ମାତାପିତୃଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ବାଲକାସ୍ ତିମିରାଵଲୀଃ । ମଥ୍ନନ୍ତୋ ଽଙ୍ଗେଷୁ ରଥ୍ଯାସୁ କୁଡ୍ଯପାତେନ ହା ହତାଃ
ମାଆ ବାପା ହିନ୍ଦା ଛୋଟ ଛୁଆମାନେ ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ଭୁଲିଉଛନ୍ତି, ରାସ୍ତାରେ ଦେଉଳ ଭାଙ୍ଗି ପଡିବାରେ ଦେହରେ ଘା ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି ।
ଵତ ଵିଦ୍ରାଵିତାନ୍ଧସ୍ଯ କରିଣୋ ରଣମୂର୍ଧନି । ପତଦଙ୍ଗାରକାଗାରଭାରିଣଃ କଟୁକୂଜିତମ୍
ଅନ୍ଧା ଲୋକମାନେ ହାତୀମାନେକୁ ଭୟ ଦେଇ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଉଛନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ହାତୀମାନେ ତୀବ୍ର ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦେହ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଙ୍ଗାର ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଭରି ଯାଇଛି ।
ହା କଷ୍ଠମ୍ ଅସିନିର୍ଭିନ୍ନସ୍କନ୍ଧେ ସନ୍ନଦୃଢୋଲ୍ମୁକେ । ପତିତୋ ଯନ୍ତ୍ରପାଷାଣଃ ପୁରୁଷସ୍ଯାଶନିର୍ ଯଥା
ହା ଦୁଃଖ ! ତଳୱାରରେ ଭାଙ୍ଗି ଶ୍ରାଣ୍ଡରେ ଗାଢ଼ ଭାବେ ଲଗିଥିବା ପଥର ଏକ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଯନ୍ତ୍ରରୁ ପଡୁଥିବା ବିଜୁଳି ପରି ଝରିପଡ଼ିଛି ।
ଗଵାଶ୍ଵମହିଷାଜୋଷ୍ଟ୍ରଶ୍ଵଶୃଗାଲଵୃକୈର୍ ଅହୋ । ଘୋରୋ ରଣ ଇହାରବ୍ଧୋ ମାର୍ଗରୋଧକ ଆକୁଲୈଃ
ଗାଁଠି, ଘୋଡ଼ା, ମହିଷ, ଉଠ, କୁକୁର ଓ ମୃଗମାନେ — ଏଠାରେ ରାସ୍ତା ଅଟକାଇ ଅସ୍ତିର ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି ।
ପଟୈଃ ପଟପଟାଶବ୍ଦୈର୍ ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵାଲାଲିମାରୁତୈଃ । ଆକ୍ରନ୍ଦିନ୍ଯସ୍ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଯାନ୍ତି ସ୍ଥଲପଦ୍ମାଚିତା ଇଵ
ପୋଡ଼ିଯାଉଥିବା କପଡ଼ର ଟିକିଟିକି ଶବ୍ଦ ଓ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ତେଜ ବାୟୁ ମଧ୍ୟରେ, କ୍ଷୁଦ୍ର କନ୍ୟାମାନେ ହାହାକାର କରୁଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଭୂମିରେ ଫୁଲ ଦେଇ ସଜିଥିବା ପଦ୍ମମାନଙ୍କ ପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଜ୍ଵାଲାଲଵାଃ ପଶ୍ଯ ଲିହନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲକଵଲ୍ଲରୀଃ । କୁର୍ଵନ୍ତୋ ଽଶୋକପୁଷ୍ପାଭାଂ କରଭା ଇଵ ପନ୍ନଗୀଃ
ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଦେହରୁ ଉଠୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ତାଙ୍କର ଲମ୍ବା କେଶକୁ ଚୁଷୁଛି, ଏହା ଦୁଃଖର ଫୁଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି, ହାତୀମାନେ ସାପ ସହ ଖେଳୁଥିବା ପରି।
ହା ହା ହରିଣଶାଵାକ୍ଷ୍ଯାଃ ପକ୍ଷ୍ମଲେକ୍ଷଣପକ୍ଷ୍ମସୁ । କୁଶାଗ୍ରେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଏତି କାର୍ଷାଣଵୀ ଶିଖା
ହା ହା, ହରିଣ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କର ଚକୁର କୋଣ ଓ ଚକୁ ଚାପରେ, ଶିଖା ତିନି କୁଶ ଗଛର ତୀରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ପରି ଆସିପହଁଚିଲା।
ଦହ୍ଯମାନୋ ଽପି ନିର୍ଯାତି ନ କଲତ୍ରଂ ଵିନା ନରଃ । ଅହୋ ବତ ଦୁରୁଚ୍ଛେଦାଃ ପ୍ରାଣିନାଂ ସ୍ନେହଵାଗୁରାଃ
ପୋଡ଼ିଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ବିନା ଯାଇନାହାନ୍ତି; ଆହା, ଜୀବମାନଙ୍କର ସ୍ନେହର ଜାଲ କେତେ ଦୁର୍ବଳ।
କରୀ ରଭସନିର୍ଭିନ୍ନଜ୍ଵଲଦଙ୍ଗାରପାଦପୈଃ । ପ୍ଲୁଷ୍ଟପୁଷ୍କରକଃ କୋପାନ୍ ମଥ୍ନାତ୍ଯ୍ ଉତ୍ପୁଷ୍କରଂ ସରଃ
ହାତୀ ଦେହରେ ଭୟଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଗଛମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଛି; ରାଗରେ, ତାହାର ସୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ପଦ୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଝିଲିକୁ ଉଲଟି ପାଲଟି ଦେଉଛି।
ଧୂମୋଽମ୍ବୁଦପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଲୋଲାଲାତତଡିଲ୍ଲତମ୍ । ଜ୍ଵଲଦଙ୍ଗାରନାରାଚନିକରଂ ପରିଵର୍ଷତି
ଧୂଆଁ ମେଘର ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ତାହାର ଅସ୍ଥିର ଓ ବିସ୍ତୃତ ଚମକରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ତୀରମାନେକୁ ବର୍ଷା କରୁଛି।
ଇହ ଧୂମସ୍ ସ୍ଫୁରଦ୍ଵହ୍ନିକଣ ଆଵର୍ତଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ସ୍ଥିତ ଆପୀଡଵାନ୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ରତ୍ନପୂର ଇଵାମ୍ବରେ
ଏଠାରେ ଧୂଆଁ, ଚମକୁଥିବା ଅଗ୍ନିର କଣା ଭରି, ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚଳନରେ, ଆକାଶରେ ଏକ ସଂକଳିତ ଦଳରେ ଦେଉଛି; ଏହା ଆମ୍ବରରେ ରତ୍ନର ଏକ ଗୁଛ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି।
ଗୌରମ୍ ଅମ୍ବରମ୍ ଆଭାତି ଜ୍ଵାଲାଶିଖରତେଜସା । ମୃତ୍ଯୋର୍ ଇଵୋତ୍ସଵେ ଦତ୍ତଃ କୁଙ୍କୁମାଙ୍କଃ କଦର୍ଥକଃ
ଆକାଶ ଜ୍ୱାଳାର ଶିଖାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଫିକା ହୋଇ ଚମକୁଛି; ମୃତ୍ୟୁର ଉତ୍ସବ ପାଇଁ କୁଙ୍କୁମ ଚିହ୍ନ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ନାଶର ଚିହ୍ନ।
ଅହୋ ନୁ ଵିଷମଂ ଵୈରଂ ଵର୍ତତେ ଵୃତ୍ତିଵର୍ଜିତମ୍ । ହ୍ରିଯନ୍ତେ ରାଜନାର୍ଯୋ ଽପି ଵରଵୀରୈର୍ ଉଦାଯୁଧୈଃ
ହାଁ, କିପରି ଦୁଃଖଦାୟକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାୟ ଏହି ଶତ୍ରୁତା! ଏହାରେ କୌଣସି ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ନାହିଁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ମହାନ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ମରିଦେଇଛନ୍ତି।
ଲୋଲସ୍ରଗ୍ଦାମକୁସୁମୈର୍ ମାର୍ଗପ୍ରକରକାରିକାଃ । ଅର୍ଧନିର୍ଦଗ୍ଧକଵରୀକୀର୍ଣଵକ୍ଷସ୍ସ୍ଥଲାମ୍ବରାଃ
ଫୁଲ ଓ ମାଳା ଖସିଯାଇଛି, ଅଳଙ୍କାର ଢିଲା ହୋଇଯାଇଛି; ରାଜପଥରେ ଯେଉଁ ମହିଳାମାନେ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ପୋଶାକ ଅଧା ଜଳିଯାଇଛି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଛାତି ଓ ଶରୀର ଉପରେ ଅଙ୍ଗାର ଚିତା ଚିହ୍ନ ଚିହ୍ନିଯାଇଛି।
ଆଲୋଲାମ୍ବରସଂଲକ୍ଷ୍ଯନିତମ୍ବଜଘନସ୍ଥଲାଃ । ପତନ୍ମାଣିକ୍ଯଵଲଯା ଵଲିତାଵନିମଣ୍ଡଲାଃ
ପୋଶାକ ହେଲେ ଢିଲା ଓ ହଲେ ଆଡ଼େ-ବାଡ଼େ, ତାଙ୍କର କମର ଓ ଜଘନ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛି; ମାଣିକ୍ୟ ବାଲା ହାତରୁ ଖସି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଛି, ଶରୀର ଭୂମିକୁ ଝୁକିଯାଉଛି।
ଛିନ୍ନହାରଲତାଜାଲଵିକୀର୍ଣାମଲମୌକ୍ତିକାଃ । ଦୃଷ୍ଟାଦୃଷ୍ଟସ୍ତନଶ୍ରୋଣିପାର୍ଶ୍ଵୋଦ୍ଯତ୍କନକପ୍ରଭାଃ
ହାର ଓ ମୁକୁତର ଲତା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି ଏବଂ ଚାଉଁଯାଇଛି; ତାଙ୍କର ଛାତି, କମର ଓ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିବା, କେବେ ଲୁଚିଥିବା ସୁନା ରଉଶନୀ ଚମକିଯାଉଛି।
କୁରରୀକର୍କଶାକ୍ରନ୍ଦମନ୍ଦୀକୃତରଣାରଵାଃ । ଧାରାପାତ୍ଯସ୍ରୁନାରାଚଭିନ୍ନପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥଚେତନାଃ
ଯୁଦ୍ଧର ହଲାହଳ ରବ କୁରରୀ ପକ୍ଷୀଙ୍କର କଠୋର ଚିତ୍କାରରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି; ତୀରରେ ଆଘାତ ପାଇ ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ଯୋଧାମାନେ ଅଚେତନ ଭାବେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ରକ୍ତକର୍ଦମବାଷ୍ପାମ୍ବୁକ୍ଲିନ୍ନଗ୍ରଥିତଵାସସଃ । ଭୁଜମୂଲାର୍ପିତଭୁଜୈର୍ ନୀଯମାନା ବଲାନ୍ ନୃଭିଃ
ତାଙ୍କର ପୋଷାକ ରକ୍ତ, କାଦ, ଓ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଯାଇଛି; ତାଙ୍କର ହାତ ଅନ୍ୟ ଯୋଧାଙ୍କ ହାତରେ ରଖି ଏହି ଯୋଧାମାନେ ସେନାପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।
କ ଇଵାସ୍ମତ୍ପରିତ୍ରାତା ସ୍ଯାଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆଦୀନଵୀକ୍ଷିତୈଃ । ଉତ୍ପଲୈର୍ ଇଵ ଵର୍ଷଦ୍ଭିଃ ପରିରୋଦିତସୈନିକାଃ
‘ଏବେ କିଏ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିବ?’ ଏହି ଭୟଭିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯୋଧାମାନେ କନ୍ଦୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଅଶ୍ରୁ ମନେ ହେଉଛି ଜଳ ଫୁଲର ପ୍ରବାହ ଭଳି ପଡ଼ୁଛି।
ମୃଣାଲକୋମଲାଚ୍ଛୋରୁମୂଲଜାଲୈସ୍ ସୁନିର୍ମଲୈଃ । ସ୍ଵଚ୍ଛାମ୍ବରତଲାଲକ୍ଷ୍ଯୈର୍ ଆକାଶନଲିନୀନିଭାଃ
ଅତି କମଳ ତଣ୍ଡା ପରି ମୃଦୁ ଉରୁ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ନୂତନ ଚୂଡ଼ାରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ପରି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏହି ଯୁବତୀମାନେ ଆକାଶରେ ଫୁଲିଥିବା କମଳ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଆଲୋଲମାଲ୍ଯଵସନାଭରଣାଙ୍ଗରାଗା ଈର୍ଷ୍ଯାକୁଲାନନଚଲାଲକଵଲ୍ଲରୀକାଃ । ଆନନ୍ଦସୁନ୍ଦରନିରଙ୍କୁଶମଥ୍ଯମାନାତ୍ କାମାର୍ଣଵାତ୍ ସମୁଦିତା ଇଵ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯଃ
ମାଳା, ପୋଷାକ, ଗହନା ଓ ଶରୀରର ରଙ୍ଗ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା; ମୁହଁରେ ଇର୍ଷ୍ୟାର ଅଶାନ୍ତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଚୁଲ ଗୁଡିକ ଅଳକା ଭଳି କମ୍ପି ରହିଥିଲା। ସେ ରାଜମହିଳାମାନେ ଅନନ୍ଦ ଓ ସୁନ୍ଦରତାର ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଆକାଂକ୍ଷାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ରାଜମହିଷୀ ମତ୍ତଯୌଵନା । ତଦ୍ ଵିଵେଶ ଗୃହଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଇଵ ପଙ୍କଜକୋଟରମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ଯୁବତ୍ୱର ମଦରେ ମତାଳି ରାଜମହିଷୀ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏକ ପଦ୍ମର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ଆଲୋଲମାଲ୍ଯଵସନା ଚ୍ଛିନ୍ନହାରଲତାକୁଲା । ଅନୁଯାତା ଵଯସ୍ଯାଭିର୍ ଦାସୀଭିର୍ ଭଯଵିହ୍ଵଲା
ତାଙ୍କର ମାଳା ଓ ପୋଷାକ ବିକୃତ ଥିଲା, ହାର ଗୁଡିକ ଭାଙ୍ଗି ଏବଂ ଜଡି ଯାଇଥିଲା; ସେ ତାଙ୍କର ସହେଳୀ ଓ ଦାସୀମାନଙ୍କ ସହ ଭୟରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରାନନାଵଦାତାଙ୍ଗୀ ଶ୍ଵାସୋତ୍କମ୍ପିପଯୋଧରା । ତାରକାକାରଦଶନା ସ୍ଥିତା ଦ୍ଯୌର୍ ଇଵ ରୂପିଣୀ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରର ଭଳି, ଶରୀର ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ମାୟ; ଶ୍ୱାସରେ ଅଶାନ୍ତି ଥିଲା ଓ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନିରେ ଅନ୍ଦୋଳିତ ଥିଲା ଅଂଶୁ; ଦାନ୍ତ ତାରାର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ତିନି ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଆକାଶର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯା ଵଯସ୍ଯୈକା ରାଜାନଂ ତଂ ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପତ୍ । ଵୃତ୍ରସଙ୍ଗ୍ରାମସଂରଭ୍ଦମ୍ ଅମରେନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵାପ୍ସରାଃ
ତାହା ପରେ ତାଙ୍କ ଏକ ସହଯୋଗିନୀ ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଅପସରା ବୃତ୍ର ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସାହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖବର ଦେଇଥାଏ।
ଦେଵ ଦେଵୀ ସହାସ୍ମାଭିଃ ପଲାଯ୍ଯାନ୍ତଃପୁରାନ୍ତରାତ୍ । ଶରଣଂ ଦେଵମ୍ ଆଯାତା ଵାତାର୍ତେଵ ଲତା ଦ୍ରୁମମ୍
ହେ ଦେବ, ରାଣୀ ଆମ ସହିତ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ପଳାଇ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ବାତାସରେ ଉଡିଯାଇଥିବା ଲତା ଗଛର ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାଏ।
ରାଜଦାରା ହୃତାସ୍ ସ୍ତେନୈର୍ ବଲଵଦ୍ଭିର୍ ଉଦାଯୁଧୈଃ । ଊର୍ମିଜାଲୈର୍ ମହାବ୍ଧୀନାଂ ତୀରେ ଦ୍ରୁମଲତା ଇଵ
ରାଜାଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଚୋରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଧରି ନିଆଯାଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ବଡ଼ ସାଗରର କୂଳରେ ଲତାମାନେ ତରଙ୍ଗର ଜାଲରେ ଫସିଯାନ୍ତି।
ଅନ୍ତଃପୁରାଧିପାସ୍ ସର୍ଵେ ପିଷ୍ଟାଶ୍ ଶତ୍ରୁଭିର୍ ଉଦ୍ଧତୈଃ । ଅଶଙ୍କିତାଭିପତିତୈର୍ ଵାତୈର୍ ଇଵ ଵନଦ୍ରୁମାଃ
ଅନ୍ତଃପୁରର ସମସ୍ତ ଅଧିକାରୀମାନେ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଦିଆଯାଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଅଚିତ୍ତ ହୁଏଥିବା ବନର ଗଛମାନେ ବାତାସରେ ଭାଙ୍ଗିଯାନ୍ତି।
ପୂରେଣାଶଙ୍କମ୍ ଆଯାତୈଃ ପରୈର୍ ନଃ ପୁରମ୍ ଆହୃତମ୍ । ରାତ୍ରୌ ଵର୍ଷାସ୍ଵ୍ ଇଵୋଦ୍ଗାରୈର୍ ଉଦକପ୍ଲଵଵାରିଭିଃ
ଅପରିଚିତ ଲୋକମାନେ ଅଚିରେ ଆସି, ଆମର ସହରକୁ ଅପହରଣ କରିଛନ୍ତି; ବର୍ଷାରାତିରେ ବହୁ ଜଳ ଭାରି ଉପକୂଳକୁ ଉପଲା ହେବା ପରି।
ଧୂମ୍ରଵର୍ମଭିର୍ ଉନ୍ନାଦୈର୍ ଲେଲିହାନାଗ୍ରହେତିଭିଃ । ଵହ୍ନିଭିର୍ ନଃ ପୁରଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ପରଯୋଧୈଶ୍ ଚ ଭୂରିଭିଃ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହର ଶତ୍ରୁ ସେନାରେ ଭରିଗଲା, ଧୂଆଁ ଭରିଥିବା ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଜନ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା; ଏହି ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନି ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ସେନା ଆମ ସହରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଛନ୍ତି।