ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଏଵ ମେ ଵୈଷା ଜଙ୍ଗମେ ଽଧିଷ୍ଠିତା ସ୍ଥିତିଃ । ଚେତନା ଅପି ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ ତେନ ତେ ପାଦପାଦଯଃ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଚଳନଶୀଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଚେତନା ନିଶ୍ଚଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହିକାରଣରୁ ଗଛପାତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେମିତି ଅଛନ୍ତି, ସେମିତି ଅଛନ୍ତି।
ଚିଦାକାଶୋ ଽଯମ୍ ଏଵାଂଶଂ କୁରୁତେ ଚେତନୋଦିତମ୍ । ସ ଏଵ ସଂଵିଦ୍ ଭଵତି ଶେଷଂ ତଦ୍ ଅପି ନୈଵ ତତ୍
ଏହି ଚେତନାର ଆକାଶ ଏକ ଅଂଶକୁ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଜାଗୃତ କରେ; ଏହି ଅଂଶଟି ନିଜେ ସଂବିଦ ହୁଏ, ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ତାହା ନୁହେଁ।
ନରୋ ଯଦି ଖୁରପ୍ରାନ୍ତଂ ଚେତତ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷିପଟଂ ନ ତୁ । ତତ୍ ତସ୍ଯ ନାକ୍ଷିଣିର୍ଜୀଵଂ ନାଜୀଵତ୍ଯ୍ ଏଵ ସର୍ଵତଃ
ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ତାଙ୍କର ଖୁରାର ଟିପ୍ କିମ୍ବା ଚକୁର ପତିର ଧାରକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ତେବେ ଚକୁକୁ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚକୁର ଜୀବନ ଅନୁପସ୍ଥିତ ରହିଥାଏ, ଏବଂ କୌଣସି ଭାବରେ ଚକୁ ଜୀବନ୍ତ ନୁହେଁ।
ତଥା ଖଂ ଖତଯା ଭୂମିର୍ ଭୂମିତ୍ଵେନାପ୍ତଯା ଜଲମ୍ । ଯଦ୍ ଯଥା ଚେତତି ସ୍ଵୈରଂ ତଦ୍ ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ତଥାଵପୁଃ
ଏହିପରି, ଆକାଶକୁ ଆକାଶ ଭାବରେ, ଭୂମିକୁ ଭୂମି ଭାବରେ, ଜଳକୁ ଜଳ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ; ଯେଉଁ ଭାବରେ ଯାହାକୁ ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ସେହି ଭାବରେ ଏହାକୁ ଜଣାଯାଏ।
ଇତି ସର୍ଵଶରୀରେଣ ଜଙ୍ଗମତ୍ଵେନ ଜଙ୍ଗମମ୍ । ସ୍ଥାଵରଂ ସ୍ଥାଵରତ୍ଵେନ ସର୍ଵାତ୍ମା ଭାଵଯନ୍ ସ୍ଥିତଃ
ଏପରି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେହକୁ ଚଳନଶୀଳ ଭାବରେ ଭାବନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅଚଳକୁ ଅଚଳ ଭାବରେ ଭାବନା କରନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଥାନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ ଯଜ୍ ଜଙ୍ଗମଂ ନାମ ତତ୍ ସଚୋପନରୂପଧୃତ୍ । ତେନ ବୁଦ୍ଧଂ ତତସ୍ ତଦ୍ଵତ୍ ତଦ୍ ଏଵାଦ୍ଯାପି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଏହିପରି, ଯାହାକୁ 'ଚଳନଶୀଳ' ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ସେହି ଭାବରେ ଏହା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଥାଏ; ଏହିପରି ଜଣାଯାଇଥିଲେ, ଏହା ଏଯାଁ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଛି।
ଯଜ୍ ଜଡାଭିଧମ୍ ଆବୁଦ୍ଧଂ ସ୍ଥାଵରଂ ତେନ ଵୈ ପୁନଃ । ଜଡମ୍ ଅଦ୍ଯାପି ସଂଵିଦ୍ଧି ଶିଲାତରୁତୃଣାଦି ତତ୍
ଯେଉଁଠି 'ଅଜଡ' ଭାବରେ ଅଜଣା ଓ ଅଚଳ ବସ୍ତୁ ଅଛି, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଜଡ ଭାବରେ ଜଣିବା; ଯେପରିକି ପଥର, ଗଛ, ଘାସ ଓ ଏହାର ସମସ୍ତ।
ନ ତୁ ଜାଡ୍ଯଂ ପୃଥକ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ତି ନାପି ଚ ଚେତନମ୍ । ନାସ୍ତି ଭେଦୋ ଽତ୍ର ସର୍ଗାଦୌ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯକେନ ତୁ
କିନ୍ତୁ ଜଡତା ଓ ଚେତନାର ଅଲଗା ଅସ୍ତିତ୍ୱ କିଛି ନାହିଁ; ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏକାଟି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଵୃକ୍ଷାଣାମ୍ ଉପଲାନାଂ ଯା ନାମାନ୍ତସ୍ସ୍ଥାସ୍ ସ୍ଵସଂଵିଦଃ । ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦୀନୀହିତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତାନି ତେଷାମ୍ ଇହ ସ୍ଥିତିଃ
ଗଛ ଓ ପଥରରେ ଯେଉଁ ନାମ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଜ୍ଞାନ; ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଏହାର ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ।
ଵିଦୋ ଽନ୍ତସ୍ ସ୍ଥାଵରାଦେର୍ ଯାସ୍ ତସ୍ଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦଯୋ ହି ତେ । ଅନ୍ଯାଭିଧାନାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯାର୍ଥାସ୍ ସଙ୍କେତୈର୍ ଅପରୈସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ଅଚଳ ଓ ଏହାର ସମସ୍ତର ଅନ୍ତରେ ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ଅନ୍ୟ ନାମ ଭାବରେ, ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥରେ, ଭିନ୍ନ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ।
କ୍ରିମିକୀଟପତଙ୍ଗାନାଂ ଯେଷାମ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସ୍ଵସଂଵିଦଃ । ତାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତେଷାଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦୀନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯାଭିଖ୍ଯାର୍ଥକାନି ତୁ
କୀଟ, ପୋକା, ଓ ଉଡୁଥିବା ପୋକମାନଙ୍କର ଭିତରେ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ସେହି ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ। ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ କେବଳ ଭିନ୍ନ ନାମ ଦେବା ପାଇଁ ଅଛି।
ଯଥୋତ୍ତରାବ୍ଧିଜନତା ଦକ୍ଷିଣାବ୍ଧିଜନସ୍ଥିତିମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଜାନାତି ନିଜସଂଵେଦନାଦ୍ ଋତେ
ଯେପରି ତୃଣ୍ଣପୂର୍ବ ସାଗର ପାଖରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ସାଗର ପାଖରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଛଡ଼ା କିଛି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ,
ସ୍ଵସଂଜ୍ଞାନୁଭଵେ ଲୀନାସ୍ ତଥା ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମାଃ । ପରସ୍ପରଜଡାସ୍ ସର୍ଵେ ସ୍ଵସଙ୍କେତପରାଯଣାଃ
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ଲୀନ ଅଛନ୍ତି, ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଯଥା ଶିଲାନ୍ତସ୍ସଂସ୍ଥାନାଂ ବହିସ୍ସ୍ଥାନାଂ ଚ ଵେଦନମ୍ । ଅସଜ୍ ଜଡଂ ଚ ଭେକାନାଂ ମିଥୋଽନ୍ତସ୍ ତସ୍ଥୁଷାଂ ତଥା
ଯେପରି ଥିବା ପଥର ତାହାର ଭିତରେ ଅଛିଥିବା ଜିନିଷ ବାହାର ଜିନିଷକୁ ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ, ଏବଂ ବେଙ୍ଗମାନେ ଅଜଡ ଥିବାରୁ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ।
ତତ୍ର ସର୍ଵଗତଂ ଚିତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନା ଯତ୍ ପ୍ରଚେତିତମ୍ । ସର୍ଗାଦୌ ଚୋପନଂ ଵାଯୁସ୍ ସ ଇହାଦ୍ଯାପି ସଂସ୍ଥିତଃ
ଏଠାରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ମନ ଯାହାକୁ ଜଣାଯାଇଛି, ସେହି ଚେତନାର ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି; ଯେପରିକି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ପବନ ଥିଲା, ସେହିପରି ଏଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ଵିଦିତଂ ଯତ୍ ତୁ ସୌଶିର୍ଯଂ ତନ୍ ନଭସ୍ ତତ୍ର ମାରୁତଃ । ସ୍ପନ୍ଦାତ୍ମେତ୍ଯାଦି ସ ମହାନ୍ ପଦାର୍ଥେଷ୍ଵ୍ ଇତି ଚୋପନମ୍
ଯେଉଁଠି ଶୂନ୍ୟତା ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଆକାଶ ଅଛି, ଏବଂ ତାହାର ଭିତରେ ପବନ ଅଛି; ଅନ୍ଦୋଳନ ଓ ଏହାର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପବନ ଦ୍ରବ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ତୁ ପରମାର୍ଥେନ ସ୍ଥାଵରେ ଜଙ୍ଗମେ ସ୍ଥିତମ୍ । ଚୋପନାନ୍ଯ୍ ଅନିଲୈର୍ ଏଵ ଭଵନ୍ତି ନ ଭଵନ୍ତି ଚ
ମନ ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଥରେ ଅଚଳ ଓ ଚଳିତ ଦୁଇଁ ପ୍ରକାର ଜୀବରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ; ଏହାର ପ୍ରକାଶ ଏବଂ ଅପ୍ରକାଶ କେବଳ ପବନ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ଏଵଂ ଭ୍ରାନ୍ତିମଯଂ ଵିଶ୍ଵଂ ପଦାର୍ଥାସ୍ ସଂଵିଦଂଶଵଃ । ସର୍ଗାଦିଷୁ ଯଥୈଵାସଂସ୍ ତଥୈଵାଦ୍ଯାପି ସଂସ୍ଥିତାଃ
ଏଭଳି, ଭ୍ରମରେ ଭରିଥିବା ଏହି ବିଶ୍ୱ ଚେତନାର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ; ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯେପରି ଥିଲା, ଏଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ଯଥା ଵିଶ୍ଵପଦାର୍ଥାନାଂ ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ ଵିଜୃମ୍ଭଣମ୍ । ଅସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ସତ୍ଯାଭଂ ତଦ୍ ଏତତ୍ କଥିତଂ ତଵ
ଯେପରି ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ସ୍ୱଭାବ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ଏହା ସତ୍ୟ ଭଲି ଦେଖାଯାଏ ମାତ୍ର, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଏହା ଅସତ୍ୟ। ଏହି ଅର୍ଥ ତୁମକୁ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ଅଯମ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତପ୍ରାଯଃ ପଶ୍ଯ ରାଜା ଵିଦୂରଥଃ । ମାଲାଶଵସ୍ଯ ପଦ୍ମସ୍ଯ ପତ୍ଯୁସ୍ ତେ ଯାତି ହୃଦ୍ଗୁହାମ୍
ଦେଖ, ରାଜା ବିଦୂରଥ ପ୍ରାୟ ଅନ୍ତ ହେବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ମାଳା ପରି ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ନାଥ, ସେ ଏବେ ତୁମ ହୃଦୟର ଗୁପ୍ତ କୋଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।
କେନ ମାର୍ଗେଣ ଦେଵେଶି ଯାନ୍ତ୍ଯୌ ଵୈ ଶଵମଣ୍ଡପମ୍ । ଏନମ୍ ଏଵାଶୁ ପଶନ୍ତ୍ଯାଵ୍ ଆଵାଂ ଗଚ୍ଛାଵ ଉତ୍ତମେ
ଦେବୀ, କେଉଁ ପଥରେ ଏହି ଦୁଇଜଣ ଶବ ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଉଛନ୍ତି? ଆମେ ଏହି ଜଣକୁ ଶୀଘ୍ର ଦେଖିବା ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଥକୁ ଯିବା।
ମନୁଷ୍ଯଵାସନାନ୍ତସ୍ସ୍ଥଂ ମାର୍ଗମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଗଚ୍ଛତି । ଏଷୋ ଽହମ୍ ଅପରଂ ଲୋକଂ ଦୂରଂ ଯାମୀତି ଚିନ୍ମଯମ୍
ମାନବ ଆଶା-ଇଚ୍ଛାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ପଥକୁ ଧରି ସେ ଚାଲିଯାଉଛି; ମୁଁ ଦୂର ଅନ୍ୟ ଜଗତକୁ ଯାଉଛି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରୁଛି, ତାଙ୍କର ମନ ଚେତନାରେ ଗଠିତ।
ମାର୍ଗେଣାଵାସନେନୈଵ ଯା ଵସ୍ ତେନୈଵ ସମ୍ମତମ୍ । ପରସ୍ପରେଚ୍ଛା ସଂଵିତ୍ତିର୍ ନ ହି ସୌହାର୍ଦବନ୍ଧିନୀ
ଯେଉଁ ପଥରେ ଯେଉଁଠି ଯାଉଛି, ସେ ତାଙ୍କର ଆଦତ ଓ ଆଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି; ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଚାହିଦା ଓ ଜଣାଶୁଣା କେବେ ମିଳିତ ହୃଦୟର ବନ୍ଧନ ନୁହେଁ।
ଇତି ଵିହିତକଥାଶମକ୍ରମାଯାଂ ପରମଦୃଶି ପ୍ରସୃତେ ପ୍ରବୋଧଭାନୌ । ନୃପତିଵରସୁତାମନସ୍ଯ୍ ଉଦାରେ ଵିଗଲିତଵିଜ୍ ଜରଢୋ ଵିଦୂରଥୋ ଽଭୂତ୍
ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣିବା ସହିତ, ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୃଷ୍ଟି ଫାଲିଗଲା; ଉଦାତ୍ତ ମନ ଥିବା ବିଦୂରଥ, ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ରାଜକୁମାରୀ ପାଖରେ ଜଣେ ଜୀବନହୀନ ପରି ହେଇଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ରାଜା ପରିଵୃତ୍ତାକ୍ଷିତାରକଃ । ବଭୂଵୈକତନୁପ୍ରାଣସ୍ ସଦ୍ଯଶ୍ ଶୁଷ୍କସିତାଧରଃ
ଏହି ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଉପରକୁ ଘୁଞ୍ଚିଗଲା; ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଏକାଠି ମିଶିଗଲା ପରି ଲାଗିଲା, ଏକାସାଥି ତାଙ୍କର ଠୋଡ଼ ଶୁଖି ଓ ଧଳା ହେଇଗଲା।
ଜୀର୍ଣପର୍ଣସଵର୍ଣାଭଃ କ୍ଷୀଣପାଣ୍ଡୁମୁଖଚ୍ଛଵିଃ । ଭୃଙ୍ଗକୂଜିତସଚ୍ଛାଯାଶ୍ଵାସକୂଟାଵିକୂଣିତଃ
ତାଙ୍କର ଚେହେରା ଶୁଖି ଗଛପତ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ମୁହଁ ଫିକା ଓ ଅତି କ୍ଷୀଣ; ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ମଧୁମକୁ ଗୁଞ୍ଜନ ପରି ଅସମ ଭାବରେ ଛାତିରୁ ବାହାରୁଥିଲା।
ମହାମରଣମୂର୍ଛାନ୍ଧକୂପେ ନିପତିତାଶଯଃ । ଅନ୍ତର୍ନିଲୀନନିଶ୍ଶେଷନେତ୍ରାଦୀନ୍ଦ୍ରିଯଵୃତ୍ତିମାନ୍
ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ମହାମୃତ୍ୟୁର ଗଭୀର ଅଚେତନତାର ଗହ୍ବରରେ ପଡିଗଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଭିତରକୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର ହୋଇ ଶେଷ ହୋଇଗଲା।
ଚିତ୍ରନ୍ଯସ୍ତ ଇଵାକାରମାତ୍ରଦୃଶ୍ଯୋ ଵିଚେତନଃ । ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦସର୍ଵାଵଯଵସ୍ ସମୁତ୍କୀର୍ଣ ଇଵୋପଲେ
ସେ ଏକ ଚିତ୍ରରେ ଆକୃତି ମାତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେହ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ, ସଚେତନତା ନଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦେହର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ନିର୍ଜୀବ ଓ ଅଚଳ ଥିଲା, ଏକ ପଥର ଉପରେ ପଡିଥିବା ଦେହ ଭଳି।
ବହୁନାତ୍ର କିମ୍ ଉକ୍ତେନ ତାଲୁଦେଶେନ ତଂ ଜହୌ । ପ୍ରାଣଃ ପିପତିଷୁଂ ଵୃକ୍ଷଂ ସୁପକ୍ଷୀଵାନ୍ତରିକ୍ଷଗଃ
ଏଠାରେ ଅଧିକ କିପରି କହିବି? ତାଳୁ ଅଞ୍ଚଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ବାହାରିଗଲା, ଏକ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଚିଡ଼ିଆ ଗଛ ଛାଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଉଡିଯିବା ଭଳି।
ତଂ ତେ ଦଦୃଶତୁର୍ ବାଲେ ଦିଵ୍ଯଦୃଷ୍ଟୀ ନଭୋଗତମ୍ । ଜୀଵଂ ପ୍ରାଣମଯଂ ସଂଵିଦ୍ଗନ୍ଧଲେଶମ୍ ଇଵାନିଲେ
ଦୁଇ ଜଣ ଜଣେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ପ୍ରାଣ ଓ ସଚେତନତାରେ ଗଠିତ ଜୀବ ଆକାଶକୁ ଉଠିଯାଉଛି, ବାୟୁରେ ଗନ୍ଧର ଏକ ଅନୁଭୂତି ଭଳି।