ପିଣ୍ଡୋ ଽଥ ଦୀଯତାଂ ମାତ୍ରେ ପିଣ୍ଡୋ ଦତ୍ତୋ ମମେତି ଚେତ୍ । ଵାସନା ହୃଦି ସଂରୂଢା ତତ୍ ପିଣ୍ଡଫଲଭାଙ୍ ନରଃ
ଯଦି ମାଆଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦିଆଯାଏ ଏବଂ କେହି ଭାବେ, 'ଏହି ପିଣ୍ଡ ମୋ ପାଇଁ' ବୋଲି ଭାବେ, ତେବେ ସେହି ଭାବନା ହୃଦୟରେ ଗଢ଼ିଯାଇଥିଲେ, ଏହି ପିଣ୍ଡର ଫଳ ସେ ଲୋକ ଭୋଗ କରେ।
ଯଚ୍ଚିତ୍ତସ୍ ତନ୍ମଯୋ ଜନ୍ତୁର୍ ଭଵତୀତ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂତଯଃ । ସଦେହେଷୁ ଵିଦେହେଷୁ ନ ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଥା କ୍ଵଚିତ୍
ମନେ ଯେଉଁଥିରେ ଲଗିଯାଏ, ପ୍ରାଣୀ ସେହି ହୋଇଯାଏ—ଏହା ଅନୁଭବର କଥା। ଏହି କଥା ଦେହ ଥିବା ଓ ଦେହ ନଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟ, ଏହା କେବେ ଅନ୍ୟଥା ହୁଏନାହିଁ।
ସପିଣ୍ଡୋ ଽସ୍ମୀତି ସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ନିଷ୍ପିଣ୍ଡୋ ଽପି ହି ପିଣ୍ଡଵାନ୍ । ନିଷ୍ପିଣ୍ଡୋ ଽସ୍ମୀତି ସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ସପିଣ୍ଡୋ ଽପି ନ ପିଣ୍ଡଵାନ୍
'ମୁଁ ସପିଣ୍ଡ' ବୋଲି ଜଣା ଥିଲେ, ସେ ସପିଣ୍ଡ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପିଣ୍ଡର ଫଳ ପାଏ। 'ମୁଁ ସପିଣ୍ଡ ନୁହେଁ' ବୋଲି ଜଣା ଥିଲେ, ସେ ସପିଣ୍ଡ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପିଣ୍ଡର ଫଳ ପାଏନାହିଁ।
ଯଥାଭାଵନମ୍ ଏତେଷାଂ ପଦାର୍ଥାନାଂ ହି ସତ୍ଯତା । ଭାଵନା ଚ ପଦାର୍ଥେଭ୍ଯଃ କାରଣେଭ୍ଯ ଉଦେତି ହି
ଏହି ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ସତ୍ୟତା ମନର ଭାବନା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଏହି ଭାବନା ବସ୍ତୁ ଓ ତାହାର କାରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଥା ଵାସନଯା ଜନ୍ତୋର୍ ଵିଷମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅମୃତାଯତେ । ଅସତ୍ଯସ୍ ସତ୍ଯତାମ୍ ଏତି ପଦାର୍ଥୋ ଭାଵନାତ୍ ତଥା
ଯେପରି ଜଣେ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ବିଷ ମଧ୍ୟ ଅମୃତ ସମାନ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଅସତ୍ୟ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଭାବ ପାଇଯାଏ।
କାରଣେନ ଵିନୋଦେତି ନ କଦାଚନ କସ୍ଯଚିତ୍ । କାର୍ଯତା କାଚିଦ୍ ଅପି ଭୋ ଇତି ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଭଵ
କୌଣସି କାରଣ ଛାଡ଼ି କେବେ ମଧ୍ୟ କାହା ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ; ଏହିପରି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜାଣ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କାରଣ ବିନା ହୁଏନାହିଁ।
କାରଣେନ ଵିନା କାର୍ଯମ୍ ଆ ମହାପ୍ରଲଯଂ କ୍ଵଚିତ୍ । ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ନ ଶ୍ରୁତଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵୈକତଯା ଋତେ
ମହାପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି କାରଣ ବିନା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଇନାହିଁ, ଶୁଣାଯାଇନାହିଁ; ନିଜ ଭାବନା ଛାଡ଼ି କୌଣସି ଜିନିଷ ନିଜେ ନିଜେ ହୁଏନାହିଁ।
ଵିଦ୍ ଏଵ ଵାସନା ସୈଵ ଧତ୍ତେ ସ୍ଵପ୍ନ ଇଵାର୍ଥତାମ୍ । କାର୍ଯକାରଣତାମ୍ ଏତି ସୈଵମ୍ ଅନ୍ଯେଵ ତିଷ୍ଠତି
ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଭଳି, ଏହି ଭାବନା ନିଜେ ଯଥାର୍ଥ ଭାବ ଧାରଣ କରେ; ଏହିଠାରେ କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବକୁ ନେଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ଏହା ନିଜେ ନିଜରେ ରହିଯାଏ।
ଧର୍ମୋ ନାସ୍ତି ମମେତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯଃ ପ୍ରେତୋ ଵାସନାନ୍ଵିତଃ । ତସ୍ଯ ଚେତ୍ ସୁହୃଦା ଭୂରିଧର୍ମା କୃତ୍ଵା ସମର୍ପିତଃ
ଯଦି କୌଣସି ପିତୃ ଅନେକ ପ୍ରବୃତ୍ତି ସହିତ ଏହିଭଳି ଭାବେ, 'ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ' ଭାବିଥାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କର କୌଣସି ବନ୍ଧୁ ବହୁତ ପୁଣ୍ୟ ଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେଇ ପୁଣ୍ୟ ଉପହାର ଦେଉଛି—
ତତ୍ର ଚାତ୍ର ସ କିଂ ଧର୍ମୋ ନଷ୍ଟସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଉତ ଭାଵନମ୍ । ସତ୍ଯାର୍ଥାଦ୍ ଵାପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯାର୍ଥାଦ୍ ଭାଵନାତ୍ କିଂ ବଲାଧିକମ୍
ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ସେଇ ପୁଣ୍ୟ ହରାଇଯାଏ କି, କିମ୍ବା ଏହା ମନରେ ଚିହ୍ନ ଭାବେ ରହିଯାଏ? ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଭାବନାର ଶକ୍ତି କାହାର ଉପରେ ଅଧିକ ପ୍ରଭାବ ପକାଏ?
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯସମ୍ପଦ୍ଭ୍ଯଶ୍ ଚେତି ଭାଵନା । ଯତ୍ରୈଵାଭ୍ଯୁଦିତା ସାମ୍ଯାତ୍ ସ ଦ୍ଵଯୋର୍ ଅଧିକୋ ଜଯୀ
ସ୍ଥାନ, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉପକରଣ ଆଦିରୁ ଭାବନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଯେଉଁଠାରେ ଏଗୁଡ଼ିକ ସମାନ ଭାବେ ଥାଏ, ସେଠାରେ ଯାହାର ଶକ୍ତି ଅଧିକ, ସେଇ ପକ୍ଷ ଜିତିଯାଏ।
ଧର୍ମଦାତୁଃ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧା ଚେଦ୍ ଵାସନା ତତ୍ ତଯା କ୍ଷଣାତ୍ । ଆପୂର୍ଯତେ ପ୍ରେତମତିର୍ ନୋ ଚେତ୍ ପ୍ରେତଧିଯାଶୁ ସା
ଯଦି ପୁଣ୍ୟ ଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଭାବନା ଶକ୍ତି ଦୃଢ଼ ଥାଏ, ତେବେ ଏହା କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ପିତୃଙ୍କ ମନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଏ; ନହେଲେ, ପିତୃଙ୍କର ଭାବନା ଶୀଘ୍ର ଅଧିକ ପ୍ରଭାବ ପକାଏ।
ଏଵଂ ପରସ୍ପରଜଯୋ ଜଯତ୍ଯ୍ ଅତ୍ରାତିଵୀର୍ଯଵାନ୍ । ତସ୍ମାଚ୍ ଛୁଭେନ ଯତ୍ନେନ ଶୁଭାଭ୍ଯାସମ୍ ଉପାହରେତ୍
ଏଭଳି, ଏହି ପରସ୍ପର ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ ଯିଏ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଉଁଠି ଜିତିଥାଏ। ତେଣୁ, ଭଲ କାମ କରିବା ପାଇଁ ଭଲ ଆଦତ ଅଭ୍ୟାସ କରିବାରେ ଉତ୍ସାହ ଓ ପ୍ରୟାସ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ।
ଦେଶକାଲାଧିକା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵାସନା ସମୁଦେତି ଚେତ୍ । ତନ୍ ମହାକଲ୍ପସର୍ଗାଦୌ ଦେଶକାଲୋଦଯଃ କୁତଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି କୌଣସି ଭାବନା ଦେଶ ଓ ସମୟର ଅଧିକତା ସହିତ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ତେବେ ବଡ଼ କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ ଏହି ଦେଶ ଓ ସମୟ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?
କାରଣୈସ୍ ସମୁଦେତୀଦଂ କୈସ୍ ତଦା ସହକାରିଭିଃ । ସହକାରିକାରଣାନାମ୍ ଅଭାଵେ ଵାସନା କୁତଃ
ଏହା କିଛି କାରଣ ଏବଂ ସହଯୋଗୀ କାରଣ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେହି ସହଯୋଗୀ କାରଣ ନାହିଁ, ତେବେ ଭାବନା କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
ଏଵମ୍ ଏତନ୍ ମହାଭାଗ ସତ୍ଯାତ୍ମନି କଦାଚନ । ମହାପ୍ରଲଯସର୍ଗାଦୌ ଦେଶକାଲାଦି କିଞ୍ଚନ
ଏହିପରି, ହେ ମହାଭାଗ, ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପରେ, ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ କିମ୍ବା ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ଦେଶ, ସମୟ ଭଳି କିଛି ଥାଏ ନାହିଁ।
ସହକାରିକାରଣାନାମ୍ ଅଭାଵେ ସତି ଦୃଶ୍ଯଧୀଃ । ନେଯମ୍ ଅସ୍ତି ନ ଚୋତ୍ପନ୍ନା ନ ଚ ସ୍ଫୁରତି କାଚନ
ଯେତେବେଳେ ସହଯୋଗୀ କାରଣଗୁଡ଼ିକ ନଥାଏ, ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁର ଅନୁଭୂତି ହୁଏନାହିଁ, ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ, ଏବଂ କିଛି ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଧେତୋଃ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଯଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ । ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମୈଵ କଚଦ୍ରୂପଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଅନାମଯମ୍
ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ କାରଣ ବିନା ହୁଏନାହିଁ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଯାହା କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେ ସବୁ ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ଏତଚ୍ ଚାଗ୍ରେ ଯୁକ୍ତିଶତୈଃ କଥଯିଷ୍ଯାମ ଏଵ ତେ । ଏତଦର୍ଥଂ ପ୍ରଯତ୍ନୋ ଽଯଂ ଵର୍ତମାନକଥାଂ ଶୃଣୁ
ଏହି କଥାକୁ ଆଉ ଅନେକ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି; ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୁଁ ଏହି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି—ଏବେ ବର୍ତ୍ତମାନ କଥାଟିକି ଶୁଣ।
ତତ୍ ତେ ଦଦୃଶତୁଃ ପ୍ରାପ୍ତେ ମନ୍ଦିରଂ ସୁନ୍ଦରୋଦରମ୍ । କୀର୍ଣଂ ପୁଷ୍ପୋପକାରେଣ ଵସନ୍ତମ୍ ଇଵ ଶୀତଲମ୍
ତାପରେ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପହଞ୍ଚିଲ, ଏକ ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିର ଦେଖିଲ, ଯାହା ଫୁଲ ଓ ଉପଚାରରେ ଶୋଭିତ, ଓ ବସନ୍ତ ଋତୁ ପରି ଶୀତଳ ଥିଲା।
ପ୍ରଭାତାଚାରସାରମ୍ଭରାଜଧାନ୍ଯାଂ ସମଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ମନ୍ଦାରକୁନ୍ଦସ୍ରଗ୍ଦାମଵୃନ୍ଦାମ୍ବରଵଲଚ୍ଛଵମ୍
ସକାଳର ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ରାଜଧାନୀର ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଏକ ସମ୍ମାନିତ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲା। ମନ୍ଦାର ଓ କୁନ୍ଦ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲା, ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥିଲା, ଏବଂ ଏହାର ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଲାଗୁଥିଲା।
ଶଵଶଯ୍ଯାଶିରସ୍ସ୍ଥାଗ୍ର୍ଯପୂର୍ଣକୁମ୍ଭାଦିମଙ୍ଗଲମ୍ । ଅନିଵୃତ୍ତଗୃହଦ୍ଵାରଗଵାକ୍ଷକଠିନାର୍ଗଲମ୍
ମୃତଦେହ ଶୋଇଥିବା ଶୟ୍ୟାର ମୁଣ୍ଡ ଦିଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳଘଟ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଘରର ଦ୍ୱାର, ଜାନେଲା ଏବଂ ମଜବୁତ ତାଳା ଏଉଁଠି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା।
ପ୍ରଶାମ୍ଯଦ୍ଦୀପିକାଲୋକଶ୍ଯାମଲାମଲଭିତ୍ତିକମ୍ । ଗୃହୈକଦେଶସଂସୁପ୍ତମୁଖଶ୍ଵାସସସୀତ୍କୃତମ୍
ଘରର ଦେଉଳି ଅନ୍ଧାର ଓ ନିର୍ମଳ ଥିଲା, ମନ୍ଦ ଆଲୋକରେ ଦୀପର ଆଲୋକ ଧୀରେ ଧୀରେ ମିଳିଯାଉଥିଲା। ଘରର ଏକ କୋଣାରେ ଶୁଏଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ମୃଦୁ ଶ୍ୱାସର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ସମ୍ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରଶକଲୋଦରକାନ୍ତିକାନ୍ତସୌନ୍ଦର୍ଯନିର୍ଜିତପୁରନ୍ଦରମନ୍ଦିରର୍ଦ୍ଧି । ଵୈରିଞ୍ଚପଦ୍ମମୁକୁଲାନ୍ତରଚାରୁଶୋଭା ନିଶ୍ଶବ୍ଦମ୍ ଅବ୍ଦମ୍ ଇଵ ନିର୍ମଲମ୍ ଇନ୍ଦୁକାନ୍ତମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ ଜାନେଲା ଦ୍ୱାରା ଘରକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା, ଏହାର ଶୋଭା ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଲକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦ୍ମ କୁଢ଼ିର ଭିତର ରୂପ ଯେପରି ମନୋହର, ସେପରି ଏହାର ନିର୍ମଳ ଓ ଶାନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକ ଶୋଭା ଥିଲା।
ତତୋ ଦଦୃଶତୁସ୍ ତତ୍ର ଶଵଶଯ୍ଯୈକପାର୍ଶ୍ଵଗାମ୍ । ଲୀଲାଂ ଵିଦୂରଥସ୍ଯାଗ୍ରେ ମୃତାଂ ତାଂ ପ୍ରଥମାଗତାମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଶବବେଡ଼ର ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଲିଳା ଶୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ବିଦୂରଥଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି—ସେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ପ୍ରଥମେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ପ୍ରାଗ୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାକ୍ସମାଚାରାଂ ପ୍ରାଗ୍ଦେହାଂ ପ୍ରାକ୍ସ୍ଵଵାସନାମ୍ । ପ୍ରାକ୍ତନାକାରସଦୃଶସର୍ଵରୂପାଙ୍ଗସୁନ୍ଦରୀମ୍
ସେ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେହିପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ—ପୂର୍ବର ଆଚରଣ, ପୂର୍ବ ଦେହ, ପୂର୍ବ ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଗରୁ ଯେପରି ରୂପ ଓ ଅଙ୍ଗସৌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା, ସେହିପରି ସମସ୍ତେ ଅଛି।
ପ୍ରାକ୍ସ୍ମୃତ୍ଯଵଯଵସ୍ପନ୍ଦାଂ ପ୍ରାଗମ୍ବରପରାଵୃତାମ୍ । ପ୍ରାଗ୍ଭୂଷଣଭରଚ୍ଛନ୍ନାଂ କେଵଲଂ ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତାମ୍
ସେ ଆଗରୁ ଯେପରି ନିଜକୁ ମନେପକାଇଥିଲେ, ସେହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ନିଷ୍ପ୍ରଭାବିତ, ପୂର୍ବର ପୋଶାକ ଓ ଗହନାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ସେଠି ସାଧାରଣ ଭାବେ ବସିଥିଲେ।
ଗୃହୀତଚାମରାଂ ଚାରୁ ଵୀଜଯନ୍ତୀଂ ମହୀପତିମ୍ । ମୌନସ୍ଥାଂ ଵାମହସ୍ତସ୍ଥଵଦନେନ୍ଦୁତଯାନତାମ୍
ସେ ହାତରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚାମର ଧରି, ରାଜାଙ୍କୁ ପଖା ଝାଲୁଥିଲେ; ନିରବ ଅବସ୍ଥାରେ, ବାମହସ୍ତ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ରଖି, ମୁହଁ ନମାଇଥିଲେ, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ଭୂଷଣାଂଶୁଲତାପୁଷ୍ପୈଃ ଫୁଲ୍ଲାମ୍ ଇଵ ଵନସ୍ଥଲୀମ୍ । କୁର୍ଵାଣାଂ ଵୀକ୍ଷଣୈର୍ ଦିକ୍ଷୁ ମାଲତ୍ଯୁତ୍ପଲଵର୍ଷଣମ୍
ଗହଣା, ଲତା ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ସେ ଜଣେ ଜଣେ ଫୁଲିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦିଗଦିଗନ୍ତରେ ମଲ୍ଲିକା ଓ ପଦ୍ମର ପତ୍ର ପଡ଼ୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ସୃଜନ୍ତୀମ୍ ଆତ୍ମଲାଵଣ୍ଯାଦ୍ ବିନ୍ଦୂନ୍ ଇନ୍ଦୂନ୍ ଇଵୋଦିତାନ୍ । ନରାଧିପାତ୍ମନୋ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଲକ୍ଷ୍ମୀମ୍ ଇଵ ସମାଗତାମ୍
ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରୁ ଉଠୁଥିବା ଅନେକ ଚନ୍ଦ୍ରକଣା ପରି ତାଳ ଚମକୁଥିଲା; ସେ ମନେ ହେଉଥିଲେ ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନାୟକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି।