ଆଲିଲିଙ୍ଗ ଘନଂ ଲୀଲାଂ ଲୀଲା ଚ ଦଯିତଂ କ୍ରମାତ୍ । ପୁନଃ ପୁନର୍ ମହାନନ୍ଦୋ ମୃତପ୍ରୋଜ୍ଜୀଵିତୋ ନୃପଃ
ଲୀଳା ଖେଳରେ ନିଜ ପ୍ରିୟତମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କ୍ରମେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ପୁନିପୁନି, ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଠିଥିବା ରାଜା ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ତଦାସୀଦ୍ ରାଜସଦନଂ ମଦମନ୍ମଥମନ୍ଥରଂ । ଆନନ୍ଦମତ୍ତଜନତଂ ଵାଦ୍ଯଗେଯରଵାକୁଲମ୍
ସେ ସମୟରେ ରାଜପାଳେ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ମତ୍ତ ଲୋକମାନେ ଥିଲେ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଜଯମଙ୍ଗଲପୁଣ୍ଯାହଘୋଷଘୁଙ୍ଘୁମଘର୍ଘରମ୍ । ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାକୀର୍ଣରାଜଲୋକଵୃତାଙ୍ଗନମ୍
ବିଜୟ ଓ ଶୁଭ ଶବ୍ଦର ଗୁଞ୍ଜନ ରାଜପାଳେସରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା; ଖୁସି ଓ ସୁସ୍ଥ ଲୋକମାନେ ଭିତରେ ଭିଡ଼ ହେଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଦରବାର ଓ ତାଙ୍କର ମହିଳାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଲେ।
ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାଧରୋନ୍ମୁକ୍ତପୁଷ୍ପଵର୍ଷସଶୀତ୍କୃତମ୍ । ଧ୍ଵନନ୍ମୃଦଙ୍ଗମୁରଜକାହଲାଶଙ୍ଖଦୁନ୍ଦୁଭି
ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଫୁଲର ବର୍ଷା କରି ଆକାଶକୁ ଢିଲା କରିଦେଲେ; ମୃଦଙ୍ଗ, ମୁରଜ, କାହାଳ, ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଶବ୍ଦ ଚାରିପାଖରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା।
ଊର୍ଧ୍ଵୀକୃତବୃହଦ୍ଧସ୍ତହାସ୍ତିକସ୍ତନିତୋତ୍କଟମ୍ । ଉତ୍ତାଲତାଣ୍ଡଵସ୍ତ୍ରୈଣପୂର୍ଣାଙ୍ଗନଲସଦ୍ଧ୍ଵନି
ବଡ଼ ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ ଶୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରିଲେ; ଦରବାର ଘର ଜୋର ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ ଓ ମହିଳାମାନଙ୍କ ହସ୍ତତାଳିର ଶବ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ମିଥସ୍ସଙ୍ଘଟ୍ଟନିପତନ୍ନାନୋପାଯନଦନ୍ତୁରମ୍ । ପୁଷ୍ପଶେଖରସମ୍ଭାରମଯସ୍ରଗ୍ଦାମସୁନ୍ଦରମ୍
ଲୋକମାନେ ମିଶିବା, ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଦେବା ଓ ଫୁଲର ମୁକୁଟ ଓ ମାଳାର ଶୋଭା ଏକସାଥିରେ ଦେଖାଗଲା।
ଵିକୀର୍ଣପାଟିତକ୍ଷୌମଂ ମନ୍ତ୍ରିସାମନ୍ତନାଗରୈଃ । ସ୍ଥଲପଦ୍ମମଯଂ ଵ୍ଯୋମ ରକ୍ତୈସ୍ ତାଣ୍ଡଵିନୀକରୈଃ
ମନ୍ତ୍ରୀ, ସାମନ୍ତ ଓ ନାଗରିକମାନେ ଫାଟିଯାଇଥିବା କ୍ଷୌମବସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ଛିଁଡି ଦେଇଥିଲେ; ଏହି ଆକାଶ ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଦଳିଆ ପଦ୍ମଖେତ୍ର, ଯାହା ନୃତ୍ୟକାରମାନଙ୍କ ରକ୍ତିମ ଦଳରେ ରଙ୍ଗିଯାଇଛି।
ମତ୍ତସ୍ତ୍ରୀକନ୍ଧରାଵୃତ୍ତଲୀଲାନ୍ଦୋଲିତକୁଣ୍ଡଲମ୍ । ପ୍ରନୃତ୍ତପାଦସମ୍ପାତପ୍ରୋନ୍ନମତ୍ପୁଷ୍ପକର୍ଦମମ୍
ମଦୋନ୍ମତ ନାରୀମାନଙ୍କ ଗଳା ଖେଳରେ ବାଙ୍କା ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ଝୁଲିଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ହାଉଆରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ନୃତ୍ୟକାରମାନଙ୍କ ଚାଲିଥିବା ପାଦରୁ ଫୁଲର ଧୂଳି ଉଡିଉଡି ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ପଟଵାସଶରନ୍ମେଘଵିତାନକଵିତାନିତମ୍ । ଵରାଙ୍ଗନାମୁଖୈର୍ ନୃତ୍ଯଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଲକ୍ଷ୍ଯଗୃହାଜିରମ୍
କ୍ଷୌମବସ୍ତ୍ରର ତାନ ମାନେ ମେଘର ତନ୍ତୁ ତଳ ଭଳି ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଥିଲା; ଏହି ତଳକୁ ରୂପବତୀ ନାରୀମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲା, ସେମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପାଳେ ରାଜମହଳର ଦେଉଳ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ।
ପରଲୋକାଦ୍ ଉପାନୀତୋ ରାଜ୍ଞାତ୍ମା ପତିର୍ ଏଵ ଚ । ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଵୃତ୍ତଗାଥାଭିର୍ ଜଗୁର୍ ଦେଶାନ୍ତରେ ଜନାଃ
ଦୂର ଦେଶର ଲୋକମାନେ ଗାଥାଗୁଡିକୁ ଗାଇଥିଲେ, କିପରି ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା, ପ୍ରିୟଜନ, ପରଲୋକରୁ ଫେରାଇ ଆଣାଯାଇଛି।
ପଦ୍ମୋ ଭୂମିପତିଶ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୃତ୍ତାନ୍ତକଥନଂ ମନାକ୍ । ଚକ୍ରେ ସ୍ନାନଂ ସମାନୀତୈଶ୍ ଚତୁସ୍ସାଗରଵାରିଭିଃ
ଏହି ଘଟଣାର ବିବରଣୀ ଶୁଣି, ପଦ୍ମ ରାଜା ଚାରିଟି ସାଗରର ଜଳ ଆଣି ସ୍ନାନ କଲେ।
ତତୋ ଽଭିଷିଷିଚୁର୍ ଵିପ୍ରା ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଭୂଭୁଜଶ୍ ଶତମ୍ । ଲବ୍ଧୋଦଯମ୍ ଅନନ୍ତେହମ୍ ଅମରେନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵାମରାଃ
ତାପରେ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକସାଥିରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଫେରିଲାବେଳେ ଅଭିଷେକ କରିଥିଲେ।
ଲୀଲା ଲୀଲା ଚ ରାଜାଥ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ମହାଧିଯଃ । ରେମିରେ ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତକଥନୈସ୍ ସୁରତୈର୍ ଇଵ
ଲୀଳା, ଲୀଳା ନିଜେ ଓ ରାଜା, ଏବେ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ଓ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପୂର୍ବ ଘଟଣାଗୁଡିକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଆନନ୍ଦ କରିଲେ, ଯେପରି ପ୍ରେମିକା-ପ୍ରେମିକା ଏକାଠି ହେଲେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦେନ ସ୍ଵପୌରୁଷକୃତେନ ତତ୍ । ପ୍ରାପ୍ତଂ ଲୋକଦ୍ଵଯଂ ଶ୍ରେଯଃ ପଦ୍ମେନେତି ମହୀଭୁଜା
ସରସ୍ବତୀଙ୍କର କୃପା ଓ ନିଜ ପ୍ରୟାସର ଫଳରେ, ପଦ୍ମ ରାଜା ଦୁଇ ଜଗତରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଜ୍ଞପ୍ତିଜ୍ଞାନସଂବୁଦ୍ଧୋ ରାଜା ଲୀଲାଦ୍ଵଯାନ୍ଵିତଃ । ଚକ୍ରେ ଵର୍ଷାଯୁତାନ୍ଯ୍ ଅଷ୍ଟୌ ତତ୍ର ରାଜ୍ଯମ୍ ଅନିନ୍ଦିତମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନରେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଥିବା ରାଜା, ଦ୍ୱୈତରହିତ ଲୀଳାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ଅଟୁଟ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଭାବରେ ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ପରିଚାଳନା କଲେ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଜିତମନା ଜିତପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯଭ୍ରମଃ । ଅସଂସକ୍ତମନା ମୌନୀ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍
ସେ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ, ମନକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଭ୍ରମକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି, ମନ ଅସଙ୍ଗ, ନିର୍ବିକାର ଏବଂ ନିର୍ମାନ୍ୟ, ଯାହା ଆପଣେ ଆସେ ତାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଲାଵଣ୍ଯଜଲଧେର୍ ବିନ୍ଦୁର୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଇଵୋଦ୍ଧୃତଃ । ତସ୍ଯ ପ୍ରତାପକଲ୍ପାଗ୍ନେର୍ ଭାନୁଃ କଣ ଇଵୋତ୍ଥିତଃ
ତାଙ୍କ ଲାବଣ୍ୟର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠିଥିବା ଏକ ବିନ୍ଦୁ ହେଉଛି ଚନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ପ୍ରତାପର ଅଗ୍ନିରୁ ଉଠିଥିବା ଏକ କଣା ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାସ୍ ତ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ରାଜ୍ଯଂ ଵର୍ଷାଯୁତାଷ୍ଟକମ୍ । କୃତ୍ଵା ଵିଦେହମୁକ୍ତତ୍ଵମ୍ ଆସେଦୁସ୍ ସିଦ୍ଧସଂଵିଦଃ
ଏଭଳି ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ, ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିବା ପରେ, ଶରୀର ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଏତତ୍ ତେ କଥିତଂ ରାମ ଦୃଶ୍ଯଦୋଷନିଵୃତ୍ତଯେ । ଲୀଲୋପାଖ୍ଯାନମ୍ ଅନଘ ଘନତାଂ ଜଗତସ୍ ତ୍ଯଜ
ରାମ, ଦୃଷ୍ଟିର ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଲୀଳା ଗଳ୍ପ ତୁମକୁ କହିଛି। ହେ ନିର୍ମଳ, ଏହି ସଂସାରକୁ ତୁମେ ଯେ ଭାରୀ ଭାବରେ ଦେଖୁଛ, ସେ ଭାବକୁ ଛାଡିଦେ।
ଶାନ୍ତୈଵ ଦୃଶ୍ଯସତ୍ତାସ୍ଯାଶ୍ ଶମନଂ ନୋପଯୁଜ୍ଯତେ । ସତୋ ହି ମାର୍ଜନଂ କ୍ଲେଶୋ ନାସତସ୍ ତୁ କଦାଚନ
ଦୃଶ୍ୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନିଜରେ ଶାନ୍ତ; ଏହାକୁ ଦମନ କରିବାର କିଛି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯାହା ଅଛି, ତାହାକୁ ଶୁଧ କରିବା କଷ୍ଟଦାୟକ; ଯାହା ନାହିଁ, ତାହାକୁ କେବେ ଶୁଧ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଜ୍ଞାନେନାକାଶରୂପେଣ ଦୃଶ୍ଯଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଖରୂପକମ୍ । ଇତ୍ଯ୍ ଏକୀଭୂତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଜ୍ଞସ୍ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରୋପମଃ
ଅକାଶ ସ୍ୱଭାବର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞେୟ ଯାହା ଅକାଶ ସ୍ୱଭାବର, ଦୁଇଟିକୁ ଏକ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ଆକାଶ ପରି ନିର୍ବିକାର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାନ୍ତି।
ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଦିରହିତେନେଦଂ ଚିଦ୍ଭାସୈଵ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା । ସାଧିତଂ ଯଦ୍ ଅସିଦ୍ଧେନ ତନ୍ ନ ଦ୍ଵ୍ଯାତ୍ମ ନ ସାଧିତମ୍
ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନ ଛାଡି, ଏହା କେବଳ ଚେତନାର ଆଲୋକ, ନିଜେ ନିଜରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛି। ଯାହା ଅସିଦ୍ଧ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ସିଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଏହା ସତ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧ ନୁହେଁ।
ସଂଵିଦ୍ ଯଥା ଯା ଯତତେ ସା ତଥା ବାହ୍ଯଲେଖିକା । ଵିସୃତା ସୃଷ୍ଟିଚିନ୍ନଦ୍ଯାଂ ଯାଵଦ୍ ଯତ୍ନାନ୍ ନ ବୋଧିତା
ଚେତନା ଯେଉଁପରି ଚେଷ୍ଟା କରେ, ବାହ୍ୟ ଦେଖା ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ହୁଏ; ସୃଷ୍ଟିର ଚେତନା ଧାରାରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଦ୍ୟମ ନହେଁ, ସେ ଜାଗି ନାହିଁ।
ଚିଦାକାଶାଵଭାସୋ ଽଯଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ବୁଧ୍ଯତେ । ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୈଵାତ୍ମନି ସ୍ଵଚ୍ଛେ ପରମାଣୁକଣଂ ପ୍ରତି
ଏହି ସଂସାର ଚେତନାର ଆକାଶରେ ପ୍ରକାଶ ଭାବରେ ବୁଝାଯାଏ; ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାରେ, ଚେତନାର ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ, ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଅଣୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଅନୁଭବ ରହିଛି।
ଏଵମ୍ ଅସ୍ଯା ମୁଧାଭ୍ରାନ୍ତେଃ କା ସତ୍ତା କେଵ ଵାସନା । କାସ୍ଥା କା ନିଯତିଃ କେହା କାଵଶ୍ଯମ୍ଭାଵିତୋଚ୍ଯତାମ୍
ଏହି ଭ୍ରମିତ ଅବସ୍ଥା ନେଇ କେଉଁ ସତ୍ୟ, କେଉଁ ଚିହ୍ନ, କେଉଁ ଅବସ୍ଥା, କେଉଁ ନିୟତି, କେଉଁ ଦେହ, କେଉଁ ଅନିବାର୍ୟତା କଥା ଯାଉଁପାରିବ?
ସର୍ଵଂ ଚୈତଦ୍ ଯଥାଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ । ମାଯୈଵୈଵମ୍ ଅନନ୍ତେଯଂ ନ ଚ ମାଯାସ୍ତି କାଚନ
ସମସ୍ତ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଅଖଣ୍ଡ ଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଏହା ଅନନ୍ତ ମାୟା ମାତ୍ର, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ କୌଣସି ମାୟା ନାହିଁ।
ଅହୋ ନୁ ପରମା ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଦର୍ଶିତା ଭଗଵଂସ୍ ତ୍ଵଯା । ଦାଵାର୍ଚିର୍ଦୃଶ୍ଯକକ୍ଷ୍ଯାଣାଂ ଦାହଶାନ୍ତୌ କଲୈନ୍ଦଵୀ
ଅହୋ, ଭଗବନ୍, ଆପଣ ଆମକୁ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାଇଛନ୍ତି; ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦହୁଥିବା ଜଙ୍ଗଲର ଅଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ସେପରି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ଜ୍ୱାଳାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଛନ୍ତି।
ଅହୋ ନୁ ସୁଚିରେଣୈତଜ୍ ଜ୍ଞାତଂ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ମଯା ଯଥେଦଂ ଯଚ୍ ଚେଦଂ ଯାଦୃକ୍ ଚେଦଂ ଯତୋ ଯଦା
ଅହୋ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୁଁ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣିପାରିଛି; ଏହା କଣ, କିପରି, କେଉଁ ଦିନ, କେଉଁ ଭାବରେ ଅଛି, ସେସବୁ ଏବେ ମୋତେ ଜଣା ପଡ଼ିଛି।
ଶାମ୍ଯାମୀଵ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିର୍ଵାମୀଵାଵିକଲ୍ପନଃ । ଏତଦ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯମ୍ ଆଖ୍ଯାନଂ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାନଂ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟିଷୁ
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏବେ ଶାନ୍ତ ହେଉଛି, ଭିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି; ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗଳ୍ପ, ଏହି ବ୍ୟାଖ୍ୟା, ଶାସ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟିରେ ମିଳିଥାଏ।
ଇଦଂ ମେ ଭଗଵନ୍ ବ୍ରୂହି ସଂଶଯଂ ସର୍ଵକୋଵିଦ । ତଵ ପାତୁଂ ନ ତୃପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଶ୍ରୋତ୍ରପାତ୍ରୈର୍ ଵଚୋଽମୃତମ୍
ଭଗବନ୍, ଆପଣ ଯେ ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହକୁ ଦୟାକରି ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କର ମଧୁର ଉପଦେଶକୁ ମୋ କାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଣିଲେ ମୁଁ ଏଯାଁ ତୃପ୍ତି ମିଳିନାହିଁ।