ସ୍ଵପ୍ନେ ଽନ୍ଯପୁରଵାସ୍ତଵ୍ଯା ଵସ୍ତୁତସ୍ ସତ୍ଯରୂପିଣଃ । ପ୍ରମାଣମ୍ ଅତ୍ର ଶୃଣୁ ମେ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ନାମ ନେତରତ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରାମରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେବଳ ସତ୍ୟର ଆକୃତି ମାତ୍ର। ଏଠାରେ ମୋ ଉପଦେଶ ଶୁଣ, ସାକ୍ଷାତ୍ ଅନୁଭବ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସର୍ଗାଦାଵ୍ ଆତ୍ମଭୂର୍ ଭାତି ସ୍ଵପ୍ନାଭୋ ଽନୁଭଵାତ୍ମକଃ । ତତ୍ସଙ୍କଲ୍ପକଲା ଵିଶ୍ଵମ୍ ଏଵଂ ସ୍ଵପ୍ନାଭମ୍ ଏଵ ତତ୍
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଆତ୍ମା ନିଜେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଯେଉଁଥିରେ ଅନୁଭବ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ। ସେଇ ଆତ୍ମାର ଚିନ୍ତାଧାରାରୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହିପରି ଏହା ସ୍ୱପ୍ନ ସମାନ।
ଏଵଂ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଇଦଂ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ ତତ୍ର ସତ୍ଯଂ ଭଵାନ୍ ମମ । ଯଥୈଵ ତ୍ଵଂ ତଥୈଵାନ୍ଯେ ସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵପ୍ନଂ ତଥା ନୃଣାମ୍
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନ। ଏହା ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ସତ୍ୟ, ଯେପରି ତୁମେ ଅଛ, ସେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖନ୍ତି, ସେପରି ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଅଛି।
ସ୍ଵପ୍ନେ ନଗରଵାସ୍ତଵ୍ଯାସ୍ ସତ୍ଯା ନ ସ୍ଯୁର୍ ଇମେ ଯଦି । ତଦ୍ ଇହାପି ତଦାକାରେ ନ ସତ୍ଯଂ ମେ ଭଵାନ୍ ଅପି
ଯଦି ସ୍ୱପ୍ନରେ ନଗରରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଏହି ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟ, ଯାହା ସେଇ ଆକୃତିର, ଏଠାରେ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ନୁହଁ।
ଯଥାହଂ ତଵ ସତ୍ଯାତ୍ମା ସତ୍ଯମ୍ ଏଵଂ ଭଵାନ୍ ମମ । ସ୍ଵପ୍ନୋପଲମ୍ଭେ ସଂସାରେ ମିଥସ୍ ସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ପ୍ରଥେଦୃଶୀ
ମୁଁ ଯେପରି ତୁମ ପାଇଁ ସତ୍ୟ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ସତ୍ୟ। ସ୍ୱପ୍ନ ଅନୁଭବ ଓ ଏହି ସଂସାରରେ, ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ସତ୍ୟତା ଏଭଳି ଏକାଉଁଠି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ସଂସାରଵିପୁଲେ ସ୍ଵପ୍ନେ ଯଥା ସତ୍ଯମ୍ ଅହଂ ତଵ । ତଥା ତ୍ଵମ୍ ଅପି ମେ ସତ୍ଯଂ ସର୍ଵସ୍ଵପ୍ନେଷ୍ଵ୍ ଇତି କ୍ରମଃ
ଏହି ବିଶାଳ ସଂସାରର ସ୍ୱପ୍ନରେ ଯେପରି ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସତ୍ୟ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ସତ୍ୟ। ସମସ୍ତ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏହି ଅନୁକ୍ରମ ଚାଲିଥାଏ।
ସ୍ଵପ୍ନଦ୍ରଷ୍ଟରି ନିର୍ନିଦ୍ରେ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଵପ୍ନପତ୍ତନମ୍ । ସଦ୍ରୂପତ୍ଵାତ୍ ତଥୈଵାସ୍ତେ ମମୈଵଂ ଭଗଵନ୍ ମତିଃ
ଯିଏ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଛି କିନ୍ତୁ ଘୁମ ନାହିଁ, ସେ ଦେଖିଥିବା ସ୍ୱପ୍ନର ସହର ତାହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଅଛି। ଭଗବନ୍, ମୋର ମନେ ଏହିପରି ବୁଝିବା ଆସିଛି।
ଏଵମ୍ ଏତତ୍ ତଥୈଵାସ୍ତେ ସତ୍ଯତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନପତ୍ତନମ୍ । ସ୍ଵପ୍ନଦ୍ରଷ୍ଟରି ନିର୍ନିଦ୍ରେ ଽପ୍ଯ୍ ଆକାଶଵିଷଦାକୃତିଃ
ହଁ, ଏହିପରି ଠିକ୍ ଅଛି; ସ୍ୱପ୍ନର ସହର ତାହାର ସତ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଅଛି, ଘୁମ ନଥିବା ସ୍ୱପ୍ନଦର୍ଶୀ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଆକାଶ ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକୃତି ନେଇ ରହିଯାଏ।
ଏତଦ୍ ଆସ୍ତାମ୍ ଇଦଂ ତାଵଦ୍ ଯଜ୍ ଜାଗ୍ରଦ୍ ଇତି ମନ୍ଯସେ । ଵିଦ୍ଧି ତତ୍ ସ୍ଵପ୍ନମ୍ ଏଵାନ୍ତର୍ ଦେଶକାଲାଦ୍ଯପୂରକମ୍
ଏହା ଠିକ୍ ଅଛି; ତୁମେ ଯାହାକୁ ଜାଗ୍ରତ ଭାବିଛ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଜାଣି ରଖ, ସେ ମଧ୍ୟ ଭିତରେ ଥିବା ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ, ଯାହାକୁ ଦେଶ, କାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୃଙ୍ଗାରିତ କରାଯାଇଛି।
ଏଵଂ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ଭାତି ନ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଵତ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ରଞ୍ଜଯତ୍ଯ୍ ଅପି ମିଥ୍ଯୈଵ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ତ୍ରୀସୁରତୋପମମ୍
ଏଭଳି ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯଦିଓ ସତ୍ୟ ଭଳି ଲାଗେ; ଏହା ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମିଥ୍ୟା, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଜଣେ ଜିଅଁ ସହ ଆନନ୍ଦ ଭଳି।
ସର୍ଵତ୍ର ଵର୍ତତେ ସର୍ଵଂ ଦେହସ୍ଯାନ୍ତର୍ ବହିସ୍ ତଥା । ଯତ୍ ତୁ ଵେତ୍ତି ଯଥା ସଂଵିତ୍ ତତ୍ ତଥାଶ୍ଵ୍ ଏଵ ପଶ୍ଯତି
ସମସ୍ତ କିଛି ସବୁଠାରେ ଅଛି, ଦେହର ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ମଧ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁପରି ଜ୍ଞାନ ଥାଏ, ଲୋକ ସେହିପରି ଦେଖେ।
ଯତ୍ କୋଶେ ଵିଦ୍ଯତେ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲଭ୍ଯତେ ଯଥା । ତଥାସ୍ତି ସର୍ଵଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଲଭ୍ଯତେ ଯତ୍ ପ୍ରଚେତ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ପାତ୍ରରେ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଅଛି, ଦେଖିଲେ ସେଠାରୁ ମିଳେ; ଏହିପରି, ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଯେଉଁ କିଛି ଧରାଯାଏ, ସେଠାରୁ ମିଳିଥାଏ।
ଅନନ୍ତରମ୍ ଉଵାଚେଦଂ ଦେଵୀ ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଵିଦୂରଥମ୍ । କୃତ୍ଵା ବୋଧାମୃତାସେକୈର୍ ଵିଵେକାଙ୍କୁରସୁନ୍ଦରମ୍
ତାପରେ ଦେବୀ ଜ୍ଞାନ ଦୂରଥଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିଲେ, ଜାଗୃତିର ଅମୃତ ଓ ବିବେକର ଅଙ୍କୁର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଉପଦେଶକୁ ସୁନ୍ଦର କରିଦେଲେ।
ତଦ୍ ଏଵମ୍ ଏଷ ରାଜଂସ୍ ତ୍ଵଂ ଲୀଲାର୍ଥମ୍ ଉପଵର୍ଣିତଃ । ସ୍ଵସ୍ତି ତେ ଽସ୍ତୁ ଗମିଷ୍ଯାଵୋ ଦୃଷ୍ଟା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତଦୃଷ୍ଟଯଃ
ଏହିପରି, ରାଜା, ତୁମକୁ ଖେଳ ନିମିତ୍ତରେ ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ତୁମର ଭଲ ହୋକ, ଆମେ ଏବେ ଯିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଦେଖିବାକୁ ଥିବା ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଛୁ।
ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯା ଗିରା ମଧୁରଵର୍ଣଯା । ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଧୀମାନ୍ ଭୂମିପାଲୋ ଵିଦୂରଥଃ
ଏଭଳି ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭୂମିପତି ଦୂରଥ ଏହିପରି କହିଲେ:
ମମାପି ଦର୍ଶନଂ ଦେଵି ମୋଘଂ ଭଵତି ନାର୍ଥିନି । ମହାଫଲପ୍ରଦାଯାସ୍ ତୁ କଥଂ ତଵ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଦେବୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଆମର ଆବଶ୍ୟକତା ବେଳେ ଏହା ଫଳହୀନ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ଫଳ ଦେଉଛି, ସେଠାରେ ଏମିତି କିପରି ହେବ?
ଅହଂ ଦେହଂ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଲୋକାନ୍ତରମ୍ ଇତଃ ପରମ୍ । ନିଜମ୍ ଆଯାମି ହେ ଦେଵି ସ୍ଵପ୍ନାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ତରଂ ଯଥା
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଜଗତକୁ ଯାଉଛି; ମୁଁ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରୁଛି, ଯେପରି ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଯାଏ।
ଅତ୍ରାଦିଶାଶୁ ମାଂ ମାତଃ ପ୍ରପନ୍ନଂ ଶରଣାଗତମ୍ । ଭକ୍ତେ ଽଵହେଲା ଵରଦେ ମହତାଂ ନ ଵିରାଜତେ
ମାଆ, ଏଠାରେ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ; ଭକ୍ତିରେ ଯିଏ ଆସିଛି, ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ବରଦାନ ଦେବାଳି, କାରଣ ମହାନ୍ ଲୋକେ କେବେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁଥିବାକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଂ ପ୍ରଦେଶମ୍ ଅହମ୍ ଯାମି ତମ୍ ଏଵାଯାତ୍ଵ୍ ଅଯଂ ମମ । ମନ୍ତ୍ରୀ କୁମାରୀ ଚୈଵେଯଂ ବାଲେତି କୁରୁ ମେ ଦଯାମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବି, ମୋର ଏହି ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଏହି ରାଜକୁମାରୀ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ଛୋଟ, ସେମାନେ ମୋ ସହ ଯାଆନ୍ତୁ; ମୋତେ ଦୟା କର।
ଆଗଚ୍ଛ ରାଜ୍ଯମ୍ ଉଚିତାଙ୍ଗଵିଚାରଚାରୁ ପ୍ରାଗ୍ଜନ୍ମମଣ୍ଡଲଵରେ କୁରୁ ନିର୍ଵିଶଙ୍କମ୍ । ଅସ୍ମାଭିର୍ ଅର୍ଥିଜନକାମନିରାକୃତିର୍ ହି ଦୃଷ୍ଟା ନ କାଚନ କଦାଚିଦ୍ ଅପୀତି ଵିଦ୍ଧି
ଆସ, ତୁମେ ଯେପରିକି ଗତଜନ୍ମର ଯୋଗ୍ୟତା ଓ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଏହି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କର; ନିର୍ଭୟ ହୋଇ କାମ କର। ଜାଣ, ଆମେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଥିବା କାହାକୁ ଦେଖିନାହିଁ।
ଅସ୍ମିନ୍ ରଣଵରେ ରାଜନ୍ ମୃତଵ୍ଯଂ ଭଵତାଧୁନା । ପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯଂ ପ୍ରାକ୍ତନଂ ରାଜ୍ଯମ୍ ଏତତ୍ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମ୍ ଏଵ ମେ
ହେ ରାଜା, ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏବେ ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବାକୁ ପଡିବ। ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟ ହାରାଇଥିଲ, ସେହି ରାଜ୍ୟକୁ ପୁନି ମିଳିବା ଦରକାର। ଏହି କଥା ମୋ ପାଖରେ ସ୍ପଷ୍ଟ।
କୁମାର୍ଯା ମନ୍ତ୍ରିଣା ଚୈଵ ତ୍ଵଯା ଚ ପ୍ରାକ୍ତନଂ ପୁରମ୍ । ଆଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଶଵୀଭୂତଂ ପ୍ରାପ୍ତଵ୍ଯଂ ତଚ୍ଛରୀରକମ୍
ରାଜକୁମାରୀ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ତୁମେ, ତିନିଜଣେ ମିଶି ପୂର୍ବର ନଗରକୁ ଫେରିବାକୁ ପଡିବ। ମୃତଦେହ ହୋଇ, ସେଠାରେ ପୁନି ଦେହ ପାଇବା ଦରକାର।
ଆଵାଂ ଯାଵୋ ଯଥାଯାତଂ ଵାତରୂପେଣ ଚ ତ୍ଵଯା । ଆଗନ୍ତଵ୍ଯଶ୍ ଚ ତଦ୍ଦେଶଃ କୁମାର୍ଯା ମନ୍ତ୍ରିଣାପି ଚ
ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଯେପରି ଆସିଥିଲୁ, ତୁମେ ବାୟୁର ଆକାରେ ଆସିଥିଲ। ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ରାଜକୁମାରୀ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଯିବା ଦରକାର।
ଅନ୍ଯୈଵ ଗତିର୍ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଗତିର୍ ଅନ୍ଯା ଖରୋଷ୍ଟ୍ରଯୋଃ । ମଦକ୍ଲିନ୍ନକପୋଲସ୍ଯ ଗତିର୍ ଅନ୍ଯୈଵ ଦନ୍ତିନଃ
ଘୋଡ଼ା ଏକ ରାସ୍ତା ଧରେ, ଉଠ ଓ ଗଧା ଅନ୍ୟ ରାସ୍ତା ନେଇଥାଏ; ମଦରେ ଭିଜା ଗଣ୍ଡ ଥିବା ହାତୀ ଆଉ ଏକ ଅଲଗା ରାସ୍ତା ଚାଲେ।
ପ୍ରସ୍ତୁତେତି କଥା ଯାଵନ୍ ମିଥୋ ମଧୁରଭାଷିଣୋଃ । ତାଵଦ୍ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଉଵାଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ସ୍ଥିତୋ ନରଃ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମଧୁର କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଲୋକ ହଠାତ୍ ଦୌଡ଼ିଆସି, ଉପରେ ଦାଣ୍ଡାଇ, କହିଲେ।
ଦେଵ ସାଯକଚକ୍ରାସିଗଦାପରିଘଵୃଷ୍ଟିମତ୍ । ମହତ୍ ପରବଲଂ ପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଏକାର୍ଣଵ ଇଵୋଦ୍ଧତଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏକ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ ସେନା ଆସିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ବାଣ, ଚକ୍ର, ତଳୱାର, ଗଦା ଓ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ବର୍ଷା ହେଉଛି, ସେ ଏକ ମହା ସମୁଦ୍ର ପରି ଉତ୍ତେଜିତ।
କଲ୍ପକାଲାନିଲୋଦ୍ଧୂତକୁଲାଚଲଶିଲୋପମଃ । ଗଦାଶକ୍ତିଭୁସୁଣ୍ଡୀନାଂ ଵୃଷ୍ଟୀନ୍ ମୁଞ୍ଚତି ଵୃଷ୍ଟିଵତ୍
ସେଠାରେ କଳ୍ପାନ୍ତର ବାୟୁରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପାହାଡ଼ ପଥର ପରି, ଗଦା, ଭାଲା ଓ ଗୁଳିର ବର୍ଷା ହେଉଛି, ବର୍ଷା ପରି ଝରିପଡ଼ୁଛି।
ନଗରେ ନଗସଙ୍କାଶେ ଲଗ୍ନୋ ଽଗ୍ନିର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତଦିକ୍ତଟଃ । ଦହଂଶ୍ ଚଟଚଟାସ୍ଫୋଟୈଃ ପାତଯତ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମାଃ ପୁରୀଃ
ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେଇ ସହରରେ ଅଗ୍ନି ଛଡ଼ିଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଢାକିଦେଇଛି; ତାହାର ଦହନ ଧ୍ୱନିରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହଳଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ାଉଛି।
କଲ୍ପାମ୍ବୁଦଘଟାତୁଲ୍ଯା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଧୂମମହାଦ୍ରଯଃ । ବଲାତ୍ ପ୍ରୋଡ୍ଡଯନଂ କର୍ତୁଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତା ଗରୁଡା ଇଵ
ଆକାଶରେ ଧୂଆଁ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଉଠୁଛି, ଯେପରି ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘ ଟକ୍କର ହେଲେ ତାହାରୁ ଏମିତି ଧୂଆଁ ବିକାଶ ପାଏ, ଏହି ଧୂଆଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ପରି ଉପରକୁ ଉଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି।
ସସମ୍ଭ୍ରମଂ ଵଦନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ପୁରୁଷେ ପରୁଷାରଵେ । ଉଦଭୂତ୍ ପୂରଯନ୍ନ୍ ଆଶା ବହିଃ କୋଲାହଲୋ ମହାନ୍
ଲୋକେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଏପରି କଥା କହୁଛନ୍ତି, ପୁରୁଷମାନଙ୍କର କଠୋର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଛି; ବାହାରେ ବଡ଼ ହଲଚଲ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, ସେହି ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂରି ଦେଉଛି।