ଶୂନ୍ଯୋଦଯାସ୍ତମଯଵସ୍ତୁ ତମଃପ୍ରକାଶଦିକ୍କାଲରୂପ୍ଯ୍ ଅପି ସଦ୍ ଏକମ୍ ଅନାଦିଶୁଦ୍ଧମ୍ । ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯରହିତଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଅଚ୍ଛମ୍ ଅମ୍ବୁସୋମ୍ଯତ୍ଵଵୀଚିଵଲନାଢ୍ଯମ୍ ଇଵୈକମ୍ ଏଵ
ସେ ଏକ ଅସଲି ତତ୍ତ୍ୱ, ଆଦିହୀନ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥା, ଯାହାରେ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ, ଅନ୍ଧାର ଓ ଆଲୋକ, ଦିଗ୍ ଓ ସମୟ କିଛି ନାହିଁ; ଏହା ଏକା, ସ୍ପଷ୍ଟ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଜଳର ପରି ଏକା, ଅଚଳ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ, ନିର୍ବିକାର।
ଅହଂ ତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯାଦି ଜଗତ୍ସ୍ଵରୂପା ଵିଶୁଦ୍ଧବୋଧୈକଵିଭା ଵିଭାତି । ଆକାଶକୋଶେ ନିଜଶୂନ୍ଯତୈଵ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପଵିକଲ୍ପନାଃ କ୍ଵ
‘ମୁଁ’, ‘ତୁମେ’ ଓ ଏହାପରି ଯାହା ଜଗତର ମୂଳ ଅବସ୍ଥା, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଏକା ଆଲୋକ ଭାବରେ ଚମକେ; ଚେତନାର ଆକାଶରେ ତାର ନିଜ ଶୂନ୍ୟତା ମାତ୍ର ଅଛି—ତେବେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ, ଏକତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭେଦବୁଦ୍ଧି କେଉଁଠି?
ଅହଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ଭ୍ରାନ୍ତିଃ ପରସ୍ମାତ୍ କାରଣଂ ଵିନା । ଯଥୋଦେତି ତଥା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭୂଯଃ କାଥଯ ସାଧୁ ମେ
‘ମୁଁ ହେଉଛି ଜଗତ’ ଏହି ଭ୍ରମ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ଛଡ଼ା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଦୟାକରି ଆଉଥରେ କହ, ଏହା କିପରି ଆସିଥାଏ?
ସମସ୍ତାସ୍ ସମମ୍ ଏଵାନ୍ତସ୍ ସଂଵିଦୋ ଵିନ୍ଦତେ ଯତଃ । ସର୍ଵଥା ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମୈକମ୍ ଅଜସ୍ ତତଃ
ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତି ଏକ ସମାନ ଭାବରେ ମନ ଭିତରେ ମିଳିଥାଏ । ସେଥିପାଇଁ, ସବୁବେଳେ ଏବଂ ସବୁପରିସ୍ଥିତିରେ, ଅଜନ୍ମା ଏହି ଏକାଟି ଆତ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅଛି ।
ସର୍ଵାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥକଲା ବ୍ରହ୍ମୈଵୈତାଃ ପୃଥଙ୍ ନ ତୁ । ସର୍ଵାର୍ଥଶବ୍ଦାଦିକଲାରୂପମ୍ ଆସାଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
‘ସମସ୍ତ’ ଓ ‘ଆରମ୍ଭ’ ଭଳି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅଛି; ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ । ଏହି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥର ଆକାର ବ୍ରହ୍ମା ଠାରୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ।
କଟକତ୍ଵଂ ପୃଥଗ୍ ଘେମ୍ନସ୍ ତରଙ୍ଗତ୍ଵଂ ପୃଥଗ୍ ଜଲାତ୍ । ଯଥା ନ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ନ ଜଗତ୍ ପୃଥଗ୍ ଈଶ୍ଵରାତ୍
ଯେପରି ଗହଣାର ଗହଣାପନି ଶୁଧା ସୋନା ଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ତରଙ୍ଗର ତରଙ୍ଗପନି ଜଳ ଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ଏହିପରି ଏହି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱର ଠାରୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ।
ଈଶ ଏଵ ଜଗଦ୍ରୂପଂ ଜଗଦ୍ରୂପଂ ତୁ ନେଶ୍ଵରଃ । ହେମୈଵ କଟକାଦିତ୍ଵଂ କଟକତ୍ଵଂ ତୁ ହେମ ନୋ
ଈଶ୍ୱର ଏକାଟି ଜଗତର ଆକାର; ତେବେ ଜଗତର ଆକାର ଈଶ୍ୱର ନୁହେଁ । ସୋନା ଏକାଟି ଗହଣାପନି, ତେବେ ଗହଣାପନି ସୋନା ନୁହେଁ ।
ଯଥାଵଯଵିନୋ ରୂପମ୍ ଅନେକାଵଯଵାତ୍ମକମ୍ । ତଥାନଵଯଵାଯାସ୍ ତୁ ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମକଂ ଚିତଃ
ଯେପରି ଏକ ଜିନିଷ ଅନେକ ଅଂଶରେ ଗଠିତ ହୁଏ, ସେପରି ଚେତନା ଅଂଶରହିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତର ମୂଳ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଯତ୍ ତୁଲ୍ଯକାଲମ୍ ଅଖିଲଂ ତନ୍ମାତ୍ରାଵେଦନଂ ପରେ । ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଂ ତଦ୍ ଇଦଂ ଭାତି ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି
ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେଇ ପରମ ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଜଗତ ଓ 'ମୁଁ' ଭିତରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଲେଖୌଘାନାଂ ଯଥା ଭେଦୀ ସନ୍ନିଵେଶଶ୍ ଶିଲୋଦରେ । ତଥାନନ୍ଯଜ୍ ଜଗଦ୍ ଅହଂ ଚେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚିଦ୍ଘନେ ଘନମ୍
ଯେପରି ଏକ ପାଥର ଭିତରେ ଅନେକ ରେଖା ଥିବାରୁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଚେତନାର ଘନ ମାସରେ ଜଗତ ଓ 'ମୁଁ' ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ସ୍ଥିତାସ୍ ତରଙ୍ଗାସ୍ ସଲିଲେ ଯଥାନ୍ତରତରଙ୍ଗିତେ । ସୃଷ୍ଟିଶବ୍ଦାର୍ଥରହିତାସ୍ ତଥାନ୍ତସ୍ ସୃଷ୍ଟଯଃ ପରେ
ଯେପରି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଅନ୍ୟ ତରଙ୍ଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ପରମ ଚେତନା ଭିତରେ ସୃଷ୍ଟିଗୁଡିକ ଅସଲି ସୃଷ୍ଟିର ଅର୍ଥ ନଥିବା ଭିତରେ ରହିଛି।
ନାସର୍ଗଂ ତିଷ୍ଠତି ପରଂ ସର୍ଗସ୍ ତିଷ୍ଠତି ନାପରଃ । ଅଵଯଵାଵଯଵିଵତ୍ ସତ୍ତାନଵଯଵୈତଯୋଃ
ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ଅଲଗା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଛାଡ଼ି ଅଲଗା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ନୁହେଁ । ଯେପରି ଏକ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଓ ତାହାର ଅଂଶଗୁଡିକର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ପରମ ଓ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଅଲଗା ନୁହେଁ ।
ଚିଦ୍ରୂପେଣ ଖସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ଖତନ୍ମାତ୍ରଂ ଵିଭାଵ୍ଯତେ । ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ରୂପଂ ହୃଦଯଂ ଵାତେନ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ଯଥା
ଚେତନାର ଆକୃତି ଓ ଖ ଜାଣିବା ଦ୍ୱାରା, ଖର ଗୁପ୍ତ ସ୍ୱରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ । ଯେପରି ହୃଦୟ ନିଜ ଆକୃତିକୁ ପବନର ଆନ୍ଦୋଳନ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରେ, ସେପରି ଖର ଗୁପ୍ତ ରୂପକୁ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ।
ତତ୍କାଲମ୍ ଏଷ ଶବ୍ଦାଣୁଶ୍ ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରରୂପଧୃତ୍ । ଚେତ୍ଯତେ ଶମିନୈଵାନ୍ତସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପ ଇଵ ଚେତସା
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶବ୍ଦ ଅଂଶ ଚେତନାର ଚମତ୍କାର ଆକୃତି ଧରି, ଶାନ୍ତ ମନ ଭିତରେ ଏକ ଭାବ ଭଳି ଅନୁଭବ ହୁଏ ।
ତଦୈଵାନିଲତାଂ ଵେତ୍ତି ନିଜସତ୍ତାତ୍ମିକାଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ଅନ୍ତର୍ଗତସ୍ପନ୍ଦରସାଂ ପଵନସ୍ ସ୍ପନ୍ଦତାମ୍ ଇଵ
ତାପରେ, ସେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥାଏ । ଯେପରି ପବନ ଭିତରେ ଆନ୍ତରିକ ଆନ୍ଦୋଳନର ସାରକୁ ଅନୁଭବ କରି, ନିଜକୁ ଆନ୍ଦୋଳନ ଭଳି ଜାଣିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ଅଂଶ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିଥାଏ ।
ତଦୈଵାଭାସତାମ୍ ଏତି ନିଜସତ୍ତାତ୍ମିକାଂ ସ୍ଵଯମ୍ । କୋଶସ୍ଥିତାଲୋକଲଵାଂ ତେଜଃ ପ୍ରକଟତାମ୍ ଇଵ
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ନିଜ ସତ୍ତାର ମୂଳ ରୂପରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିବା ସ୍ୱଭାବ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ଖୋଲା ଆଲୋକ ତାହାର ଅନ୍ତର୍ଗତ କୋଷରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ତଦୈଵାପ୍ତାଂ ଚେତଯତେ ନିଜସତ୍ତାତ୍ମିକାମ୍ ଅଜଃ । ହୃତ୍ସଂସ୍ଥରସତନ୍ମାତ୍ରାଂ ସଲିଲଂ ଦ୍ରଵତାମ୍ ଇଵ
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅଜ ନିଜ ସତ୍ତାର ମୂଳ ରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ଯାହା ହୃଦୟରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ବସିଛି, ଏମିତି ଯେପରି ଜଳ ଦ୍ରବ ହୁଏ।
ତଦୈଵାଵନିତାଂ ଵେତ୍ତି ସ୍ଵଚିତ୍ତୈକାତ୍ମିକାମ୍ ଅଜଃ । ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଗନ୍ଧତନ୍ମାତ୍ରାମ୍ ଉର୍ଵୀ ସ୍ଥୈର୍ଯକଲାମ୍ ଇଵ
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅଜ ନିଜ ଚିତ୍ତର ଏକାତ୍ମ ଭାବରେ ପୃଥିବୀକୁ ଜାଣିଥାଏ, ଯାହା ଅନ୍ତର୍ଗତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଗନ୍ଧ ରୂପରେ ଅଛି, ଏମିତି ଯେପରି ପୃଥିବୀର ସ୍ଥିରତା ଅଛି।
ତୁଲ୍ଯକାଲନିମେଷାଂଶଲକ୍ଷଭାଗଂ ପ୍ରତୀତଯଃ । ନିତ୍ଯଂ ଚିତଃ ପ୍ରକଚନଂ ତତ୍ ସର୍ଗୌଘପରମ୍ପରାଃ
ସମାନ ସମୟ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଖଣ୍ଡରେ ଯେତେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ ସଦା ଚେତନାର ପ୍ରକାଶ ଅଟୁଟ ଧାରା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟିର ଅବିରତ ପ୍ରବାହ।
ଏଵଂ ସକୃତ୍ ସ୍ଵଭାଵାନ୍ତର୍ ଦୃଶ୍ଯମଧ୍ଯମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଉଦଯାସ୍ତମଯୋନ୍ମୁକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଠିତମ୍
ଏପରି ଭାବରେ, ନିଜର ସ୍ବଭାବ ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ, ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏବଂ ଉଦୟ-ଅସ୍ତ ରହିତ, କଷ୍ଟ ରହିତ ବ୍ରହ୍ମ ଅଚଳ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ।
ବୁଦ୍ଧଂ ସଦ୍ ଅପସର୍ଗଂ ତତ୍ ସସର୍ଗମ୍ ଅପି ତତ୍ ସମମ୍ । ଅବୁଦ୍ଧଂ ସର୍ଗରୂପାତ୍ମ ଵିସର୍ଗମ୍ ଅପି ତତ୍ ସଦା
ଯେଉଁ ଜଣା ଜାଗୃତ ଅଛି, ସେ ସଦା କଷ୍ଟ ରହିତ; ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଏକାକା ଅଟୁଟ ରହେ। ଯେଉଁ ଅଜାଗୃତ ଅଛି, ସେ ସୃଷ୍ଟିର ଆକାର ଧରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଦା ବିନାଶ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଛି।
ଚିଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଯଦ୍ ଯଥା ଯେନ ଵିନ୍ଦତେ ସ୍ଵତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମନି । ତତ୍ ତତ୍ ତଥାନୁଭଵତି ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତିମତ୍
ଚେତନାର ବ୍ରହ୍ମ ଯେଉଁ ଭାବରେ ନିଜର ସ୍ବଭାବକୁ ଆତ୍ମାରେ ଅନୁଭବ କରେ, ସେ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଅନୁଭବ କରେ; କାରଣ, ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ।
ତତ୍ ସତ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଵିଲାସତ୍ଵାନ୍ ନିତ୍ଯାନୁଭଵରୂପତଃ । ତଦ୍ ଅସତ୍ଯଂ ମନଷ୍ଷଷ୍ଠଂ ସର୍ଵାଖ୍ଯାତିଗତଂ ଯତଃ
ଏହିଠି ସତ୍ୟ, କାରଣ ଜ୍ଞାନର ଲୀଳା ଭାବରେ ସଦା ଅନୁଭୂତି ହୁଏ; ଏହିଠି ଅସତ୍ୟ, କାରଣ ଏହା କେବଳ ମନର ଗଢ଼ା ଭାବ, ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ନନାର ପାରେ।
ଯଥା ତତ୍ ସରଣଂ ଵାଯୌ ତଥା ସର୍ଗସ୍ ସ୍ଥିତଃ ପରେ । ଅସତ୍କଲ୍ପେ ତ୍ଵ୍ ଅସତ୍କଲ୍ପସ୍ ସତ୍ଯେ ଽସତ୍ଯ ଇଵାପି ଚ
ଯେପରି ବାୟୁରେ ଚଳନ ଅଛି, ସେପରି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମହାତତ୍ତ୍ୱରେ ବସିଛି। ଅସତ୍ୟ ବୁଝିଲେ ଏହା ଅସତ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଯଥାର୍ଥ ବୁଝିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା କିଛି ଅସତ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଅନ୍ଯରୂପା ଯଥାନନ୍ଯା ତେଜସ୍ଯ୍ ଆଲୋକତୋଦରେ । ତଥା ବ୍ରହ୍ମଣି ଵିଶ୍ଵଶ୍ରୀସ୍ ସତ୍ଯାସତ୍ଯାତ୍ମିକାତ୍ମନି
ଯେପରି ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ତାହାର ତେଜ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ମିଶିଥିବା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଶୋଭା ବ୍ରହ୍ମରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଅନୁତ୍କୀର୍ଣା ଯଥା ପଙ୍କେ ପୁତ୍ରିକା ଵାଥ ଦାରୁଣି । ଵର୍ଣା ଯଥା ମଷୀକଲ୍କେ ତଥା ସର୍ଗାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ ପରେ
ଯେପରି କାଦିରେ ମୂର୍ତ୍ତି ନ ତିଆରି, କିମ୍ବା କାଠରେ ପୁତୁଳି ନ ତିଆରି, ମସି ଗାଢ଼ା ହେଲେ ରଙ୍ଗ ଅଲଗା ନ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମହାତତ୍ତ୍ୱରେ ଲୀନ ଅଛି।
ଅନନ୍ଯାନ୍ଯେଵ କଚତି ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵମରୁସ୍ଥଲେ । ଅସତ୍ଯାନିତ୍ଯସତ୍ତେଯଂ ତ୍ରିଜଗନ୍ମୃଗତୃଷ୍ଣିକା
ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଏକାକି ସତ୍ୟର ମରୁଭୂମିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଏହି ତିନି ଜଗତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅସତ୍ୟ ଓ ଅସ୍ଥାୟୀ ମୃଗତୃଷ୍ଣା ଭଳି।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଚିନ୍ମଯେନାତ୍ମାସର୍ଗାତ୍ମୈଵ ଵିଭାଵ୍ଯତେ । ନ ଭାଵ୍ଯତେ ଚାନନ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ବୀଜେନାନ୍ତର୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମଃ
ବ୍ରହ୍ମ, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ସେଇ ଆତ୍ମା ଯେଉଁଥିରେ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଅଛି, ତାହାକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଇଁରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନଥିବାରୁ, ଯେପରି ଗଛ ମଞ୍ଜିର ଭିତରେ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ଭିନ୍ନତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଯଥା କ୍ଷୀରସ୍ଯ ମାଧୁର୍ଯଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣତ୍ଵଂ ମରିଚସ୍ଯ ଚ । ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ପଯସଶ୍ ଚୈଵ ସ୍ପନ୍ଦୋ ଽନ୍ତଃ ପଵନସ୍ଯ ଚ
ଯେପରି ଖୀରର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ, ମରିଚର ତୀକ୍ଷ୍ଣତା, ପାଣିର ପ୍ରବାହ ଓ ବାୟୁର ଭିତରେ ତାଳମାଳ ଅଛି,
ସ୍ଥିତୋ ଽନନ୍ଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଥାନ୍ଯସ୍ ସନ୍ ନ ସ୍ଥିତଶ୍ ଚ ତଥାତ୍ମନି । ସର୍ଗୋ ଽନର୍ଗଲଚିଦ୍ରୂପଃ ପରମାତ୍ମାତ୍ମରୂପଧୃତ୍
ସେପରି, ଆତ୍ମାରେ ସୃଷ୍ଟି ଅନ୍ୟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଚେତନାର ରୂପରେ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଆକୃତିରେ ଅଛି।