ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯସମ୍ପଦ୍ଭ୍ଯଶ୍ ଚେତି ଭାଵନା । ଯତ୍ରୈଵାଭ୍ଯୁଦିତା ସାମ୍ଯାତ୍ ସ ଦ୍ଵଯୋର୍ ଅଧିକୋ ଜଯୀ
ସ୍ଥାନ, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉପକରଣ ଆଦିରୁ ଭାବନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଯେଉଁଠାରେ ଏଗୁଡ଼ିକ ସମାନ ଭାବେ ଥାଏ, ସେଠାରେ ଯାହାର ଶକ୍ତି ଅଧିକ, ସେଇ ପକ୍ଷ ଜିତିଯାଏ।
ଧର୍ମଦାତୁଃ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧା ଚେଦ୍ ଵାସନା ତତ୍ ତଯା କ୍ଷଣାତ୍ । ଆପୂର୍ଯତେ ପ୍ରେତମତିର୍ ନୋ ଚେତ୍ ପ୍ରେତଧିଯାଶୁ ସା
ଯଦି ପୁଣ୍ୟ ଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଭାବନା ଶକ୍ତି ଦୃଢ଼ ଥାଏ, ତେବେ ଏହା କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ପିତୃଙ୍କ ମନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଏ; ନହେଲେ, ପିତୃଙ୍କର ଭାବନା ଶୀଘ୍ର ଅଧିକ ପ୍ରଭାବ ପକାଏ।
ଏଵଂ ପରସ୍ପରଜଯୋ ଜଯତ୍ଯ୍ ଅତ୍ରାତିଵୀର୍ଯଵାନ୍ । ତସ୍ମାଚ୍ ଛୁଭେନ ଯତ୍ନେନ ଶୁଭାଭ୍ଯାସମ୍ ଉପାହରେତ୍
ଏଭଳି, ଏହି ପରସ୍ପର ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ ଯିଏ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଉଁଠି ଜିତିଥାଏ। ତେଣୁ, ଭଲ କାମ କରିବା ପାଇଁ ଭଲ ଆଦତ ଅଭ୍ୟାସ କରିବାରେ ଉତ୍ସାହ ଓ ପ୍ରୟାସ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ।
ଦେଶକାଲାଧିକା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵାସନା ସମୁଦେତି ଚେତ୍ । ତନ୍ ମହାକଲ୍ପସର୍ଗାଦୌ ଦେଶକାଲୋଦଯଃ କୁତଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି କୌଣସି ଭାବନା ଦେଶ ଓ ସମୟର ଅଧିକତା ସହିତ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ତେବେ ବଡ଼ କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ ଏହି ଦେଶ ଓ ସମୟ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?
କାରଣୈସ୍ ସମୁଦେତୀଦଂ କୈସ୍ ତଦା ସହକାରିଭିଃ । ସହକାରିକାରଣାନାମ୍ ଅଭାଵେ ଵାସନା କୁତଃ
ଏହା କିଛି କାରଣ ଏବଂ ସହଯୋଗୀ କାରଣ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେହି ସହଯୋଗୀ କାରଣ ନାହିଁ, ତେବେ ଭାବନା କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
ଏଵମ୍ ଏତନ୍ ମହାଭାଗ ସତ୍ଯାତ୍ମନି କଦାଚନ । ମହାପ୍ରଲଯସର୍ଗାଦୌ ଦେଶକାଲାଦି କିଞ୍ଚନ
ଏହିପରି, ହେ ମହାଭାଗ, ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପରେ, ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ କିମ୍ବା ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ଦେଶ, ସମୟ ଭଳି କିଛି ଥାଏ ନାହିଁ।
ସହକାରିକାରଣାନାମ୍ ଅଭାଵେ ସତି ଦୃଶ୍ଯଧୀଃ । ନେଯମ୍ ଅସ୍ତି ନ ଚୋତ୍ପନ୍ନା ନ ଚ ସ୍ଫୁରତି କାଚନ
ଯେତେବେଳେ ସହଯୋଗୀ କାରଣଗୁଡ଼ିକ ନଥାଏ, ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁର ଅନୁଭୂତି ହୁଏନାହିଁ, ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ, ଏବଂ କିଛି ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଧେତୋଃ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଯଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ । ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମୈଵ କଚଦ୍ରୂପଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଅନାମଯମ୍
ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ କାରଣ ବିନା ହୁଏନାହିଁ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଯାହା କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେ ସବୁ ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ଏତଚ୍ ଚାଗ୍ରେ ଯୁକ୍ତିଶତୈଃ କଥଯିଷ୍ଯାମ ଏଵ ତେ । ଏତଦର୍ଥଂ ପ୍ରଯତ୍ନୋ ଽଯଂ ଵର୍ତମାନକଥାଂ ଶୃଣୁ
ଏହି କଥାକୁ ଆଉ ଅନେକ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି; ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୁଁ ଏହି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି—ଏବେ ବର୍ତ୍ତମାନ କଥାଟିକି ଶୁଣ।
ତତ୍ ତେ ଦଦୃଶତୁଃ ପ୍ରାପ୍ତେ ମନ୍ଦିରଂ ସୁନ୍ଦରୋଦରମ୍ । କୀର୍ଣଂ ପୁଷ୍ପୋପକାରେଣ ଵସନ୍ତମ୍ ଇଵ ଶୀତଲମ୍
ତାପରେ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପହଞ୍ଚିଲ, ଏକ ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିର ଦେଖିଲ, ଯାହା ଫୁଲ ଓ ଉପଚାରରେ ଶୋଭିତ, ଓ ବସନ୍ତ ଋତୁ ପରି ଶୀତଳ ଥିଲା।
ପ୍ରଭାତାଚାରସାରମ୍ଭରାଜଧାନ୍ଯାଂ ସମଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ମନ୍ଦାରକୁନ୍ଦସ୍ରଗ୍ଦାମଵୃନ୍ଦାମ୍ବରଵଲଚ୍ଛଵମ୍
ସକାଳର ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ରାଜଧାନୀର ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଏକ ସମ୍ମାନିତ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲା। ମନ୍ଦାର ଓ କୁନ୍ଦ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲା, ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥିଲା, ଏବଂ ଏହାର ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଲାଗୁଥିଲା।
ଶଵଶଯ୍ଯାଶିରସ୍ସ୍ଥାଗ୍ର୍ଯପୂର୍ଣକୁମ୍ଭାଦିମଙ୍ଗଲମ୍ । ଅନିଵୃତ୍ତଗୃହଦ୍ଵାରଗଵାକ୍ଷକଠିନାର୍ଗଲମ୍
ମୃତଦେହ ଶୋଇଥିବା ଶୟ୍ୟାର ମୁଣ୍ଡ ଦିଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳଘଟ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଘରର ଦ୍ୱାର, ଜାନେଲା ଏବଂ ମଜବୁତ ତାଳା ଏଉଁଠି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା।
ପ୍ରଶାମ୍ଯଦ୍ଦୀପିକାଲୋକଶ୍ଯାମଲାମଲଭିତ୍ତିକମ୍ । ଗୃହୈକଦେଶସଂସୁପ୍ତମୁଖଶ୍ଵାସସସୀତ୍କୃତମ୍
ଘରର ଦେଉଳି ଅନ୍ଧାର ଓ ନିର୍ମଳ ଥିଲା, ମନ୍ଦ ଆଲୋକରେ ଦୀପର ଆଲୋକ ଧୀରେ ଧୀରେ ମିଳିଯାଉଥିଲା। ଘରର ଏକ କୋଣାରେ ଶୁଏଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ମୃଦୁ ଶ୍ୱାସର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ସମ୍ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଶକଲୋଦରକାନ୍ତିକାନ୍ତସୌନ୍ଦର୍ଯନିର୍ଜିତପୁରନ୍ଦରମନ୍ଦିରର୍ଦ୍ଧି । ଵୈରିଞ୍ଚପଦ୍ମମୁକୁଲାନ୍ତରଚାରୁଶୋଭା ନିଶ୍ଶବ୍ଦମ୍ ଅବ୍ଦମ୍ ଇଵ ନିର୍ମଲମ୍ ଇନ୍ଦୁକାନ୍ତମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ ଜାନେଲା ଦ୍ୱାରା ଘରକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା, ଏହାର ଶୋଭା ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଲକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦ୍ମ କୁଢ଼ିର ଭିତର ରୂପ ଯେପରି ମନୋହର, ସେପରି ଏହାର ନିର୍ମଳ ଓ ଶାନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକ ଶୋଭା ଥିଲା।
ତତୋ ଦଦୃଶତୁସ୍ ତତ୍ର ଶଵଶଯ୍ଯୈକପାର୍ଶ୍ଵଗାମ୍ । ଲୀଲାଂ ଵିଦୂରଥସ୍ଯାଗ୍ରେ ମୃତାଂ ତାଂ ପ୍ରଥମାଗତାମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଶବବେଡ଼ର ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଲିଳା ଶୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ବିଦୂରଥଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି—ସେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ପ୍ରଥମେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ପ୍ରାଗ୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାକ୍ସମାଚାରାଂ ପ୍ରାଗ୍ଦେହାଂ ପ୍ରାକ୍ସ୍ଵଵାସନାମ୍ । ପ୍ରାକ୍ତନାକାରସଦୃଶସର୍ଵରୂପାଙ୍ଗସୁନ୍ଦରୀମ୍
ସେ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେହିପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ—ପୂର୍ବର ଆଚରଣ, ପୂର୍ବ ଦେହ, ପୂର୍ବ ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଗରୁ ଯେପରି ରୂପ ଓ ଅଙ୍ଗସৌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା, ସେହିପରି ସମସ୍ତେ ଅଛି।
ପ୍ରାକ୍ସ୍ମୃତ୍ଯଵଯଵସ୍ପନ୍ଦାଂ ପ୍ରାଗମ୍ବରପରାଵୃତାମ୍ । ପ୍ରାଗ୍ଭୂଷଣଭରଚ୍ଛନ୍ନାଂ କେଵଲଂ ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତାମ୍
ସେ ଆଗରୁ ଯେପରି ନିଜକୁ ମନେପକାଇଥିଲେ, ସେହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ନିଷ୍ପ୍ରଭାବିତ, ପୂର୍ବର ପୋଶାକ ଓ ଗହନାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ସେଠି ସାଧାରଣ ଭାବେ ବସିଥିଲେ।
ଗୃହୀତଚାମରାଂ ଚାରୁ ଵୀଜଯନ୍ତୀଂ ମହୀପତିମ୍ । ମୌନସ୍ଥାଂ ଵାମହସ୍ତସ୍ଥଵଦନେନ୍ଦୁତଯାନତାମ୍
ସେ ହାତରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚାମର ଧରି, ରାଜାଙ୍କୁ ପଖା ଝାଲୁଥିଲେ; ନିରବ ଅବସ୍ଥାରେ, ବାମହସ୍ତ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ରଖି, ମୁହଁ ନମାଇଥିଲେ, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ଭୂଷଣାଂଶୁଲତାପୁଷ୍ପୈଃ ଫୁଲ୍ଲାମ୍ ଇଵ ଵନସ୍ଥଲୀମ୍ । କୁର୍ଵାଣାଂ ଵୀକ୍ଷଣୈର୍ ଦିକ୍ଷୁ ମାଲତ୍ଯୁତ୍ପଲଵର୍ଷଣମ୍
ଗହଣା, ଲତା ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ସେ ଜଣେ ଜଣେ ଫୁଲିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦିଗଦିଗନ୍ତରେ ମଲ୍ଲିକା ଓ ପଦ୍ମର ପତ୍ର ପଡ଼ୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ସୃଜନ୍ତୀମ୍ ଆତ୍ମଲାଵଣ୍ଯାଦ୍ ବିନ୍ଦୂନ୍ ଇନ୍ଦୂନ୍ ଇଵୋଦିତାନ୍ । ନରାଧିପାତ୍ମନୋ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଲକ୍ଷ୍ମୀମ୍ ଇଵ ସମାଗତାମ୍
ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରୁ ଉଠୁଥିବା ଅନେକ ଚନ୍ଦ୍ରକଣା ପରି ତାଳ ଚମକୁଥିଲା; ସେ ମନେ ହେଉଥିଲେ ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନାୟକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଉଦିତାଂ ପୁଷ୍ପସମ୍ଭାରାଦ୍ ଇଵ ପୁଷ୍ପାକରଶ୍ରିଯମ୍ । ଭର୍ତୁର୍ ଵଦନଵିନ୍ଯସ୍ତଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଇଵ ଵିଚେଷ୍ଟିତାମ୍
ନୂତନ ତୋଳା ଫୁଲର ଢେର ଭଳି ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଚମକୁଥିଲା; ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଯେପରି କରେ, ସେଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
କିଞ୍ଚିତ୍ପ୍ରମ୍ଲାନଵଦନାଂ ମ୍ଲାନଚନ୍ଦ୍ରାଂ ନିଶାମ୍ ଇଵ । ତାଭ୍ଯାଂ ସା ଲଲନା ଦୃଷ୍ଟା ତଯା ତେ ତୁ ନ ଲକ୍ଷିତେ । ଯସ୍ମାତ୍ ତେ ସତ୍ଯସଙ୍କଲ୍ପେ ସା ନ ତାଵତ୍ ତଥୋଦିତା
ତାଙ୍କର ମୁହଁ କିଛି ମ୍ଲାନ ଥିଲା, ଯେପରି ରାତିରେ ମ୍ଲାନ ଚନ୍ଦ୍ର; ସେ ଲୋକଦୁଇଁଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରକଟ ହୋଇନଥିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଦେଶେ ସା ପୂର୍ଵଲୀଲା ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଦେହକମ୍ । ଧ୍ଯାନେନ ଜ୍ଞପ୍ତିସହିତା ଗତାଭୂଦ୍ ଇତି ଵର୍ଣିତମ୍
ସେଠାରେ, ସେ ପୂର୍ବ ଲୀଳା ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ରଖି, ଧ୍ୟାନ ଓ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
କିମ୍ ଇଦାନୀଂ ଚ ଲୀଲା ଯା ଦେହସ୍ ତତ୍ର ନ ଵର୍ଣିତଃ । କିଂ ସମ୍ପନ୍ନଃ କ୍ଵ ଵାଯାତ ଇତି ମେ କଥଯ ପ୍ରଭୋ
କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଲୀଳା, ଯାଙ୍କର ଶରୀର ସେଠି ଥିଲା, ସେ ବିଷୟରେ କିଛି କୁହାଯାଇନାହିଁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ସହ କ’ଣ ଘଟିଲା, ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ, ଏହା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
କ୍ଵାସୀଲ୍ ଲୀଲାଶରୀରଂ ତତ୍ କୁତସ୍ ତସ୍ଯ ହି ସତ୍ଯତା । ସା କିଲ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଏଵାଭୂଜ୍ ଜଲବୁଦ୍ଧିର୍ ମରାଵ୍ ଇଵ
ସେ ଲୀଳାଙ୍କ ଶରୀର କେଉଁଠି ଅଛି, ଏବଂ ତାହାର ସତ୍ୟତା କେଉଁଠୁ? ଏହା ସେଉଁଠି ମାତ୍ର ଭ୍ରମ ଥିଲା, ଯେପରି ମରୁଭୂମିରେ ଜଳ ଦେଖାଯିବା ଭ୍ରମ।
ଯଥୈଵ ବୋଧେ ଲୀଲାସୌ ପରିଣାମମ୍ ଇତା କ୍ରମାତ୍ । ପରେ ତଥୈଵ ତସ୍ଯାସ୍ ତଦ୍ ଧିମଵଦ୍ଗଲିତଂ ଵପୁଃ
ଯେପରି ଲୀଳା ଜାଗ୍ରତ ହେବା ପରେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଉଛି, ସେପରି ତାଙ୍କର ଶରୀର ମଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ହିମ ପିଗଳିଯିବା ପରି ଗଲା।
ଆତିଵାହିକଦେହସ୍ଯ କାଲେନାଭ୍ଯୁଦିତୋ ଭ୍ରମଃ । ଆଧିଭୌତିକଦେହୋ ଽହମ୍ ଇତି ରଜ୍ଜୁଭୁଜଙ୍ଗଵତ୍
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହରୁ କାଳକ୍ରମେ ଏହି ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା—'ମୁଁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେହ'—ଯେପରି ରସିକୁ ସାପ୍ ବୋଲି ଭୁଲିଯିବା ପରି।
ଆତିଵାହିକଦେହେନ ଦୃଶ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅଵକଲ୍ପିତମ୍ । ଭୂମ୍ଯାଦି ନାମ ତସ୍ଯୈଵ କୃତଂ ତତ୍ ତ୍ଵ୍ ଆଧିଭୌତିକମ୍
ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଯାହାକୁ ଦେଖେ, ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ସେଗୁଡିକୁ ସେହି ନାମ ଦିଆଯାଏ; ଏହିଠାରେ ଏହାକୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେହ ବୋଲାଯାଏ।
ଵାସ୍ତଵେନ ତୁ ରୂପେଣ ଭୂମ୍ଯାଦ୍ଯାତ୍ମାଧିଭୌତିକଃ । ନ ଶବ୍ଦେନ ନ ଚାର୍ଥେନ ଶବ୍ଦାର୍ଥୌ ଶଶଶୃଙ୍ଗଵତ୍
କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ, ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟର ଦୃଶ୍ୟ ଦେହ ନା ନାମରେ, ନା ବାସ୍ତବରେ ଅଛି—ଏହା ଖରାଗୋଡ଼ାର ଶିଙ୍ଗ ପରି ଅସତ୍ୟ।
ପୁଂସୋ ହରିଣକୋ ଽସ୍ମୀତି ସ୍ଵପ୍ନେ ଯସ୍ଯୋଦିତା ମତିଃ । ସ କିମ୍ ଅନ୍ଵିଷ୍ଯତି ମୃଗଂ ସ୍ଵମୃଗତ୍ଵପରିକ୍ଷଯେ
ଯଦି ଜଣେ ପୁରୁଷ ସ୍ୱପ୍ନରେ 'ମୁଁ ହରିଣ' ବୋଲି ଭାବେ, ତେବେ ସେ ନିଜର ହରିଣ ଭାବ ଶେଷ ହେଲେ ଏହି ହରିଣକୁ ଖୋଜିବ କି?