ଗର୍ଭଵାସମ୍ ଇଵାପନ୍ନଂ ତେନାସୀତ୍ ତନ୍ମହାପୁରମ୍ । ମୂର୍ଖତ୍ଵଂ ଯୌଵନେନେଵ ଘନତାମ୍ ଆଯଯୌ ତମଃ
ସେଇ ମହାପୁର ଗର୍ଭରେ ରହୁଥିବା ପରି ହେଇଗଲା; ଯୁବାବୟସର ଅଜ୍ଞତା ଭଳି ଅନ୍ଧାର ଦେଢ଼ା ହେଇଗଲା।
ପ୍ରଯଯୁଃ କ୍ଵାପି ଦୀପୌଘା ଦିଵସେନେଵ ତାରକାଃ । ଆଯଯୁର୍ ବଲମ୍ ଆଲୋଲା ନୈଶଭୂତପରମ୍ପରାଃ
କେଉଁଠି ଦୀପର ଦଳଗୁଡିକ ଦିନରେ ତାରାଗୁଡିକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରି ଚାଲିଗଲା; ରାତିର ଭୂତମାନେ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ଶକ୍ତି ଆଣିଲେ।
ଦଦୃଶୁସ୍ ତନ୍ମହାଯୁଦ୍ଧଂ ଦ୍ଵେ ଲୀଲେ ସା କୁମାରିକା । ପ୍ରସ୍ଫୁରଦ୍ଧୃଦଯେନୈତା ଦେଵୀଦତ୍ତମହାଦୃଶା
ସେଇ ଦୁଇଟି ଝିଅ ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲା, ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବିଶାଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଶେମୁର୍ ଅଥ ଗେହେଷୁ ପ୍ରୋଦ୍ଯତ୍କଟକଟାରଵାଃ । ଏକାର୍ଣଵପଯଃପୂରୈର୍ ଵାଡଵା ଇଵ ଵହ୍ନଯଃ
ତାପରେ ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଭରିଦେଲା, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ଏକ ଅପାର ସମୁଦ୍ରରେ ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଜନ ହେଉଛି।
ଶରୈସ୍ ସେନାଂ ସମାକର୍ଷନ୍ ରାଜା ପରବଲାନ୍ତରମ୍ । ଵିଵେଶ ପକ୍ଷପ୍ରୋଡ୍ଡୀନୋ ମେରୁର୍ ଏକମ୍ ଇଵାର୍ଣଵମ୍
ରାଜା ତୀରରେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଆକର୍ଷଣ କରି, ନିଜ ପକ୍ଷରେ ଚଳିତ ହୋଇ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଯେପରି ଏକ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେଭଳି ଶତ୍ରୁ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅଥୋଦଭୂଦ୍ ଗୁଣଧ୍ଵାନଶ୍ ଚଟଚ୍ଚଟଦ୍ ଇତି ସ୍ଫୁଟମ୍ । ରଚିତାତ୍ମମଯାମ୍ଭୋଦାସ୍ ତେରୁଶ୍ ଶରପରମ୍ପରାଃ
ତାପରେ ଗୁଣର ସ୍ପଷ୍ଟ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ତୀରମାଳା ଆତ୍ମାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମେଘମାନେ ଭଳି ଏକ ନୌକା ତିଆରି କରି, ଟିକ୍-ଟିକ୍ ଶବ୍ଦରେ ଚିରିଗଲା।
ଯଯୁର୍ ଅମ୍ବରମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ନାନାହେତିଵିହଙ୍ଗମାଃ । ପ୍ରସସ୍ରୁର୍ ଅଲମ୍ ଆଶାସୁ ମିହିକାଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରଦୀପ୍ତଯଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ, ଜଣେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, କୁହୁଡ଼ି ଅସ୍ତ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିଲା।
ବଭ୍ରମୁଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରସଙ୍ଘଟ୍ଟଜ୍ଵଲନା ଉଲ୍ମୁକାଗ୍ନିଵତ୍ । ଜଗର୍ଜୁଶ୍ ଶରଧାରୌଘାନ୍ ଵର୍ଷନ୍ତୋ ଵୀରଵାରିଦାଃ
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ଜ୍ୱାଳାମୟ ହେଇ ଘୂରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ମଶାଳ ଜଳୁଛି। ବୀରମାନଙ୍କର ମେଘମାନେ ଗର୍ଜନ କରି, ଧାରାଧାରା ବାଣ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଵିଲେଗୁଃ କଙ୍କଵତ୍କ୍ରୂରା ଵୀରାଙ୍ଗେଷୁ ଚ ହେତଯଃ । ପେତୁଃ ପଟପଟାରାଵଂ ହେତିନିଷ୍ପିଷ୍ଟଯୋ ଽମ୍ବରେ
କଠୋର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ କଂକପକ୍ଷୀ ପରି ବୀରମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଲାଗୁଥିଲେ। କିଛି ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଟିକ୍କିଟିକ୍ ଶବ୍ଦ କରି ତଳକୁ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଜଗ୍ମୁଶ୍ ଶମଂ ତମାଂସ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଶସ୍ତ୍ରଜ୍ଵଲନଦୀପକୈଃ । ବଭୂଵୁର୍ ଅଖିଲାସ୍ ସେନା ନଵନାରାଚରୋମଶାଃ
ଅସ୍ତ୍ରର ଆଗ୍ନିକିରଣରେ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ଧାରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ସମଗ୍ର ସେନା ନୂଆ ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ରୋମାଞ୍ଚ ପରି ତିକ୍କିତିକ୍ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉତ୍ତସ୍ଥୁର୍ ନୃତ୍ତଯାତ୍ରାଯାଂ କବନ୍ଧନଟପଙ୍କ୍ତଯଃ । ଜଗୁର୍ ଉଚ୍ଚୈ ରଣଦ୍ରୋହଂ ପିଶାଚ୍ଯୋ ରଣଦାରିକାଃ
ନୃତ୍ୟ ଯାତ୍ରାରେ ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହମାନେ ଉଠି ନାଚିଲେ; ଯୁଦ୍ଧର ଧୋକା ବିଷୟରେ ଦେଉଳି ପିଶାଚୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଲେ।
ଉଦଗୁର୍ ମତ୍ତସଙ୍ଘଟ୍ଟତ୍କ୍ରେଙ୍କାରା ଦନ୍ତିନାଂ ବଲେ । ଊହୁଃ କ୍ଷେପଣପାଷାଣମତ୍ତନଦ୍ଯୋ ନଭସ୍ତଲେ
ମତ୍ତ ହାତୀମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଧକ୍କା ଦେଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ; ମତ୍ତ ନଦୀମାନେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ପଥର ଉଠାଇ ନେଲେ।
ପେତୁଶ୍ ଚ ରଥସଙ୍ଘାତାସ୍ ସଂଶୁଷ୍କଵନପର୍ଣଵତ୍ । ନିର୍ଯଯୁର୍ ଲୋହିତା ନଦ୍ଯୋ ରଣାଦ୍ରେର୍ ମୃତିଵର୍ଷିଣଃ
ରଥମାନେ ଶୁଷ୍କ ଜଙ୍ଗଲର ପତ୍ର ପରି ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲେ; ଯୁଦ୍ଧ ପାହାଡ଼ରୁ ଲାଲ୍ ନଦୀମାନେ ବାହାରିଲେ, ମୃତଦେହ ଝରାଇଲେ।
ପ୍ରଶେମୁଃ ପାଂସଵୋ ରକ୍ତୈସ୍ ତମାଂସ୍ଯ୍ ଆଯୁଧଵହ୍ନିଭିଃ । ଯୁଦ୍ଧୈକଧ୍ଯାନତଶ୍ ଶବ୍ଦା ଭଯାନି ମୃତିନିଶ୍ଚଯୈଃ
ରକ୍ତରେ ମିଶିଥିବା ଧୂଳିକଣା ଅସ୍ତ୍ରର ଅଗ୍ନିରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା; ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ନିଶ୍ଚିତତା ସହିତ ଭୟ ଆଣିଲେ।
ଅଭଵତ୍ କେଵଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ସଶବ୍ଦମ୍ ଅସମଂ ଭ୍ରମମ୍ । ଅନାକୁଲାମ୍ବୁଵାହାଭଖଡ୍ଗଵୀଚିସଝାଙ୍କୃତମ୍
ସେଠାରେ କେବଳ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ଅସମ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଚାଲିଥିଲା, ତଳେ ତଳେ ତଳୱାରର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଉପରରେ ମେଘମାନେ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ନାହିଁ।
ଷଵଷଵରଵସଂଵହଚ୍ଛରୌଘଂ କଟକଟରଵସଂପତଦ୍ଭୁସୁଣ୍ଡି । ଝଣଝଣରଵସଂମିଲନ୍ମହାସ୍ତ୍ରଂ ନିଶି ନଵରଣମ୍ ଆସ ସୁପ୍ତଵତ୍ ତତ୍
ସେଠାରେ ସେନାମାନଙ୍କର ମୁହାଁମୁହିଁ ହେବା ମୃତଦେହ ଉଠାଇବା ଗଡ଼ାଗଡ଼ି ଶବ୍ଦ ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ବାଣମାନେ ଝଡ଼ ଭଳି ପଡ଼ି ଟିକ୍କି ଟିକ୍କି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଆପସରେ ଟକ୍କର ଖାଇ ଝଣ୍ ଝଣ୍ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ତଥାପି ରାତିରେ ସବୁ କିଛି ଏମିତି ଲୁଚିଗଲା, ଯେପରି ଶୁଅଁଥିବା ଦେଖାଯାଏ।
ଏତସ୍ମିନ୍ ଵର୍ତମାନେ ତୁ ଘୋରେ ସମରସମ୍ଭ୍ରମେ । ଲୀଲାଦ୍ଵଯମ୍ ଉଵାଚେଦଂ ଜ୍ଞପ୍ତିଂ ଭଗଵତୀଂ ପୁରଃ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେତେବେଳେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତା ଚାଲିଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଦେବୀ ନିଜ ଆପଣଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି ହସି କହିଲେ।
ଦେଵି କସ୍ମାଦ୍ ଅକସ୍ମାନ୍ ନୋ ଭର୍ତା ଜଯତି ନୋ ରଣେ । ଵଦ ତ୍ଵଯ୍ଯ୍ ଅପି ତୁଷ୍ଟାଯାମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଵିଦ୍ରୁତଵାରଣେ
ଦେବୀ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ପ୍ରଭୁ କାହିଁକି ଜିତିବେ ନାହିଁ, ହାରିବେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି? ତୁମେ ଖୁସି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ହାତୀମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଛନ୍ତି, ଏହାର କାରଣ କହ।
ଚିରମ୍ ଆରାଧିତାନେନ ଵିଦୂରଥନୃପାରିଣା । ଅହଂ ପ୍ରତିଜଯାର୍ଥେନ ନ ଵିଦୂରଥଭୂଭୁଜା
ବହୁଦିନ ଧରି ଏହି ବିଦୂରଥ ରାଜା ମୋତେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ବିଦୂରଥ ରାଜା ମୋତେ ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି।
ତେନାସାଵ୍ ଏଵ ଜଯତି ଜୀଯତେ ନ ଵିଦୂରଥଃ । ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଅନ୍ତର୍ଗତା ସଂଵିଦ୍ ଏଷାସୌ ଯଦ୍ ଯଥା ଯଦା
ସେଥିପାଇଁ ସେମାନେ ହିଁ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି; ବିଦୂରଥ ବିଜୟ ପାଉନାହାନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ, ଏହି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଚେତନା, ଯେପରି ଯେତେବେଳେ ଯେପରି ହୁଏ, ସେହିପରି ସବୁକିଛି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରେ।
ଚୋଦଯତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତତ୍ ତସ୍ଯ ତଦା ସମ୍ପାଦଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଯୋ ଯଥା ଚୋଦଯତି ମାଂ ତସ୍ଯ ତିଷ୍ଠାମି ତତ୍ଫଲା
ସେ ଯେଉଁ କାମ ପାଇଁ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ମୁଁ ସେହି କାମ ଶୀଘ୍ର କରିଦେଉଛି। ଯେଉଁଠିଏ ଯେପରି ଭାବରେ ମୋତେ ଡାକେ, ମୁଁ ସେଉଁଠିଏ ସେହିଠାରୁ ଫଳ ଦେଉଛି।
ନ ସ୍ଵଭାଵୋଦ୍ଯତଂ ଧତ୍ତେ ଵହ୍ନେର୍ ଔଷ୍ଣ୍ଯମ୍ ଇଵୈଷ ମେ । ଜଯସ୍ ସ୍ଯାନ୍ ମମ ସଂଗ୍ରାମ ଇତ୍ଯ୍ ଅନେନାସ୍ମି ପୂଜିତା
ମୋର ନିଜରୁ କିଛି କରିବା ନାହିଁ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ନିଜରୁ ତାପ ନାହିଁ। 'ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ମିଳୁ' ଏହି ଭାବନାରେ ସେ ମୋତେ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି।
ପ୍ରତିମାରୂପିଣୀ ତେନ ଫଲମ୍ ଆପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅସୌ ତଥା । ଵିଦୂରଥେନୈତମ୍ ଅର୍ଥଂ ଅସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯାସ୍ମି ବୋଧିତା
ପ୍ରତିମାର ଆକୃତି ଧରି, ସେ ଏହିପରି ଫଳ ପାଇଥିଲେ। ମୁଁ ଏହି କଥା ବିଚାର କରିନଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ଏହି ଅର୍ଥରେ ବିଦୂରଥଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲି।
ଅନେନ ଚୈଵ ମୁକ୍ତସ୍ ସ୍ଯାମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମି ଭାଵିତା । ତସ୍ମାଦ୍ ଵିଦୂରଥୋ ଦେହଂ ତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସହ ଭାର୍ଯଯା
ଏହିପରି ଭାବନା କରି, ମୁଁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବି ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲି। ଏହିକାରଣରୁ, ବିଦୂରଥ ତାଙ୍କର ଶରୀର ସହିତ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଏହି ଦେହ ପାଇଥିଲେ।
ତ୍ଵଯାନଯା ଚ କାଲେନ ବାଲେ ମୁକ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଏତଦୀଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଯଂ ଶତ୍ରୁସ୍ ସିନ୍ଧୁନାମ ମହୀପତିଃ । ହତ୍ଵୈନଂ ଵସୁଧାପୀଠେ ଜଯୀ ରାଜ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଏବଂ ଏହି ଛୋଟିଏ ମେଯେ ସମୟ ଆସିଲେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ। ଏହାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ହେଉଛନ୍ତି ସିନ୍ଧୁ ନାମକ ରାଜା। ସେ ଏହାକୁ ମାରି, ଭୂମିର ସିଂହାସନରେ ବସି ଜୟୀ ହେବେ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିବେ।
ଚେଲୁସ୍ ତିମିରସଂଘାତା ବଲାନୀଵାଲିରୂପିଣଃ । ଅସୃଜୀଵ ଶଵାନ୍ଯ୍ ଆସନ୍ ସନ୍ଧ୍ଯାଯାଂ ତାରକା ଦିଵି
ଅନ୍ଧକାରର ଦଳଗୁଡ଼ିକ ବଳବାନ ବାଲିଙ୍କ ଦଳ ପରି ଚଳିଲା। ନିର୍ଜୀବ ଦେହଗୁଡ଼ିକ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଆକାଶରେ ତାରାମାନେ ଦେଖାଦେଲେ।
ଶନୈର୍ ଵିକଟତାଂ ଜଗ୍ମୂ ରଣାକାଶାଦ୍ରିଭୂମଯଃ । ଭୁଵନଂ କଜ୍ଜଲାମ୍ଭୋଧେର୍ ଇଵୋତ୍କ୍ଷିପ୍ତମ୍ ଅରାଜତ
ଧୀରେ ଧୀରେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିର ପାହାଡ଼ ଅଞ୍ଜଳି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା; ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଏକ କଳା କାଳିମା ଭରିଥିବା ସମୁଦ୍ରରୁ ବାହାରି ଆସିଛି।
ପେତୁଃ କନକନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦସୁନ୍ଦରା ରଵିରଶ୍ମଯଃ । ଶୈଲେଷୁ ଵରଵୀରେଷୁ ରଣରକ୍ତଚ୍ଛଟା ଇଵ
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ହେଉଛି ସୁନା ଝରଣା ପରି ଅତି ସୁନ୍ଦର, ସେଗୁଡ଼ିକ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିର ପାହାଡ଼ ଓ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ି, ଯେପରି ରକ୍ତର ଆଭା ଦେଖାଯାଉଛି।
ଅଦୃଶ୍ଯତ ତତୋ ଵ୍ଯୋମ ତଥା ରଣମହୀତଲମ୍ । ବାହୁଭିର୍ ଭ୍ରାନ୍ତଭୁଜଗଂ ପ୍ରଭାଭିଃ କୀର୍ଣକାଞ୍ଚନମ୍
ତାପରେ ଆକାଶ ଓ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ବାହୁମାନେ ଗୁଡ଼ିକ ଗୋଟିଏ ଚଳାଉଥିବା ସାପ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆଭା ସୁନା ପରି ଛିଟିଯାଇଛି।
କୁଣ୍ଡଲୈଃ କୀର୍ଣରତ୍ନୌଘଂ ଶିରୋଭିର୍ ଵୃଦ୍ଧପଙ୍କଜମ୍ । ଆଯୁଧୈଃ ଖଗନୀରନ୍ଧ୍ରଂ ଶରୈଶ୍ ଶରଭନିର୍ଭରମ୍
କଣ୍ଠାର କୁଣ୍ଡଳରେ ରତ୍ନମାଳା ଛିଟିଯାଇଥିଲା; କଟା ମୁଣ୍ଡମାନେ ଦେଖିଲେ ପୁରୁଣା ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ଝିଅ ପୋଖରୀ ପରି ଲାଗୁଥିଲା; ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରରେ ଆକାଶ ଛିଦ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ବାଣମାନେ ହରିଣ ଦଳ ପରି ଭରିଯାଇଥିଲା।