ଗୃହୀତଜଲସଂଵିଦ୍ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଵାରି ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ । ସ୍ଵପ୍ନେ ତଥା ହି ପୁରୁଷଃ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ଵାରିତାମ୍
ଯେଉଁ ଚେତନା ପାଣିର ଗୁଣ ଧରିଛି, ସେ ପାଣି ଭଳି ଆକାଶରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହୋଇଯାଏ; ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ମନରେ ପାଣିକୁ ଦେଖିଥାଏ।
ସ୍ଵମରୁତ୍ସଂଵିଦା ଭାତି ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଷା ଯଥାସ୍ଥିତା । ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରଚାତୁର୍ଯମ୍ ଅସଦ୍ ଏତତ୍ ସମୂହତେ
ନିଜ ପବନର ଚେତନାରେ ଏହା ଚମକିଉଠି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଚେତନାର ଏହି କୌଶଳ ଅସତ୍ୟକୁ ଭାବି ନେଇଥାଏ।
ଖତ୍ଵଂ ମରୁତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉର୍ଵୀତ୍ଵମ୍ ଅପ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଗ୍ନିତ୍ଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ । ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପଧ୍ଯାନେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଚିତିସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ଆକାଶ, ପବନ, ପୃଥିବୀ, ପାଣି ଓ ଅଗ୍ନିର ଅବସ୍ଥାଗୁଡିକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହି କଥାକୁ ଚେତନା ନିଜର ଭିତରେ ଜାଣିଥାଏ, ଯେପରି ଶପ୍ନ, କଳ୍ପନା ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ମରଣାନନ୍ତରଂ କର୍ମଫଲାନୁଭଵନକ୍ରମମ୍ । ସର୍ଵକର୍ମେହଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଶ୍ରୁତଂ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ଶୃଣୁ
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କର୍ମର ଫଳ ଅନୁଭବ କରିବାର ଅନୁକ୍ରମ ଓ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଲାଭକର, ସେଥିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣ।
ରୂଢାଦିସର୍ଗେ ନିଯତିର୍ ଯୈକଦ୍ଵିତ୍ରିଚତୁର୍ମିତା । ପୁଷ୍ଟ୍ଯାଦିଷ୍ଵ୍ ଆଯୁଷଃ ପୁଂସାଂ ତସ୍ଯାଥ ନିଯତିଂ ଶୃଣୁ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ନିୟତି ଏକ, ଦୁଇ, ତିନି କିମ୍ବା ଚାରି ପ୍ରକାରର ଥାଏ; ଏବେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଓ ପୋଷଣ ଆଦିରେ ନିୟତି କେମିତି ରହିଛି, ତାହା ଶୁଣ।
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯଶୁଦ୍ଧ୍ଯଶୁଦ୍ଧୀ ସ୍ଵକର୍ମଣାମ୍ । ଊନତ୍ଵେ ଚାଧିକତ୍ଵେ ଚ ନୃଣାଂ କାରଣମ୍ ଆଯୁଷଃ
ମାନବମାନଙ୍କର ଆୟୁ କମିବା କିମ୍ବା ବଢିବାର କାରଣ ହେଉଛି ଦେଶ, କାଳ, କ୍ରିୟା, ଦ୍ରବ୍ୟର ଶୁଦ୍ଧି ଅଶୁଦ୍ଧି ଓ ନିଜ କର୍ମ।
ସ୍ଵକର୍ମଧର୍ମେ ହ୍ରସତି ହ୍ରସତ୍ଯ୍ ଆଯୁର୍ ନୃଣାମ୍ ଇହ । ଵୃଦ୍ଧେ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଉପାଯାତି ସମମ୍ ଏଵ ଭଵେତ୍ ସମେ
ଜେତେବେଳେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କମିଯାଏ, ଏଠାରେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ କମିଯାଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହା ବଢିଯାଏ, ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢିଯାଏ; ଏହା ସମାନ ରହିଲେ, ଆୟୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସମାନ ରହେ।
ବାଲମୃତ୍ଯୁପ୍ରଦୈର୍ ବାଲୋ ଯୁଵା ଯୌଵନମୃତ୍ଯୁଦୈଃ । ଵୃଦ୍ଧମୃତ୍ଯୁପ୍ରଦୈର୍ ଵୃଦ୍ଧଃ କର୍ମଭିର୍ ମୃତିମ୍ ଋଚ୍ଛତି
ଏକ ଶିଶୁ ଶିଶୁବୟସରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥିବା କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ; ଯୁବକ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥିବା କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ; ବୃଦ୍ଧ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥିବା କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ।
ଯୋ ଯଥା ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଆରବ୍ଧଂ ସ୍ଵଧର୍ମମ୍ ଅନୁତିଷ୍ଠତି । ଭାଜନଂ ଭଵତି ଶ୍ରୀମାନ୍ ସ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଆଯୁଷଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରେ, ସେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ।
ଏଵଂ କର୍ମାନୁସାରେଣ ଜନ୍ତୁର୍ ଅନ୍ତ୍ଯାଂ ଦଶାମ୍ ଇତଃ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତଵଚୋ ଦୃଙ୍ମର୍ମଚ୍ଛେଦିଵେଦନଃ
ଏଭଳି କର୍ମ ଅନୁସାରେ ପ୍ରାଣୀ ଏଠାରୁ ଶେଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ—ବାକ୍ ନିର୍ବଳ ହୁଏ, ଦୃଷ୍ଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ହାରାଏ, ଓ ଶରୀରର ମୂଳ ସ୍ଥାନରେ ବେଦନା ଅନୁଭବ କରେ।
ମରଣଂ ମେ ସମାସେନ କଥଯେନ୍ଦୁସମାନନେ । କିଂ ସୁଖଂ ମରଣଂ କିଂ ଵା ଦୁଃଖଂ ମୃତ୍ଵା ଚ କିଂ ଭଵେତ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ମୋତେ ସଂକ୍ଷେପରେ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ କହ। କେଉଁ ଦିନ ମୃତ୍ୟୁ ମଧୁର ହୁଏ, କେଉଁ ଦିନ ଦୁଃଖଦାୟକ ହୁଏ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କଣ ଘଟେ?
ତ୍ରିଵିଧାଃ ପୁରୁଷାସ୍ ସନ୍ତି ଦେହସ୍ଯାନ୍ତେ ମୁମୂର୍ଷଵଃ । ମୂର୍ଖୋ ଽଥ ଧାରଣାଭ୍ଯାସୀ ଯୁକ୍ତିମାନ୍ ପୁରୁଷସ୍ ତଥା
ଦେହ ଶେଷରେ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଁଥିବା ତିନି ପ୍ରକାରର ଲୋକ ଅଛନ୍ତି: ଜଣେ ଅଜ୍ଞ, ଜଣେ ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସୀ, ଏବଂ ଜଣେ ବିବେକଶୀଳ।
ଅଭ୍ଯସ୍ଯ ଧାରଣାଶ୍ ଚେଷ୍ଟା ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଥାସୁଖମ୍ । ପ୍ରଯାତି ଧାରଣାଭ୍ଯାସୀ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତସ୍ ତଥୈଵ ଚ
ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସ କରିଥିବା ଲୋକ ଏବଂ ବିବେକଶୀଳ ଲୋକ ଦେହ ଛାଡି ଆନନ୍ଦରେ ଯାନ୍ତି।
ଧାରଣା ଯସ୍ଯ ନାଭ୍ଯାସଂ ପ୍ରାପ୍ତା ନୈଵ ସ ମୁକ୍ତିଭାକ୍ । ମୂର୍ଖସ୍ ସ୍ଵମୃତିକାଲେ ଽସୌ ଦୁଃଖମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଅଵଶାଶଯଃ
ଯେଉଁଠି ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇନାହିଁ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଉନାହିଁ; ଅଜ୍ଞ ଲୋକ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି, ନିରାଶ ଏବଂ ଅସହାୟ ହୋଇ।
ଵାସନାଵେଶଵୈଵଶ୍ଯଂ ଭାଵଯନ୍ ଵିଷଯାଶଯଃ । ଦୀନତାଂ ପରମାମ୍ ଏତି ପରିଲୂନମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ଯେତେବେଳେ ମନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତି ଜମାଇ ରହେ, ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଆଦତର ପ୍ରଭାବରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏକ ଶୁଷ୍କ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଯାଏ ।
ଅଶାସ୍ତ୍ରସଂସ୍କୃତମତିର୍ ଅସଜ୍ଜନପରାଯଣଃ । ମୃତାଵ୍ ଅନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଦାହମ୍ ଅଗ୍ନାଵ୍ ଇଵ ଚ୍ଯୁତଃ
ଯେଉଁ ମନ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ସଂଗରେ ଲାଗି ରହେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଭିତରେ ଦହିବା ଅନୁଭବ କରେ, ଏକ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଥିବା ପରି ।
ଯଦା ଘର୍ଘରକଣ୍ଠତ୍ଵଂ ଵୈରୂପ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟିଵର୍ଣଜମ୍ । ଗଚ୍ଛତ୍ଯ୍ ଏଷ ଵିନାଶାତ୍ମା ତଦା ଭଵତି ଦୀନଧୀଃ
ଯେତେବେଳେ କଣ୍ଠ ଘର୍ଘରା ହୁଏ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ଦୃଷ୍ଟି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇ ଦେହର ଆକୃତି ବିକୃତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ନାଶକ ପରିସ୍ଥିତି ମନକୁ ଦୁଃଖିତ କରିଦିଏ ।
ପରମଶ୍ଯାମଲାଲୋକୋ ଦିଵାଭ୍ଯୁଦିତରାତ୍ରିକଃ । ଭ୍ରମଦ୍ଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲାଭୋଗୋ ଘନମେଚକିତାମ୍ବରଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଦିନରେ ରାତି ଆସିଥିବା ପରି ପ୍ରମାଦ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଏ; ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିଗରେ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ, ଘନ ମେଘର ଭଳି ଅନ୍ଧାର ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହେ ।
ମର୍ମଵ୍ଯଥାଵିଧୁରିତଃ ପ୍ରଭ୍ରମଦ୍ଵୃକ୍ଷମଣ୍ଡଲଃ । ଆକାଶୀଭୂତଵସୁଧୋ ଵସୁଧୀଭୂତଖାନ୍ତରଃ
ମୂଳବିନ୍ଦୁରେ ବିଥାରେ ପୀଡିତ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭମ୍ରଣ କରୁଛି; ପୃଥିବୀ ଆକାଶ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି, ଆକାଶ ପୃଥିବୀ ଭଳି ଲାଗୁଛି।
ପରିଵୃତ୍ତକକୁପ୍ଚକ୍ର ଉହ୍ଯମାନ ଇଵାର୍ଣଵେ । ନୀଯମାନ ଇଵାକାଶେ ଘନନିଦ୍ରୋନ୍ମୁଖାଶଯଃ
ଏକ କୂଆର ଚକ୍ର ଭଳି ଘୁରୁଛି, ସମୁଦ୍ରରେ ତଳାଯାଉଥିବା ପରି ଅନୁଭବ, ଆକାଶକୁ ଟାଣିଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଛି; ତାଙ୍କର ମନ ଘନ ମେଘର ନିଦ୍ରାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ଅନ୍ଧକୂପମ୍ ଇଵାପନ୍ନଶ୍ ଶିଲାନ୍ତର୍ ଇଵ ଯୋଜିତଃ । ସ୍ଵଯଂ ଜଡୀଭଵଜ୍ଜିହ୍ଵୋ ଵିକର୍ତିତ ଇଵାଶଯେ
ଅନ୍ଧା ତଳକୁ ପଡିଯାଇଛି ଭଳି, ପଥର ମଧ୍ୟରେ ଫସିଯାଇଛି ଭଳି; ଜିଭ ନିଜେ ଜଡ ହୋଇଯାଇଛି, ମନ ଭାଗିଯାଇଛି ଭଳି ଅନୁଭବ।
ପତତୀଵ ନଭୋମାର୍ଗାଦ୍ ଘୁଣାଵର୍ତ ଇଵାର୍ପିତଃ । ରଥଦ୍ରୁତ ଇଵାରୂଢୋ ହିମଵଦ୍ଗଲନୋନ୍ମୁଖଃ
ଆକାଶର ପଥରୁ ପଡିଯାଉଛି ଭଳି ଲାଗୁଛି, ଘୁଣିରେ ଫସିଯାଇଛି ଭଳି; ଦ୍ରୁତ ରଥରେ ଚଡିଛି ଭଳି, ହିମାଳୟର ମୁହଁକୁ ଯାଉଛି।
ଜ୍ଯୋତ୍କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଇଵ ସଂସାରଂ ଵହ୍ନିମଧ୍ଯଂ ସ୍ପୃଶନ୍ନ୍ ଇଵ । ଭ୍ରମିତଃ କ୍ଷେପଣେଣେଵ ଵାତଯନ୍ତ୍ର ଇଵ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ଏହି ସଂସାରକୁ ଏକ ଆଲୋକମୟ ଜଗତ ଭଳି ଘୁମାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ଜଣେ ଅଗ୍ନିର ମଧ୍ୟକୁ ଛୁଇଁବା ପରି ଅନୁଭବ କରିବା, ଏକ ଶକ୍ତିରେ ଘୁମାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ବାୟୁରେ ଚାଲିଥିବା ଯନ୍ତ୍ର ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉଡ଼ିବା ପରି ଅଛନ୍ତି।
ଭ୍ରମିତୋ ଵା ଭ୍ରମ ଇଵ କୃଷ୍ଟୋ ରଶନଯେଵ ଵା । ଭ୍ରମନ୍ନ୍ ଇଵ ଜଲାଵର୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରଯନ୍ତ୍ର ଇଵାର୍ପିତଃ
ସେ ଏକ ମାୟା ପରି ଭ୍ରମିତ ହେଉଛନ୍ତି, ରସିରେ ଟାଣିବା ପରି ଟାଣିଯାଉଛନ୍ତି, ଜଳର ଘୂର୍ଣ୍ଣିରେ ଘୁମାଇବା ପରି ଘୁମାଉଛନ୍ତି, ଶସ୍ତ୍ର ଯନ୍ତ୍ରରେ ରଖିବା ପରି ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି।
ପ୍ରୋହ୍ଯମାନସ୍ ତୃଣମ୍ ଇଵ ମହତ୍ଯ୍ ଅର୍ଣଵମାରୁତେ । ଦୂରୋଢୋ ଵାରିପୂରେଣ ନିପତନ୍ନ୍ ଇଵ ଵାଡଵେ
ସେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରର ବାୟୁରେ ତୃଣ ପରି ଉଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ଜଳର ବଡ଼ ପ୍ରବାହରେ ଦୂରକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, ଭୂମି ତଳର ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି ପରି ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି।
ଅନନ୍ତଗଗନେ ଶ୍ଵଭ୍ରେ ଚକ୍ରାଵର୍ତେ ପତନ୍ନ୍ ଇଵ । ଅଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀଵିପର୍ଯାସଦଶାମ୍ ଅନୁଭଵନ୍ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ଅନନ୍ତ ଆକାଶରେ, ଗଭୀର ଖାଦିରେ, ଚକ୍ରର ଘୂର୍ଣ୍ଣିରେ ପଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି ପରି ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି; ପାହାଡ଼ ଓ ଭୂମିର ବିପରୀତ ଅବସ୍ଥା ଅନୁଭବ କରି ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ପତନ୍ନ୍ ଇଵାନଵରତଂ ପ୍ରୋତ୍ପତନ୍ନ୍ ଇଵ ଵାଭିତଃ । ଘୂତ୍କାରାକର୍ଣନୋଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତଃ ପୂର୍ଣସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯଵ୍ରଜଃ
ସେ ଅନ୍ତହୀନ ଭାବରେ ପଡ଼ୁଥିବା ପରି, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପରି ଲାଗେ; ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଏ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ପ୍ରବଳ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥାଏ।
କ୍ରମାଚ୍ ଛ୍ଯାମଲତାଂ ଯାନ୍ତି ତସ୍ଯ ସର୍ଵାର୍ଥସଂଵିଦଃ । ଯଥାସ୍ତଙ୍ଗଚ୍ଛନ୍ତି ରଵୌ ମନ୍ଦାଲୋକତଯା ଦିଶଃ
ଅନ୍ୟ-ଅନ୍ୟ ଭାବରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅର୍ଥବୋଧ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଅନ୍ଧାର ହେଉଛି; ଯେପରି ରବି ଅସ୍ତମିତ ହେଲେ ଦିଗଗୁଡ଼ିକର ଆଲୋକ କମିଯାଏ।
ପୂର୍ଵାପରଂ ନ ଜାନାତି ସ୍ମୃତିସ୍ ତାନଵମ୍ ଆଗତା । ଯଥା ପାଶ୍ଚାତ୍ଯସନ୍ଧ୍ଯାନ୍ତେ ନଷ୍ଟା ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଦିଗଷ୍ଟକେ
ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ପରେ କିଛି ଜାଣିପାରେନି; ଯେପରି ପଶ୍ଚିମ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମାପ୍ତ ହେଲେ ଦିଗଗୁଡ଼ିକର ଦୃଷ୍ଟି ହରାଇଯାଏ।
ମନଃକଲ୍ପନସାମର୍ଥ୍ଯଂ ଜହାତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଵିମୋହିତଃ । ଅଵିଵେକେନ ତେନାସୌ ମହାମୋହେ ନିମଜ୍ଜତି
ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ ମନର କଳ୍ପନା କ୍ଷମତା ହରାଇଯାଏ; ଅନ୍ତର୍ଗତ ବିବେକ ନଥିବାରୁ, ସେ ଭୟଙ୍କର ମୋହରେ ଡୁବିଯାଏ।