; ମୋକ୍ଷ ହେଉଛି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାମହୀନତା। ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିଲେ, ମହାପୁରୁଷମାନେ କେବଳ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବନ୍ତି।
ନିଯତିର୍ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵାଭା ତସ୍ଯାଂ ଚେତ୍ ପରିଣମ୍ଯତେ । ନୂନଂ ପରମଶୁଦ୍ଧାଯାଂ ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ତୈଵ ପରା ଗତିଃ
ଯଦି ଭାଗ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱରେ ପରିଣତି ହୁଏ, ତେବେ ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ରତାରେ ସର୍ବାଧିକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଏତୈର୍ ନିଯତ୍ଯାଦିମହାଵିଲାସୈର୍ ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଵିସ୍ଫୂର୍ଜତି ସର୍ଵଗାତ୍ମ । ତୃଣାଦିଵଲ୍ଲୀତରୁଗୁଲ୍ମଜାଲୈସ୍ ସତ୍ତେଵ ତୋଯସ୍ଯ ଧରାନ୍ତରସ୍ଥା
ଏହି ଭାଗ୍ୟାଦି ବଡ଼ କ୍ରୀଡ଼ାମାନେ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମା ଏକାକି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଯେପରି ଜଳ ତୃଣ, ଲତା, ଗଛ, ଜାଡ଼ି ଭିତରେ ଥାଇ ଭୂମିକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି।
ସର୍ଵଶକ୍ତେର୍ ହି ଯା ଯୈଵ ଯଥୋଦେତି ତଥୈଵ ସା । ତଦା ସ୍ଵଶକ୍ତିର୍ ନାନାଭାରୂପିଣୀ ସା ସ୍ଵଭାଵତଃ
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରୁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଯେଭଳି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେହି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତି, ପ୍ରକୃତିକ୍ରମେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ଯୋ ଽଯଂ ସର୍ଵଗତୋ ଦେଵଃ ପରମାତ୍ମା ମହେଶ୍ଵରଃ । ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ ସ୍ଵାନୁଭଵାନନ୍ଦରୂପୋ ଽନ୍ତାଦିଵିଵର୍ଜିତଃ
ଏହି ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ଦେବ, ପରମାତ୍ମା, ମହେଶ୍ୱର, ସ୍ୱଚ୍ଛ, ନିଜ ଅନୁଭୂତିର ଆନନ୍ଦର ରୂପ ଏବଂ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା।
ଏତସ୍ମାତ୍ ପରମାନନ୍ଦାଚ୍ ଛୁଦ୍ଧଚିନ୍ମାତ୍ରରୂପିଣଃ । ଜୀଵସ୍ ସଞ୍ଜାଯତେ ପୂର୍ଵଂ ସ ଚିତ୍ତଂ ତତ୍ ତତୋ ଜଗତ୍
ଏହି ପରମ ଆନନ୍ଦରୁ, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମାତ୍ର, ପ୍ରଥମେ ଜୀବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ତାହାରୁ ଚିତ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଏବଂ ତାହାପରେ ସଂସାର ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ସ୍ଵାନୁଭୂତିପ୍ରମାଣେ ଽସ୍ମିନ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ବ୍ରହ୍ମଣି ବୃଂହିତେ । କଥଂ ସତ୍ତାମ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ଜୀଵକୋ ଦ୍ଵୈତଵର୍ଜିତେ
ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମାଣିତ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଏହି ବ୍ରହ୍ମରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଜୀବ କିପରି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିପାରିବ?
ଅସଦାଭାସମ୍ ଅଧ୍ଯାତ୍ମ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତୀହ ପ୍ରବୃଂହିତମ୍ । ବୃଂହଚ୍ଚିଦ୍ଭୈରଵଵପୁର୍ ଆନନ୍ଦାଭିଧମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ଏହି ଆତ୍ମାରେ, ଯାହା ଅସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ଓ ବଡ଼ ବ୍ରହ୍ମା ଅଛି—ଏହା ଚେତନାମୟ ଭୈରବ ରୂପ, ଯାହାକୁ ଅବିନାଶୀ ଆନନ୍ଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତସ୍ଯ ଯତ୍ ସମମ୍ ଆପୂର୍ଣଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଚିହ୍ନିତମ୍ । ତଦ୍ଵିଦାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନିର୍ଦେଶ୍ଯଂ ତଚ୍ ଛାନ୍ତଂ ପରମଂ ପଦମ୍
ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ସମ, ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଚିହ୍ନହୀନ; ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ଜଣା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହା ଶାନ୍ତ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ।
ତସ୍ଯୈଵୋଦ୍ଯନ୍ ମହାଶାନ୍ତି ଯତ୍ ସତ୍ତ୍ଵଂ ସଂଵିଦାତ୍ମକମ୍ । ସ୍ଵଭାଵାତ୍ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ତତ୍ ତଜ୍ ଜୀଵଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ
ଏହିଠାରୁ ମହାଶାନ୍ତି ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ। ଏହାର ସ୍ୱାଭାବିକ କମ୍ପନକୁ 'ଜୀବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତତ୍ରେମାଃ ପରମାଦର୍ଶେ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵାତ୍ମିକାଃ । ଅସତ୍ଯାଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବନ୍ତି ଜଗଜ୍ଜାଲପରମ୍ପରାଃ
ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଚେତନାର ଆଇନାରେ, ଯାହା ଅନୁଭୂତିର ସ୍ୱରୂପ, ଏହି ଅସତ୍ୟ ଜଗତର ଶୃଙ୍ଖଳା ଆଲୋକିତ ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସ୍ଫୁରଣଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଯଦ୍ ଅଵାତାମ୍ବୁଧେର୍ ଇଵ । ଦୀପସ୍ଯ ଵାପ୍ଯ୍ ଅଵାତସ୍ଯ ତଜ୍ ଜୀଵଂ ଵିଦ୍ଧି ରାଘଵ
ହେ ରାଘବ, ବ୍ରହ୍ମରୁ ଯେଉଁ ସାନ୍ନା ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ନିରବ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ପବନ ନଥିବା ଦୀପର ଆଲୋକ, ସେଇ ଆଲୋକକୁ ତୁମେ ଜୀବ ବୋଲି ଜାଣ।
ଶାନ୍ତତ୍ଵାପଗମେ ଽଚ୍ଛସ୍ଯ ମନାକ୍ସଂଵେଦନାତ୍ମକମ୍ । ସ୍ଵାଭାଵିକଂ ଯତ୍ ସ୍ଫୁରଣଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ସୋ ଽଙ୍ଗ ଜୀଵକଃ
ଯେତେବେଳେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଶାନ୍ତି ଅପସାରିଯାଏ, ମନ ଓ ଅନୁଭୂତିର ସ୍ୱାଭାବିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଯାଏ, ହେ ପ୍ରିୟ, ସେଇ ଚେତନାର ଆକାଶର ଜୀବ।
ଯଥା ଵାତସ୍ଯ ଚଲନଂ କୃଶାଣୋର୍ ଉଷ୍ଣତା ଯଥା । ଶୀତତା ଵା ତୁଷାରସ୍ଯ ତଥା ଜୀଵତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଯେପରି ପବନର ଗତି, ଅଗ୍ନିର ତାପ, ବରଫର ଶୀତଳତା ଅଛି, ସେପରି ଆତ୍ମାର ଜୀବତ୍ୱ ଅଛି।
ଚିଦ୍ରୂପସ୍ଯାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସ୍ଵଭାଵଵଶତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ମନାକ୍ସଂଵେଦନଂ ପୂର୍ଵଂ ଯତ୍ ତଜ୍ ଜୀଵ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି ଚେତନା, ସେଇ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ପ୍ରଥମେ ମନ ଓ ଅନୁଭୂତି ଉପସ୍ଥିତି ହୁଏ; ଏହିଠାରେ ଏହାକୁ ଜୀବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତଦ୍ ଏଵ ଘନସଂଵିତ୍ତି ଯାତ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତାମ୍ ଅନୁକ୍ରମାତ୍ । ଵହ୍ନ୍ଯଣୁସ୍ ସ୍ଵେନ୍ଧନାଧିକ୍ଯାତ୍ ସ୍ଵାଂ ପ୍ରକାଶକତାମ୍ ଇଵ
ସେଇ ଗାଢ଼ ଜ୍ଞାନ ଦୀରେ-ଦୀରେ 'ମୁଁ' ବୋଧକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ଯେପରି ଏକ ଅଗ୍ନିର ତିନିକି ଅଧିକ ଜଳାଣା ପାଇଲେ ନିଜ ଆଲୋକ ଦେବାର ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯଥାସ୍ଯ ତାରକାସର୍ଗେ ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ସ୍ଫୁରତି ନୀଲିମା । ଶୂନ୍ଯସ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଜୀଵସ୍ଯ ତଥାହମ୍ଭାଵଭାଵନା
ଯେପରି ତାରା ତିଆରି ହେବାବେଳେ ଆକାଶରେ ନୀଳାବର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଜୀବରେ 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଜୀଵୋ ଽହଙ୍କୃତିମ୍ ଆଦତ୍ତେ ସଙ୍କଲ୍ପକଲଯେଦ୍ଧଯା । ସ୍ଵଯୈଵ ଵା ଘନତଯା ନୀଲିମାନମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଜୀବ ଆପଣଙ୍କର କଳ୍ପନା ଖେଳରେ କିମ୍ବା ନିଜର ଗାଢ଼ତାରେ ଅହଂକାରର ଆକୃତି ଧାରଣ କରେ, ଯେପରି ଆକାଶ ନୀଳାବର୍ଣ୍ଣ ନେଇଥାଏ।
ଅହମ୍ଭାଵୋ ହି ଦିକ୍କାଲଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦାଙ୍କିତାକୃତିଃ । ଖସ୍ଥସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଵଶତୋ ଵାତସ୍ପନ୍ଦ ଇଵ ସ୍ଫୁରନ୍
'ମୁଁ' ବୋଧ ଦିଗ ଓ ସମୟର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ହୁଏ; ଏହା ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥାଇ, ଚିନ୍ତାର ପ୍ରଭାବରେ ପବନର ଗତି ପରି କମ୍ପିତ ହୁଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପୋନ୍ମୁଖତାଂ ଯାତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅହଙ୍କାରାଭିଧସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଚିତ୍ତଂ ଜୀଵୋ ମନୋ ମାଯା ପ୍ରକୃତିଶ୍ ଚେତି ନାମଭିଃ
ଯେତେବେଳେ ମନ ଭାବନା ଦିଗକୁ ଝୁକିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଅହଂକାର, ମନ, ଜୀବ, ଚିନ୍ତା, ମାୟା କିମ୍ବା ପ୍ରକୃତି ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ନାମରେ ଡାକାଯାଏ।
ତତ୍ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମକଂ ଚେତୋ ଭୂତମାତ୍ରାତ୍ମକଲ୍ପନମ୍ । କୁର୍ଵଂସ୍ ତତ୍ତାଂ ଵ୍ରଜତ୍ଯ୍ ଏଵ ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ ଯାତି ପଞ୍ଚତାମ୍
ଏହି ମନର ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ଭାବନା; ଏହା ପଞ୍ଚ ଭୂତକୁ ନିଜ ରୂପ ବୋଲି ଭାବିଥାଏ। ଏଭଳି କରି, ଏହା ସେଇ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚେ, ଏବଂ ଏହି ଭାବନାରୁ ଶେଷରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ତନ୍ମାତ୍ରପଞ୍ଚକାକାରଂ ଚିତ୍ତଂ ତେଜଃକଣୋ ଭଵେତ୍ । ଅଜାତଜଗତି ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତାରକା ପେଲଵା ଯଥା
ମନ ଯେତେବେଳେ ପଞ୍ଚ ତନ୍ମାତ୍ରାର ଆକାର ନେଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଏକ ଆଲୋକ କଣିକା ପରି ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଅଜନ୍ମା ଆକାଶରେ ଅତି ମୃଦୁ ତାରା ଦେଖାଯାଏ।
ତେଜଃକଣତ୍ଵମ୍ ଆଦତ୍ତେ ଚିତ୍ତଂ ତନ୍ମାତ୍ରକଲ୍ପନାତ୍ । ଶନୈସ୍ ସ୍ଵସ୍ମାତ୍ ପରିସ୍ପନ୍ଦାଦ୍ ବୀଜମ୍ ଅଙ୍କୁରତାମ୍ ଇଵ
ମନ ତନ୍ମାତ୍ରା ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକ କଣିକାର ଦଶା ନେଇଥାଏ; ନିଜ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚଳନରୁ ଏହା ଦୀରେ-ଦୀରେ ବିଜ ଅଙ୍କୁରିତ ହେବା ପରି ହୋଇଯାଏ।
ଅସୌ ତେଜଃକଣୋ ଽଣ୍ଡାଖ୍ଯାତ୍ କଲ୍ପନାତ୍ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅଣ୍ଡତାମ୍ । ପ୍ରଯାତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଫୁରଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ଜଲମ୍ ଆପୀଡତାମ୍ ଇଵ
ଏହି ତେଜସ୍ ର କଣା, ଯାହାକୁ ଅଣ୍ଡ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, କଳ୍ପନା ମାତ୍ରରେ ଅଣ୍ଡ ର ଆକାର ନେଇଥାଏ; ଏହା ଭିତରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଜଳ ଫୁଲି ଗୋଲା ହୋଇଯାଏ।
କଶ୍ଚିଦ୍ ଦ୍ରାଗିତି ଦେହାଦିକଲ୍ପନାଦ୍ ଯାତି ଦେହତାମ୍ । ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯୁତ୍ଥାଂ ତଦତଦ୍ରୂପାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵେଚ୍ଛେଵ ପୂଶ୍ଶ୍ରିଯମ୍
କେହି ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକାର କଳ୍ପନା କରି ଦେହ ର ଆକାର ନେଇଥାନ୍ତି; ଏହି ଆକାରଗୁଡିକ ଭ୍ରମ ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହା ସେମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ନୁହେଁ, ଯେପରି ଗନ୍ଧର୍ବ ର ଇଚ୍ଛାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଧନ।
କଶ୍ଚିତ୍ ସ୍ଥାଵରତାମ୍ ଏତି କଶ୍ଚିଜ୍ ଜଙ୍ଗମତାମ୍ ଅପି । କଶ୍ଚିଦ୍ ଯାତି ଖଵାର୍ଯାଦିରୂପଂ ସଙ୍କଲ୍ପତସ୍ ସ୍ଵଜାତ୍
କେହି ଅଚଳ ର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, କେହି ଚଳ ର ଅବସ୍ଥାକୁ; କେହି ନିଜର ଇଚ୍ଛାରେ ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଜଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକାର ନେଇଥାନ୍ତି, ନିଜ ପ୍ରକୃତି ଅନୁଯାୟୀ।
ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଆଦିଜୋ ଦେହୋ ଜୀଵସଙ୍କଲ୍ପସମ୍ଭଵଃ । କ୍ରମେଣ ପଦମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଵୈରିଞ୍ଚଂ କୁରୁତେ ଜଗତ୍
ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ, ପ୍ରଥମ ଦେହ ଜୀବ ର ଇଚ୍ଛାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହା ଦୀରେ-ଦୀରେ ବ୍ରହ୍ମା ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ର ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ଆତ୍ମଭୂଃ କଲନାତ୍ମାଭୋ ଯତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଯତି କ୍ଷଣାତ୍ । ତତ୍ ସ୍ଵଭାଵଵଶାଦ୍ ଏଵ ଜାତମ୍ ଏଵ ପ୍ରପଶ୍ଯତି
ଯେଉଁ ଆତ୍ମାର ମୂଳ ଭାବ କଳ୍ପନା, ସେ ଆତ୍ମା ଯେଉଁ କଥା କଳ୍ପନା କରେ, ସେଥିକି ତାଙ୍କର ସ୍ବଭାବ ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ଏହାକୁ ଜଣା ହୋଇଯାଇଥିବା ଭାବରେ ଦେଖିଥାଏ।