ଉତ୍ତସ୍ଥୁର୍ ନୃତ୍ତଯାତ୍ରାଯାଂ କବନ୍ଧନଟପଙ୍କ୍ତଯଃ । ଜଗୁର୍ ଉଚ୍ଚୈ ରଣଦ୍ରୋହଂ ପିଶାଚ୍ଯୋ ରଣଦାରିକାଃ
ନୃତ୍ୟ ଯାତ୍ରାରେ ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହମାନେ ଉଠି ନାଚିଲେ; ଯୁଦ୍ଧର ଧୋକା ବିଷୟରେ ଦେଉଳି ପିଶାଚୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଲେ।
ଉଦଗୁର୍ ମତ୍ତସଙ୍ଘଟ୍ଟତ୍କ୍ରେଙ୍କାରା ଦନ୍ତିନାଂ ବଲେ । ଊହୁଃ କ୍ଷେପଣପାଷାଣମତ୍ତନଦ୍ଯୋ ନଭସ୍ତଲେ
ମତ୍ତ ହାତୀମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଧକ୍କା ଦେଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ; ମତ୍ତ ନଦୀମାନେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ପଥର ଉଠାଇ ନେଲେ।
ପେତୁଶ୍ ଚ ରଥସଙ୍ଘାତାସ୍ ସଂଶୁଷ୍କଵନପର୍ଣଵତ୍ । ନିର୍ଯଯୁର୍ ଲୋହିତା ନଦ୍ଯୋ ରଣାଦ୍ରେର୍ ମୃତିଵର୍ଷିଣଃ
ରଥମାନେ ଶୁଷ୍କ ଜଙ୍ଗଲର ପତ୍ର ପରି ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲେ; ଯୁଦ୍ଧ ପାହାଡ଼ରୁ ଲାଲ୍ ନଦୀମାନେ ବାହାରିଲେ, ମୃତଦେହ ଝରାଇଲେ।
ପ୍ରଶେମୁଃ ପାଂସଵୋ ରକ୍ତୈସ୍ ତମାଂସ୍ଯ୍ ଆଯୁଧଵହ୍ନିଭିଃ । ଯୁଦ୍ଧୈକଧ୍ଯାନତଶ୍ ଶବ୍ଦା ଭଯାନି ମୃତିନିଶ୍ଚଯୈଃ
ରକ୍ତରେ ମିଶିଥିବା ଧୂଳିକଣା ଅସ୍ତ୍ରର ଅଗ୍ନିରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା; ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ନିଶ୍ଚିତତା ସହିତ ଭୟ ଆଣିଲେ।
ଅଭଵତ୍ କେଵଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ସଶବ୍ଦମ୍ ଅସମଂ ଭ୍ରମମ୍ । ଅନାକୁଲାମ୍ବୁଵାହାଭଖଡ୍ଗଵୀଚିସଝାଙ୍କୃତମ୍
ସେଠାରେ କେବଳ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ଅସମ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଚାଲିଥିଲା, ତଳେ ତଳେ ତଳୱାରର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଉପରରେ ମେଘମାନେ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ନାହିଁ।
ଷଵଷଵରଵସଂଵହଚ୍ଛରୌଘଂ କଟକଟରଵସଂପତଦ୍ଭୁସୁଣ୍ଡି । ଝଣଝଣରଵସଂମିଲନ୍ମହାସ୍ତ୍ରଂ ନିଶି ନଵରଣମ୍ ଆସ ସୁପ୍ତଵତ୍ ତତ୍
ସେଠାରେ ସେନାମାନଙ୍କର ମୁହାଁମୁହିଁ ହେବା ମୃତଦେହ ଉଠାଇବା ଗଡ଼ାଗଡ଼ି ଶବ୍ଦ ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ବାଣମାନେ ଝଡ଼ ଭଳି ପଡ଼ି ଟିକ୍କି ଟିକ୍କି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଆପସରେ ଟକ୍କର ଖାଇ ଝଣ୍ ଝଣ୍ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ତଥାପି ରାତିରେ ସବୁ କିଛି ଏମିତି ଲୁଚିଗଲା, ଯେପରି ଶୁଅଁଥିବା ଦେଖାଯାଏ।
ଏତସ୍ମିନ୍ ଵର୍ତମାନେ ତୁ ଘୋରେ ସମରସମ୍ଭ୍ରମେ । ଲୀଲାଦ୍ଵଯମ୍ ଉଵାଚେଦଂ ଜ୍ଞପ୍ତିଂ ଭଗଵତୀଂ ପୁରଃ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେତେବେଳେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତା ଚାଲିଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଦେବୀ ନିଜ ଆପଣଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି ହସି କହିଲେ।
ଦେଵି କସ୍ମାଦ୍ ଅକସ୍ମାନ୍ ନୋ ଭର୍ତା ଜଯତି ନୋ ରଣେ । ଵଦ ତ୍ଵଯ୍ଯ୍ ଅପି ତୁଷ୍ଟାଯାମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଵିଦ୍ରୁତଵାରଣେ
ଦେବୀ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ପ୍ରଭୁ କାହିଁକି ଜିତିବେ ନାହିଁ, ହାରିବେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି? ତୁମେ ଖୁସି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ହାତୀମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଛନ୍ତି, ଏହାର କାରଣ କହ।
ଚିରମ୍ ଆରାଧିତାନେନ ଵିଦୂରଥନୃପାରିଣା । ଅହଂ ପ୍ରତିଜଯାର୍ଥେନ ନ ଵିଦୂରଥଭୂଭୁଜା
ବହୁଦିନ ଧରି ଏହି ବିଦୂରଥ ରାଜା ମୋତେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ବିଦୂରଥ ରାଜା ମୋତେ ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି।
ତେନାସାଵ୍ ଏଵ ଜଯତି ଜୀଯତେ ନ ଵିଦୂରଥଃ । ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଅନ୍ତର୍ଗତା ସଂଵିଦ୍ ଏଷାସୌ ଯଦ୍ ଯଥା ଯଦା
ସେଥିପାଇଁ ସେମାନେ ହିଁ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି; ବିଦୂରଥ ବିଜୟ ପାଉନାହାନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ, ଏହି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଚେତନା, ଯେପରି ଯେତେବେଳେ ଯେପରି ହୁଏ, ସେହିପରି ସବୁକିଛି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରେ।
ଚୋଦଯତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତତ୍ ତସ୍ଯ ତଦା ସମ୍ପାଦଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଯୋ ଯଥା ଚୋଦଯତି ମାଂ ତସ୍ଯ ତିଷ୍ଠାମି ତତ୍ଫଲା
ସେ ଯେଉଁ କାମ ପାଇଁ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ମୁଁ ସେହି କାମ ଶୀଘ୍ର କରିଦେଉଛି। ଯେଉଁଠିଏ ଯେପରି ଭାବରେ ମୋତେ ଡାକେ, ମୁଁ ସେଉଁଠିଏ ସେହିଠାରୁ ଫଳ ଦେଉଛି।
ନ ସ୍ଵଭାଵୋଦ୍ଯତଂ ଧତ୍ତେ ଵହ୍ନେର୍ ଔଷ୍ଣ୍ଯମ୍ ଇଵୈଷ ମେ । ଜଯସ୍ ସ୍ଯାନ୍ ମମ ସଂଗ୍ରାମ ଇତ୍ଯ୍ ଅନେନାସ୍ମି ପୂଜିତା
ମୋର ନିଜରୁ କିଛି କରିବା ନାହିଁ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ନିଜରୁ ତାପ ନାହିଁ। 'ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ମିଳୁ' ଏହି ଭାବନାରେ ସେ ମୋତେ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ରତିମାରୂପିଣୀ ତେନ ଫଲମ୍ ଆପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅସୌ ତଥା । ଵିଦୂରଥେନୈତମ୍ ଅର୍ଥଂ ଅସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯାସ୍ମି ବୋଧିତା
ପ୍ରତିମାର ଆକୃତି ଧରି, ସେ ଏହିପରି ଫଳ ପାଇଥିଲେ। ମୁଁ ଏହି କଥା ବିଚାର କରିନଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ଏହି ଅର୍ଥରେ ବିଦୂରଥଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲି।
ଅନେନ ଚୈଵ ମୁକ୍ତସ୍ ସ୍ଯାମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମି ଭାଵିତା । ତସ୍ମାଦ୍ ଵିଦୂରଥୋ ଦେହଂ ତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସହ ଭାର୍ଯଯା
ଏହିପରି ଭାବନା କରି, ମୁଁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବି ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲି। ଏହିକାରଣରୁ, ବିଦୂରଥ ତାଙ୍କର ଶରୀର ସହିତ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଏହି ଦେହ ପାଇଥିଲେ।
