ଉଦିତାଂ ପୁଷ୍ପସମ୍ଭାରାଦ୍ ଇଵ ପୁଷ୍ପାକରଶ୍ରିଯମ୍ । ଭର୍ତୁର୍ ଵଦନଵିନ୍ଯସ୍ତଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଇଵ ଵିଚେଷ୍ଟିତାମ୍
ନୂତନ ତୋଳା ଫୁଲର ଢେର ଭଳି ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଚମକୁଥିଲା; ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଯେପରି କରେ, ସେଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
କିଞ୍ଚିତ୍ପ୍ରମ୍ଲାନଵଦନାଂ ମ୍ଲାନଚନ୍ଦ୍ରାଂ ନିଶାମ୍ ଇଵ । ତାଭ୍ଯାଂ ସା ଲଲନା ଦୃଷ୍ଟା ତଯା ତେ ତୁ ନ ଲକ୍ଷିତେ । ଯସ୍ମାତ୍ ତେ ସତ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପେ ସା ନ ତାଵତ୍ ତଥୋଦିତା
ତାଙ୍କର ମୁହଁ କିଛି ମ୍ଲାନ ଥିଲା, ଯେପରି ରାତିରେ ମ୍ଲାନ ଚନ୍ଦ୍ର; ସେ ଲୋକଦୁଇଁଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରକଟ ହୋଇନଥିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଦେଶେ ସା ପୂର୍ଵଲୀଲା ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଦେହକମ୍ । ଧ୍ଯାନେନ ଜ୍ଞପ୍ତିସହିତା ଗତାଭୂଦ୍ ଇତି ଵର୍ଣିତମ୍
ସେଠାରେ, ସେ ପୂର୍ବ ଲୀଳା ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ରଖି, ଧ୍ୟାନ ଓ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
କିମ୍ ଇଦାନୀଂ ଚ ଲୀଲା ଯା ଦେହସ୍ ତତ୍ର ନ ଵର୍ଣିତଃ । କିଂ ସମ୍ପନ୍ନଃ କ୍ଵ ଵାଯାତ ଇତି ମେ କଥଯ ପ୍ରଭୋ
କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଲୀଳା, ଯାଙ୍କର ଶରୀର ସେଠି ଥିଲା, ସେ ବିଷୟରେ କିଛି କୁହାଯାଇନାହିଁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ସହ କ’ଣ ଘଟିଲା, ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ, ଏହା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
କ୍ଵାସୀଲ୍ ଲୀଲାଶରୀରଂ ତତ୍ କୁତସ୍ ତସ୍ଯ ହି ସତ୍ଯତା । ସା କିଲ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଏଵାଭୂଜ୍ ଜଲବୁଦ୍ଧିର୍ ମରାଵ୍ ଇଵ
ସେ ଲୀଳାଙ୍କ ଶରୀର କେଉଁଠି ଅଛି, ଏବଂ ତାହାର ସତ୍ୟତା କେଉଁଠୁ? ଏହା ସେଉଁଠି ମାତ୍ର ଭ୍ରମ ଥିଲା, ଯେପରି ମରୁଭୂମିରେ ଜଳ ଦେଖାଯିବା ଭ୍ରମ।
ଯଥୈଵ ବୋଧେ ଲୀଲାସୌ ପରିଣାମମ୍ ଇତା କ୍ରମାତ୍ । ପରେ ତଥୈଵ ତସ୍ଯାସ୍ ତଦ୍ ଧିମଵଦ୍ଗଲିତଂ ଵପୁଃ
ଯେପରି ଲୀଳା ଜାଗ୍ରତ ହେବା ପରେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଉଛି, ସେପରି ତାଙ୍କର ଶରୀର ମଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ହିମ ପିଗଳିଯିବା ପରି ଗଲା।
ଆତିଵାହିକଦେହସ୍ଯ କାଲେନାଭ୍ଯୁଦିତୋ ଭ୍ରମଃ । ଆଧିଭୌତିକଦେହୋ ଽହମ୍ ଇତି ରଜ୍ଜୁଭୁଜଙ୍ଗଵତ୍
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହରୁ କାଳକ୍ରମେ ଏହି ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—'ମୁଁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେହ'—ଯେପରି ରସିକୁ ସାପ୍ ବୋଲି ଭୁଲିଯିବା ପରି।
ଆତିଵାହିକଦେହେନ ଦୃଶ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅଵକଲ୍ପିତମ୍ । ଭୂମ୍ଯାଦି ନାମ ତସ୍ଯୈଵ କୃତଂ ତତ୍ ତ୍ଵ୍ ଆଧିଭୌତିକମ୍
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଯାହାକୁ ଦେଖେ, ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ସେଗୁଡିକୁ ସେହି ନାମ ଦିଆଯାଏ; ଏହିଠାରେ ଏହାକୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେହ ବୋଲାଯାଏ।
ଵାସ୍ତଵେନ ତୁ ରୂପେଣ ଭୂମ୍ଯାଦ୍ଯାତ୍ମାଧିଭୌତିକଃ । ନ ଶବ୍ଦେନ ନ ଚାର୍ଥେନ ଶବ୍ଦାର୍ଥୌ ଶଶଶୃଙ୍ଗଵତ୍
କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟର ଦୃଶ୍ୟ ଦେହ ନା ନାମରେ, ନା ବାସ୍ତବରେ ଅଛି—ଏହା ଖରାଗୋଡ଼ାର ଶିଙ୍ଗ ପରି ଅସତ୍ୟ।
ପୁଂସୋ ହରିଣକୋ ଽସ୍ମୀତି ସ୍ଵପ୍ନେ ଯସ୍ଯୋଦିତା ମତିଃ । ସ କିମ୍ ଅନ୍ଵିଷ୍ଯତି ମୃଗଂ ସ୍ଵମୃଗତ୍ଵପରିକ୍ଷଯେ
ଯଦି ଜଣେ ପୁରୁଷ ସ୍ୱପ୍ନରେ 'ମୁଁ ହରିଣ' ବୋଲି ଭାବେ, ତେବେ ସେ ନିଜର ହରିଣ ଭାବ ଶେଷ ହେଲେ ଏହି ହରିଣକୁ ଖୋଜିବ କି?
ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯମ୍ ଏଵାଶୁ ତଥାସତ୍ଯମ୍ ପ୍ରଲୀଯତେ । ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ହି ଭ୍ରମତୋ ରଜ୍ଜ୍ଵାମ୍ ଇଵ ସର୍ପତ୍ଵସଙ୍ଗ୍ରହେ
ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷ ଦ୍ରୁତ ଉଦୟ ହୁଏ ଏବଂ ସେମାନେ ସେହିପରି ଶୀଘ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଭ୍ରମିତ ମନେ ଯେପରି ରସି ଉପରେ ସାପ ଭାବନା ହୁଏ, ସେପରି ଭ୍ରାନ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ସମସ୍ତସ୍ଯାପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ମନୋଜାତସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍ । ଵିଡମ୍ବେନ ଦୃଗ୍ ଏଵେଯଂ ମିଥ୍ଯାରୂଢିମ୍ ଉପାଗତା
ଯେଉଁମାନେ ଜାଗୃତ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମନରେ ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ମାତ୍ର ଅନୁକରଣ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଏହା ମିଥ୍ୟା ରୂପ ଧାରଣ କରେ।
ସ୍ଵପ୍ନୋପଲମ୍ଭଂ ସର୍ଗାଖ୍ଯଂ ସ୍ଵଂ ସର୍ଵୋ ଽନୁଭଵନ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଚିରମ୍ ଆଵୃତ୍ତଦେହାତ୍ମା ଭୂଚକ୍ରସ୍ଫୁରଣଂ ଯଥା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ଅନୁଭୂତିରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହି, ସୃଷ୍ଟିକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଆବୃତ୍ତି ହେଉଥିବା ଦେହ ଥିବା ଲୋକ ଭୂମିର ଚକ୍ର ଉତ୍ପ୍ରେରଣକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଂଲ୍ ଲୋକୈଃ ପୁରସ୍ସ୍ଥସ୍ଯ ଗଚ୍ଛତୋ ଯୋଗିନୋ ନିଜାମ୍ । ଆତିଵାହିକତାଂ ଦେହଃ କୀଦୃଶୋ ଽଯଂ ଵିଲୋକ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଯୋଗୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଏହି ଦେହ କେମିତି ଏକ ଯାତ୍ରାର ଉପକରଣ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ?
ଦେହାଦ୍ ଦେହାନ୍ତରପ୍ରାପ୍ତିଃ ପୂର୍ଵଦେହଵିନାଶଦା । ଆତିଵାହିକଦେହେ ହି ସ୍ଵପ୍ନେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଵିକସ୍ଵରା
ପୂର୍ବ ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏକ ଶରୀରରୁ ଅନ୍ୟ ଶରୀରକୁ ଯିବା ଘଟେ। ଏହି ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଶରୀର ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯିବା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଚମକିଥାଏ।
ଯଥାତାପେ ହିମକଣଶ୍ ଶରଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସିତୋ ଽମ୍ବୁଦଃ । ଦୃଶ୍ଯମାନୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଦୃଶ୍ଯତ୍ଵମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଯୋଗିଦେହକଃ
ଯେପରି ଧୂପରେ ହିମକଣା ଗଳିଯାଏ, କିମ୍ବା ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶରେ ଧଳା ମେଘ ହେଉଁ ହେଉଁ ହଟାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଯୋଗୀଙ୍କ ଶରୀର ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏଵାଥଵା କଶ୍ଚିଦ୍ ଯୋଗିଦେହୋ ନ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ । ସଯୋଗିଭିଃ ପୁରୋ ଵେଗାତ୍ ପ୍ରୋଡ୍ଡୀନ ଇଵ ଖେ ଖଗଃ
କେବେ କେବେ ଯୋଗୀଙ୍କ ଶରୀର ହଠାତ୍ ଅନ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ ପକ୍ଷୀ ତିବ୍ର ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ସ୍ଵଵାସନାକ୍ରମେଣୈଵ କ୍ଵଚିତ୍ କେଚିତ୍ କଦାଚନ । ମୃତୋ ଽଯମ୍ ଇତି ପଶ୍ଯନ୍ତି କଂଚିଦ୍ ଯୋଗିନମ୍ ଅଗ୍ରଗାଃ
ନିଜ ଆଦତ ଅନୁଯାୟୀ, କେହି କେତେବେଳେ ଆଗରେ ଥିବା କୌଣସି ଯୋଗୀଙ୍କୁ ଦେଖି, 'ଏହେଁ ମୃତ' ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।
ଭ୍ରାନ୍ତିମାତ୍ରଂ ତୁ ଦେହାତ୍ମ ତେଷାଂ ତଦ୍ ଉପଶାମ୍ଯତି । ସତ୍ଯବୋଧେନ ରଜ୍ଜୂନାଂ ସର୍ପବୁଦ୍ଧିର୍ ଇଵାତ୍ମନି
ଯେଉଁମାନେ ଦେହକୁ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେଠାରେ ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର। ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଆସିଲେ, ଯେପରି ରସିକୁ ସର୍ପ ବୋଲି ଭାବିବା ଭ୍ରମ ଦୂରିଯାଏ, ସେପରି ଦେହ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଭାବିବା ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
କୋ ଦେହଃ କସ୍ଯ ଵା ସତ୍ତା କସ୍ଯ ନାଶଃ କଥଂ କୁତଃ । ସ୍ଥିରଂ ତଦ୍ ଏଵଂ ଯଦ୍ ଅଭୂଦ୍ ଅବୋଧଃ କେଵଲଂ ଗତଃ
ଦେହ କଣ? କାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ? କାହାର ନାଶ? କିପରି ଏବଂ କେଉଁଠୁ? ଏସବୁ କିଛି ଥିଲା କେବଳ ଅଜ୍ଞାନର ଦୃଢ଼ ଭାବ, ଯାହା ଏବେ ଦୂରିଯାଇଛି।
ଆତିଵାହିକତାଂ ଯାତି ଆଧିଭୌତିକ ଏଵ କିମ୍ । ଉତାନ୍ଯ ଇତି ମେ ବ୍ରୂହି ଯେନୋହ୍ଯ ଇଵ ନ ପ୍ରଭୋ
ଏହି ଦେହ ମାନେ କି ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଦେହର ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚେ, କିମ୍ବା ଏହା ଅନ୍ୟ କିଛି? ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ମହାପ୍ରଭୁ, କାରଣ ମୁଁ ଏହିଥିରେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛି।
ବହୁଶୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉକ୍ତମ୍ ଏତନ୍ ମେ ନ ଗୃହ୍ଣାସି କିମ୍ ଉତ୍ତରମ୍ । ଆତିଵାହିକ ଏଵାସ୍ତି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵେହାଧିଭୌତିକଃ
ମୁଁ ଏହି କଥା ଅନେକଥର କହିଛି, ତଥାପି ଆପଣ କାହିଁକି ଉତ୍ତର ଗ୍ରହଣ କରୁନାହାନ୍ତି? ଏଠି କେବଳ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଦେହ ଅଛି, ଏଠାରେ ଭୌତିକ ଦେହ କିଛି ନାହିଁ।
ତସ୍ଯୈଵାଭ୍ଯାସତୋ ଽଭ୍ଯେତି ସାଧିଭୌତିକତାମତିଃ । ଯଦା ଶାମ୍ଯତି ସୈଵାସ୍ଯ ତଦା ପୂର୍ଵା ପ୍ରଵର୍ତତେ
ପୁନିପୁନି ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମନରେ ଦେହ ଏବଂ ଭୂତିକ ଭାବନା ଉପଜେ; ଯେତେବେଳେ ସେ ଭାବନା ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ପୁରୁଣା ଅବସ୍ଥା ପୁନି ଆସିଯାଏ।
ତଦା ଗୁରୁତ୍ଵଂ କାଠିନ୍ଯଂ ଭିତ୍ତିମତ୍ତ୍ଵଂ ମୁଧାଗ୍ରହଃ । ଶାମ୍ଯେତ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ନରସ୍ଯେଵ ବୋଦ୍ଧୁର୍ ବୋଧାନ୍ ନିରାମଯାତ୍
ତେବେ ଭାରିପଣ, କଠିନତା, ଦୃଢତା ଓ ଭ୍ରମରେ ଧରିବା ଭାବ ଶମିତ ହୁଏ; ଯେପରି ଜଣେ ଜଣାର ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏହି ଗୁଣଗୁଡିକ ହରାଯାଏ।
ଲଘୁତୂଲସମାପତ୍ତିସ୍ ତତସ୍ ସମୁପଜାଯତେ । ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵପ୍ନପରିଜ୍ଞାନାଦ୍ ଯଥା ଦେହୋ ଲଘୂଭଵେତ୍
ତାପରେ କପାସ ପରି ହଲକା ଅନୁଭୂତି ଆସେ; ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ସ୍ୱପ୍ନ ବୋଧ ଦ୍ୱାରା ଦେହ ହଲକା ହୁଏ।
ତଥା ବୋଧାଦ୍ ଅଯଂ ଦେହସ୍ ସ୍ଥୂଲଵତ୍ ପ୍ଲୁତିମାନ୍ ଭଵେତ୍ । ଅନେକଦିନସଙ୍କଲ୍ପଦେହେ ପରିଣତାତ୍ମନାମ୍
ଏହିପରି ଜାଗୃତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦେହ ମୋଟା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଉଡିବାକୁ ସମର୍ଥ ହୁଏ; ଯେପରି ଅନେକ ଦିନ ଧରି ଦୃଢ ଇଚ୍ଛା ରଖିଥିବା ଲୋକଙ୍କର ମନ ପରିପକ୍ୱ ହେଲେ ହୁଏ।
ଅସ୍ମିନ୍ ଦେହେ ଶଵେ ଦଗ୍ଧେ ତତ୍ରୈଵ ସ୍ଥିତିମ୍ ଈଯୁଷାମ୍ । ଲଘୁଦେହାନୁଭଵନମ୍ ଅଵଶ୍ଯଂଭାଵି ଵୈ ତଥା
ଏହି ଦେହଟି ମୃତ ହୋଇ ଦାହ କରାଯିବା ପରେ, ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ରହିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହର ଅନୁଭୂତି କରିବେ।
ପ୍ରବୋଧାତିଶଯାଦ୍ ଏତି ଜୀଵତାମ୍ ଅପି ଯୋଗିନାମ୍ । ଉଦିତାଯାଂ ସ୍ମୃତୌ ତତ୍ର ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଜାଗୃତିର ଅତିରିକ୍ତତା ଦ୍ୱାରା, ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ସେଠାରେ ସ୍ମୃତି ଉଦିତ ହେଲେ, କେବଳ ଚିନ୍ତାରେ 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯାଦୃଶସ୍ ସ ଭଵେଦ୍ ଦେହସ୍ ତାଦୃଶୋ ଽଯଂ ପ୍ରବୋଧିନଃ । ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଏଵମ୍ ଇଯଂ ଭାତି ରଜ୍ଜ୍ଵାମ୍ ଇଵ ଭୁଜଙ୍ଗତା । କିଂ ନଷ୍ଟମ୍ ଅସ୍ଯାଂ ନଷ୍ଟାଯାଂ ଜାତାଯାଂ କିଂ ପ୍ରଜାଯତେ
ଯେପରି ଦେହ ଯେମିତି ରହିଥାଏ, ଜାଗୃତ ଜନଙ୍କର ଦେହ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ହୁଏ; ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତି ରସିରେ ସାପ ଦେଖାଯିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ଶେଷ ହେଲେ କ'ଣ ହାରାଯାଏ? ଏହା ଆସିଲେ କ'ଣ ମିଳେ?
ଅନନ୍ତରଂ ତେ ଵାସ୍ତଵ୍ଯା ଲୀଲେ ପଶ୍ଯନ୍ତି ତେ ଯଦି । ତତ୍ ସତ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପତଯା ବୁଧ୍ଯନ୍ତେ କିଂ ତତଃ ପ୍ରଭୋ
ଏହା ପରେ, ଯଦି ସେମାନେ ପୁନି ନିଜ ପରିଚିତ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ସତ୍ୟ ସଙ୍କଳ୍ପର ଶକ୍ତିରେ ସଚେତନ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଏଥିରେ କ'ଣ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ?