ସ୍ଥିତାସ୍ ତରଙ୍ଗାସ୍ ସଲିଲେ ଯଥାନ୍ତରତରଙ୍ଗିତେ । ସୃଷ୍ଟିଶବ୍ଦାର୍ଥରହିତାସ୍ ତଥାନ୍ତସ୍ ସୃଷ୍ଟଯଃ ପରେ
ଯେପରି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଅନ୍ୟ ତରଙ୍ଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ପରମ ଚେତନା ଭିତରେ ସୃଷ୍ଟିଗୁଡିକ ଅସଲି ସୃଷ୍ଟିର ଅର୍ଥ ନଥିବା ଭିତରେ ରହିଛି।
ନାସର୍ଗଂ ତିଷ୍ଠତି ପରଂ ସର୍ଗସ୍ ତିଷ୍ଠତି ନାପରଃ । ଅଵଯଵାଵଯଵିଵତ୍ ସତ୍ତାନଵଯଵୈତଯୋଃ
ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ଅଲଗା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଛାଡ଼ି ଅଲଗା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ନୁହେଁ । ଯେପରି ଏକ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଓ ତାହାର ଅଂଶଗୁଡିକର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ପରମ ଓ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଅଲଗା ନୁହେଁ ।
ଚିଦ୍ରୂପେଣ ଖସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ଖତନ୍ମାତ୍ରଂ ଵିଭାଵ୍ଯତେ । ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ରୂପଂ ହୃଦଯଂ ଵାତେନ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ଯଥା
ଚେତନାର ଆକୃତି ଓ ଖ ଜାଣିବା ଦ୍ୱାରା, ଖର ଗୁପ୍ତ ସ୍ୱରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ । ଯେପରି ହୃଦୟ ନିଜ ଆକୃତିକୁ ପବନର ଆନ୍ଦୋଳନ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରେ, ସେପରି ଖର ଗୁପ୍ତ ରୂପକୁ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ।
ତତ୍କାଲମ୍ ଏଷ ଶବ୍ଦାଣୁଶ୍ ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରରୂପଧୃତ୍ । ଚେତ୍ଯତେ ଶମିନୈଵାନ୍ତସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପ ଇଵ ଚେତସା
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶବ୍ଦ ଅଂଶ ଚେତନାର ଚମତ୍କାର ଆକୃତି ଧରି, ଶାନ୍ତ ମନ ଭିତରେ ଏକ ଭାବ ଭଳି ଅନୁଭବ ହୁଏ ।
ତଦୈଵାନିଲତାଂ ଵେତ୍ତି ନିଜସତ୍ତାତ୍ମିକାଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ଅନ୍ତର୍ଗତସ୍ପନ୍ଦରସାଂ ପଵନସ୍ ସ୍ପନ୍ଦତାମ୍ ଇଵ
ତାପରେ, ସେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥାଏ । ଯେପରି ପବନ ଭିତରେ ଆନ୍ତରିକ ଆନ୍ଦୋଳନର ସାରକୁ ଅନୁଭବ କରି, ନିଜକୁ ଆନ୍ଦୋଳନ ଭଳି ଜାଣିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ଅଂଶ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିଥାଏ ।
ତଦୈଵାଭାସତାମ୍ ଏତି ନିଜସତ୍ତାତ୍ମିକାଂ ସ୍ଵଯମ୍ । କୋଶସ୍ଥିତାଲୋକଲଵାଂ ତେଜଃ ପ୍ରକଟତାମ୍ ଇଵ
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ନିଜ ସତ୍ତାର ମୂଳ ରୂପରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିବା ସ୍ୱଭାବ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ଖୋଲା ଆଲୋକ ତାହାର ଅନ୍ତର୍ଗତ କୋଷରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ତଦୈଵାପ୍ତାଂ ଚେତଯତେ ନିଜସତ୍ତାତ୍ମିକାମ୍ ଅଜଃ । ହୃତ୍ସଂସ୍ଥରସତନ୍ମାତ୍ରାଂ ସଲିଲଂ ଦ୍ରଵତାମ୍ ଇଵ
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅଜ ନିଜ ସତ୍ତାର ମୂଳ ରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ଯାହା ହୃଦୟରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ବସିଛି, ଏମିତି ଯେପରି ଜଳ ଦ୍ରବ ହୁଏ।
ତଦୈଵାଵନିତାଂ ଵେତ୍ତି ସ୍ଵଚିତ୍ତୈକାତ୍ମିକାମ୍ ଅଜଃ । ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଗନ୍ଧତନ୍ମାତ୍ରାମ୍ ଉର୍ଵୀ ସ୍ଥୈର୍ଯକଲାମ୍ ଇଵ
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅଜ ନିଜ ଚିତ୍ତର ଏକାତ୍ମ ଭାବରେ ପୃଥିବୀକୁ ଜାଣିଥାଏ, ଯାହା ଅନ୍ତର୍ଗତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଗନ୍ଧ ରୂପରେ ଅଛି, ଏମିତି ଯେପରି ପୃଥିବୀର ସ୍ଥିରତା ଅଛି।
ତୁଲ୍ଯକାଲନିମେଷାଂଶଲକ୍ଷଭାଗଂ ପ୍ରତୀତଯଃ । ନିତ୍ଯଂ ଚିତଃ ପ୍ରକଚନଂ ତତ୍ ସର୍ଗୌଘପରମ୍ପରାଃ
ସମାନ ସମୟ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଖଣ୍ଡରେ ଯେତେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ ସଦା ଚେତନାର ପ୍ରକାଶ ଅଟୁଟ ଧାରା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟିର ଅବିରତ ପ୍ରବାହ।
ଏଵଂ ସକୃତ୍ ସ୍ଵଭାଵାନ୍ତର୍ ଦୃଶ୍ଯମଧ୍ଯମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଉଦଯାସ୍ତମଯୋନ୍ମୁକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଠିତମ୍
ଏପରି ଭାବରେ, ନିଜର ସ୍ବଭାବ ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ, ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏବଂ ଉଦୟ-ଅସ୍ତ ରହିତ, କଷ୍ଟ ରହିତ ବ୍ରହ୍ମ ଅଚଳ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ।
ବୁଦ୍ଧଂ ସଦ୍ ଅପସର୍ଗଂ ତତ୍ ସସର୍ଗମ୍ ଅପି ତତ୍ ସମମ୍ । ଅବୁଦ୍ଧଂ ସର୍ଗରୂପାତ୍ମ ଵିସର୍ଗମ୍ ଅପି ତତ୍ ସଦା
ଯେଉଁ ଜଣା ଜାଗୃତ ଅଛି, ସେ ସଦା କଷ୍ଟ ରହିତ; ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଏକାକା ଅଟୁଟ ରହେ। ଯେଉଁ ଅଜାଗୃତ ଅଛି, ସେ ସୃଷ୍ଟିର ଆକାର ଧରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଦା ବିନାଶ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଛି।
ଚିଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଯଦ୍ ଯଥା ଯେନ ଵିନ୍ଦତେ ସ୍ଵତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମନି । ତତ୍ ତତ୍ ତଥାନୁଭଵତି ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତିମତ୍
ଚେତନାର ବ୍ରହ୍ମ ଯେଉଁ ଭାବରେ ନିଜର ସ୍ବଭାବକୁ ଆତ୍ମାରେ ଅନୁଭବ କରେ, ସେ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଅନୁଭବ କରେ; କାରଣ, ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ।
ତତ୍ ସତ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଵିଲାସତ୍ଵାନ୍ ନିତ୍ଯାନୁଭଵରୂପତଃ । ତଦ୍ ଅସତ୍ଯଂ ମନଷ୍ଷଷ୍ଠଂ ସର୍ଵାଖ୍ଯାତିଗତଂ ଯତଃ
ଏହିଠି ସତ୍ୟ, କାରଣ ଜ୍ଞାନର ଲୀଳା ଭାବରେ ସଦା ଅନୁଭୂତି ହୁଏ; ଏହିଠି ଅସତ୍ୟ, କାରଣ ଏହା କେବଳ ମନର ଗଢ଼ା ଭାବ, ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ନନାର ପାରେ।
ଯଥା ତତ୍ ସରଣଂ ଵାଯୌ ତଥା ସର୍ଗସ୍ ସ୍ଥିତଃ ପରେ । ଅସତ୍କଲ୍ପେ ତ୍ଵ୍ ଅସତ୍କଲ୍ପସ୍ ସତ୍ଯେ ଽସତ୍ଯ ଇଵାପି ଚ
ଯେପରି ବାୟୁରେ ଚଳନ ଅଛି, ସେପରି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମହାତତ୍ତ୍ୱରେ ବସିଛି। ଅସତ୍ୟ ବୁଝିଲେ ଏହା ଅସତ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଯଥାର୍ଥ ବୁଝିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା କିଛି ଅସତ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଅନ୍ଯରୂପା ଯଥାନନ୍ଯା ତେଜସ୍ଯ୍ ଆଲୋକତୋଦରେ । ତଥା ବ୍ରହ୍ମଣି ଵିଶ୍ଵଶ୍ରୀସ୍ ସତ୍ଯାସତ୍ଯାତ୍ମିକାତ୍ମନି
ଯେପରି ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ତାହାର ତେଜ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ମିଶିଥିବା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଶୋଭା ବ୍ରହ୍ମରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଅନୁତ୍କୀର୍ଣା ଯଥା ପଙ୍କେ ପୁତ୍ରିକା ଵାଥ ଦାରୁଣି । ଵର୍ଣା ଯଥା ମଷୀକଲ୍କେ ତଥା ସର୍ଗାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ ପରେ
ଯେପରି କାଦିରେ ମୂର୍ତ୍ତି ନ ତିଆରି, କିମ୍ବା କାଠରେ ପୁତୁଳି ନ ତିଆରି, ମସି ଗାଢ଼ା ହେଲେ ରଙ୍ଗ ଅଲଗା ନ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମହାତତ୍ତ୍ୱରେ ଲୀନ ଅଛି।
ଅନନ୍ଯାନ୍ଯେଵ କଚତି ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵମରୁସ୍ଥଲେ । ଅସତ୍ଯାନିତ୍ଯସତ୍ତେଯଂ ତ୍ରିଜଗନ୍ମୃଗତୃଷ୍ଣିକା
ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଏକାକି ସତ୍ୟର ମରୁଭୂମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଏହି ତିନି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅସତ୍ୟ ଓ ଅସ୍ଥାୟୀ ମୃଗତୃଷ୍ଣା ଭଳି।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଚିନ୍ମଯେନାତ୍ମାସର୍ଗାତ୍ମୈଵ ଵିଭାଵ୍ଯତେ । ନ ଭାଵ୍ଯତେ ଚାନନ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ବୀଜେନାନ୍ତର୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ବ୍ରହ୍ମ, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ସେଇ ଆତ୍ମା ଯେଉଁଥିରେ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଅଛି, ତାହାକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଇଁରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନଥିବାରୁ, ଯେପରି ଗଛ ମଞ୍ଜିର ଭିତରେ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ଭିନ୍ନତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଯଥା କ୍ଷୀରସ୍ଯ ମାଧୁର୍ଯଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣତ୍ଵଂ ମରିଚସ୍ଯ ଚ । ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ପଯସଶ୍ ଚୈଵ ସ୍ପନ୍ଦୋ ଽନ୍ତଃ ପଵନସ୍ଯ ଚ
ଯେପରି ଖୀରର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ, ମରିଚର ତୀକ୍ଷ୍ଣତା, ପାଣିର ପ୍ରବାହ ଓ ବାୟୁର ଭିତରେ ତାଳମାଳ ଅଛି,
ସ୍ଥିତୋ ଽନନ୍ଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଥାନ୍ଯସ୍ ସନ୍ ନ ସ୍ଥିତଶ୍ ଚ ତଥାତ୍ମନି । ସର୍ଗୋ ଽନର୍ଗଲଚିଦ୍ରୂପଃ ପରମାତ୍ମାତ୍ମରୂପଧୃତ୍
ସେପରି, ଆତ୍ମାରେ ସୃଷ୍ଟି ଅନ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଚେତନାର ରୂପରେ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଆକୃତିରେ ଅଛି।
କଚନଂ ବ୍ରହ୍ମରତ୍ନସ୍ଯ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ତଦ୍ ଅକାରଣକଂ ତସ୍ମାତ୍ ତେନ ନ ଵ୍ଯତିରିଚ୍ଯତେ
ଏହି ଜଗତ୍ ବ୍ରହ୍ମର ମଣିର ଏକ ଭାସ୍କର୍ୟ ମାତ୍ର; ଏହାର କୌଣସି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର କାରଣ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହା ସେଇ ବ୍ରହ୍ମରୁ କିଛି ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଵାସନାଚିତ୍ତଜୀଵାଦିଵେଦନଂ ଵେଦନୋଦିତମ୍ । ନୋଦେତ୍ଯ୍ ଅଵେଦନାଦ୍ ଏଵ ଯନ୍ ନାନାତ୍ମୈଵ ପୌରୁଷମ୍
ବାସନା, ମନ, ପ୍ରାଣ ଓ ଏହାଭଳି ଅନୁଭୂତିମାନେ ସବୁ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, ସେମାନେ କିଛି ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ—ଏହିପରି, ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ କେବଳ ଅନୁଭୂତି ମାତ୍ର।
ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନ ଚୋଦେତି କ୍ଵଚିତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ କଦାଚନ । ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଜଂ ବ୍ରହ୍ମ ଚିଦ୍ଘନଂ ସୁଶିଲାଘଣମ୍
କେବେ କିଛି ବିଷୟ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏନାହିଁ, କିମ୍ବା ଉଦୟ ହୁଏନାହିଁ; ସବୁଠି ସବୁବେଳେ ଶାନ୍ତି, ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ମୃଦୁ।
ପରାଣୁଂ ପ୍ରତି ସର୍ଗୌଘାଶ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଦ୍ ଭାନ୍ତି ସହସ୍ରଶଃ । ତେଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯେ ଽଣାଵ୍ ଅଣାଵ୍ ଅନ୍ତଃ କୈଵାତ୍ର ଗଣନା କଥମ୍
ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଣୁକୁ ନେଇ ଅନେକ ସୃଷ୍ଟି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ଅଣୁ ଅଛି—ଏପରି ଅସଂଖ୍ୟ ଥିବାରୁ କେମିତି ଗଣନା କରାଯିବ?
ଯଥା ଜଲାନ୍ତର୍ ଊର୍ମ୍ଯାଦ୍ଯା ଗୁପ୍ତାଗୁପ୍ତାସ୍ ସ୍ଵଶକ୍ତଯଃ । ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଵପ୍ନସୁଷୁପ୍ତାଦ୍ଯାସ୍ ତଥା ଜୀଵେ ଽନ୍ତର୍ ଆସ୍ଥିତାଃ
ଯେପରି ଜଳ ଭିତରେ ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନେ କେବେ ଲୁଚିଥାନ୍ତି, କେବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେପରି ଜାଗ୍ରତ, ସ୍ୱପ୍ନ, ସୁଷୁପ୍ତି ଓ ଏହାଭଳି ଅବସ୍ଥାମାନେ ଜୀବ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛନ୍ତି।
ଜାତା ଚେଦ୍ ଅରତିର୍ ଭୋଗାନ୍ ପ୍ରତି ମନାଗ୍ ଅପି । ତଦାସୌ ତାଵତୈଵୋଚ୍ଚୈଃ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ତ ଇତି ଶ୍ରୁତିଃ
ଯଦି ଅନ୍ୟତମ ଭୋଗରେ ଅଳ୍ପ ମାତ୍ର ଅସନ୍ତୋଷ ଉପଜେ, ତେବେ ଶାସ୍ତ୍ର କହେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଉଚ୍ଚତମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି।
ଯତୋ ଯତୋ ଵିଯୁଜ୍ଯତେ ତତସ୍ ତତୋ ଵିମୁଚ୍ଯତେ । ଅତୋ ଽହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସଂଵିଦଃ କ ଏତି ଜନ୍ମସଂଵିଦମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ସେଠି ସେଉଁଠି ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏହିପରି, 'ମୁଁ ଅଛି' ବୋଧ ନଥିଲେ, କିଏ ଜନ୍ମର ଅନୁଭୂତି କରିପାରିବ?
ଚିତଂ ପରାପରାମ୍ ଅଜାମ୍ ଅରୂପିକାମ୍ ଅନାମିକାମ୍ । ଚରାଚରାଧରାମଯୀଂ ଵିଦନ୍ତି ଯେ ଜଯନ୍ତି ତେ
ଯେମାନେ ଚେତନାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ, ଅଜନ୍ମା, ରୂପହୀନ, ନାମହୀନ ଓ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳର ଆଧାର ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୟୀ।
ପରେ ଚିଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅପ୍ରକଟାଦ୍ଵିତୀଯା ସ୍ଵାଵର୍ତଲେଖେଵ ଜଲଦ୍ରଵେ ଽନ୍ତଃ । ସା ହନ୍ତ ଯେନ ତ୍ରିଜଗନ୍ତି ଧତ୍ତେ ନ ସନ୍ତି ନାସନ୍ତି ପରାତ୍ମକାନି
ଏକ ପରମ ଚେତନା ଅଛି, ଯାହା ଅଦୃଶ୍ୟ, ଏକାତ୍ମ, ପାଣିରେ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ରେଖା ପରି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଜଗତ ଧାରିତ; ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ପରମ, ସେମାନେ ନ ଅଛନ୍ତି, ନ ନାହାନ୍ତି।
ଅହମ୍ମଯୀ ପଦ୍ମଜଭାଵନା ଚିତ୍ ସଙ୍କଲ୍ପଭେଦାତ୍ ପ୍ରତନୋତି ଵିଶ୍ଵମ୍ । ଅନ୍ତର୍ ମୁଧୈଵାନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ତଂ ନିମେଷକୋଟ୍ଯଂଶଵିଧୌ ଯୁଗାନ୍ତମ୍
ଏହି 'ମୁଁ' ଭାବର ଚେତନା, ଯାହା ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୂଳ କାରଣ, ନିଜର ବିଭିନ୍ନ ଚିନ୍ତାରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପ୍ରସାର କରେ । ଏହି ଚେତନା ଭିତରେ, ଏକ ନିମିଷର ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଂଶରେ ମଧ୍ୟ, ଅନନ୍ତତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ଯେପରି ଏହା ଏକ ଯୁଗର ଶେଷ ।