ଇହ ଧୂମସ୍ ସ୍ଫୁରଦ୍ଵହ୍ନିକଣ ଆଵର୍ତଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ସ୍ଥିତ ଆପୀଡଵାନ୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ରତ୍ନପୂର ଇଵାମ୍ବରେ
ଏଠାରେ ଧୂଆଁ, ଚମକୁଥିବା ଅଗ୍ନିର କଣା ଭରି, ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚଳନରେ, ଆକାଶରେ ଏକ ସଂକଳିତ ଦଳରେ ଦେଉଛି; ଏହା ଆମ୍ବରରେ ରତ୍ନର ଏକ ଗୁଛ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଗୌରମ୍ ଅମ୍ବରମ୍ ଆଭାତି ଜ୍ଵାଲାଶିଖରତେଜସା । ମୃତ୍ଯୋର୍ ଇଵୋତ୍ସଵେ ଦତ୍ତଃ କୁଙ୍କୁମାଙ୍କଃ କଦର୍ଥକଃ
ଆକାଶ ଜ୍ୱାଳାର ଶିଖାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଫିକା ହୋଇ ଚମକୁଛି; ମୃତ୍ୟୁର ଉତ୍ସବ ପାଇଁ କୁଙ୍କୁମ ଚିହ୍ନ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ନାଶର ଚିହ୍ନ।
ଅହୋ ନୁ ଵିଷମଂ ଵୈରଂ ଵର୍ତତେ ଵୃତ୍ତିଵର୍ଜିତମ୍ । ହ୍ରିଯନ୍ତେ ରାଜନାର୍ଯୋ ଽପି ଵରଵୀରୈର୍ ଉଦାଯୁଧୈଃ
ହାଁ, କିପରି ଦୁଃଖଦାୟକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାୟ ଏହି ଶତ୍ରୁତା! ଏହାରେ କୌଣସି ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ନାହିଁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ମହାନ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ମରିଦେଇଛନ୍ତି।
ଲୋଲସ୍ରଗ୍ଦାମକୁସୁମୈର୍ ମାର୍ଗପ୍ରକରକାରିକାଃ । ଅର୍ଧନିର୍ଦଗ୍ଧକଵରୀକୀର୍ଣଵକ୍ଷସ୍ସ୍ଥଲାମ୍ବରାଃ
ଫୁଲ ଓ ମାଳା ଖସିଯାଇଛି, ଅଳଙ୍କାର ଢିଲା ହୋଇଯାଇଛି; ରାଜପଥରେ ଯେଉଁ ମହିଳାମାନେ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ପୋଶାକ ଅଧା ଜଳିଯାଇଛି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଛାତି ଓ ଶରୀର ଉପରେ ଅଙ୍ଗାର ଚିତା ଚିହ୍ନ ଚିହ୍ନିଯାଇଛି।
ଆଲୋଲାମ୍ବରସଂଲକ୍ଷ୍ଯନିତମ୍ବଜଘନସ୍ଥଲାଃ । ପତନ୍ମାଣିକ୍ଯଵଲଯା ଵଲିତାଵନିମଣ୍ଡଲାଃ
ପୋଶାକ ହେଲେ ଢିଲା ଓ ହଲେ ଆଡ଼େ-ବାଡ଼େ, ତାଙ୍କର କମର ଓ ଜଘନ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛି; ମାଣିକ୍ୟ ବାଲା ହାତରୁ ଖସି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଛି, ଶରୀର ଭୂମିକୁ ଝୁକିଯାଉଛି।
ଛିନ୍ନହାରଲତାଜାଲଵିକୀର୍ଣାମଲମୌକ୍ତିକାଃ । ଦୃଷ୍ଟାଦୃଷ୍ଟସ୍ତନଶ୍ରୋଣିପାର୍ଶ୍ଵୋଦ୍ଯତ୍କନକପ୍ରଭାଃ
ହାର ଓ ମୁକୁତର ଲତା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି ଏବଂ ଚାଉଁଯାଇଛି; ତାଙ୍କର ଛାତି, କମର ଓ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିବା, କେବେ ଲୁଚିଥିବା ସୁନା ରଉଶନୀ ଚମକିଯାଉଛି।
କୁରରୀକର୍କଶାକ୍ରନ୍ଦମନ୍ଦୀକୃତରଣାରଵାଃ । ଧାରାପାତ୍ଯସ୍ରୁନାରାଚଭିନ୍ନପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥଚେତନାଃ
ଯୁଦ୍ଧର ହଲାହଳ ରବ କୁରରୀ ପକ୍ଷୀଙ୍କର କଠୋର ଚିତ୍କାରରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି; ତୀରରେ ଆଘାତ ପାଇ ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ଯୋଧାମାନେ ଅଚେତନ ଭାବେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ରକ୍ତକର୍ଦମବାଷ୍ପାମ୍ବୁକ୍ଲିନ୍ନଗ୍ରଥିତଵାସସଃ । ଭୁଜମୂଲାର୍ପିତଭୁଜୈର୍ ନୀଯମାନା ବଲାନ୍ ନୃଭିଃ
ତାଙ୍କର ପୋଷାକ ରକ୍ତ, କାଦ, ଓ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଯାଇଛି; ତାଙ୍କର ହାତ ଅନ୍ୟ ଯୋଧାଙ୍କ ହାତରେ ରଖି ଏହି ଯୋଧାମାନେ ସେନାପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।
କ ଇଵାସ୍ମତ୍ପରିତ୍ରାତା ସ୍ଯାଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆଦୀନଵୀକ୍ଷିତୈଃ । ଉତ୍ପଲୈର୍ ଇଵ ଵର୍ଷଦ୍ଭିଃ ପରିରୋଦିତସୈନିକାଃ
‘ଏବେ କିଏ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବ?’ ଏହି ଭୟଭିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯୋଧାମାନେ କନ୍ଦୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରୁ ମନେ ହେଉଛି ଜଳ ଫୁଲର ପ୍ରବାହ ଭଳି ପଡ଼ୁଛି।
ମୃଣାଲକୋମଲାଚ୍ଛୋରୁମୂଲଜାଲୈସ୍ ସୁନିର୍ମଲୈଃ । ସ୍ଵଚ୍ଛାମ୍ବରତଲାଲକ୍ଷ୍ଯୈର୍ ଆକାଶନଲିନୀନିଭାଃ
ଅତି କମଳ ତଣ୍ଡା ପରି ମୃଦୁ ଉରୁ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ନୂତନ ଚୂଡ଼ାରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ପରି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏହି ଯୁବତୀମାନେ ଆକାଶରେ ଫୁଲିଥିବା କମଳ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଆଲୋଲମାଲ୍ଯଵସନାଭରଣାଙ୍ଗରାଗା ଈର୍ଷ୍ଯାକୁଲାନନଚଲାଲକଵଲ୍ଲରୀକାଃ । ଆନନ୍ଦସୁନ୍ଦରନିରଙ୍କୁଶମଥ୍ଯମାନାତ୍ କାମାର୍ଣଵାତ୍ ସମୁଦିତା ଇଵ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯଃ
ମାଳା, ପୋଷାକ, ଗହନା ଓ ଶରୀରର ରଙ୍ଗ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା; ମୁହଁରେ ଇର୍ଷ୍ୟାର ଅଶାନ୍ତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଚୁଲ ଗୁଡିକ ଅଳକା ଭଳି କମ୍ପି ରହିଥିଲା। ସେ ରାଜମହିଳାମାନେ ଅନନ୍ଦ ଓ ସୁନ୍ଦରତାର ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଆକାଂକ୍ଷାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ରାଜମହିଷୀ ମତ୍ତଯୌଵନା । ତଦ୍ ଵିଵେଶ ଗୃହଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଇଵ ପଙ୍କଜକୋଟରମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ଯୁବତ୍ୱର ମଦରେ ମତାଳି ରାଜମହିଷୀ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏକ ପଦ୍ମର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ଆଲୋଲମାଲ୍ଯଵସନା ଚ୍ଛିନ୍ନହାରଲତାକୁଲା । ଅନୁଯାତା ଵଯସ୍ଯାଭିର୍ ଦାସୀଭିର୍ ଭଯଵିହ୍ଵଲା
ତାଙ୍କର ମାଳା ଓ ପୋଷାକ ବିକୃତ ଥିଲା, ହାର ଗୁଡିକ ଭାଙ୍ଗି ଏବଂ ଜଡି ଯାଇଥିଲା; ସେ ତାଙ୍କର ସହେଳୀ ଓ ଦାସୀମାନଙ୍କ ସହ ଭୟରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରାନନାଵଦାତାଙ୍ଗୀ ଶ୍ଵାସୋତ୍କମ୍ପିପଯୋଧରା । ତାରକାକାରଦଶନା ସ୍ଥିତା ଦ୍ଯୌର୍ ଇଵ ରୂପିଣୀ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରର ଭଳି, ଶରୀର ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ମାୟ; ଶ୍ୱାସରେ ଅଶାନ୍ତି ଥିଲା ଓ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନିରେ ଅନ୍ଦୋଳିତ ଥିଲା ଅଂଶୁ; ଦାନ୍ତ ତାରାର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ତିନି ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଆକାଶର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯା ଵଯସ୍ଯୈକା ରାଜାନଂ ତଂ ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପତ୍ । ଵୃତ୍ରସଙ୍ଗ୍ରାମସଂରଭ୍ଦମ୍ ଅମରେନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵାପ୍ସରାଃ
ତାହା ପରେ ତାଙ୍କ ଏକ ସହଯୋଗିନୀ ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଅପସରା ବୃତ୍ର ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସାହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖବର ଦେଇଥାଏ।
ଦେଵ ଦେଵୀ ସହାସ୍ମାଭିଃ ପଲାଯ୍ଯାନ୍ତଃପୁରାନ୍ତରାତ୍ । ଶରଣଂ ଦେଵମ୍ ଆଯାତା ଵାତାର୍ତେଵ ଲତା ଦ୍ରୁମମ୍
ହେ ଦେବ, ରାଣୀ ଆମ ସହିତ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ପଳାଇ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ବାତାସରେ ଉଡିଯାଇଥିବା ଲତା ଗଛର ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାଏ।
ରାଜଦାରା ହୃତାସ୍ ସ୍ତେନୈର୍ ବଲଵଦ୍ଭିର୍ ଉଦାଯୁଧୈଃ । ଊର୍ମିଜାଲୈର୍ ମହାବ୍ଧୀନାଂ ତୀରେ ଦ୍ରୁମଲତା ଇଵ
ରାଜାଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଚୋରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଧରି ନିଆଯାଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ବଡ଼ ସାଗରର କୂଳରେ ଲତାମାନେ ତରଙ୍ଗର ଜାଲରେ ଫସିଯାନ୍ତି।
ଅନ୍ତଃପୁରାଧିପାସ୍ ସର୍ଵେ ପିଷ୍ଟାଶ୍ ଶତ୍ରୁଭିର୍ ଉଦ୍ଧତୈଃ । ଅଶଙ୍କିତାଭିପତିତୈର୍ ଵାତୈର୍ ଇଵ ଵନଦ୍ରୁମାଃ
ଅନ୍ତଃପୁରର ସମସ୍ତ ଅଧିକାରୀମାନେ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଦିଆଯାଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଅଚିତ୍ତ ହୁଏଥିବା ବନର ଗଛମାନେ ବାତାସରେ ଭାଙ୍ଗିଯାନ୍ତି।
ପୂରେଣାଶଙ୍କମ୍ ଆଯାତୈଃ ପରୈର୍ ନଃ ପୁରମ୍ ଆହୃତମ୍ । ରାତ୍ରୌ ଵର୍ଷାସ୍ଵ୍ ଇଵୋଦ୍ଗାରୈର୍ ଉଦକପ୍ଲଵଵାରିଭିଃ
ଅପରିଚିତ ଲୋକମାନେ ଅଚିରେ ଆସି, ଆମର ସହରକୁ ଅପହରଣ କରିଛନ୍ତି; ବର୍ଷାରାତିରେ ବହୁ ଜଳ ଭାରି ଉପକୂଳକୁ ଉପଲା ହେବା ପରି।
ଧୂମ୍ରଵର୍ମଭିର୍ ଉନ୍ନାଦୈର୍ ଲେଲିହାନାଗ୍ରହେତିଭିଃ । ଵହ୍ନିଭିର୍ ନଃ ପୁରଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ପରଯୋଧୈଶ୍ ଚ ଭୂରିଭିଃ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହର ଶତ୍ରୁ ସେନାରେ ଭରିଗଲା, ଧୂଆଁ ଭରିଥିବା ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଜନ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା; ଏହି ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନି ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ସେନା ଆମ ସହରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଛନ୍ତି।
ପରିଵାରଵିଲାସିନ୍ଯୋ ଦେଵ୍ଯ ଆହୃତ୍ଯ ମୂର୍ଧଜୈଃ । ଆକ୍ରନ୍ଦନ୍ତ୍ଯୋ ବଲାନ୍ ନୀତାଃ କୁରର୍ଯ ଇଵ ଧୀଵରୈଃ
ଘରର ମହିଳାମାନେ, ଚୁଲ ଖୋଲିଯାଇଥିବା, ଶତ୍ରୁ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଧରି ନେଇଯାଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ବିଲାପ କରୁଥିଲେ, ମାଛ ଧରୁଥିବା ଧୀବରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁରରୀ ପକ୍ଷୀ ଧରାଯିବା ପରି।
ଇତି ନୋ ଯେଯମ୍ ଆଯାତା ଶାଖା ପ୍ରସରଶାଲିନୀ । ଆପତ୍ ତାମ୍ ଅଲମ୍ ଉଦ୍ଧର୍ତୁଂ ଦେଵସ୍ଯୈଵାସ୍ତି ଶକ୍ତିତା
ଏଭଳି ଦୁର୍ଘଟନା ଆମ ଉପରେ ଆସିଛି, ଏହା ଗଛର ଶାଖା ପରି ଚାରିପାଖ ଫାଲିଛି; ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ କେବଳ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଯଥେଷ୍ଟ।
ଇତ୍ଯ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯାଵଲୋକ୍ଯାସୌ ଦେଵ୍ଯୌ ଯୁଦ୍ଧାଯ ଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ମମ ଭାର୍ଯେଯଂ ଯୁଷ୍ମତ୍ପାଦାବ୍ଜଷଟ୍ପଦୀ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେଖି, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାଉଛି, ମା ଦେବୀ, ଦୟା କରି ମୋତେ କ୍ଷମା କର। ଏହି ମୋ ଜୀବନ ସାଥୀ ତୁମର ପଦପଦ୍ମରେ ମଧୁମାସୀ ପରି ଲଗି ରହିଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ନିର୍ଯଯୌ ରାଜା କୋପାକୁଲିତଚେତନଃ । ମତ୍ତେଭନିର୍ଭିନ୍ନଵନଃ କନ୍ଦରାଦ୍ ଇଵ କେଶରୀ
ଏହିପରି କହି, ରାଜା ରୋଷରେ ଭରି ମନ ଅସ୍ଥିର କରି, ବନକୁ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ପରେ ଗୁହାରୁ ବାହାରିଥିବା ସିଂହ ପରି ଚାଲିଗଲା।
ଲୀଲା ଲୀଲାଂ ଦଦର୍ଶାଥ ସ୍ଵାକାରସଦୃଶାକୃତିମ୍ । ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଇଵାଯାତାମ୍ ଆଦର୍ଶେ ଚାରୁଦର୍ଶନାମ୍
ଲୀଳା ତାଙ୍କୁ ନିଜର ଦେହର ଅନୁରୂପ ଆକୃତିରେ ଏକ ଲୀଳାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଆଇନାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଆସୁଥିବା ଦେଖାଯାଏ।
କିମ୍ ଇଦଂ ଦେଵି ମେ ବ୍ରୂହି କସ୍ମାଦ୍ ଇଯମ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତା । ଯା ସାଭଵମ୍ ଅହଂ ପୂର୍ଵଂ କଥଂ ସେଯମ୍ ଇହ ସ୍ଥିତା
ମା ଦେବୀ, ଏହା କଣ? ମୋତେ କହ, କାହିଁକି ମୁଁ ଏଠି ଏହି ଆକାରରେ ଦଢ଼ିଛି? ଯେଉଁ ଆଗରୁ ମୁଁ ଅନ୍ୟଠାରେ ଥିଲି, ସେ ମୁଁ କିପରି ଏଠି ଅଛି?
ମନ୍ତ୍ରିପ୍ରଭୃତଯଃ ପୌରା ଯୋଧାସ୍ ସବଲଵାହନାଃ । ସର୍ଵ ଏଵ ତ ଏଵେମେ ସ୍ଥିତାସ୍ ତତ୍ର ତଥୈଵ ଯେ
ମନ୍ତ୍ରୀ, ନାଗରିକ, ଯୋଧାମାନେ ସେମାନଙ୍କର ସେନା ଓ ଯାନ ସହିତ—ଏ ସମସ୍ତେ ଏଠି ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଉଁଠି ଏହିଭଳି ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ରାପୀଦମ୍ ଅଯଂ ଦେଵି ସର୍ଵେ କଥମ୍ ଇହ ସ୍ଥିତାଃ । ବହିର୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚ ମକୁର ଇଵୈତେ କିଂ ପ୍ରଚେତନାଃ
ଏଠି ମଧ୍ୟ, ଦେବୀ, ଏହି ସମସ୍ତେ କିପରି ଏଠି ଅଛନ୍ତି? ସେମାନେ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ, ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି, ସଚେତନ ଅଛନ୍ତି କି?
ଯଥା ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତଥାନୁଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍ । ଚିତିଶ୍ ଚେତ୍ଯାର୍ଥତାମ୍ ଏତି ଚିତ୍ତଂ ଚିତ୍ତାର୍ଥତାମ୍ ଇଵ
ଯେପରି ଜ୍ଞାନ ଭିତରେ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେପରି ଏହାକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ; ଚେତନା ଜେଉଁ ବସ୍ତୁକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେ, ସେଉଁଠି ଏହା ତାହାର ଆକାର ନେଇଥାଏ, ଯେପରି ମନ ତାହାର ଭାବନା ଆକାର ନେଇଥାଏ।
ଯାଦୃଗ୍ଭାଵନ ଏଵାନ୍ତଶ୍ଚେତନସ୍ ତନୁତେ ସ୍ମୃତିମ୍ । ତାଦୃଗର୍ଥଜଗଦ୍ରୂପସ୍ ତତ୍ରୈଵୋଦେତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଭିତରେ ଯେପରି ଭାବନା ଉଦୟ ହୁଏ, ସେପରି ଚେତନା ସ୍ମୃତିକୁ ବିସ୍ତାର କରେ; ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେହି ଭଳି ବସ୍ତୁର ଜଗତ ଏଠି ଉଦୟ ହୁଏ।