ତ୍ଵଯାନଯା ଚ କାଲେନ ବାଲେ ମୁକ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଏତଦୀଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଯଂ ଶତ୍ରୁସ୍ ସିନ୍ଧୁନାମ ମହୀପତିଃ । ହତ୍ଵୈନଂ ଵସୁଧାପୀଠେ ଜଯୀ ରାଜ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଏବଂ ଏହି ଛୋଟିଏ ମେଯେ ସମୟ ଆସିଲେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ। ଏହାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ହେଉଛନ୍ତି ସିନ୍ଧୁ ନାମକ ରାଜା। ସେ ଏହାକୁ ମାରି, ଭୂମିର ସିଂହାସନରେ ବସି ଜୟୀ ହେବେ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିବେ।
ଚେଲୁସ୍ ତିମିରସଂଘାତା ବଲାନୀଵାଲିରୂପିଣଃ । ଅସୃଜୀଵ ଶଵାନ୍ଯ୍ ଆସନ୍ ସନ୍ଧ୍ଯାଯାଂ ତାରକା ଦିଵି
ଅନ୍ଧକାରର ଦଳଗୁଡ଼ିକ ବଳବାନ ବାଲିଙ୍କ ଦଳ ପରି ଚଳିଲା। ନିର୍ଜୀବ ଦେହଗୁଡ଼ିକ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଆକାଶରେ ତାରାମାନେ ଦେଖାଦେଲେ।
ଶନୈର୍ ଵିକଟତାଂ ଜଗ୍ମୂ ରଣାକାଶାଦ୍ରିଭୂମଯଃ । ଭୁଵନଂ କଜ୍ଜଲାମ୍ଭୋଧେର୍ ଇଵୋତ୍କ୍ଷିପ୍ତମ୍ ଅରାଜତ
ଧୀରେ ଧୀରେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିର ପାହାଡ଼ ଅଞ୍ଜଳି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା; ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଏକ କଳା କାଳିମା ଭରିଥିବା ସମୁଦ୍ରରୁ ବାହାରି ଆସିଛି।
ପେତୁଃ କନକନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦସୁନ୍ଦରା ରଵିରଶ୍ମଯଃ । ଶୈଲେଷୁ ଵରଵୀରେଷୁ ରଣରକ୍ତଚ୍ଛଟା ଇଵ
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ହେଉଛି ସୁନା ଝରଣା ପରି ଅତି ସୁନ୍ଦର, ସେଗୁଡ଼ିକ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିର ପାହାଡ଼ ଓ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ି, ଯେପରି ରକ୍ତର ଆଭା ଦେଖାଯାଉଛି।
ଅଦୃଶ୍ଯତ ତତୋ ଵ୍ଯୋମ ତଥା ରଣମହୀତଲମ୍ । ବାହୁଭିର୍ ଭ୍ରାନ୍ତଭୁଜଗଂ ପ୍ରଭାଭିଃ କୀର୍ଣକାଞ୍ଚନମ୍
ତାପରେ ଆକାଶ ଓ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ବାହୁମାନେ ଗୁଡ଼ିକ ଗୋଟିଏ ଚଳାଉଥିବା ସାପ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆଭା ସୁନା ପରି ଛିଟିଯାଇଛି।
କୁଣ୍ଡଲୈଃ କୀର୍ଣରତ୍ନୌଘଂ ଶିରୋଭିର୍ ଵୃଦ୍ଧପଙ୍କଜମ୍ । ଆଯୁଧୈଃ ଖଗନୀରନ୍ଧ୍ରଂ ଶରୈଶ୍ ଶରଭନିର୍ଭରମ୍
କଣ୍ଠାର କୁଣ୍ଡଳରେ ରତ୍ନମାଳା ଛିଟିଯାଇଥିଲା; କଟା ମୁଣ୍ଡମାନେ ଦେଖିଲେ ପୁରୁଣା ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ଝିଅ ପୋଖରୀ ପରି ଲାଗୁଥିଲା; ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରରେ ଆକାଶ ଛିଦ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ବାଣମାନେ ହରିଣ ଦଳ ପରି ଭରିଯାଇଥିଲା।
ରକ୍ତାଭାସ୍ଥିରସନ୍ଧ୍ଯାଢ୍ଯଂ ସସିଦ୍ଧପୁରୁଷଂ ଶଵୈଃ । ହାରୈସ୍ ସସର୍ପନିର୍ମୋକଂ ପଟୈର୍ ଏଵାଂଶୁସଙ୍କୁଲମ୍
ଲାଲ ଆଭାରେ ଝିଅଁ ହୋଇଥିବା, ସଂଧ୍ୟାର ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧାରରେ ଭରିଥିବା, ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଓ ମୃତଦେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ମାଳା, ସାପର ତ୍ୟାଗିଥିବା ଚର୍ମ ଓ ରେଶମ ଚିରା ରେ ରଶ୍ମି ଗୁଡ଼ିକ ଜଡ଼ାଇ ରହିଛି।
ଲସଲ୍ଲତାପତାକାଭିର୍ ଊରୁଭିଃ କୃତତୋରଣମ୍ । ହସ୍ତପାଦୈଃ ପଲ୍ଲଵିତଂ ଶରୈଶ୍ ଶରଵନୋପମମ୍
ନାଚୁଥିବା ଲତା ପତାକା ଭଳି ଉରୁ ଦ୍ୱାର ତିଆରି କରିଛି; ହାତ ଓ ପାଦ ଛିଟିଯାଇଛି, ଯେଉଁଠି ତୀର ଝାଡ଼ି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଶସ୍ତ୍ରାଂଶୁଶାଦ୍ଵଲଶ୍ଯାମଂ ଶସ୍ତ୍ରତାର୍ଣୈସ୍ ସସୈକତମ୍ । କୀର୍ଣମ୍ ଆଯୁଧମାଲାଭିର୍ ଉନ୍ମତ୍ତମ୍ ଇଵ ଭୈରଵମ୍
ଅସ୍ତ୍ରର ଆଲୋକରେ ଘାସ ମାଟି ଭଳି କଳା, ତଳେ ବାଲି ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଭଙ୍ଗା ଟୁକୁଡ଼ି ମିଶିଛି; ଅସ୍ତ୍ରମାଳା ଛିଟିଯାଇଛି, ପାଗଳ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଛି।
ଫୁଲ୍ଲାଶୋକଵନାକାରଂ ଶସ୍ତ୍ରସଂଘଟ୍ଟଵହ୍ନିଭିଃ । ଉଦ୍ଘୁଙ୍ଘୁମଂ ମହାଶବ୍ଦୈର୍ ଵିଦ୍ରଵତ୍ସିଦ୍ଧନାଯକମ୍
ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ଉଦ୍ୟାନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି, ଅସ୍ତ୍ର ଝଟକାର ଆଗୁନିରେ ଜ୍ୱଳିଉଛି; ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଛି, ଯାହାରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଛନ୍ତି।
ସୌଵର୍ଣରଚିତାକାରଂ ବାଲାର୍କକଚିତାଯୁଧୈଃ । ପ୍ରାସାସିଚକ୍ରଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିମୁଦ୍ଗରାରଣିତାନ୍ତରମ୍
ସୁନାର କଳାରେ ତିଆରି, ନବଜାତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜିତ, ତଳୱାର, ବଣ, ଚକ୍ର, ଶକ୍ତି, ଭାଲ, ଗଦା ଓ ଯୁଦ୍ଧର ଗଞ୍ଜଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ସେନାସ୍ ସର୍ଵାସ୍ ସଙ୍କ୍ଷଯମ୍ ଆଯଯୁଃ । ଆସୀଦ୍ ରଣାଙ୍ଗନଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଇଵାଲ୍ପୋଭଯସୈନିକମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସେନା ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା; ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ଶୂନ୍ୟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ଦୁଇପଟେ କେବଳ କିଛି ସେନା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା।
ଛିନ୍ନଭିନ୍ନମୃତଧ୍ଵସ୍ତଯାତଵିଦ୍ରୁତମାନଵମ୍ । ପତଚ୍ଛଵମହାରାଶିପଙ୍କସ୍ରଵଦସୃକ୍ସରିତ୍
କେହି ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ, କେହି ମୃତ, କେହି ଧ୍ୱଂସ ଓ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ; ପଡ଼ିଥିବା ମୃତଦେହର ଡ଼େଙ୍କା, ରକ୍ତ ଝରିଥିବା କାଦଳି ଓ ରକ୍ତନଦୀ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା।
ଵହଦ୍ରକ୍ତନଦୀରଂହଃପ୍ରୋହ୍ଯମାନଶଵୋତ୍କରମ୍ । ଭୁସୁଣ୍ଡୀଶକ୍ତିକୁନ୍ତାସିସ୍ଥୂଲପାଷାଣସଙ୍କୁଲମ୍
ରକ୍ତର ନଦୀ ବହୁଥିଲା, ମୃତଦେହ ଗୋଟିଏଠାରୁ ଅନ୍ୟଠାରେ ଭସିଯାଉଥିଲା; ତୀର, ବଣ, ତଳୱାର ଓ ମୋଟ ଥୋଆରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଶୂରଶସ୍ତ୍ରାହତିଚ୍ଛିନ୍ନକବନ୍ଧପତନାନ୍ଵିତମ୍ । ତାଲତାଣ୍ଡଵିଵେତାଲକୁଲାରବ୍ଧକଲାରଵମ୍
ବୀରଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ କଟାଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହ ମାଟିରେ ପଡିଥିଲା, ଏହି ରଣଭୂମି ଭୟଙ୍କର ଭୂତମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଥିଲା, ପାଳମ ଗଛର ନୃତ୍ୟର ପରି ଏଠି ଅସ୍ତିର ହେଇଥିଲା।
ଶୂନ୍ଯେ ରଣାଙ୍ଗନେ ଦୀପ୍ତୌ ପଦ୍ମସିନ୍ଧୁରଥୌ ଚଲୌ । ଅଦୃଶ୍ଯେତାଂ ନଭଶ୍ଚିହ୍ନୌ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ଦିଵୀଵ ତୌ
ଖାଲି ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ରଣଭୂମିରେ, ଦୁଇଜଣ ନୀଳପଦ୍ମ ରଙ୍ଗର ରଥରେ ଚଳିଥିଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଯିବା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲା।