ପଦ୍ମୋ ଭୂମିପତିଶ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୃତ୍ତାନ୍ତକଥନଂ ମନାକ୍ । ଚକ୍ରେ ସ୍ନାନଂ ସମାନୀତୈଶ୍ ଚତୁସ୍ସାଗରଵାରିଭିଃ
ଏହି ଘଟଣାର ବିବରଣୀ ଶୁଣି, ପଦ୍ମ ରାଜା ଚାରିଟି ସାଗରର ଜଳ ଆଣି ସ୍ନାନ କଲେ।
ତତୋ ଽଭିଷିଷିଚୁର୍ ଵିପ୍ରା ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଭୂଭୁଜଶ୍ ଶତମ୍ । ଲବ୍ଧୋଦଯମ୍ ଅନନ୍ତେହମ୍ ଅମରେନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵାମରାଃ
ତାପରେ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକସାଥିରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଫେରିଲାବେଳେ ଅଭିଷେକ କରିଥିଲେ।
ଲୀଲା ଲୀଲା ଚ ରାଜାଥ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ମହାଧିଯଃ । ରେମିରେ ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତକଥନୈସ୍ ସୁରତୈର୍ ଇଵ
ଲୀଳା, ଲୀଳା ନିଜେ ଓ ରାଜା, ଏବେ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ଓ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପୂର୍ବ ଘଟଣାଗୁଡିକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଆନନ୍ଦ କରିଲେ, ଯେପରି ପ୍ରେମିକା-ପ୍ରେମିକା ଏକାଠି ହେଲେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦେନ ସ୍ଵପୌରୁଷକୃତେନ ତତ୍ । ପ୍ରାପ୍ତଂ ଲୋକଦ୍ଵଯଂ ଶ୍ରେଯଃ ପଦ୍ମେନେତି ମହୀଭୁଜା
ସରସ୍ବତୀଙ୍କର କୃପା ଓ ନିଜ ପ୍ରୟାସର ଫଳରେ, ପଦ୍ମ ରାଜା ଦୁଇ ଜଗତରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଜ୍ଞପ୍ତିଜ୍ଞାନସଂବୁଦ୍ଧୋ ରାଜା ଲୀଲାଦ୍ଵଯାନ୍ଵିତଃ । ଚକ୍ରେ ଵର୍ଷାଯୁତାନ୍ଯ୍ ଅଷ୍ଟୌ ତତ୍ର ରାଜ୍ଯମ୍ ଅନିନ୍ଦିତମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନରେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଥିବା ରାଜା, ଦ୍ୱୈତରହିତ ଲୀଳାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ଅଟୁଟ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଭାବରେ ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ପରିଚାଳନା କଲେ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଜିତମନା ଜିତପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯଭ୍ରମଃ । ଅସଂସକ୍ତମନା ମୌନୀ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍
ସେ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ, ମନକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଭ୍ରମକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି, ମନ ଅସଙ୍ଗ, ନିର୍ବିକାର ଏବଂ ନିର୍ମାନ୍ୟ, ଯାହା ଆପଣେ ଆସେ ତାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଲାଵଣ୍ଯଜଲଧେର୍ ବିନ୍ଦୁର୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଇଵୋଦ୍ଧୃତଃ । ତସ୍ଯ ପ୍ରତାପକଲ୍ପାଗ୍ନେର୍ ଭାନୁଃ କଣ ଇଵୋତ୍ଥିତଃ
ତାଙ୍କ ଲାବଣ୍ୟର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠିଥିବା ଏକ ବିନ୍ଦୁ ହେଉଛି ଚନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପ୍ରତାପର ଅଗ୍ନିରୁ ଉଠିଥିବା ଏକ କଣା ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାସ୍ ତ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ରାଜ୍ଯଂ ଵର୍ଷାଯୁତାଷ୍ଟକମ୍ । କୃତ୍ଵା ଵିଦେହମୁକ୍ତତ୍ଵମ୍ ଆସେଦୁସ୍ ସିଦ୍ଧସଂଵିଦଃ
ଏଭଳି ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ, ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବା ପରେ, ଶରୀର ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଏତତ୍ ତେ କଥିତଂ ରାମ ଦୃଶ୍ଯଦୋଷନିଵୃତ୍ତଯେ । ଲୀଲୋପାଖ୍ଯାନମ୍ ଅନଘ ଘନତାଂ ଜଗତସ୍ ତ୍ଯଜ
ରାମ, ଦୃଷ୍ଟିର ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଲୀଳା ଗଳ୍ପ ତୁମକୁ କହିଛି। ହେ ନିର୍ମଳ, ଏହି ସଂସାରକୁ ତୁମେ ଯେ ଭାରୀ ଭାବରେ ଦେଖୁଛ, ସେ ଭାବକୁ ଛାଡିଦେ।
ଶାନ୍ତୈଵ ଦୃଶ୍ଯସତ୍ତାସ୍ଯାଶ୍ ଶମନଂ ନୋପଯୁଜ୍ଯତେ । ସତୋ ହି ମାର୍ଜନଂ କ୍ଲେଶୋ ନାସତସ୍ ତୁ କଦାଚନ
ଦୃଶ୍ୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନିଜରେ ଶାନ୍ତ; ଏହାକୁ ଦମନ କରିବାର କିଛି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯାହା ଅଛି, ତାହାକୁ ଶୁଧ କରିବା କଷ୍ଟଦାୟକ; ଯାହା ନାହିଁ, ତାହାକୁ କେବେ ଶୁଧ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଜ୍ଞାନେନାକାଶରୂପେଣ ଦୃଶ୍ଯଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଖରୂପକମ୍ । ଇତ୍ଯ୍ ଏକୀଭୂତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଜ୍ଞସ୍ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରୋପମଃ
ଅକାଶ ସ୍ୱଭାବର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞେୟ ଯାହା ଅକାଶ ସ୍ୱଭାବର, ଦୁଇଟିକୁ ଏକ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ଆକାଶ ପରି ନିର୍ବିକାର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାନ୍ତି।
ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିରହିତେନେଦଂ ଚିଦ୍ଭାସୈଵ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା । ସାଧିତଂ ଯଦ୍ ଅସିଦ୍ଧେନ ତନ୍ ନ ଦ୍ଵ୍ଯାତ୍ମ ନ ସାଧିତମ୍
ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନ ଛାଡି, ଏହା କେବଳ ଚେତନାର ଆଲୋକ, ନିଜେ ନିଜରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛି। ଯାହା ଅସିଦ୍ଧ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ସିଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଏହା ସତ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧ ନୁହେଁ।
ସଂଵିଦ୍ ଯଥା ଯା ଯତତେ ସା ତଥା ବାହ୍ଯଲେଖିକା । ଵିସୃତା ସୃଷ୍ଟିଚିନ୍ନଦ୍ଯାଂ ଯାଵଦ୍ ଯତ୍ନାନ୍ ନ ବୋଧିତା
ଚେତନା ଯେଉଁପରି ଚେଷ୍ଟା କରେ, ବାହ୍ୟ ଦେଖା ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ହୁଏ; ସୃଷ୍ଟିର ଚେତନା ଧାରାରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଦ୍ୟମ ନହେଁ, ସେ ଜାଗି ନାହିଁ।
ଚିଦାକାଶାଵଭାସୋ ଽଯଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ବୁଧ୍ଯତେ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୈଵାତ୍ମନି ସ୍ଵଚ୍ଛେ ପରମାଣୁକଣଂ ପ୍ରତି
ଏହି ସଂସାର ଚେତନାର ଆକାଶରେ ପ୍ରକାଶ ଭାବରେ ବୁଝାଯାଏ; ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାରେ, ଚେତନାର ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ, ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଅଣୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଅନୁଭବ ରହିଛି।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ଯା ମୁଧାଭ୍ରାନ୍ତେଃ କା ସତ୍ତା କେଵ ଵାସନା । କାସ୍ଥା କା ନିଯତିଃ କେହା କାଵଶ୍ଯମ୍ଭାଵିତୋଚ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଭ୍ରମିତ ଅବସ୍ଥା ନେଇ କେଉଁ ସତ୍ୟ, କେଉଁ ଚିହ୍ନ, କେଉଁ ଅବସ୍ଥା, କେଉଁ ନିୟତି, କେଉଁ ଦେହ, କେଉଁ ଅନିବାର୍ୟତା କଥା ଯାଉଁପାରିବ?
ସର୍ଵଂ ଚୈତଦ୍ ଯଥାଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ । ମାଯୈଵୈଵମ୍ ଅନନ୍ତେଯଂ ନ ଚ ମାଯାସ୍ତି କାଚନ
ସମସ୍ତ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଅଖଣ୍ଡ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଏହା ଅନନ୍ତ ମାୟା ମାତ୍ର, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ମାୟା ନାହିଁ।
ଅହୋ ନୁ ପରମା ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଦର୍ଶିତା ଭଗଵଂସ୍ ତ୍ଵଯା । ଦାଵାର୍ଚିର୍ଦୃଶ୍ଯକକ୍ଷ୍ଯାଣାଂ ଦାହଶାନ୍ତୌ କଲୈନ୍ଦଵୀ
ଅହୋ, ଭଗବନ୍, ଆପଣ ଆମକୁ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାଇଛନ୍ତି; ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦହୁଥିବା ଜଙ୍ଗଲର ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ସେପରି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ଜ୍ୱାଳାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଛନ୍ତି।
ଅହୋ ନୁ ସୁଚିରେଣୈତଜ୍ ଜ୍ଞାତଂ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ମଯା ଯଥେଦଂ ଯଚ୍ ଚେଦଂ ଯାଦୃକ୍ ଚେଦଂ ଯତୋ ଯଦା
ଅହୋ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୁଁ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣିପାରିଛି; ଏହା କଣ, କିପରି, କେଉଁ ଦିନ, କେଉଁ ଭାବରେ ଅଛି, ସେସବୁ ଏବେ ମୋତେ ଜଣା ପଡ଼ିଛି।
ଶାମ୍ଯାମୀଵ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିର୍ଵାମୀଵାଵିକଲ୍ପନଃ । ଏତଦ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯମ୍ ଆଖ୍ଯାନଂ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାନଂ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟିଷୁ
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏବେ ଶାନ୍ତ ହେଉଛି, ଭିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି; ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗଳ୍ପ, ଏହି ବ୍ୟାଖ୍ୟା, ଶାସ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟିରେ ମିଳିଥାଏ।
ଇଦଂ ମେ ଭଗଵନ୍ ବ୍ରୂହି ସଂଶଯଂ ସର୍ଵକୋଵିଦ । ତଵ ପାତୁଂ ନ ତୃପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଶ୍ରୋତ୍ରପାତ୍ରୈର୍ ଵଚୋଽମୃତମ୍
ଭଗବନ୍, ଆପଣ ଯେ ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହକୁ ଦୟାକରି ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କର ମଧୁର ଉପଦେଶକୁ ମୋ କାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣିଲେ ମୁଁ ଏଯାଁ ତୃପ୍ତି ମିଳିନାହିଁ।
ସ ସର୍ଗତ୍ରିତଯେ କାଲୋ ଲୀଲାଭର୍ତୁର୍ ହି ଯୋଗତଃ । ସ କ୍ଵଚିତ୍ କିମ୍ ଅହୋରାତ୍ରଃ କ୍ଵଚିତ୍ କିଂ ମାସମାତ୍ରକଃ
ତିନି ପ୍ରକାରର ସୃଷ୍ଟିରେ ସମୟ ହେଉଛି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଖେଳ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହା ହୁଏ। କେବେ କେବେ ଏହା ଏକ ଦିନ ଓ ରାତି, କେବେ କେବେ ଏକ ମାସ ମାତ୍ର ହୁଏ।
କ୍ଵଚିତ୍ କିଂ ବହୁଵର୍ଷାଣି କସ୍ଯଚିତ୍ କିଂ ସୁପେଲଵଃ । କସ୍ଯଚିତ୍ କିଂ ମହାଦୀର୍ଘଃ କସ୍ଯଚିତ୍ କିଂ କ୍ଷଣସ୍ଥିତଃ
କେବେ କେବେ ଏହା ଅନେକ ବର୍ଷ ହୁଏ, କିଏ ପାଇଁ ଏହା ବହୁତ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ, ଅନ୍ୟ କିଏ ପାଇଁ ଏହା ବହୁତ ଲମ୍ବା, ଆଉ କିଏ ପାଇଁ ଏହା କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରହିଥାଏ।
ଇତି ମେ ଭଗଵନ୍ ବ୍ରୂହି ତ୍ଵଂ ଯଥାଵଦ୍ ଅନୁଗ୍ରହାତ୍ । ସକୃଚ୍ ଛ୍ରୁତଂ ନ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଏତି ଲୋଷ୍ଟେ ଯଥା ଜଲମ୍
ଏହିପରି, ଭଗବନ୍, ଦୟାକରି ଠିକ୍ ଭଳି ମୋତେ କହିଦିଅ। କାରଣ, ଏହାକୁ ଏକଥର ଶୁଣିଲେ ମନରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ମାଟି ଉପରେ ପାଣି ଟିକେ ନାହିଁ।
ଯେନ ଯେନ ଯଦା ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଯଥା ସଂଵେଦ୍ଯତେ ଽନଘ । ତେନ ତେନ ତଦା ତତ୍ ତତ୍ ତଥା ସମନୁଭୂଯତେ
ଅପରାଧହୀନ, କେଉଁ ଜିନିଷ କେଉଁବେଳେ ଯେପରି ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେହିପରି, ସେହି ସମୟରେ, ସେହି ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ଅମୃତତ୍ଵଂ ଵିଷଂ ଯାତି ସଦୈଵାମୃତଵେଦନାତ୍ । ଶତ୍ରୁର୍ ମିତ୍ରତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ମିତ୍ରସଂଵିତ୍ତିଵେଦନାତ୍
ଅମୃତତ୍ୱ ଯଦି ସଦା ବିଷ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ତାହା ବିଷ ହୋଇଯାଏ; ଶତ୍ରୁ ମିତ୍ରତ୍ୱ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କଲେ, ସେ ମିତ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ଯଥାଭାଵିତମ୍ ଏତେଷାଂ ପଦାର୍ଥାନାଂ ନିଜଂ ଵପୁଃ । ତଦ୍ ଏଵ ହି ଚିରାଭ୍ଯାସାନ୍ ନିଯତେର୍ ଵଶମ୍ ଆଗତମ୍
ଯେପରି ଏହି ବସ୍ତୁଗୁଡିକୁ ଭାବିଯାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କର ଆକୃତି ହୋଇଥାଏ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ, ଏହି ଆକୃତି ନିତିର ଅଧୀନ ହୋଇଯାଏ।
କଚନୈକାତ୍ମିକୈଷା ଚିଦ୍ ଯଥା କଚତି ଯାଦୃଶମ୍ । ତଥା ତତ୍ରାଶୁ ଭଵତି ତତ୍ ସ୍ଵଭାଵୈକକାରଣାତ୍
ଏହି ଚେତନା ଏକାତ୍ମା ଥିଲେ ଯେପରି ଭାବିଯାଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ନିଜ ସ୍ବଭାବ ନିମିତ୍ତରେ, ଏଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଭାବ ହୋଇଯାଏ।
ନିମେଷେ ଯଦି କଲ୍ପୌଘଂ ପ୍ରଵିଦନ୍ ପରିଵିନ୍ଦତେ । ନିମେଷ ଏଵ ତତ୍ କଲ୍ପୀଭଵତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନେକ କଳ୍ପ ଦେଖିଯାଏ, ତେବେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହି କଳ୍ପଗୁଡିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଯାଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କଲ୍ପେ ଯଦି ନିମେଷତ୍ଵଂ ଵେତ୍ତି କଲ୍ପୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସୌ ତତଃ । ନିମେଷୀଭଵତି କ୍ଷିପ୍ରଂ ତାଦୃଗ୍ରୂପାତ୍ମିକା ହି ଚିତ୍
ଯଦି କଳ୍ପ ନିଜକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ, ତେବେ ସେ କଳ୍ପ ଶୀଘ୍ର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ହୋଇଯାଏ; କାରଣ ଚେତନା ଯେଉଁ ରୂପକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେଉଁ ରୂପକୁ ନେଇଥାଏ।
ଦୁଃଖିତସ୍ଯ ନିଶା କଲ୍ପସ୍ ସୁଖିନସ୍ ସୈଵ ଚ କ୍ଷଣଃ । କ୍ଷଣସ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ଭଵେତ୍ କଲ୍ପଃ କଲ୍ପଶ୍ ଚ ଭଵତି କ୍ଷଣଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ରାତି ଏକ କଳ୍ପ ଭଳି ଲାଗେ; ଯେଉଁ ଲୋକ ସୁଖୀ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଇ ରାତି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭଳି ଲାଗେ। ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କଳ୍ପ ଭଳି ଲାଗିପାରେ, ଏକ କଳ୍ପ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭଳି ଅତିତ ହୋଇଯାଏ।