ଏଵଂଵିଧାନ୍ ଅସ୍ତ୍ରମୋହାନ୍ ଵିରୁଦ୍ଧାନ୍ ଏଵ ନେତରେ । ମିଥୋ ମାଯାମଯାନ୍ ଅଗ୍ରେ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵନ୍ତି ଚ
ଏଭଳି, ମାୟାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏହି ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ, ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଛି ଏବଂ ଅନୁଭବ କରାଯାଉଛି ।
ହେତିଭାରଵହାସ୍ ସିନ୍ଧୋଶ୍ ଚକ୍ରରକ୍ଷାସ୍ ତତୋ ଽମ୍ଭସା । ତୃଣାନୀଵ ଗତାଃ ପ୍ରୋହ୍ଯ ରଥଶ୍ ଚାସ୍ଯାଭଵତ୍ ପ୍ଲୁତଃ
ତାପରେ, ଅସ୍ତ୍ରର ଭାର ଏବଂ ରଥର ଚକ୍ରର ସୁରକ୍ଷା, ଜଳରେ ତୃଣ ପରି ଭାସିଗଲା; ଏବଂ ତାଙ୍କର ରଥ ଭାସିଯାଇଲା ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ସିନ୍ଧୁର୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ସସ୍ମାର ଶୋଷଣମ୍ । ଆପତ୍ତ୍ରାଣକରଂ ଦେଵଂ ଦଦୌ ଚ ଶରରୂପିଣମ୍
ସେ ସମୟରେ ସିନ୍ଧୁ ଜଳ ଶୋଷିବା ପାଇଁ ଏକ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମନେ ପକାଇଲେ, ଯାହା ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରେ। ସେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଏକ ଶର ଆକାରରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଶଶାମାମ୍ବୁମଯୀ ମାଯା ତେନ ଯାମେଵ ଭାସ୍ଵତା । ଯେ ମୃତାସ୍ ତେ ମୃତା ଏଵ ବଭୂଵୁଶ୍ ଶୋଷିତା ଭୁଵଃ
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଜଳର ମାୟା ନିଶା ଶେଷ ହେବା ପରି ଅପସାରିଗଲା। ଯେଉଁମାନେ ମରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମରିଥିଲେ, ଭୂମି ଶୁଖା ହେଇଗଲା।
ଅଥ ମୂର୍ଖରୁଷା ତୁଲ୍ଯତାପସ୍ ସନ୍ତାପଯନ୍ ପ୍ରଜାଃ । ଜଜୃମ୍ଭେ ଜର୍ଜରାଜୀର୍ଣଵନଵିସ୍ତାରକର୍କଶଃ
ତାପରେ ଅବିବେକୀ କ୍ରୋଧରେ ସମାନ ତାପ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖ ପାଇଲେ, ଏହା ଜର୍ଜର ଓ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଭାବରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା।
କଚତ୍କନକନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦସୁନ୍ଦରାଙ୍ଗଚ୍ଛଵିର୍ ଦିଶାମ୍ । ଆସୀଦ୍ ରାଜଵରସ୍ତ୍ରୀଣାମ୍ ଇଵାଙ୍ଗୋପାଙ୍ଗସଙ୍ଗିନୀ
ଦିଗଗୁଡିକ ଗଳିଥିବା ସୁନାର ଝରଣା ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗର ଚମକରେ ଆଲୋକିତ ହେଇଥିଲା, ଏହା ରାଜାଙ୍କର ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଓ ଉପକରଣରେ ଶୋଭିତ ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତେନ ଘର୍ମମଯୀଂ ମୂର୍ଛାମ୍ ଆଜଗ୍ମୁସ୍ ତଦ୍ଵିରୋଧିନଃ । ଗ୍ରୀଷ୍ମଦାଵାନଲୋତ୍ତପ୍ତା ମୃଦଵଃ ପଲ୍ଲଵା ଇଵ
ସେହି କାରଣରୁ, ତାହାକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ତୀବ୍ର ତାପରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ, ଗ୍ରୀଷ୍ମର ଜଙ୍ଗଲ ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିଯାଇଥିବା କମଳା ପତ୍ରମାନଙ୍କ ପରି।
ଵିଦୂରଥୋ ରଣଦ୍ଦୀର୍ଘତାରକ୍ରେଙ୍କାରମାନସମ୍ । କୋଦଣ୍ଡଂ କୁଣ୍ଡଲୀକୃତ୍ଯ ପର୍ଜନ୍ଯାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅଥାଦଧେ
ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ଧନୁର ତାର ଶବ୍ଦରେ ମନ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ବିଦୂରଥ, ତାଙ୍କର ଧନୁକୁ ବେଁକା କରି, ବର୍ଷା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଉଦଗୁଃ ପଙ୍କ୍ତଯୋ ଽବ୍ଦାନାଂ ଯାମିନ୍ଯ ଇଵ ସଞ୍ଚିତାଃ । ତମାଲଵିପିନୋଡ୍ଡୀନସଂରମ୍ଭାରମ୍ଭମନ୍ଥରାଃ
ପାଉଁ ହେଲା ମେଘର ଧାରା, ରାତିର ଭଳି ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ, ତମାଳ ଜଙ୍ଗଲର ଉତ୍ତେଜନାରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆସୁଥିଲେ।
ଵାସନାଵାରିପୂରେଣ ଗର୍ଜନୋଦ୍ଦାମସଞ୍ଚରାଃ । ମିହିକାମନ୍ଥରାଶେଷକକୁବ୍ମଣ୍ଡଲକୁଣ୍ଡଲାଃ
ସେମାନେ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଗଜ୍ଜନ ରବରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ମିଷ୍ଟର ଅବଶେଷରେ ଧୀର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଘେରିଥିଲେ।
ଵଵୁର୍ ଆଵଲିତାସାରା ମେଘାଡମ୍ବରଭେଦିନଃ । କୀର୍ଣଶୀକରନୀହାରହାରୋଦାରାସ୍ ସମୀରଣାଃ
ପବନ ଗୁଡିକ ଝଡ଼ ଭାରି ଶୀତଳ ଓ ମନୋହର ହେଇ ବହୁଥିଲେ, ମେଘମାଳାକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଚିଟିକି ଚିଟିକି ପାଣିର ଫୁହାର ରେ ଗାଁଥି ହୋଇ ଚାରିପାଖରେ ବିକି ଯାଉଥିଲେ।
ପ୍ରସ୍ଫୁରୁସ୍ ତ୍ରସ୍ତସୌଵର୍ଣସର୍ପାପସରଣୋପମାଃ । ଵିଦ୍ଯୁତୋ ଦିଵି ଦୈତ୍ଯସ୍ତ୍ରୀକଟାକ୍ଷଵଲନା ଇଵ
ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ଚମକୁଥିଲା, ଭୟଭୀତ ସୁବৰ্ণ ସାପର ହଠାତ ଚଳାପାଳା ଭଳି, କିମ୍ବା ଦାନବୀ ମହିଳାମାନଙ୍କର ଉପରକୁ ଦେଖିବା ଦୃଷ୍ଟି ଭଳି।
ଜୁଘୂର୍ଣୁର୍ ଗର୍ଜନୋଚ୍ଛୂନପ୍ରତିଶ୍ରୁଦ୍ଘନକନ୍ଦରାଃ । ଦିଶଶ୍ ଚଲିତମାତଙ୍ଗସିଂହର୍କ୍ଷଵନଘର୍ଘରାଃ
ପାହାଡ଼ଗୁଡିକ ଭୟାନକ ଗୁରୁ ଗୁରୁ ଶବ୍ଦରେ ଥରେଇ ଉଠିଲେ, ଏହା ଜଣେଇ ଦେଉଥିଲା ଯେ ମାନେ ଦିଗବିଦିଗରେ ହାତୀ, ସିଂହ ଓ ଭାଲୁ ଦଳ ଜଙ୍ଗଲ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ମହାମୁସୁଲଧାରାଭିଃ ପେତୁର୍ ଆସାରଵୃଷ୍ଟଯଃ । କଷ୍ଟଟାଙ୍କାରକଠିନାଃ କୃତାନ୍ତସ୍ଯେଵ ଦୃଷ୍ଟଯଃ
ବଡ଼ ଝଡ଼ରେ ଭୟଙ୍କର ରାସିରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, ଏହା ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର କଠୋର ଦୃଷ୍ଟି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଲୋହା ଠିଆ ମାରିବା ଭଳି ଭୟାନକ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା।
ଉଦଭୂତ୍ ପ୍ରଥମଂ ବାଷ୍ପ ଉଷ୍ଣୋଷ୍ଣୋ ଽଦ୍ରିନିଭୋ ଭୁଵଃ । ପାତାଲାଦ୍ ଅଭ୍ରଵୃନ୍ଦାନାଂ ଯୁଦ୍ଧାଯେଵାଭ୍ରଵିଭ୍ରମାଃ
ପୃଥିବୀରୁ ପ୍ରଥମେ ଏକ ଉତ୍ତାପ ଓ ପାହାଡ଼ ପରି ଗରମ ବାଷ୍ପ ଉଠିଲା; ଏହା ଦେଖି ମନେ ହେଲା ଯେ ପାତାଳରୁ ମେଘମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉପ୍ରେ ଆସି, ମେଘମାନେ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ତତୋ ନିମେଷମାତ୍ରେଣ ପ୍ରଶେମୁର୍ ମୃଗତୃଷ୍ଣିକାଃ । ପରବୋଧରସାପୂରୈର୍ ଯଥା ସଂସାରଵାସନାଃ
ତାପରେ ଏକ ଚକୁ ମିଛିବା ସମୟରେ, ମୃଗମାୟା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା; ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ସଂସାରୀ ଇଚ୍ଛାମାନେ ଅପେକ୍ଷା ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଆସୀତ୍ ପଙ୍କାଙ୍କମ୍ ଅଖିଲଂ ଭୂମଣ୍ଡଲମ୍ ଅସଞ୍ଚରମ୍ । ପୂରିତଃ ପୂର୍ଣଧାରାଭିସ୍ ସିନ୍ଧୁସ୍ ସିନ୍ଧୁମ୍ ଇଵାମ୍ବୁନା
ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ କାଦରେ ଢାକିଗଲା, ଏହା ଅଚଳ ହେଇ ରହିଲା; ଅନେକ ଧାରାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏକ ସମୁଦ୍ର ପରି ଜଳରେ ବ୍ୟାପିଗଲା।
ଵାଯଵ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତ୍ରମ୍ ଅସୃଜଦ୍ ଘୂର୍ଣିତାକାଶକୋଟରମ୍ । କଲ୍ପାନ୍ତନୃତ୍ତସଂପନ୍ନରଣଦ୍ଭୈରଵଭୀଷଣମ୍
ସେ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଆକାଶର ଅନ୍ତରାଳରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା; ଏହା କଳ୍ପାନ୍ତର ନୃତ୍ୟର ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଦେଖାଗଲା।
ଵଵୁର୍ ଅଶନିନିପାତପିଣ୍ଡିତାଙ୍ଗା ଦଲିତଶିଲାଶକଲାଃ କକୁମ୍ମୁଖେଷୁ । ପ୍ରଲଯସମଯସୂଚକା ଭଟାନାଂ କୃତକଟୁଟାଙ୍କୃତଟଙ୍କିନସ୍ ସମୀରାଃ
ବଜ୍ରପାତରେ ଦେହ ଭାଗିଗଲା, ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ପଥର ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଉଡ଼ିଲା; ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ବାତାସ ଚାଲିଲା, ଯାହା ଦୁର୍ଯୋଗର ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇ, ଦେହରେ ଘାଁ ନେଇ ଦୃଢ଼ ହେଲେ।
ଵଵୁର୍ ଵଲିତନୀହାରା ଵିକୀର୍ଣଘନପଲ୍ଲଵାଃ । ଵାଯଵୋ ଧୂତଵୃକ୍ଷୌଘାଃ ପତନୋତ୍ପାଟନୋଦ୍ଭଟାଃ
ବାତାସ ଚାଲିଲା, କୁହୁଡ଼ିକୁ ମୁଡ଼ି ଦେଲା, ଘନ ପତ୍ର ଉଡ଼ିଗଲା; ବାୟୁ ଗଛମାନେକୁ ହେଲାଇ, ଜୋର ଦେଇ ଉପଡ଼ି ଫିଙ୍ଗି ଦେଲା।
ଵିକୁଟ୍ଟିତାଟଵୀଷଣ୍ଡାଶ୍ ଶ୍ଵଭ୍ରଭିତ୍ତିଵିଭେଦିନଃ । ତେନାତିଭୀମଵାତେନ ଵିଦୂରଥରଥୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଥ
ବନ ଭାଗିଗଲା, ପାହାଡ଼ ଦେଉଳ ଫାଟିଗଲା; ସେଇ ଭୟଙ୍କର ବାତାସରେ ଦୂରଥଙ୍କର ରଥ ମଧ୍ୟ ଉଡ଼ି ଯାଇଥିଲା।
ଉହ୍ଯମାନୋ ଽଭଵନ୍ ନଦ୍ଯା ଯଥା ଜର୍ଜରପଲ୍ଲଵଃ । ଵିଦୂରଥୋ ଽଥ ତତ୍ଯାଜ ପର୍ଵତାସ୍ତ୍ରଂ ମହାସ୍ତ୍ରଵିତ୍
ନଦୀରେ ଝିଅ ପତ୍ର ଭଳି ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ; ତାପରେ ଦୂରଥ, ଯିଏ ମହାସ୍ତ୍ରର ଦକ୍ଷ, ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଵ୍ଯୋମାପି ଘନତାଂ ଯେନ ସମାଧାତୁମ୍ ଇଵୋଦ୍ଯତମ୍ । ତେନ ଶୈଲାସ୍ତ୍ରଘାତେନ ଵିରରାମ ସମୀରଣଃ
ଯେହି ପବନ ଆକାଶକୁ ଘନ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା, ପାହାଡ଼ର ଅସ୍ତ୍ରର ଘାତରେ ସେହି ପବନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ଶମଂ ଚ ତେନ ଶାନ୍ତେନ ପ୍ରଯଯୌ ଵାଯୁନା ଯତଃ । ଅନ୍ତରିକ୍ଷଗତା ଵୃକ୍ଷପଙ୍କ୍ତଯଃ ପତିତା ଭୁଵି
ସେହି ପବନ ଶାନ୍ତ ହେବା ସହିତ ସବୁଠାରେ ଶାନ୍ତି ଛାଇଗଲା, ଆକାଶରେ ଝୁଲିଥିବା ଗଛମାନେ ଭୂମିକୁ ଖସିପଡ଼ିଲେ।
ନାନାଜନାଶନଵ୍ଯୂହେ କାକାନାମ୍ ଇଵ କୋଟଯଃ । ଶେମୁଶ୍ ଶୀତ୍କାରଡକ୍କାରଭାକ୍କାରୋକ୍କାରକା ଦିଶାମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ମଣିଷ ଖାଇବା ଦଳରେ, ଅଗଣିତ କାଉଁଆମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚିତ୍କାର, ଚିତ୍କି, ଚିଲ୍ଲାହାଟି କରି ଏକଠା ହେଲେ।
ପ୍ରଲାପା ଇଵ ଵିଧ୍ଵସ୍ତପ୍ରଥାଃ ପଵନଵୀରୁଧାମ୍ । ଗିରୀନ୍ ଅପଶ୍ଯନ୍ ନଭସଃ ପତତଃ ପର୍ଣପତ୍ତ୍ରଵତ୍
ପବନରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଗଛମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥାବାର୍ତ୍ତା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ପାହାଡ଼ମାନେ ଆକାଶରୁ ଶାଖାରୁ ପତ୍ର ଖସିବା ପରି ଖସିଯାଉଛନ୍ତି।
ସିନ୍ଧୁସ୍ ସିନ୍ଧୁର୍ ଇଵୋତ୍ପନ୍ନାନ୍ ମୈନାକାଦୀନ୍ ଇତସ୍ ତତଃ । ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅସୃଜଦ୍ ଦୀପ୍ତଂ ତେରୁର୍ ଵଜ୍ରଘନାସ୍ ତତଃ
ସମୁଦ୍ର ପରି ଏଠାଉଠି ନଦୀମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ମେନାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ତୀବ୍ର ବିଜୁଳି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ବିଜୁଳି ମେଘମାନେ ଗର୍ଜନ କରିଲେ।
ପିବନ୍ତୋ ଽଦ୍ରୀନ୍ ପ୍ରତିଗିରଂ ଵହ୍ନିଦାହାଦ୍ ଇଵାଗ୍ନଯଃ । ତେ ଗିରୀଣାଂ ପୁରୀଣାଂ ଚ କୋଟିତୁଣ୍ଡାଵଖଣ୍ଡନୈଃ
ଅଗ୍ନି ଯେପରି ପାହାଡ଼କୁ ତାପରେ ଦହିଦେଇଥାଏ, ସେମାନେ ଅନେକ ଆଘାତରେ ପାହାଡ଼ ଓ ସେଠାର ନଗରମାନଙ୍କ ଶିର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଶିରାଂସି ଶାତଯାମ୍ ଆସୁଃ ଫଲାନୀଵୋଲ୍ବନାନିଲାଃ । ଵିଦୂରଥୋ ଽଥ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଶାନ୍ତ୍ଯୈ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅଭ୍ଯଦାତ୍
ତୀବ୍ର ପବନ ଯେପରି ଫଳକୁ ଚିତ୍ରିକରେ ଉଡ଼ାଇଦିଏ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ଶିର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ତାପରେ ବିଦୂରଥ ବିଜୁଳି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରେ ସମଂ ପ୍ରଶମମ୍ ଆଗତେ । ଶ୍ଯାମାଶ୍ଯାମଂ ପିଶାଚାସ୍ତ୍ରମ୍ ଅଥ ସିନ୍ଧୁର୍ ଅଚୋଦଯତ୍
ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଓ ବିଜୁଳି ଅସ୍ତ୍ର ଦୁହେଁ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ସିନ୍ଧୁ ଏକ କଳା ଓ ଭୟଙ୍କର ପିଶାଚ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇଲେ।