ଶାନ୍ତୈଵ ଦୃଶ୍ଯସତ୍ତାସ୍ଯାଶ୍ ଶମନଂ ନୋପଯୁଜ୍ଯତେ । ସତୋ ହି ମାର୍ଜନଂ କ୍ଲେଶୋ ନାସତସ୍ ତୁ କଦାଚନ
ଦୃଶ୍ୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନିଜରେ ଶାନ୍ତ; ଏହାକୁ ଦମନ କରିବାର କିଛି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯାହା ଅଛି, ତାହାକୁ ଶୁଧ କରିବା କଷ୍ଟଦାୟକ; ଯାହା ନାହିଁ, ତାହାକୁ କେବେ ଶୁଧ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଜ୍ଞାନେନାକାଶରୂପେଣ ଦୃଶ୍ଯଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଖରୂପକମ୍ । ଇତ୍ଯ୍ ଏକୀଭୂତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଜ୍ଞସ୍ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରୋପମଃ
ଅକାଶ ସ୍ୱଭାବର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞେୟ ଯାହା ଅକାଶ ସ୍ୱଭାବର, ଦୁଇଟିକୁ ଏକ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ଆକାଶ ପରି ନିର୍ବିକାର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାନ୍ତି।
ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିରହିତେନେଦଂ ଚିଦ୍ଭାସୈଵ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା । ସାଧିତଂ ଯଦ୍ ଅସିଦ୍ଧେନ ତନ୍ ନ ଦ୍ଵ୍ଯାତ୍ମ ନ ସାଧିତମ୍
ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନ ଛାଡି, ଏହା କେବଳ ଚେତନାର ଆଲୋକ, ନିଜେ ନିଜରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛି। ଯାହା ଅସିଦ୍ଧ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ସିଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଏହା ସତ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧ ନୁହେଁ।
ସଂଵିଦ୍ ଯଥା ଯା ଯତତେ ସା ତଥା ବାହ୍ଯଲେଖିକା । ଵିସୃତା ସୃଷ୍ଟିଚିନ୍ନଦ୍ଯାଂ ଯାଵଦ୍ ଯତ୍ନାନ୍ ନ ବୋଧିତା
ଚେତନା ଯେଉଁପରି ଚେଷ୍ଟା କରେ, ବାହ୍ୟ ଦେଖା ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ହୁଏ; ସୃଷ୍ଟିର ଚେତନା ଧାରାରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଦ୍ୟମ ନହେଁ, ସେ ଜାଗି ନାହିଁ।
ଚିଦାକାଶାଵଭାସୋ ଽଯଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ବୁଧ୍ଯତେ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୈଵାତ୍ମନି ସ୍ଵଚ୍ଛେ ପରମାଣୁକଣଂ ପ୍ରତି
ଏହି ସଂସାର ଚେତନାର ଆକାଶରେ ପ୍ରକାଶ ଭାବରେ ବୁଝାଯାଏ; ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାରେ, ଚେତନାର ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ, ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଅଣୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଅନୁଭବ ରହିଛି।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ଯା ମୁଧାଭ୍ରାନ୍ତେଃ କା ସତ୍ତା କେଵ ଵାସନା । କାସ୍ଥା କା ନିଯତିଃ କେହା କାଵଶ୍ଯମ୍ଭାଵିତୋଚ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଭ୍ରମିତ ଅବସ୍ଥା ନେଇ କେଉଁ ସତ୍ୟ, କେଉଁ ଚିହ୍ନ, କେଉଁ ଅବସ୍ଥା, କେଉଁ ନିୟତି, କେଉଁ ଦେହ, କେଉଁ ଅନିବାର୍ୟତା କଥା ଯାଉଁପାରିବ?
ସର୍ଵଂ ଚୈତଦ୍ ଯଥାଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ । ମାଯୈଵୈଵମ୍ ଅନନ୍ତେଯଂ ନ ଚ ମାଯାସ୍ତି କାଚନ
ସମସ୍ତ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଅଖଣ୍ଡ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଏହା ଅନନ୍ତ ମାୟା ମାତ୍ର, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ମାୟା ନାହିଁ।
ଅହୋ ନୁ ପରମା ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଦର୍ଶିତା ଭଗଵଂସ୍ ତ୍ଵଯା । ଦାଵାର୍ଚିର୍ଦୃଶ୍ଯକକ୍ଷ୍ଯାଣାଂ ଦାହଶାନ୍ତୌ କଲୈନ୍ଦଵୀ
ଅହୋ, ଭଗବନ୍, ଆପଣ ଆମକୁ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାଇଛନ୍ତି; ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦହୁଥିବା ଜଙ୍ଗଲର ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ସେପରି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ଜ୍ୱାଳାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଛନ୍ତି।
ଅହୋ ନୁ ସୁଚିରେଣୈତଜ୍ ଜ୍ଞାତଂ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ମଯା ଯଥେଦଂ ଯଚ୍ ଚେଦଂ ଯାଦୃକ୍ ଚେଦଂ ଯତୋ ଯଦା
ଅହୋ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୁଁ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣିପାରିଛି; ଏହା କଣ, କିପରି, କେଉଁ ଦିନ, କେଉଁ ଭାବରେ ଅଛି, ସେସବୁ ଏବେ ମୋତେ ଜଣା ପଡ଼ିଛି।
ଶାମ୍ଯାମୀଵ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିର୍ଵାମୀଵାଵିକଲ୍ପନଃ । ଏତଦ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯମ୍ ଆଖ୍ଯାନଂ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାନଂ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟିଷୁ
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏବେ ଶାନ୍ତ ହେଉଛି, ଭିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି; ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗଳ୍ପ, ଏହି ବ୍ୟାଖ୍ୟା, ଶାସ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟିରେ ମିଳିଥାଏ।
ଇଦଂ ମେ ଭଗଵନ୍ ବ୍ରୂହି ସଂଶଯଂ ସର୍ଵକୋଵିଦ । ତଵ ପାତୁଂ ନ ତୃପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଶ୍ରୋତ୍ରପାତ୍ରୈର୍ ଵଚୋଽମୃତମ୍
ଭଗବନ୍, ଆପଣ ଯେ ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହକୁ ଦୟାକରି ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କର ମଧୁର ଉପଦେଶକୁ ମୋ କାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣିଲେ ମୁଁ ଏଯାଁ ତୃପ୍ତି ମିଳିନାହିଁ।
ସ ସର୍ଗତ୍ରିତଯେ କାଲୋ ଲୀଲାଭର୍ତୁର୍ ହି ଯୋଗତଃ । ସ କ୍ଵଚିତ୍ କିମ୍ ଅହୋରାତ୍ରଃ କ୍ଵଚିତ୍ କିଂ ମାସମାତ୍ରକଃ
ତିନି ପ୍ରକାରର ସୃଷ୍ଟିରେ ସମୟ ହେଉଛି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଖେଳ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହା ହୁଏ। କେବେ କେବେ ଏହା ଏକ ଦିନ ଓ ରାତି, କେବେ କେବେ ଏକ ମାସ ମାତ୍ର ହୁଏ।
କ୍ଵଚିତ୍ କିଂ ବହୁଵର୍ଷାଣି କସ୍ଯଚିତ୍ କିଂ ସୁପେଲଵଃ । କସ୍ଯଚିତ୍ କିଂ ମହାଦୀର୍ଘଃ କସ୍ଯଚିତ୍ କିଂ କ୍ଷଣସ୍ଥିତଃ
କେବେ କେବେ ଏହା ଅନେକ ବର୍ଷ ହୁଏ, କିଏ ପାଇଁ ଏହା ବହୁତ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ, ଅନ୍ୟ କିଏ ପାଇଁ ଏହା ବହୁତ ଲମ୍ବା, ଆଉ କିଏ ପାଇଁ ଏହା କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରହିଥାଏ।
ଇତି ମେ ଭଗଵନ୍ ବ୍ରୂହି ତ୍ଵଂ ଯଥାଵଦ୍ ଅନୁଗ୍ରହାତ୍ । ସକୃଚ୍ ଛ୍ରୁତଂ ନ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଏତି ଲୋଷ୍ଟେ ଯଥା ଜଲମ୍
ଏହିପରି, ଭଗବନ୍, ଦୟାକରି ଠିକ୍ ଭଳି ମୋତେ କହିଦିଅ। କାରଣ, ଏହାକୁ ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ମନରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ମାଟି ଉପରେ ପାଣି ଟିକେ ନାହିଁ।
ଯେନ ଯେନ ଯଦା ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଯଥା ସଂଵେଦ୍ଯତେ ଽନଘ । ତେନ ତେନ ତଦା ତତ୍ ତତ୍ ତଥା ସମନୁଭୂଯତେ
ଅପରାଧହୀନ, କେଉଁ ଜିନିଷ କେଉଁବେଳେ ଯେପରି ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେହିପରି, ସେହି ସମୟରେ, ସେହି ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ଅମୃତତ୍ଵଂ ଵିଷଂ ଯାତି ସଦୈଵାମୃତଵେଦନାତ୍ । ଶତ୍ରୁର୍ ମିତ୍ରତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ମିତ୍ରସଂଵିତ୍ତିଵେଦନାତ୍
ଅମୃତତ୍ୱ ଯଦି ସଦା ବିଷ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ତାହା ବିଷ ହୋଇଯାଏ; ଶତ୍ରୁ ମିତ୍ରତ୍ୱ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କଲେ, ସେ ମିତ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ଯଥାଭାଵିତମ୍ ଏତେଷାଂ ପଦାର୍ଥାନାଂ ନିଜଂ ଵପୁଃ । ତଦ୍ ଏଵ ହି ଚିରାଭ୍ଯାସାନ୍ ନିଯତେର୍ ଵଶମ୍ ଆଗତମ୍
ଯେପରି ଏହି ବସ୍ତୁଗୁଡିକୁ ଭାବିଯାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କର ଆକୃତି ହୋଇଥାଏ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ, ଏହି ଆକୃତି ନିତିର ଅଧୀନ ହୋଇଯାଏ।
କଚନୈକାତ୍ମିକୈଷା ଚିଦ୍ ଯଥା କଚତି ଯାଦୃଶମ୍ । ତଥା ତତ୍ରାଶୁ ଭଵତି ତତ୍ ସ୍ଵଭାଵୈକକାରଣାତ୍
ଏହି ଚେତନା ଏକାତ୍ମା ଥିଲେ ଯେପରି ଭାବିଯାଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ନିଜ ସ୍ବଭାବ ନିମିତ୍ତରେ, ଏଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଭାବ ହୋଇଯାଏ।
ନିମେଷେ ଯଦି କଲ୍ପୌଘଂ ପ୍ରଵିଦନ୍ ପରିଵିନ୍ଦତେ । ନିମେଷ ଏଵ ତତ୍ କଲ୍ପୀଭଵତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନେକ କଳ୍ପ ଦେଖିଯାଏ, ତେବେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହି କଳ୍ପଗୁଡିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଯାଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କଲ୍ପେ ଯଦି ନିମେଷତ୍ଵଂ ଵେତ୍ତି କଲ୍ପୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସୌ ତତଃ । ନିମେଷୀଭଵତି କ୍ଷିପ୍ରଂ ତାଦୃଗ୍ରୂପାତ୍ମିକା ହି ଚିତ୍
ଯଦି କଳ୍ପ ନିଜକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ, ତେବେ ସେ କଳ୍ପ ଶୀଘ୍ର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ହୋଇଯାଏ; କାରଣ ଚେତନା ଯେଉଁ ରୂପକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେଉଁ ରୂପକୁ ନେଇଥାଏ।
ଦୁଃଖିତସ୍ଯ ନିଶା କଲ୍ପସ୍ ସୁଖିନସ୍ ସୈଵ ଚ କ୍ଷଣଃ । କ୍ଷଣସ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ଭଵେତ୍ କଲ୍ପଃ କଲ୍ପଶ୍ ଚ ଭଵତି କ୍ଷଣଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ରାତି ଏକ କଳ୍ପ ଭଳି ଲାଗେ; ଯେଉଁ ଲୋକ ସୁଖୀ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଇ ରାତି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭଳି ଲାଗେ। ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କଳ୍ପ ଭଳି ଲାଗିପାରେ, ଏକ କଳ୍ପ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭଳି ଅତିତ ହୋଇଯାଏ।
ତଥା ଚ ମୃତ୍ଵା ଜାତୋ ଽହଂ ତରୁଣୋ ଽହମ୍ ଅଵସ୍ଥିତଃ । ଯାତୋ ଽସ୍ମି ଯୋଜନଶତଂ ସ୍ଵପ୍ନ ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ଏହିପରି, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଯୁବା ହୋଇଛି, ଏକ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି, ଏବଂ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଯାତ୍ରା କରିଛି — ଏ ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଅନୁଭବ କରିଛି।
ରାତ୍ରିଂ ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷାଣି ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଽନୁଭୂତଵାନ୍ । ଲଵଣୋ ଭୁକ୍ତଵାନ୍ ଆଯୁର୍ ଏକରାତ୍ର୍ଯାଂ ସମାଶ୍ ଶତମ୍
ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଏକ ରାତିରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ; ଲବଣ ଏକ ରାତିରେ ଶତ ବର୍ଷର ଆୟୁ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ।
ଯୋ ନିମେଷଃ ପ୍ରଜେଶସ୍ଯ ସ ମନୋର୍ ଜୀଵିତଂ ମୁନେଃ । ଜୀଵିତଂ ଯଦ୍ ଵିରିଞ୍ଚସ୍ଯ ତଦ୍ ଦିନଂ କିଲ ଚକ୍ରିଣଃ
ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମନୁଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ, ମନୁଙ୍କର ଜୀବନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଦିନ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଜୀବନ ନାରାୟଣଙ୍କର ଏକ ଦିନ ବୋଲି କହାଯାଏ।
ଧ୍ଯାନେ ପ୍ରକ୍ଷୀଣଚିତ୍ତସ୍ଯ ନ ଦିନାନି ନ ରାତ୍ରଯଃ । ନ ପଦାର୍ଥା ନ ଚ ଜଗତ୍ ସତ୍ଯଂ ନାତ୍ମାପି ଯୋଗିନଃ
ଧ୍ୟାନରେ ଯେଉଁଠି ଚିତ୍ତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଠି ଦିନ ରାତି ନାହିଁ, କୌଣସି ବସ୍ତୁ ନାହିଁ, ସଂସାର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—ସତ୍ୟ କଥା, ଯୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ ହୁଏନାହିଁ।
ମଧୁରଂ କଟୁତାମ୍ ଏତି କଟୁଭାଵେନ ଚିନ୍ତିତମ୍ । କଟ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆଯାତି ମାଧୁର୍ଯଂ ମଧୁରତ୍ଵେନ ଚେତିତମ୍
ମନରେ କଟୁ ଭାବ ଆସିଲେ ମଧୁର ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ କଟୁ ଲାଗିପାରେ; ଏହିପରି, ମଧୁର ଭାବରେ ଭାବିଲେ କଟୁ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ମଧୁର ହୋଇଯାଏ।
ମିତ୍ରବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଦ୍ଵିଷନ୍ ମିତ୍ରଂ ରିପୁବୁଦ୍ଧ୍ଯା ରିପୁସ୍ ସୁହୃତ୍ । ଭଵତୀତି ମହାବାହୋ ଯଥାସଂଵେଦନଂ ଜଗତ୍
ମିତ୍ରତା ଭାବରେ ଭାବିଲେ ଶତ୍ରୁ ମିତ୍ର ହୋଇଯାଏ, ଶତ୍ରୁତା ଭାବରେ ଭାବିଲେ ମିତ୍ର ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଯାଏ; ମହାବାହୁ, ସଂସାର ଯେମିତି ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେମିତି ହୋଇଥାଏ।
ଅନଭ୍ଯସ୍ତାଃ ପଦାର୍ଥା ଯେ ଶାସ୍ତ୍ରପାଠଜପାଦଯଃ । ଏଷାଂ ସଂଵେଦନାଭ୍ଯାସାନ୍ ନୂନମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ସାତ୍ମତା
ଯେଉଁ ପଦାର୍ଥଗୁଡିକ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇନାହିଁ—ଯେପରିକି ଶାସ୍ତ୍ର ପଠନ ଓ ଜପ—ସେଗୁଡିକୁ ପୁନଃପୁନ୍ ଅବଗତି ଦ୍ୱାରା ଅଭ୍ୟସିତ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆତ୍ମୀୟତା ଆସିଯାଏ।
ନୌର୍ ଯାଯିନାଂ ଭ୍ରମାର୍ତାନାଂ ଵେଦନାତ୍ ତୁ ଵିଵର୍ତତେ । ଅଵେଦନାଦ୍ ଭ୍ରମାର୍ତାନାମ୍ ଅପି ନୈଷା ଵିଵର୍ତତେ
ଯାତ୍ରୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଭ୍ରମରେ ଅସ୍ତିର, ସେଠି ଜାଣିବାରେ ନୌକା ଚାଲିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଭ୍ରମ ଅଛି, ତଥାପି ଜାଣିବା ନାହିଁ, ସେଠି ନୌକା ଚାଲିନଥାଏ।
ଶୂନ୍ଯମ୍ ଆକୀର୍ଣତାମ୍ ଏତି ଵେଦନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନଦୃକ୍ଷ୍ଵ୍ ଇଵ । ଵେଦନାତ୍ ପୀତମ୍ ଆନୀଲଂ ଶୁକ୍ଲଂ ଵାପ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ଶୂନ୍ୟତା ଜାଣିବା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ, ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପରି; ଜାଣିବା ଦ୍ୱାରା ହଳଦିଆ କିମ୍ବା ଧଳା ରସ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।