ଯାଵନ୍ତୋ ଜନ୍ତଵୋ ଯସ୍ମିନ୍ ଯେ ଯେ ସର୍ଗେ ଯଦା ଯଦା । ତେ ସର୍ଵଗତ୍ଵାଚ୍ ଚିଦ୍ଧାତୋର୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯାଦର୍ଶତାଂ ଗତାଃ
ଯେତେ ଜୀବ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁ ସୃଷ୍ଟିରେ, ଯେଉଁ ସମୟରେ, ସମସ୍ତେ ଚିତ୍ତର ସର୍ବବ୍ୟାପୀତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପରସ୍ପରକୁ ଜଣା ପାଇଁ ସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି।
ତୀଵ୍ରଵେଗଵତୀ ଯା ସ୍ଯାତ୍ ତତ୍ର ସଂଵିଦ୍ ଅକଲ୍ପିତା । ସୈଵାଯାତି ପରଂ ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ସାମୋକ୍ଷତ୍ଵୈକରୂପିଣୀ
ଯେ ସଚେତନତା ଅତି ତୀବ୍ର ଓ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆକୃତି ନେଇନାହିଁ, ସେଠି ସେଇ ସଚେତନତା ଏକମାତ୍ର ମୁକ୍ତିର ରୂପ ହୋଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୃଢତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ବଲଵଦ୍ଵିଦ୍ଵିଲାସାନାମ୍ ଅନୁଵୃତ୍ତ୍ଯା ପରସ୍ପରମ୍ । ସ୍ଵଭାଵାଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବନ୍ତି ଚିଦାଦର୍ଶସ୍ଵଭାଵତଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନେକ ଦେଖା ଏକାଉଁ ଏକାଉଁ ପରେ ଆସିବା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରକୃତିଗୁଡିକ ପରସ୍ପରକୁ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ କରନ୍ତି; ଯେପରି ଚେତନା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଏକ ଆଇନା ପରି।
ତତ୍ରାତିଯତ୍ନା ଜଯତି ସାନ୍ଯାସ୍ ସଂଵିଦ ଆତ୍ମସାତ୍ । କୁର୍ଵତୀ ସରିଦ୍ ଅମ୍ଭୋଧିଗାମିନୀସ୍ ସରିତୋ ଯଥା
ସେଠି, ଯେ ସଚେତନତା ଅତି ଚେଷ୍ଟା କରି ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜରେ ଏକତ୍ର କରେ, ସେଉଁଠି ସେଇ ଜିତିଥାଏ; ଏହା ଏପରି ଯେପରି ଏକ ନଦୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବା ବେଳେ ଅନ୍ୟ ନଦୀଗୁଡିକୁ ନିଜରେ ଏକତ୍ର କରେ।
ଯେ ସମାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର ତେ ତାଵଦ୍ ଯତନ୍ତେ ଚିତ୍ସ୍ଵଭାଵତଃ । ଯାଵଦ୍ ଏକୋ ଜଯେତ୍ ତତ୍ର ଦ୍ଵିତୀଯସ୍ ସନ୍ନିମଜ୍ଜତି
ଏଠି, ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଯେପରିଅଁଠି ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏକ ଶେଷରେ ଜିତିଥାଏ ଓ ଅନ୍ୟଟି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଏ।
ଜାଯମାନେଷୁ ନଶ୍ଯତ୍ସୁ ଵର୍ତମାନେଷୁ ଭୂରିଶଃ । ଏଵଂ ସର୍ଗସହସ୍ରେଷୁ ପରମାଣୁକଣଂ ପ୍ରତି
ଅନେକ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି ଓ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଘଟଣା ପୁନଃପୁନଃ ଘଟିଯାଉଛି।
ନ କିଞ୍ଚିତ୍ କେନଚିଦ୍ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ନ ଚ କିଞ୍ଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ଚିଦାକାଶମ୍ ଅଜଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଏତତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଅଭିତ୍ତିମତ୍
କିଛି କିଛି ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ନୁହେଁ, କିଛି କିଛି ଏଠାରେ ରହି ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଏହି ଚେତନାର ଆକାଶ, ଅଜନ୍ମା, ଶାନ୍ତ ଓ ଅଖଣ୍ଡ।
ଅଯମ୍ ଆଭାସତେ ସ୍ଵପ୍ନୋ ନିର୍ନିଦ୍ରୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୃଵର୍ଜିତଃ । ଅଵଶ୍ଯମ୍ଭାଵବୋଧଶ୍ ଚ ସୋ ଽନୁଭୂତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସନ୍ମଯଃ
ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ ଘଟିଛି ନିଦ୍ରା ବିନା, ଦେଖୁଥିବା କିଉଁ ନାହିଁ; ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜଣାଯାଉଛି, ତଥାପି ଅନୁଭବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅସତ୍ୟରୁ ଗଠିତ।
ପୁଷ୍ପପତ୍ତ୍ରଫଲାଂଶାତ୍ମା ଯଥୈକସ୍ ସ୍ଵାସ୍ଥିତୋ ଦ୍ରୁମଃ । ଅନନ୍ତସର୍ଵଶକ୍ତ୍ଯାତ୍ମା ଚୈକ ଏଵ ତଥା ଵିଭୁଃ
ଏକ ଗଛ ନିଜେ ନିଜେ ଅବସ୍ଥିତ ରହି, ପୁଷ୍ପ, ପତ୍ର, ଫଳ ଓ ଶାଖାର ଉତ୍ସ ହେବା ପରି, ଅନନ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ ଏକ ମାତ୍ର ସ୍ୱୟଂ ବିଭୁ ଅଛନ୍ତି।
ମାତୃମେଯପ୍ରମାଣାଦିମଯାତ୍ମକମ୍ ଅଜଂ ପଦମ୍ । ବୁଦ୍ଧଂ ଵିସ୍ମୃତିମ୍ ଆଯାତି ନ କଦାଚନ କସ୍ଯଚିତ୍
ଏହି ଅଜନ୍ମ ଦଶା, ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ ମାପ, ଜଣା, ଜଣାଇବା ଓ ଜଣାଇଯାଉଥିବା ଭିତିରେ ଗଠିତ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଜାଗୃତ ଜ୍ଞାନରୁ ଭୁଲିଯାଉନାହିଁ, କେହି ପାଇଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଶୂନ୍ଯୋଦଯାସ୍ତମଯଵସ୍ତୁ ତମଃପ୍ରକାଶଦିକ୍କାଲରୂପ୍ଯ୍ ଅପି ସଦ୍ ଏକମ୍ ଅନାଦିଶୁଦ୍ଧମ୍ । ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯରହିତଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଅଚ୍ଛମ୍ ଅମ୍ବୁସୋମ୍ଯତ୍ଵଵୀଚିଵଲନାଢ୍ଯମ୍ ଇଵୈକମ୍ ଏଵ
ସେ ଏକ ଅସଲି ତତ୍ତ୍ୱ, ଆଦିହୀନ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥା, ଯାହାରେ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ, ଅନ୍ଧାର ଓ ଆଲୋକ, ଦିଗ୍ ଓ ସମୟ କିଛି ନାହିଁ; ଏହା ଏକା, ସ୍ପଷ୍ଟ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଜଳର ପରି ଏକା, ଅଚଳ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ, ନିର୍ବିକାର।
ଅହଂ ତ୍ଵମ୍ ଇତ୍ଯାଦି ଜଗତ୍ସ୍ଵରୂପା ଵିଶୁଦ୍ଧବୋଧୈକଵିଭା ଵିଭାତି । ଆକାଶକୋଶେ ନିଜଶୂନ୍ଯତୈଵ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପଵିକଲ୍ପନାଃ କ୍ଵ
‘ମୁଁ’, ‘ତୁମେ’ ଓ ଏହାପରି ଯାହା ଜଗତର ମୂଳ ଅବସ୍ଥା, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଏକା ଆଲୋକ ଭାବରେ ଚମକେ; ଚେତନାର ଆକାଶରେ ତାର ନିଜ ଶୂନ୍ୟତା ମାତ୍ର ଅଛି—ତେବେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ, ଏକତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭେଦବୁଦ୍ଧି କେଉଁଠି?
ଅହଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ଭ୍ରାନ୍ତିଃ ପରସ୍ମାତ୍ କାରଣଂ ଵିନା । ଯଥୋଦେତି ତଥା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭୂଯଃ କାଥଯ ସାଧୁ ମେ
‘ମୁଁ ହେଉଛି ଜଗତ’ ଏହି ଭ୍ରମ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ଛଡ଼ା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଦୟାକରି ଆଉଥରେ କହ, ଏହା କିପରି ଆସିଥାଏ?
ସମସ୍ତାସ୍ ସମମ୍ ଏଵାନ୍ତସ୍ ସଂଵିଦୋ ଵିନ୍ଦତେ ଯତଃ । ସର୍ଵଥା ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମୈକମ୍ ଅଜସ୍ ତତଃ
ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତି ଏକ ସମାନ ଭାବରେ ମନ ଭିତରେ ମିଳିଥାଏ । ସେଥିପାଇଁ, ସବୁବେଳେ ଏବଂ ସବୁପରିସ୍ଥିତିରେ, ଅଜନ୍ମା ଏହି ଏକାଟି ଆତ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅଛି ।
ସର୍ଵାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥକଲା ବ୍ରହ୍ମୈଵୈତାଃ ପୃଥଙ୍ ନ ତୁ । ସର୍ଵାର୍ଥଶବ୍ଦାଦିକଲାରୂପମ୍ ଆସାଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
‘ସମସ୍ତ’ ଓ ‘ଆରମ୍ଭ’ ଭଳି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅଛି; ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ । ଏହି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥର ଆକାର ବ୍ରହ୍ମା ଠାରୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ।
କଟକତ୍ଵଂ ପୃଥଗ୍ ଘେମ୍ନସ୍ ତରଙ୍ଗତ୍ଵଂ ପୃଥଗ୍ ଜଲାତ୍ । ଯଥା ନ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ନ ଜଗତ୍ ପୃଥଗ୍ ଈଶ୍ଵରାତ୍
ଯେପରି ଗହଣାର ଗହଣାପନି ଶୁଧା ସୋନା ଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ତରଙ୍ଗର ତରଙ୍ଗପନି ଜଳ ଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ଏହିପରି ଏହି ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱର ଠାରୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ।
ଈଶ ଏଵ ଜଗଦ୍ରୂପଂ ଜଗଦ୍ରୂପଂ ତୁ ନେଶ୍ଵରଃ । ହେମୈଵ କଟକାଦିତ୍ଵଂ କଟକତ୍ଵଂ ତୁ ହେମ ନୋ
ଈଶ୍ୱର ଏକାଟି ଜଗତର ଆକାର; ତେବେ ଜଗତର ଆକାର ଈଶ୍ୱର ନୁହେଁ । ସୋନା ଏକାଟି ଗହଣାପନି, ତେବେ ଗହଣାପନି ସୋନା ନୁହେଁ ।
ଯଥାଵଯଵିନୋ ରୂପମ୍ ଅନେକାଵଯଵାତ୍ମକମ୍ । ତଥାନଵଯଵାଯାସ୍ ତୁ ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମକଂ ଚିତଃ
ଯେପରି ଏକ ଜିନିଷ ଅନେକ ଅଂଶରେ ଗଠିତ ହୁଏ, ସେପରି ଚେତନା ଅଂଶରହିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତର ମୂଳ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଯତ୍ ତୁଲ୍ଯକାଲମ୍ ଅଖିଲଂ ତନ୍ମାତ୍ରାଵେଦନଂ ପରେ । ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଂ ତଦ୍ ଇଦଂ ଭାତି ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି
ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେଇ ପରମ ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଜଗତ ଓ 'ମୁଁ' ଭିତରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଲେଖୌଘାନାଂ ଯଥା ଭେଦୀ ସନ୍ନିଵେଶଶ୍ ଶିଲୋଦରେ । ତଥାନନ୍ଯଜ୍ ଜଗଦ୍ ଅହଂ ଚେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚିଦ୍ଘନେ ଘନମ୍
ଯେପରି ଏକ ପାଥର ଭିତରେ ଅନେକ ରେଖା ଥିବାରୁ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଚେତନାର ଘନ ମାସରେ ଜଗତ ଓ 'ମୁଁ' ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ସ୍ଥିତାସ୍ ତରଙ୍ଗାସ୍ ସଲିଲେ ଯଥାନ୍ତରତରଙ୍ଗିତେ । ସୃଷ୍ଟିଶବ୍ଦାର୍ଥରହିତାସ୍ ତଥାନ୍ତସ୍ ସୃଷ୍ଟଯଃ ପରେ
ଯେପରି ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଅନ୍ୟ ତରଙ୍ଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ପରମ ଚେତନା ଭିତରେ ସୃଷ୍ଟିଗୁଡିକ ଅସଲି ସୃଷ୍ଟିର ଅର୍ଥ ନଥିବା ଭିତରେ ରହିଛି।
ନାସର୍ଗଂ ତିଷ୍ଠତି ପରଂ ସର୍ଗସ୍ ତିଷ୍ଠତି ନାପରଃ । ଅଵଯଵାଵଯଵିଵତ୍ ସତ୍ତାନଵଯଵୈତଯୋଃ
ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ଅଲଗା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଛାଡ଼ି ଅଲଗା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ନୁହେଁ । ଯେପରି ଏକ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଓ ତାହାର ଅଂଶଗୁଡିକର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ପରମ ଓ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଅଲଗା ନୁହେଁ ।
ଚିଦ୍ରୂପେଣ ଖସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ଖତନ୍ମାତ୍ରଂ ଵିଭାଵ୍ଯତେ । ସ୍ଵମ୍ ଏଵ ରୂପଂ ହୃଦଯଂ ଵାତେନ ସ୍ପନ୍ଦନଂ ଯଥା
ଚେତନାର ଆକୃତି ଓ ଖ ଜାଣିବା ଦ୍ୱାରା, ଖର ଗୁପ୍ତ ସ୍ୱରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ । ଯେପରି ହୃଦୟ ନିଜ ଆକୃତିକୁ ପବନର ଆନ୍ଦୋଳନ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରେ, ସେପରି ଖର ଗୁପ୍ତ ରୂପକୁ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ।
ତତ୍କାଲମ୍ ଏଷ ଶବ୍ଦାଣୁଶ୍ ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରରୂପଧୃତ୍ । ଚେତ୍ଯତେ ଶମିନୈଵାନ୍ତସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପ ଇଵ ଚେତସା
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶବ୍ଦ ଅଂଶ ଚେତନାର ଚମତ୍କାର ଆକୃତି ଧରି, ଶାନ୍ତ ମନ ଭିତରେ ଏକ ଭାବ ଭଳି ଅନୁଭବ ହୁଏ ।
ତଦୈଵାନିଲତାଂ ଵେତ୍ତି ନିଜସତ୍ତାତ୍ମିକାଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ଅନ୍ତର୍ଗତସ୍ପନ୍ଦରସାଂ ପଵନସ୍ ସ୍ପନ୍ଦତାମ୍ ଇଵ
ତାପରେ, ସେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥାଏ । ଯେପରି ପବନ ଭିତରେ ଆନ୍ତରିକ ଆନ୍ଦୋଳନର ସାରକୁ ଅନୁଭବ କରି, ନିଜକୁ ଆନ୍ଦୋଳନ ଭଳି ଜାଣିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ଅଂଶ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିଥାଏ ।
ତଦୈଵାଭାସତାମ୍ ଏତି ନିଜସତ୍ତାତ୍ମିକାଂ ସ୍ଵଯମ୍ । କୋଶସ୍ଥିତାଲୋକଲଵାଂ ତେଜଃ ପ୍ରକଟତାମ୍ ଇଵ
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ନିଜ ସତ୍ତାର ମୂଳ ରୂପରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିବା ସ୍ୱଭାବ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ଖୋଲା ଆଲୋକ ତାହାର ଅନ୍ତର୍ଗତ କୋଷରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ତଦୈଵାପ୍ତାଂ ଚେତଯତେ ନିଜସତ୍ତାତ୍ମିକାମ୍ ଅଜଃ । ହୃତ୍ସଂସ୍ଥରସତନ୍ମାତ୍ରାଂ ସଲିଲଂ ଦ୍ରଵତାମ୍ ଇଵ
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅଜ ନିଜ ସତ୍ତାର ମୂଳ ରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ଯାହା ହୃଦୟରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ବସିଛି, ଏମିତି ଯେପରି ଜଳ ଦ୍ରବ ହୁଏ।
ତଦୈଵାଵନିତାଂ ଵେତ୍ତି ସ୍ଵଚିତ୍ତୈକାତ୍ମିକାମ୍ ଅଜଃ । ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଗନ୍ଧତନ୍ମାତ୍ରାମ୍ ଉର୍ଵୀ ସ୍ଥୈର୍ଯକଲାମ୍ ଇଵ
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଅଜ ନିଜ ଚିତ୍ତର ଏକାତ୍ମ ଭାବରେ ପୃଥିବୀକୁ ଜାଣିଥାଏ, ଯାହା ଅନ୍ତର୍ଗତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଗନ୍ଧ ରୂପରେ ଅଛି, ଏମିତି ଯେପରି ପୃଥିବୀର ସ୍ଥିରତା ଅଛି।
ତୁଲ୍ଯକାଲନିମେଷାଂଶଲକ୍ଷଭାଗଂ ପ୍ରତୀତଯଃ । ନିତ୍ଯଂ ଚିତଃ ପ୍ରକଚନଂ ତତ୍ ସର୍ଗୌଘପରମ୍ପରାଃ
ସମାନ ସମୟ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଖଣ୍ଡରେ ଯେତେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସେଗୁଡିକ ସଦା ଚେତନାର ପ୍ରକାଶ ଅଟୁଟ ଧାରା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟିର ଅବିରତ ପ୍ରବାହ।
ଏଵଂ ସକୃତ୍ ସ୍ଵଭାଵାନ୍ତର୍ ଦୃଶ୍ଯମଧ୍ଯମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଉଦଯାସ୍ତମଯୋନ୍ମୁକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଠିତମ୍
ଏପରି ଭାବରେ, ନିଜର ସ୍ବଭାବ ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ, ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏବଂ ଉଦୟ-ଅସ୍ତ ରହିତ, କଷ୍ଟ ରହିତ ବ୍ରହ୍ମ ଅଚଳ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ।