ଯଦ୍ ଯଥା ସ୍ଫୁରିତଂ ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ତତ୍ ତଥାନ୍ଯତ୍ମ ଚିଦ୍ ଭଵେତ୍ । ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାନିଯମିତସ୍ ତତସ୍ ସ୍ଯାନ୍ ନେହ କିଞ୍ଚନ
ଚେତନା ଯେଉଁ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ସେଉଁ ଭାବରେ ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଏହା ସ୍ୱୟଂ ଅନିୟମିତ ଥିବାରୁ, ଏଠାରେ କିଛି ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ଚ ନାମ ନକିଞ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ଯୁଜ୍ଯତେ ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପିଣଃ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମସ୍ତସଂସ୍ଥାନଂ ହି ସଂତିଷ୍ଠତୁ ଵୈ କଥମ୍
ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବକୁ 'କିଛି ନୁହେଁ' ବୋଲି କହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଛାଡି ଦେଲେ, ଏହା କିପରି ଅଟୁଟ ରହିପାରିବ?
ସର୍ଗାଦୌ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାନ୍ତଶ୍ ଚିଦ୍ ଯଥା କଚିତାତ୍ମନି । ହିମାଗ୍ନ୍ଯାଦିତଯାଦ୍ଯାପି ସା ତଥାସ୍ତେ ସ୍ଵସତ୍ତଯା
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ଚେତନା ନିଜ ଭିତରେ ନିଜେ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତି ନେଇଥିଲା; ଏବେ ମଧ୍ୟ ଏହା ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶୀତ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟ ଆକୃତିରେ ଅଛି।
ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ଵସତ୍ତାସନ୍ତ୍ଯାଗସ୍ ସତଃ କର୍ତୁଂ ନ ଯୁଜ୍ଯତେ । ଯଦା ଚିଦାଦେସ୍ ତେନେଯଂ ନିଯତିର୍ ନ ଵିନଶ୍ଯତି
ଏହିପରି, ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଛାଡିବା କିଏ ପାଇଁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚେତନା ଓ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ଅଛି, ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅବିନାଶୀ ରହିଥାଏ।
ଯଦ୍ ଯଥା କଚିତଂ ଯତ୍ର ଵ୍ଯୋମରୂପ୍ଯ୍ ଅପି ପାର୍ଥିଵମ୍ । ସର୍ଗାଦୌ ତସ୍ଯ ଚଲିତୁମ୍ ଅଦ୍ଯ ଯାଵନ୍ ନ ଯୁଜ୍ଯତେ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁପରି ଗଠିତ ହୋଇଛି, ଚାହେଁ ଆକାଶ ସଦୃଶ ହେଉ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀ ସଦୃଶ, ସେଠାରୁ ଏହା ଅଲଗା ହେବା କିମ୍ବା ଚଳିଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଯା ଯଥା ଚିତ୍ ପ୍ରକଚିତା ପ୍ରତିପକ୍ଷଵିଦଂ ଵିନା । ନ ସା ତତଃ ପ୍ରଚଲତି ଵେଦନାଭ୍ଯାସତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ଚେତନା ଯେଉଁପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଯଦି ବିପରୀତ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ସେଉଁଠି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଅନୁଭବର ଅଭ୍ୟାସରେ ଏହା ସ୍ୱୟଂ ଏପରି ରହିଯାଏ।
ଜଗଦାଦାଵ୍ ଅନୁତ୍ପନ୍ନଂ ଯଚ୍ ଚେଦମ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ତତ୍ ସଂଵିଦ୍ଵ୍ଯୋମକଚନଂ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ତ୍ରୀସୁରତଂ ଯଥା
ଜଗତର ଆରମ୍ଭରେ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିଲା, ତଥାପି ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ— ସେହି ଚେତନାର ଆକାଶର ଗଠନ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଜନନୀର ଆନନ୍ଦ ଭଳି।
ଅସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ସତ୍ଯାଭଂ ପ୍ରତିଭାନମ୍ ଇତି ସ୍ଥିତମ୍ । ଇତି ସ୍ଵଭାଵସଂଵିତ୍ତିର୍ ଇତ୍ଥଂ ଭୂତାନୁଭୂତଯଃ
ଯଦିଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଏକାଉଁ ଏକାଉଁ ସତ୍ୟ ଲାଗେ, ତଥାପି ଏହା ଅସତ୍ୟ; ଏହିପରି ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ଏପରି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଅନୁଭବ ମଧ୍ୟ ଏପରି।
ସର୍ଗାଦୌ ଯା ଯଥା ରୂଢା ସଂଵିତ୍କଚନସନ୍ତତିଃ । ସାଦ୍ଯାପି ଚାଲିତାନ୍ଯେନ ସ୍ଥିତା ନିଯତିର୍ ଦୃଶ୍ଯତେ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଯେଉଁ ଚେତନାର ଧାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ସେଇ ଧାରା ଆଜିଯାଏ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରଭାବରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ନିୟମ ଭଳି ଅଟୁଟ ରହିଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ।
ଗୃହୀତଵ୍ଯୋମତାସଂଵିଚ୍ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଵ୍ଯୋମତାଂ ଗତମ୍ । ଗୃହୀତକାଲତାସଂଵିଚ୍ ଚିନ୍ନଭଃ କାଲତାଂ ଗତମ୍
ଯେଉଁ ଚେତନା ଆକାଶର ଗୁଣ ଧରିଛି, ସେ ଆକାଶର ଚେତନା ହୋଇଯାଏ; ଯେଉଁ ଚେତନା କାଳର ଗୁଣ ଧରିଛି, ସେ କାଳ ଭଳି ଆକାଶର ଚେତନା ହୋଇଯାଏ।
ଗୃହୀତଜଲସଂଵିଦ୍ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ଵାରି ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ । ସ୍ଵପ୍ନେ ତଥା ହି ପୁରୁଷଃ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ଵାରିତାମ୍
ଯେଉଁ ଚେତନା ପାଣିର ଗୁଣ ଧରିଛି, ସେ ପାଣି ଭଳି ଆକାଶରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହୋଇଯାଏ; ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ମନରେ ପାଣିକୁ ଦେଖିଥାଏ।
ସ୍ଵମରୁତ୍ସଂଵିଦା ଭାତି ଭଵତ୍ଯ୍ ଏଷା ଯଥାସ୍ଥିତା । ଚିଚ୍ଚମତ୍କାରଚାତୁର୍ଯମ୍ ଅସଦ୍ ଏତତ୍ ସମୂହତେ
ନିଜ ପବନର ଚେତନାରେ ଏହା ଚମକିଉଠି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଚେତନାର ଏହି କୌଶଳ ଅସତ୍ୟକୁ ଭାବି ନେଇଥାଏ।
ଖତ୍ଵଂ ମରୁତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉର୍ଵୀତ୍ଵମ୍ ଅପ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଗ୍ନିତ୍ଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତ୍ । ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପଧ୍ଯାନେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଚିତିସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ଆକାଶ, ପବନ, ପୃଥିବୀ, ପାଣି ଓ ଅଗ୍ନିର ଅବସ୍ଥାଗୁଡିକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହି କଥାକୁ ଚେତନା ନିଜର ଭିତରେ ଜାଣିଥାଏ, ଯେପରି ଶପ୍ନ, କଳ୍ପନା ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ମରଣାନନ୍ତରଂ କର୍ମଫଲାନୁଭଵନକ୍ରମମ୍ । ସର୍ଵକର୍ମେହଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଶ୍ରୁତଂ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ଶୃଣୁ
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କର୍ମର ଫଳ ଅନୁଭବ କରିବାର ଅନୁକ୍ରମ ଓ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଲାଭକର, ସେଥିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଶୁଣ।
ରୂଢାଦିସର୍ଗେ ନିଯତିର୍ ଯୈକଦ୍ଵିତ୍ରିଚତୁର୍ମିତା । ପୁଷ୍ଟ୍ଯାଦିଷ୍ଵ୍ ଆଯୁଷଃ ପୁଂସାଂ ତସ୍ଯାଥ ନିଯତିଂ ଶୃଣୁ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ନିୟତି ଏକ, ଦୁଇ, ତିନି କିମ୍ବା ଚାରି ପ୍ରକାରର ଥାଏ; ଏବେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଆୟୁ ଓ ପୋଷଣ ଆଦିରେ ନିୟତି କେମିତି ରହିଛି, ତାହା ଶୁଣ।
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯଶୁଦ୍ଧ୍ଯଶୁଦ୍ଧୀ ସ୍ଵକର୍ମଣାମ୍ । ଊନତ୍ଵେ ଚାଧିକତ୍ଵେ ଚ ନୃଣାଂ କାରଣମ୍ ଆଯୁଷଃ
ମାନବମାନଙ୍କର ଆୟୁ କମିବା କିମ୍ବା ବଢିବାର କାରଣ ହେଉଛି ଦେଶ, କାଳ, କ୍ରିୟା, ଦ୍ରବ୍ୟର ଶୁଦ୍ଧି ଅଶୁଦ୍ଧି ଓ ନିଜ କର୍ମ।
ସ୍ଵକର୍ମଧର୍ମେ ହ୍ରସତି ହ୍ରସତ୍ଯ୍ ଆଯୁର୍ ନୃଣାମ୍ ଇହ । ଵୃଦ୍ଧେ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଉପାଯାତି ସମମ୍ ଏଵ ଭଵେତ୍ ସମେ
ଜେତେବେଳେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କମିଯାଏ, ଏଠାରେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ କମିଯାଏ; ଯେତେବେଳେ ଏହା ବଢିଯାଏ, ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢିଯାଏ; ଏହା ସମାନ ରହିଲେ, ଆୟୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସମାନ ରହେ।
ବାଲମୃତ୍ଯୁପ୍ରଦୈର୍ ବାଲୋ ଯୁଵା ଯୌଵନମୃତ୍ଯୁଦୈଃ । ଵୃଦ୍ଧମୃତ୍ଯୁପ୍ରଦୈର୍ ଵୃଦ୍ଧଃ କର୍ମଭିର୍ ମୃତିମ୍ ଋଚ୍ଛତି
ଏକ ଶିଶୁ ଶିଶୁବୟସରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥିବା କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ; ଯୁବକ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥିବା କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ; ବୃଦ୍ଧ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥିବା କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ।
ଯୋ ଯଥା ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଆରବ୍ଧଂ ସ୍ଵଧର୍ମମ୍ ଅନୁତିଷ୍ଠତି । ଭାଜନଂ ଭଵତି ଶ୍ରୀମାନ୍ ସ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଆଯୁଷଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରେ, ସେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ।
ଏଵଂ କର୍ମାନୁସାରେଣ ଜନ୍ତୁର୍ ଅନ୍ତ୍ଯାଂ ଦଶାମ୍ ଇତଃ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତଵଚୋ ଦୃଙ୍ମର୍ମଚ୍ଛେଦିଵେଦନଃ
ଏଭଳି କର୍ମ ଅନୁସାରେ ପ୍ରାଣୀ ଏଠାରୁ ଶେଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ—ବାକ୍ ନିର୍ବଳ ହୁଏ, ଦୃଷ୍ଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ହାରାଏ, ଓ ଶରୀରର ମୂଳ ସ୍ଥାନରେ ବେଦନା ଅନୁଭବ କରେ।
ମରଣଂ ମେ ସମାସେନ କଥଯେନ୍ଦୁସମାନନେ । କିଂ ସୁଖଂ ମରଣଂ କିଂ ଵା ଦୁଃଖଂ ମୃତ୍ଵା ଚ କିଂ ଭଵେତ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ମୋତେ ସଂକ୍ଷେପରେ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ କହ। କେଉଁ ଦିନ ମୃତ୍ୟୁ ମଧୁର ହୁଏ, କେଉଁ ଦିନ ଦୁଃଖଦାୟକ ହୁଏ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କଣ ଘଟେ?
ତ୍ରିଵିଧାଃ ପୁରୁଷାସ୍ ସନ୍ତି ଦେହସ୍ଯାନ୍ତେ ମୁମୂର୍ଷଵଃ । ମୂର୍ଖୋ ଽଥ ଧାରଣାଭ୍ଯାସୀ ଯୁକ୍ତିମାନ୍ ପୁରୁଷସ୍ ତଥା
ଦେହ ଶେଷରେ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଁଥିବା ତିନି ପ୍ରକାରର ଲୋକ ଅଛନ୍ତି: ଜଣେ ଅଜ୍ଞ, ଜଣେ ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସୀ, ଏବଂ ଜଣେ ବିବେକଶୀଳ।
ଅଭ୍ଯସ୍ଯ ଧାରଣାଶ୍ ଚେଷ୍ଟା ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଥାସୁଖମ୍ । ପ୍ରଯାତି ଧାରଣାଭ୍ଯାସୀ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତସ୍ ତଥୈଵ ଚ
ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସ କରିଥିବା ଲୋକ ଏବଂ ବିବେକଶୀଳ ଲୋକ ଦେହ ଛାଡି ଆନନ୍ଦରେ ଯାନ୍ତି।
ଧାରଣା ଯସ୍ଯ ନାଭ୍ଯାସଂ ପ୍ରାପ୍ତା ନୈଵ ସ ମୁକ୍ତିଭାକ୍ । ମୂର୍ଖସ୍ ସ୍ଵମୃତିକାଲେ ଽସୌ ଦୁଃଖମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଅଵଶାଶଯଃ
ଯେଉଁଠି ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇନାହିଁ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଉନାହିଁ; ଅଜ୍ଞ ଲୋକ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି, ନିରାଶ ଏବଂ ଅସହାୟ ହୋଇ।
ଵାସନାଵେଶଵୈଵଶ୍ଯଂ ଭାଵଯନ୍ ଵିଷଯାଶଯଃ । ଦୀନତାଂ ପରମାମ୍ ଏତି ପରିଲୂନମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ଯେତେବେଳେ ମନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତି ଜମାଇ ରହେ, ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଆଦତର ପ୍ରଭାବରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏକ ଶୁଷ୍କ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପରି ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଯାଏ ।
ଅଶାସ୍ତ୍ରସଂସ୍କୃତମତିର୍ ଅସଜ୍ଜନପରାଯଣଃ । ମୃତାଵ୍ ଅନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଦାହମ୍ ଅଗ୍ନାଵ୍ ଇଵ ଚ୍ଯୁତଃ
ଯେଉଁ ମନ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ସଂଗରେ ଲାଗି ରହେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଭିତରେ ଦହିବା ଅନୁଭବ କରେ, ଏକ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଥିବା ପରି ।
ଯଦା ଘର୍ଘରକଣ୍ଠତ୍ଵଂ ଵୈରୂପ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟିଵର୍ଣଜମ୍ । ଗଚ୍ଛତ୍ଯ୍ ଏଷ ଵିନାଶାତ୍ମା ତଦା ଭଵତି ଦୀନଧୀଃ
ଯେତେବେଳେ କଣ୍ଠ ଘର୍ଘରା ହୁଏ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ଦୃଷ୍ଟି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇ ଦେହର ଆକୃତି ବିକୃତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ନାଶକ ପରିସ୍ଥିତି ମନକୁ ଦୁଃଖିତ କରିଦିଏ ।
ପରମଶ୍ଯାମଲାଲୋକୋ ଦିଵାଭ୍ଯୁଦିତରାତ୍ରିକଃ । ଭ୍ରମଦ୍ଦିଙ୍ମଣ୍ଡଲାଭୋଗୋ ଘନମେଚକିତାମ୍ବରଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଦିନରେ ରାତି ଆସିଥିବା ପରି ପ୍ରମାଦ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଏ; ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିଗରେ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ, ଘନ ମେଘର ଭଳି ଅନ୍ଧାର ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହେ ।
ମର୍ମଵ୍ଯଥାଵିଧୁରିତଃ ପ୍ରଭ୍ରମଦ୍ଵୃକ୍ଷମଣ୍ଡଲଃ । ଆକାଶୀଭୂତଵସୁଧୋ ଵସୁଧୀଭୂତଖାନ୍ତରଃ
ମୂଳବିନ୍ଦୁରେ ବିଥାରେ ପୀଡିତ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭମ୍ରଣ କରୁଛି; ପୃଥିବୀ ଆକାଶ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି, ଆକାଶ ପୃଥିବୀ ଭଳି ଲାଗୁଛି।
ପରିଵୃତ୍ତକକୁପ୍ଚକ୍ର ଉହ୍ଯମାନ ଇଵାର୍ଣଵେ । ନୀଯମାନ ଇଵାକାଶେ ଘନନିଦ୍ରୋନ୍ମୁଖାଶଯଃ
ଏକ କୂଆର ଚକ୍ର ଭଳି ଘୁରୁଛି, ସମୁଦ୍ରରେ ତଳାଯାଉଥିବା ପରି ଅନୁଭବ, ଆକାଶକୁ ଟାଣିଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଛି; ତାଙ୍କର ମନ ଘନ ମେଘର ନିଦ୍ରାକୁ ଚାହୁଁଛି।