ଚନ୍ଦ୍ରଭିତ୍ତିପରିସ୍ରୋତଃପ୍ରପତତ୍କାଞ୍ଚନାଙ୍କୁରମ୍ । ମୁକ୍ତାଝଣଝଣତ୍କାରଚାରୁଵିଦ୍ରୁମକୂଵରମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଦେଉଳର ଦେଉଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଯାହାରୁ ସୁନାର ଅଙ୍କୁର ଝରୁଥିଲା, ମୁକ୍ତାର ଝଣ୍କାର ସହିତ ସୁନ୍ଦର ପାଗଡ଼ ଶାଖା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ସୁଗ୍ରୀଵୈର୍ ଲକ୍ଷଣୋପେତୈଃ ପ୍ରଶସ୍ତୈର୍ ଧଵଲୈଃ କୃଶୈଃ । ଜଵୋନ୍ନଯନଵେଗେନ ପ୍ରସ୍ରଵଦ୍ଭିଃ ଖୁରାନ୍ ଇଵ
ସୁଭାଗ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଧଳା, ସୁକୁମାର ଓ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଖୁର ଦ୍ୱାରା ମାଟି ଚୁଇଁଉଥିଲେ।
ଵାଯୂନ୍ ଅପୀଵ ସହଜାନ୍ ଅସହଦ୍ଭିର୍ ଗତିକ୍ରମୈଃ । ପ୍ରୋଜ୍ଝଦ୍ଭିର୍ ଇଵ ପଶ୍ଚାର୍ଧମ୍ ଆପିବଦ୍ଭିର୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଘୋଡାମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାଭାବିକ ଚାଳରେ ପବନକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରିପାରିବେନି, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ସେମାନେ ପଛ ଅଂଶକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆକାଶକୁ ପିଇଉଛନ୍ତି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଯୋଜିତୈର୍ ଇଵ ସଂପୂର୍ଣୈଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ ଚାମରଦୀପ୍ତିଭିଃ । ଅଶ୍ଵୈର୍ ଅଷ୍ଟଭିର୍ ଆବଦ୍ଧମ୍ ଆଶାପୂରକହେଷିତୈଃ
ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଅଷ୍ଟ ଉପର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦ୍ୱାରା ଯୋକ୍ତ, ଯାହା ଯକ-ପିଛା ଚମରାର ଉଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ଅଷ୍ଟ ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ଯୋକ୍ତ, ଯାହାର ହିନ୍ହାଡ଼ି ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ପୂରଣ କରୁଥିଲା।
ଅଥୋଦଭୂତ୍ ତଦୋଦ୍ଦାମନାଗାଭ୍ରରଵନିର୍ଭରଃ । ଶୈଲଭିତ୍ତିପ୍ରତିଧ୍ଵାନଦାରୁଣୋ ଦୁନ୍ଦୁଭିଧ୍ଵନିଃ
ତାପରେ ଏକ ଡ଼ମ୍ବ ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା, ଯାହା ବଜ୍ରପାତ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଭୟାନକ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପାହାଡ଼ର ଦେଵାଳରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ହେଇ ଗୁଞ୍ଜିଲା।
ମତ୍ତସୈନିକନିର୍ମୁକ୍ତୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତୈଃ କଲକଲାରଵୈଃ । କିଙ୍କିଣୀଜାଲନିଧ୍ଵାନୈର୍ ହେତିସଙ୍ଘଟ୍ଟଟାଙ୍କୃତୈଃ
ମଦରେ ମତ୍ତ ସେନାର ଚିତ୍କାର, ଘଣ୍ଟିର ଝଙ୍କାର ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରର ଟକା-ଟକି ଶବ୍ଦରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ଧନୁଶ୍ଚଟଚଟାଶବ୍ଦୈଶ୍ ଶରଶୀତ୍କାରଗାଯନୈଃ । ପରସ୍ପରାଂସନିଷ୍ପିଷ୍ଟକଵଚୌଘଝଣଜ୍ଝଣୈଃ
ଧନୁର ଟଣା-ଟଣି ଶବ୍ଦ, ବାଣର ଶିତକାର ଗୀତ, ଏବଂ ଏକାପେକା ଧକ୍କା ଦେଇ ଭାଙ୍ଗା ଅଭ୍ୟସ୍ତ କବଚର ଝଣା-ଝଣା ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଲା।
ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଟଣତ୍କାରୈର୍ ଆର୍ତିମତ୍କ୍ରନ୍ଦନାରଵୈଃ । ପରସ୍ପରଂ ଭଟାହ୍ଵାନୈର୍ ବନ୍ଦୀଵିକ୍ଷୁବ୍ଧରୋଦନୈଃ
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଟଣା-ଟଣି ଶବ୍ଦ, ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଦୟନୀୟ କ୍ରନ୍ଦନ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଡାକୁଥିବା ଚିତ୍କାର ଓ ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କର ଅଶାନ୍ତ ରୋଦନ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ଶିଲାଘନୀକୃତାଶେଷବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁହରୋ ଧ୍ଵନିଃ । ହସ୍ତଗ୍ରାହ୍ଯୋ ଭଵଦ୍ଭୀମୋ ଦଶାଶାକୁଞ୍ଜପୂରକଃ
ପଥରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖାଲି ଗୁହାକୁ ଭୟଙ୍କର ଏକ ଶବ୍ଦ ପୂରି ଦେଲା; ଏହି ଶବ୍ଦ ଦଶ ଦିଗକୁ ଭରି ଦେଲା, ଏବଂ ହାତରେ ଧରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଭୟ ଦେଇଲା।
ଅଥୋଦପତଦ୍ ଆଦିତ୍ଯପଥପୀଵରରୋଧକମ୍ । ରଜୋନିଭେନ ଭୂପୀଠମ୍ ଅମ୍ବରୋଡ୍ଡଯନୋନ୍ମୁଖମ୍
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ଅଟକାଇ ଦେଇଥିବା ଏକ ମହା ଦଳ ଉଠିଲା; ଏହାର ଧୂଳିପରି ଅନ୍ଧାର ଭୂମିକୁ ଆକାଶ ଦିଗରେ ଉଠାଇ ଦେଲା।
ଗର୍ଭଵାସମ୍ ଇଵାପନ୍ନଂ ତେନାସୀତ୍ ତନ୍ମହାପୁରମ୍ । ମୂର୍ଖତ୍ଵଂ ଯୌଵନେନେଵ ଘନତାମ୍ ଆଯଯୌ ତମଃ
ସେଇ ମହାପୁର ଗର୍ଭରେ ରହୁଥିବା ପରି ହେଇଗଲା; ଯୁବାବୟସର ଅଜ୍ଞତା ଭଳି ଅନ୍ଧାର ଦେଢ଼ା ହେଇଗଲା।
ପ୍ରଯଯୁଃ କ୍ଵାପି ଦୀପୌଘା ଦିଵସେନେଵ ତାରକାଃ । ଆଯଯୁର୍ ବଲମ୍ ଆଲୋଲା ନୈଶଭୂତପରମ୍ପରାଃ
କେଉଁଠି ଦୀପର ଦଳଗୁଡିକ ଦିନରେ ତାରାଗୁଡିକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରି ଚାଲିଗଲା; ରାତିର ଭୂତମାନେ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ଶକ୍ତି ଆଣିଲେ।
ଦଦୃଶୁସ୍ ତନ୍ମହାଯୁଦ୍ଧଂ ଦ୍ଵେ ଲୀଲେ ସା କୁମାରିକା । ପ୍ରସ୍ଫୁରଦ୍ଧୃଦଯେନୈତା ଦେଵୀଦତ୍ତମହାଦୃଶା
ସେଇ ଦୁଇଟି ଝିଅ ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲା, ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବିଶାଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଶେମୁର୍ ଅଥ ଗେହେଷୁ ପ୍ରୋଦ୍ଯତ୍କଟକଟାରଵାଃ । ଏକାର୍ଣଵପଯଃପୂରୈର୍ ଵାଡଵା ଇଵ ଵହ୍ନଯଃ
ତାପରେ ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଭରିଦେଲା, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ଏକ ଅପାର ସମୁଦ୍ରରେ ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଜନ ହେଉଛି।
ଶରୈସ୍ ସେନାଂ ସମାକର୍ଷନ୍ ରାଜା ପରବଲାନ୍ତରମ୍ । ଵିଵେଶ ପକ୍ଷପ୍ରୋଡ୍ଡୀନୋ ମେରୁର୍ ଏକମ୍ ଇଵାର୍ଣଵମ୍
ରାଜା ତୀରରେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଆକର୍ଷଣ କରି, ନିଜ ପକ୍ଷରେ ଚଳିତ ହୋଇ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଯେପରି ଏକ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେଭଳି ଶତ୍ରୁ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅଥୋଦଭୂଦ୍ ଗୁଣଧ୍ଵାନଶ୍ ଚଟଚ୍ଚଟଦ୍ ଇତି ସ୍ଫୁଟମ୍ । ରଚିତାତ୍ମମଯାମ୍ଭୋଦାସ୍ ତେରୁଶ୍ ଶରପରମ୍ପରାଃ
ତାପରେ ଗୁଣର ସ୍ପଷ୍ଟ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ତୀରମାଳା ଆତ୍ମାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମେଘମାନେ ଭଳି ଏକ ନୌକା ତିଆରି କରି, ଟିକ୍-ଟିକ୍ ଶବ୍ଦରେ ଚିରିଗଲା।
ଯଯୁର୍ ଅମ୍ବରମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ନାନାହେତିଵିହଙ୍ଗମାଃ । ପ୍ରସସ୍ରୁର୍ ଅଲମ୍ ଆଶାସୁ ମିହିକାଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରଦୀପ୍ତଯଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ, ଜଣେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, କୁହୁଡ଼ି ଅସ୍ତ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିଲା।
ବଭ୍ରମୁଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରସଙ୍ଘଟ୍ଟଜ୍ଵଲନା ଉଲ୍ମୁକାଗ୍ନିଵତ୍ । ଜଗର୍ଜୁଶ୍ ଶରଧାରୌଘାନ୍ ଵର୍ଷନ୍ତୋ ଵୀରଵାରିଦାଃ
ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ଜ୍ୱାଳାମୟ ହେଇ ଘୂରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ମଶାଳ ଜଳୁଛି। ବୀରମାନଙ୍କର ମେଘମାନେ ଗର୍ଜନ କରି, ଧାରାଧାରା ବାଣ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଵିଲେଗୁଃ କଙ୍କଵତ୍କ୍ରୂରା ଵୀରାଙ୍ଗେଷୁ ଚ ହେତଯଃ । ପେତୁଃ ପଟପଟାରାଵଂ ହେତିନିଷ୍ପିଷ୍ଟଯୋ ଽମ୍ବରେ
କଠୋର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ କଂକପକ୍ଷୀ ପରି ବୀରମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଲାଗୁଥିଲେ। କିଛି ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଟିକ୍କିଟିକ୍ ଶବ୍ଦ କରି ତଳକୁ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଜଗ୍ମୁଶ୍ ଶମଂ ତମାଂସ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଶସ୍ତ୍ରଜ୍ଵଲନଦୀପକୈଃ । ବଭୂଵୁର୍ ଅଖିଲାସ୍ ସେନା ନଵନାରାଚରୋମଶାଃ
ଅସ୍ତ୍ରର ଆଗ୍ନିକିରଣରେ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ଧାରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ସମଗ୍ର ସେନା ନୂଆ ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ରୋମାଞ୍ଚ ପରି ତିକ୍କିତିକ୍ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉତ୍ତସ୍ଥୁର୍ ନୃତ୍ତଯାତ୍ରାଯାଂ କବନ୍ଧନଟପଙ୍କ୍ତଯଃ । ଜଗୁର୍ ଉଚ୍ଚୈ ରଣଦ୍ରୋହଂ ପିଶାଚ୍ଯୋ ରଣଦାରିକାଃ
ନୃତ୍ୟ ଯାତ୍ରାରେ ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହମାନେ ଉଠି ନାଚିଲେ; ଯୁଦ୍ଧର ଧୋକା ବିଷୟରେ ଦେଉଳି ପିଶାଚୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଲେ।
ଉଦଗୁର୍ ମତ୍ତସଙ୍ଘଟ୍ଟତ୍କ୍ରେଙ୍କାରା ଦନ୍ତିନାଂ ବଲେ । ଊହୁଃ କ୍ଷେପଣପାଷାଣମତ୍ତନଦ୍ଯୋ ନଭସ୍ତଲେ
ମତ୍ତ ହାତୀମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଧକ୍କା ଦେଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ; ମତ୍ତ ନଦୀମାନେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ପଥର ଉଠାଇ ନେଲେ।
ପେତୁଶ୍ ଚ ରଥସଙ୍ଘାତାସ୍ ସଂଶୁଷ୍କଵନପର୍ଣଵତ୍ । ନିର୍ଯଯୁର୍ ଲୋହିତା ନଦ୍ଯୋ ରଣାଦ୍ରେର୍ ମୃତିଵର୍ଷିଣଃ
ରଥମାନେ ଶୁଷ୍କ ଜଙ୍ଗଲର ପତ୍ର ପରି ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲେ; ଯୁଦ୍ଧ ପାହାଡ଼ରୁ ଲାଲ୍ ନଦୀମାନେ ବାହାରିଲେ, ମୃତଦେହ ଝରାଇଲେ।
ପ୍ରଶେମୁଃ ପାଂସଵୋ ରକ୍ତୈସ୍ ତମାଂସ୍ଯ୍ ଆଯୁଧଵହ୍ନିଭିଃ । ଯୁଦ୍ଧୈକଧ୍ଯାନତଶ୍ ଶବ୍ଦା ଭଯାନି ମୃତିନିଶ୍ଚଯୈଃ
ରକ୍ତରେ ମିଶିଥିବା ଧୂଳିକଣା ଅସ୍ତ୍ରର ଅଗ୍ନିରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା; ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ନିଶ୍ଚିତତା ସହିତ ଭୟ ଆଣିଲେ।
ଅଭଵତ୍ କେଵଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ସଶବ୍ଦମ୍ ଅସମଂ ଭ୍ରମମ୍ । ଅନାକୁଲାମ୍ବୁଵାହାଭଖଡ୍ଗଵୀଚିସଝାଙ୍କୃତମ୍
ସେଠାରେ କେବଳ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ଅସମ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଚାଲିଥିଲା, ତଳେ ତଳେ ତଳୱାରର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଉପରରେ ମେଘମାନେ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ନାହିଁ।
ଷଵଷଵରଵସଂଵହଚ୍ଛରୌଘଂ କଟକଟରଵସଂପତଦ୍ଭୁସୁଣ୍ଡି । ଝଣଝଣରଵସଂମିଲନ୍ମହାସ୍ତ୍ରଂ ନିଶି ନଵରଣମ୍ ଆସ ସୁପ୍ତଵତ୍ ତତ୍
ସେଠାରେ ସେନାମାନଙ୍କର ମୁହାଁମୁହିଁ ହେବା ମୃତଦେହ ଉଠାଇବା ଗଡ଼ାଗଡ଼ି ଶବ୍ଦ ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ବାଣମାନେ ଝଡ଼ ଭଳି ପଡ଼ି ଟିକ୍କି ଟିକ୍କି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଆପସରେ ଟକ୍କର ଖାଇ ଝଣ୍ ଝଣ୍ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ତଥାପି ରାତିରେ ସବୁ କିଛି ଏମିତି ଲୁଚିଗଲା, ଯେପରି ଶୁଅଁଥିବା ଦେଖାଯାଏ।
ଏତସ୍ମିନ୍ ଵର୍ତମାନେ ତୁ ଘୋରେ ସମରସମ୍ଭ୍ରମେ । ଲୀଲାଦ୍ଵଯମ୍ ଉଵାଚେଦଂ ଜ୍ଞପ୍ତିଂ ଭଗଵତୀଂ ପୁରଃ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେତେବେଳେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତା ଚାଲିଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନ ଦେବୀ ନିଜ ଆପଣଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି ହସି କହିଲେ।
ଦେଵି କସ୍ମାଦ୍ ଅକସ୍ମାନ୍ ନୋ ଭର୍ତା ଜଯତି ନୋ ରଣେ । ଵଦ ତ୍ଵଯ୍ଯ୍ ଅପି ତୁଷ୍ଟାଯାମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଵିଦ୍ରୁତଵାରଣେ
ଦେବୀ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ପ୍ରଭୁ କାହିଁକି ଜିତିବେ ନାହିଁ, ହାରିବେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି? ତୁମେ ଖୁସି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ହାତୀମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଛନ୍ତି, ଏହାର କାରଣ କହ।
ଚିରମ୍ ଆରାଧିତାନେନ ଵିଦୂରଥନୃପାରିଣା । ଅହଂ ପ୍ରତିଜଯାର୍ଥେନ ନ ଵିଦୂରଥଭୂଭୁଜା
ବହୁଦିନ ଧରି ଏହି ବିଦୂରଥ ରାଜା ମୋତେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ବିଦୂରଥ ରାଜା ମୋତେ ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି।
ତେନାସାଵ୍ ଏଵ ଜଯତି ଜୀଯତେ ନ ଵିଦୂରଥଃ । ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଅନ୍ତର୍ଗତା ସଂଵିଦ୍ ଏଷାସୌ ଯଦ୍ ଯଥା ଯଦା
ସେଥିପାଇଁ ସେମାନେ ହିଁ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି; ବିଦୂରଥ ବିଜୟ ପାଉନାହାନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ, ଏହି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଚେତନା, ଯେପରି ଯେତେବେଳେ ଯେପରି ହୁଏ, ସେହିପରି ସବୁକିଛି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରେ।