ଲମ୍ବୋଦରଂ ଲମ୍ବଭୁଜଂ ଲମ୍ବକର୍ଣୋଷ୍ଠନାସିକମ୍ । ରକ୍ତମାଂସଵସାପଙ୍କେଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ଵେଲ୍ଲନାତ୍ମ ତତ୍
ପେଟ, ହାତ, କାନ, ଠୋଡ଼, ନାକ ଲମ୍ବା ହୋଇଥିବା ସେମାନେ, ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ଚର୍ବିର କାଦରେ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟକୁ ଉଠାଇ ଫେଙ୍ଗୁଥିଲେ ।
ମନ୍ଦରୋଦ୍ଧୂତଦୁଗ୍ଧାବ୍ଧିଲସତ୍କଲକଲାକୁଲମ୍ । ଯଥୈଵ ମାଯାସଞ୍ଚାରସ୍ ତେନ ତସ୍ଯ କୃତଃ ପୁନଃ
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଦୁଧ ସାଗର ମଥିବାରେ ଯେପରି ଝୁମ୍ପ ଓ ଶବ୍ଦ ହୁଏ, ସେହିପରି ମାୟା ଏଠାରେ ଆବାର ଅସ୍ତିରତା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା ।
ତେନାପି ତସ୍ଯାଶୁ ତଥା କୃତୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଵାଶୁ ଲାଘଵମ୍ । ଵେତାଲାସ୍ତ୍ରଂ ତତୋ ଦତ୍ତଂ ତେନୋତ୍ତସ୍ଥୁଶ୍ ଶଵଵ୍ରଜାଃ
ତାହାର ତ୍ୱରିତ ଗତିକୁ ଦେଖି ସେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ମାୟାକୁ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି କଲା; ପରେ, ଭୂତାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶବମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଦେଲା ।
ଅମୂର୍ଧାନସ୍ ସମୂର୍ଧାନୋ ଵେତାଲାଵେଶଵଲ୍ଗିତାଃ । ତତଃ ପିଶାଚଵେତାଲରୂପିକୌଘକବନ୍ଧଵତ୍
କିଏ ମୁଣ୍ଡ ନଥିଲେ, କିଏ ମୁଣ୍ଡ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଭୂତ ଭାବରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଥିଲେ; ପରେ, ପିଶାଚ ଓ ଭୂତ ରୂପର ଏକ ଦଳ ଭଳି ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁଠି ଜଡ଼ି ହେଇଗଲେ ।
ଉଦ୍ବଭୂଵ ବଲଂ ଭୀମମ୍ ଊର୍ଵୀନିଗରଣକ୍ଷମମ୍ । ଅଥେତରୋ ଽପି ଭୂପାଲୋ ମାଯାଂ ସଞ୍ଚାର୍ଯ ଚାପରାମ୍
ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ପୃଥିବୀକୁ ଗିଳିଯିବାକୁ ସମର୍ଥ; ତାପରେ ଅନ୍ୟ ରାଜା ଆଉ ଏକ ମାୟା ରଚିଲେ।
ରାକ୍ଷସାସ୍ତ୍ରଂ ସସର୍ଜାଶୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାକ୍ରମଣୋନ୍ମୁଖମ୍ । ଉଦଗୁଃ ପର୍ଵତାକାରାସ୍ ସର୍ଵତସ୍ ସ୍ଥୂଲରାକ୍ଷସାଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ଏକ ରାକ୍ଷସ ସେନା ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା; ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଆକାରର ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଦେହମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତାଃ ପାତାଲାନ୍ ନରକା ଇଵ । ଅଥାଭୂତ୍ ତଦ୍ ବଲଂ ଭୀମଂ ସସୁରାସୁରଭୀତିଦମ୍
ସେମାନେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ନରକର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭଳି ବାହାରିଆସିଲେ; ଏହି ଶକ୍ତି ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହେଲା, ଯେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲେ।
ଗର୍ଜଦ୍ରକ୍ଷୋମହାମ୍ଭୋଦଵାଦ୍ଯନୃତ୍ଯତ୍କବନ୍ଧକମ୍ । ରୂପିକାଦାରିକାରୂପଂ ପିଶାଚସ୍ଥାନସୁସ୍ଥିତି
ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ବଡ଼ ମେଘର ତଡ଼ିତ ଭଳି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ମୁଣ୍ଡ ହିନ୍ନ ଦେହମାନେ; ଭୂତ ଓ ପିଶାଚ ଭଳି ଆକାରରେ, ସେମାନେ ନିଜ ଭୟଙ୍କର ଠାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ଆତ୍ତକ୍ଵଣିତଵଂଶାଢ୍ଯଂ ଶିରଃ ପଦ୍ମୋତ୍କରାକୁଲମ୍ । ଲୋଲାନ୍ତ୍ରମାଲାଵଲିତଂ ରୁଧିରାମ୍ବୁସମୁକ୍ଷିତମ୍
ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଗୁଡିକ ଅନେକ ପଦ୍ମର ଗୁଛାରେ ସଜିଥିଲା, ତାହାରେ ବାଁଶୀର ଶବ୍ଦ ଭରିଥିଲା; ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ୍ର ମାଳାର ଭଳି ଲଟକିଥିଲା, ରକ୍ତ ଝରି ଝରି ଭିଜିଯାଇଥିଲା।
ଵେତାଲତାଲସୋଲ୍ଲାସଂ ଲସଦ୍ଧାମ ପିଶାଚକମ୍ । ମେଦୋମାଂସଵସାଦ୍ଯାଢ୍ଯଂ ରୁଧିରାସଵସୁନ୍ଦରମ୍ । କ୍ଷୀବଵେତାଲକୁମ୍ଭାଣ୍ଡଯକ୍ଷତାଣ୍ଡଵସଙ୍କଟମ୍
ଭୂତ ଢୋଲର ମଜା ଭରିଥିଲା, ଭୂତିଆ ଆଲୋକ ଚମକୁଥିଲା; ଚର୍ବି, ମାଂସ ଓ ମଜା ରେ ଭରିଥିଲା, ରକ୍ତର ଝରଣାରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା; ମଦରେ ମତାଳ ଭୂତ, ଖପର ଓ ଉତ୍ସବ ନୃତ୍ୟର ହୁଲୁସିରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
କୁମ୍ଭାଣ୍ଡକୋତ୍ତାଣ୍ଡଵଦଣ୍ଡପାଦକ୍ଷୁବ୍ଧାସୃଗୁତ୍କ୍ଷିପ୍ତତରଙ୍ଗସିକ୍ତୈଃ । ସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରଧାରୋତ୍କରକୋଟିକାନ୍ତୈର୍ ଭୂତୈର୍ ଅସୃକ୍ସ୍ରୋତସି ଦତ୍ତସେତୁ
ଖପର, ଉତ୍ସବ ନୃତ୍ୟ, ଦଣ୍ଡ ଓ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତର ତରଙ୍ଗ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇ ଭିଜିଯାଇଥିଲା; ସାଂଧ୍ୟା ମେଘର ଗୁଛା ପରି ଚମକୁଥିବା ଭୂତମାନେ ରକ୍ତ ନଦୀରେ ସେତୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ ତଦା ଵର୍ତମାନେ ଘୋରେ ସମ୍ରମ୍ଭଵିଭ୍ରମେ । ସର୍ଵାରିସୈନ୍ଯନାଶାର୍ଥମ୍ ଏକସ୍ ସ୍ଵବଲଶାନ୍ତଯେ
ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଓ ଅଶାନ୍ତି ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଓ ନିଜ ସେନାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ।
ସସ୍ମାର ସ୍ମୃତିମାନ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅନନ୍ତୋଦାରଧୈର୍ଯଭୃତ୍ । ଅସ୍ତ୍ରମ୍ ଅସ୍ତ୍ରେଶ୍ଵରଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଶଙ୍କରୋପମମ୍
ସେ ଅନେକ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି ଭରିଥିବା ମନରେ, ଅନ୍ତରରେ ଅମୂର୍ତ୍ତ ଶାନ୍ତି ଓ ସ୍ମୃତି ସହିତ, ଶ୍ରୀମତ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହା ଶିବଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ସମାନ, ସେଥିକୁ ମନେ ପକାଇଲେ।
ଅଥ ଯୋ ଽସୌ ଶରସ୍ ତେନ ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରାଭିମନ୍ତ୍ରିତଃ । ମୁକ୍ତସ୍ ତସ୍ଯ ଫଲପ୍ରାନ୍ତାଦ୍ ଉଲ୍ମୁକାନୀଵ ନିର୍ଯଯୁଃ
ତାପରେ, ବୈଷ୍ଣବ ମନ୍ତ୍ରରେ ଶକ୍ତି ଦିଆଯାଇଥିବା ଶରଟି ଛାଡାଯିବା ସମୟରେ, ତାହାର ତୀରରୁ ଆଗ ଜ୍ୱାଳା ଭଳି ଅନେକ ଦହନ ଶସ୍ତ୍ର ଉଡିଗଲା।
ପଙ୍କ୍ତଯସ୍ ସ୍ଫାରଚକ୍ରାଣାଂ ଶତାର୍କୀକୃତଦିକ୍ତଟାଃ । ଗଦାନାମ୍ ଅଭିଯାନ୍ତୀନାଂ ଶତଵଂଶୀକୃତାମ୍ବରାଃ
ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ରର ଶାରି, ଯାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦିଗକୁ ଶତାଧିକ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ପରିଣତ କରିଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା ଗଦାଗୁଡିକ, ତାହାର ଦଣ୍ଡ ଆକାଶରେ ଶତାଧିକ ବାଁଶ ଝାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵଜ୍ରାଣାମ୍ ଉରୁଧାରାଣାଂ ଶରଚ୍ଛୃଙ୍ଗୀକୃତାମ୍ବରାଃ । ପଟ୍ଟିସାନାଂ ଚ ପଟ୍ଟାନାଂ ତୀରଵୃକ୍ଷୀକୃତାମ୍ବରାଃ
ଅନେକ ଧାରା ଥିବା ବଜ୍ରଗୁଡିକ, ତାହାର ଦଣ୍ଡ ଆକାଶକୁ ଶରର ତୀର ଭଳି ଭରିଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ବେଶି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ତଳୱାର, ତାହାର ଧାର ତୀରପାର ଗଛ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅଥ ରାଜା ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଽପି ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରପ୍ରଶାନ୍ତଯେ । ଦଦୌ ଵୈଷ୍ଣଵମ୍ ଏଵାସ୍ତ୍ରଂ ଶସ୍ତ୍ରନିଷ୍ଠୀଵପୂରକମ୍
ତାପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜା ମଧ୍ୟ, ଭୟଙ୍କର ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ, ସେହି ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରକୁ ନିର୍ଜୀବ କରିବା ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ତତୋ ଽପି ନିର୍ଯଯୁର୍ ନଦ୍ଯୋ ହେତୀନାଂ ହତହେତଯଃ । ଶରଶକ୍ତିଗଦାପ୍ରାସପଟ୍ଟିସାଦିପଯୋରଯାଃ
ତାହାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ରର ନଦୀ ବହିଲା, ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲା; ତୀର, ଶକ୍ତି, ଗଦା, ପ୍ରାସ, ତଳୱାର ଓ କୁଟାର ଧାରା ଚାଲିଲା।
ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରସରିତାଂ ତାସାଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଅଵର୍ତତ । ରୋଦୋରନ୍ଧ୍ରକ୍ଷଯକରଂ କୁଲଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଦାରଣମ୍
ଆକାଶରେ ସେହି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରର ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଏହା ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ଖଣ୍ଡ ଭାଗକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲା ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପର୍ବତ ଶିଖରମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଶରଶାତିତଶୂଲାଶ୍ରିଖଡ୍ଗାକୁଟ୍ଟିତପଟ୍ଟିସମ୍ । ସୁପ୍ରାସପ୍ରହତପ୍ରାସଂ ଶୂଲଶାତିତଶକ୍ତିକମ୍
ତୀରରେ ଭାଗିଯାଇଥିବା ବଣ୍ଡା, ତଳୱାରରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଖଡ଼ଗ, ପ୍ରାସରେ ଆଘାତିତ ପ୍ରାସ, ବଣ୍ଡାରେ ଭାଗିଯାଇଥିବା ଶକ୍ତି ଓ ଶସ୍ତ୍ର।
ଶରାମ୍ବୁରାଶିମଥନମତ୍ତମୁଦ୍ଗରମନ୍ଦରମ୍ । ଗଦାଵଦଲନୋଦ୍ଯୁକ୍ତଦୁର୍ଵାରାଦ୍ରିନିଭାଶନି
ଏହା ଏକ ମନ୍ଦାର ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ତୀର ଓ ଜଳର ସାଗର ମଥନ କରିବାରେ ମଦମସ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଅପରାଜେୟ ଶକ୍ତିରେ ଭାଙ୍ଗି ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବା ଏକ ତୃଣୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଋଷ୍ଟିଵୃଷ୍ଟିପ୍ରଶମନଭ୍ରମତ୍କୁନ୍ତେନ୍ଦୁମଣ୍ଡଲମ୍ । ପ୍ରାସଗ୍ରସନସଂରବ୍ଧପ୍ରୋଦ୍ଯଚ୍ଛଙ୍କୁକୃତାନ୍ତକମ୍
ଏହା ଏକ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ବାଣ ଚକ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷାକୁ ଶାନ୍ତ କରୁଥିଲା, ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଦଣ୍ଡର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଯମ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଚକ୍ରାର୍ଧଚଟିତୋଚ୍ଚାଦ୍ରିଵଜ୍ରଵିଜ୍ଵରପର୍ଵତମ୍ । ଶଙ୍କୁଶଙ୍କିତଶୂତ୍କାରକାଶିଶୂଲଶିଲାତଲମ୍
ଏହା ଏକ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ରର ଅର୍ଧ ଚମକ ଓ ବଜ୍ରର ତାପରେ ଜଳିଯାଇଥିଲା, ପାହାଡ଼ର ପଥର ତଳ ତ୍ରିଶୂଳର ଚମକ ଓ ଶଙ୍କୁର ଭେଦକ ଶବ୍ଦରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଭୁସୁଣ୍ଡୀଭଣ୍ଡିତୋଦ୍ଦଣ୍ଡଭିଣ୍ଡିପାଲୋଡୁମଣ୍ଡଲମ୍ । ପରଶୂଲକରାନେକପରଶୂଲୂକଲଙ୍ଘିତମ୍
ଏହା ଭୁସୁଣ୍ଡୀ ଗୁଳି ଓ ଦଣ୍ଡର ଗୁଞ୍ଜନରେ ମୁହିଯାଇଥିଲା, ଗଦାର ଉତ୍ତେଜନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏବଂ ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର କୁହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲା।
ଵହତ୍କଚକ୍ରକଚଵଚ୍ଛିନ୍ନଚଞ୍ଚୁରଚାମରମ୍ । ସ୍ଫୁଟଚ୍ଚଟଚଟାସ୍ଫୋଟତ୍ରୁଟ୍ଯତ୍ତ୍ରିପଥଗାରଯମ୍
ଏହି ମାଇଦାନରେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଫିତା ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିଲା, ଚିହ୍ନା ଓ ପଙ୍ଖା କଟି ଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ଧାରା ଭାଙ୍ଗା ଓ ଚିରି ଯାଇଥିଲା, ଏହା ସବୁ ଉଚ୍ଚ ଟିକି ଟିକି ଚିରିବା ଓ ଭାଙ୍ଗିବା ଶବ୍ଦରେ ଭରି ଥିଲା।
ହେତ୍ଯଶ୍ରିଚୂର୍ଣସଂଭାରମହାଭ୍ରମଵିତାନକମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଶସ୍ତ୍ରସଂଘଟ୍ଟଭ୍ରମଜ୍ଜ୍ଵାଲୋଲ୍ଲସତ୍ତଡିତ୍
ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ରର ଧୂଳିର ଏକ ବଡ଼ ଚାଦର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅସ୍ତ୍ର ଆଉ ଅସ୍ତ୍ର ଟକ୍କର ହେବାରୁ ତୀବ୍ର ଆଗ ତୁଳି ତାରା ଚମକି ଯାଉଥିଲା।
ଶବ୍ଦସ୍ଫୁରଦ୍ଵିରିଞ୍ଚାଣ୍ଡଂ ଘାତଭଗ୍ନକୁଲାଚଲମ୍ । ଧାରାନିକୃତ୍ତଶସ୍ତ୍ରୌଘମ୍ ଅସ୍ତ୍ରଯୋର୍ ଯୁଧ୍ଯମାନଯୋଃ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିବା ପରି ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଥିଲା, ଗୋଟିଏ ପରିବାରର ପରିବାର ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଯାଉଥିଲା, ଦୁଇ ଯୋଧା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେବାରୁ ଅସ୍ତ୍ରର ଧାରା କଟି ଯାଉଥିଲା।
ସଦସ୍ତ୍ରଵାରଣେନୈଵ ଯାତଃ କାଲୋ ବଲାତ୍ମନଃ । ସ୍ଵଯଂ କିଯଦ୍ବଲ ଇତି ସିନ୍ଧୌ ତିଷ୍ଠତି ହେଲଯା
କେବଳ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ କରିବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କର ସମୟ ଚାଲିଯାଉଥିଲା; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ରଖି, ଯୁଦ୍ଧର ସମୁଦ୍ରରେ ସହଜରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।
ଵିଦୂରଥୋ ଽସ୍ତ୍ରମ୍ ଆଗ୍ନେଯଂ ତତ୍ଯାଜାଶନିଶବ୍ଦଵତ୍ । ଜ୍ଵାଲଯାମ୍ ଆସ ସ ରଥଂ ସିନ୍ଧୋଃ କକ୍ଷମ୍ ଇଵାରସମ୍
ବିଦୂରଥ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ, ଯାହା ବିଜୁଳିର ଶବ୍ଦ ପରି ଗୁଞ୍ଜିଲା, ଏବଂ ରଥକୁ ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳାଇଦେଲେ, ଯେପରି ନଦୀକୁଳର ଶୁଷ୍କ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆଗ ଲାଗିଯାଏ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ହେତିନିର୍ଵିଵରୋଦରେ । ସ ସନ୍ନାହ ଇଵ ପ୍ରାଵୃଟ୍ପଯୋଦପଟିନୀଵ ଵା
ଏହି ସମୟରେ, ଆକାଶର ବିଶାଳ ଖାଲି ଭାଗରେ, ଯୁଦ୍ଧର ଗଭୀର ଗୁହାରେ, ସେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଦଢ଼ ହେଲେ, ଏକ ମେଘ ପରି ଯାହା ପାଣିର ଚାଦରରେ ଢ଼କି ରହିଛି।