ଶୁଦ୍ଧଵିଜ୍ଞାନରୂପସ୍ ତ୍ଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠସି । ପଶ୍ଯସୀଵୈତଦ୍ ଅଖିଲଂ ନ ଚ ପଶ୍ଯସି କିଞ୍ଚନ
ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ରୂପ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଛ; ତୁମେ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଖୁଥିବା ପରି ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ତଥାପି କିଛି ଦେଖୁନାହଁ।
ସର୍ଵାତ୍ମକତଯା ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରକଚସ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନି । ମହାମଣିର୍ ଇଵୋଦାର ଆଲୋକ ଇଵ ଭାସୁରଃ
ନିଜର ଏହି ସ୍ୱଭାବରେ, ତୁମେ ସେ ଆତ୍ମାରେ ଆତ୍ମା ଭାବେ ସଦା ଚମକୁଛ; ବଡ଼ ମଣିର ପରି କିମ୍ବା ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ଆଲୋକର ପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଵସ୍ତୁତସ୍ ତୁ ନ ଭୂପୀଠମ୍ ଇଦମ୍ ନ ଚ ଭଵାନ୍ ଅଯମ୍ । ନ ଚେମେ ଗିରଯୋ ଗ୍ରାମା ନ ଚେହ ନ ଚ ଵୈ ଵଯମ୍
ଏହି ପୃଥିବୀ ଆସନ ଏକାଉଁ ନାହିଁ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଭାବେ ଅଛ, ସେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହି ପାହାଡ଼ ଓ ଗ୍ରାମ ଏଠାରେ ନାହିଁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଏଭଳି ଅଛୁ ନାହିଁ।
ଗିରିଗ୍ରାମକଵିପ୍ରସ୍ଯ ମଣ୍ଡପାକାଶକେ କିଲ । ତଲ୍ ଲୀଲାପତିରାଜ୍ଯାଢ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ ଆଭାତି ଭାସୁରମ୍
ପାହାଡ଼ ଗ୍ରାମର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ, ମଣ୍ଡପର ଖୋଲା ଆକାଶରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ରାଜାର ଖେଳ ଭଳି ଅତି ଚମତ୍କାର ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ତତ୍ର ଲୀଲାରାଜଧାନୀମଣ୍ଡପୋ ମଣ୍ଡିତାକୃତିଃ । ଭାତି ତସ୍ଯୋଦରେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତଵେଦଂ ଵିତତଂ ଜଗତ୍
ସେଠାରେ ଖେଳ ରାଜଧାନୀର ମଣ୍ଡପ ଭଲଭାବରେ ସଜିଥିବା ଦେଖାଯାଏ; ତାହାର ଭିତର ଆକାଶରେ, ତୁମର ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ପ୍ରସାରିତ ଅଛି।
ଯସ୍ମିଞ୍ ଜଗତି ଗେହେ ଽନ୍ତର୍ ଯସ୍ମିନ୍ ଵଯମ୍ ଇହ ସ୍ଥିତାଃ । ଏଵଂ ତେଷାଂ ମଣ୍ଡପାନାଂ ଵ୍ଯୋମ ଵ୍ଯୋମୈଵ ନିର୍ମଲମ୍
ଯେଉଁ ଜଗତରେ, ଯେଉଁ ଘରରେ, ଯେଉଁ ଭିତରେ ଆମେ ଏଠାରେ ଅଛୁ—ସେମାନଙ୍କର ମଣ୍ଡପର ଭିତର ଆକାଶ, ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ତେଷୁ ମଣ୍ଡପଖେଷ୍ଵ୍ ଅସ୍ତି ନ ମହୀ ନ ଚ ପତ୍ତନମ୍ । ନ ଵନାନି ଵ ଶୈଲୌଘା ନ ମେଘସରିଦର୍ଣଵାଃ
ସେହି ମଣ୍ଡପଗୁଡିକରେ ନ ମାଟି ଅଛି, ନ ଗ୍ରାମ ଅଛି; ନ ଜଙ୍ଗଲ ଅଛି, ନ ପାହାଡ଼ ଗୁଡିକ ଅଛି; ନ ମେଘ, ନ ନଦୀ, ନ ସାଗର ଅଛି।
କେଵଲଂ ତତ୍ର ନିଶ୍ଶୂନ୍ଯେ ଵିହରନ୍ତି ଗୃହେ ଜନାଃ । ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଜଗନ୍ ନାପି ପାର୍ଥିଵାନ୍ ନ ଚ ଭୂଧରାନ୍
ସେଠାରେ କେବଳ ଲୋକେ ନିଶ୍ଶୂନ୍ୟ ଘରରେ ବସିବା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଜଗତକୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ନ ପୃଥିବୀର ଜୀବକୁ, ନ ପାହାଡ଼କୁ।
ଏଵଂ ଚେତ୍ ତତ୍ କଥଂ ଦେଵି ମମେହାନୁଚରା ଇମେ । ସମ୍ପନ୍ନା ଆତ୍ମନା ସନ୍ତି ତେ କିମ୍ ଆତ୍ମନି ନାଥଵା
ଏଭଳି ହେଲେ, ଦେବୀ, ମୋ ସହିତ ଏଠାରେ ଥିବା ମୋ ସେବକମାନେ କିପରି ଅଛନ୍ତି? ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି କି, ନା କି ଆତ୍ମାପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି?
ଜଗତ୍ ସ୍ଵପ୍ନାର୍ଥଵଦ୍ ଭାତି ତତ୍ର ସ୍ଵପ୍ନେ ନଵାଦ୍ରଯଃ । କଥମ୍ ଆତ୍ମନି ସତ୍ଯାସ୍ ସ୍ଯୁର୍ ନାସତ୍ଯା ଵେତି ମେ ଵଦ
ସେଠାରେ ଜଗତ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ସ୍ୱପ୍ନରେ ନୂତନ ପାହାଡ଼ ନାହିଁ। ଆତ୍ମାରେ ଯାହା ସତ୍ୟ, ସେ କିପରି ସତ୍ୟ ହେବ, ଏବଂ ଅସତ୍ୟ କିପରି ଅସତ୍ୟ ହେବ? ମୋତେ କହ।
ରାଜନ୍ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯେଷୁ ଶୁଦ୍ଧବୋଧୈକରୂପିଷୁ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଏତତ୍ ସଦ୍ରୂପଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମାତ୍ମସୁ ଜାଗତମ୍
ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ଜଣାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ସ୍ବଭାବ ସଫା ଜାଗୃତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସଂସାରରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ଚେତନାର ଆକାଶ ସ୍ବରୂପ ସହିତ ମିଳିଥିବା ରୂପ ନାହିଁ।
ଶୁଦ୍ଧବୋଧାତ୍ମନୋ ଭାତି କୁତୋ ନାମ ଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ । ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ସର୍ପଭ୍ରମେ ଶାନ୍ତେ ପୁନସ୍ ସର୍ପଭ୍ରମଃ କୁତଃ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା ସଫା ଜାଗୃତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଂସାରର ଭ୍ରମ କିପରି ଆସିପାରିବ? ରସିରେ ସାପ ଭ୍ରମ ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ, ପୁନି ସାପ ଭ୍ରମ କିପରି ହେବ?
ଅସଦ୍ଭାତେ ପରିଜ୍ଞାତେ କୁତସ୍ ସତ୍ତା ଜଗଦ୍ଭ୍ରମେ । ପରିଜ୍ଞାତେ ମରୁଜଲେ ପୁନର୍ ଜଲମତିଃ କୁତଃ
ଅସତ୍ୟ କଥାକୁ ଜଣାଇଲାପରେ, ସଂସାର ଭ୍ରମର ସତ୍ତା କିପରି ରହିପାରିବ? ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ଜଳ ଜଣାଇଲାପରେ, ପୁନି ମନେ ଜଳ ଭାବ କିପରି ଆସିପାରିବ?
ସ୍ଵପ୍ନକାଲେ ପରିଜ୍ଞାତେ ସ୍ଵେ ସ୍ଵପ୍ନମରଣେ କୁତଃ । ସ୍ଵସ୍ଵପ୍ନେ ସ୍ଵପ୍ନମୃତିଭୀର୍ ଅମୃତସ୍ଯୈଵ ଜାଯତେ
ନିଜ ସ୍ବପ୍ନକୁ ଜଣାଇଲାପରେ, ସ୍ବପ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ କିପରି ରହିପାରିବ? ନିଜ ସ୍ବପ୍ନରେ, ସ୍ବପ୍ନ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ କେବଳ ଅମୃତ ପାଇଁ ହୁଏ।
ବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଶରନ୍ନଭଶ୍ଶ୍ରୀସ୍ଵଚ୍ଛାଵଦାତସ୍ଯ ଘନାଶଯସ୍ଯ । ଅହଂ ଜଗଚ୍ ଚେତି କୁଶବ୍ଦକାର୍ଥଵର୍ଜଂ ଯଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗନଵାଚିକଂ ତତ୍
ଜଣେ ଜାଗୃତ, ଶୁଧ୍ଧ, ନିର୍ମଳ ମନ ଭିତରେ 'ମୁଁ' ଓ 'ଏହି ଜଗତ' ଭଳି ଶବ୍ଦ ଛଡ଼ା ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି, ଏହି ଅନ୍ୟତାକୁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ନିଜେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝାଇପାରନ୍ତି ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵତ୍ଯ୍ ଅଥ ମୁନୌ ଦିଵସୋ ଜଗାମ ସାଯନ୍ତନାଯ ଵିଧଯେ ଽସ୍ତମ୍ ଇନୋ ଜଗାମ । ସ୍ନାତୁଂ ସଭା କୃତନମସ୍କରଣା ଜଗାମ ଶ୍ଯାମାକ୍ଷଯେ ରଵିକରୈଶ୍ ଚ ସହାଜଗାମ
ଏପରି ଭାବରେ ମୁନି କହିବା ପରେ ଦିନ ଧୀରେ ଧୀରେ ସଂଧ୍ୟାକୁ ଯାଇଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା, ସଭାରେ ଥିବା ଲୋକେ ନମସ୍କାର କରି ନାଇବା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ କିରଣ ସହିତ ।
ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅବୁଦ୍ଧମତିର୍ ମୂଢୋ ରୂଢୋ ନ ଵିତତେ ପଦେ । ଵଜ୍ରସାରମ୍ ଇଦଂ ତସ୍ଯ ଜଗଦ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ ଏଵ ସତ୍
ଯାହାର ମନ ଅଜାଗୃତ, ଭ୍ରମିତ ଓ ଅନ୍ଧାରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ସେ ଲୋକ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତ ଏକ ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଏକ ଦୃଢ଼ ପଥର ପରି ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ ।
ଯଥା ବାଲସ୍ଯ ଵେତାଲୋ ମୃତିପର୍ଯନ୍ତଦୁଃଖଦଃ । ଅସଦ୍ ଏଵ ସଦାକାରଂ ତଥା ମୂଢମତେର୍ ଜଗତ୍
ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଭୂତ ଦୁଃଖ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ଭ୍ରମିତ ମନ ପାଇଁ ଏହି ଅସତ୍ୟ ଜଗତ ସତ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ ।
ତାପ ଏଵ ଯଥା ଵାରି ମୃଗାଣାଂ ଭ୍ରମକାରଣମ୍ । ଅସତ୍ଯମ୍ ଏଵ ସତ୍ଯାଭଂ ତଥା ମୂଢଧିଯାଂ ଜଗତ୍
ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ଅସଲରେ ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୂଢ଼ ମନସ୍କ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ; ଯେପରିକି ମୃଗମାନେ ମରୁଭୂମିରେ ମୃଗତୃଷ୍ଣାକୁ ପାଣି ଭାବି ତାପ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଯଥା ସ୍ଵପ୍ନେ ମୃତିର୍ ଜନ୍ତୋର୍ ଅସତ୍ଯା ସତ୍ଯରୂପିଣୀ । ନାର୍ଥକ୍ରିଯାକରୀ ଭାତି ତଥେଦଂ ଦୁର୍ଵିଦାଂ ଜଗତ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଜଣେ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଅସତ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହାର କୌଣସି ପ୍ରକୃତ ଫଳ ନାହିଁ; ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ମଧ୍ୟ ଅଜ୍ଞ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା କୌଣସି ନିଜର ଫଳ ଦେଉନାହିଁ।
ଅଵ୍ଯୁତ୍ପନ୍ନସ୍ଯ କନକେ କାନକେ କଟକେ ଯଥା । କଟକଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ଏଵାସ୍ତି ନ ମନାଗ୍ ଅପି ହେମଧୀଃ
ଯେଉଁଠି ହେମ ଜଣିବାର ଅଭିଯୋଗ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସୁନାର କଟକ ଦେଖିଲେ କେବଳ 'କଟକ' ଭାବ ହୁଏ, ସୁନା ଭାବ କିଛି ମନେ ଆସେନାହିଁ।
ଯଥାଜ୍ଞସ୍ଯ ପୁରାଗାରନଗନାଗେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପନା । ଇଯଂ ଦୃଶ୍ଯଦୃଗ୍ ଏଵାସ୍ତି ନ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯା ପରମାର୍ଥଦୃକ୍
ଅଜ୍ଞ ଲୋକ ଏକ ନଗର, ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ରାଜପ୍ରସାଦ ଦେଖିଲେ କେବଳ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଥାନ୍ତି, ତାହାର ସତ୍ୟ ମୂଳ ଅର୍ଥ ଜାଣିନାହିଁ; ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ଯଥା ନଭସି ମୁକ୍ତାଲୀପିଞ୍ଛକେଶୋଣ୍ଡୁକାଦଯଃ । ଅସତ୍ଯାସ୍ ସତ୍ଯତାଂ ଯାତା ତଥେଦଂ ଦୁର୍ଦୃଶାଂ ଜଗତ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ ମୁକ୍ତାମାଳା, ମୟୂରପଙ୍ଖ, ଚେନ୍ଦା ଓ ଏପରି ଅନେକ ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁଗୁଡିକ ଏକାଉଁ ଥିବା ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ତେଣୁ ଏହି ଭ୍ରମର ଜଗତ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଏକାଉଁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଦୀର୍ଘସ୍ଵପ୍ନମ୍ ଇଦମ୍ ଵିଶ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତାଦିସଂଯୁତମ୍ । ଅତ୍ରାନ୍ଯେ ସ୍ଵପ୍ନପୁରୁଷା ଯଥା ସତ୍ଯାସ୍ ତଥା ଶୃଣୁ
ଏହି ବିଶ୍ୱ ଏକ ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱପ୍ନ, ଯେଉଁଥିରେ 'ମୁଁ' ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବ ଜଡିତ ଅଛି। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନପୁରୁଷମାନେ ଯେପରି ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ତାହା କିପରି ହୁଏ, ଶୁଣ।
ଅସ୍ତି ସର୍ଵଗତଂ ଶାନ୍ତଂ ପରମାର୍ଥଘନଂ ଶୁଚି । ଅଚେତ୍ଯଚିନ୍ମାତ୍ରଵପୁଃ ପରମାକାଶମ୍ ଆତତମ୍
ସମସ୍ତଠାରେ ଅଛି ଏକ ଶାନ୍ତ, ପବିତ୍ର, ସତ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ଅନନ୍ୟ ଅସୀମ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ଯାହାର ସ୍ୱଭାବ କେବଳ ଚେତନା, ଯାହା କୌଣସି ଚିନ୍ତାରେ ଲିପ୍ତ ନୁହେଁ।
ତତ୍ ସର୍ଵଗଂ ସର୍ଵଶକ୍ତି ସର୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମକଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଯଥୋଦେତି ତଥାସ୍ତେ ତତ୍ର ତତ୍ର ଵୈ
ଏହି ଅନନ୍ୟ ଅସୀମ ଯାହା ସମସ୍ତଠାରେ ଅଛି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ, ସମସ୍ତର ଏକାଉଁ ଅଂଶ, ଏହା ଯେଉଁଠାରେ ଯେପରି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଏହା ଏମିତି ରହିଥାଏ।
ତେନ ସ୍ଵପ୍ନପୁରେ ଦ୍ରଷ୍ଟା ଯାନ୍ ଵେତ୍ତି ପୁରଵାସିନଃ । ନରାନ୍ ଇତି ନରା ଏଵ କ୍ଷଣାତ୍ ତସ୍ଯ ଭଵନ୍ତି ତେ
ସ୍ୱପ୍ନର ସହରରେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନଦର୍ଶୀ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁ ସହରର ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖିଥାନ୍ତି; ଏବଂ ସେମାନେକୁ ମନେ କରିଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ, ତାହା ସହିତ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ହେଇଯାନ୍ତି।
ଯଦ୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଶ୍ ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ତତ୍ ସ୍ଵପ୍ନାକାଶାନ୍ତରସ୍ଥିତମ୍ । ସ୍ଵପ୍ନାକାଶଚିତାହଂ ହି ନରୋ ଽନେନେତି ଭାଵିତମ୍
ସ୍ୱପ୍ନଦର୍ଶୀଙ୍କର ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ସ୍ୱପ୍ନର ଭିତର ଆକାଶରେ ବସିଛି; 'ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଆକାଶର ଚେତନା, ମୁଁ ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ' ଭାବିଲେ, ସେହିପରି ଧାରଣା ହୁଏ।
ଚିତ୍ପକ୍ଷତୈକ୍ଯଵଶତୋ ନରତୈଵାଵବୁଧ୍ଯତେ । ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅତୋ ଦିଗ୍ଦ୍ଵଯେନ ଦ୍ଵଯୋର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତି ସତ୍ଯତା
ଚେତନା ଓ କଳ୍ପନାର ଏକତା ଦ୍ୱାରା, ମନୁଷ୍ୟ ହେବାର ଅବସ୍ଥା ବୁଝାଯାଏ; ଏହିପରି, ଆତ୍ମାରେ ଦୁଇଟି ଦିଗ ଦ୍ୱାରା, ଦୁଇଟି ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ସ୍ଵପ୍ନେ ତେ ସ୍ଵପ୍ନପୁରୁଷା ନ ସତ୍ଯାସ୍ ସ୍ଯୁର୍ ମୁନେ ଯଦା । ଵଦ ତତ୍ କୋ ଭଵେଦ୍ ଦୋଷୋ ମାଯାମାତ୍ରଶରୀରିଣି
ମୁନି, ସ୍ୱପ୍ନରେ ଥିବା ସ୍ୱପ୍ନପୁରୁଷମାନେ ଯଦି ସତ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, ତେବେ କହ, ମାୟାରେ ତିଆରି ଶରୀର ଥିବା ଜଣେ ଲୋକଙ୍କର କଣ ଦୋଷ ହେବ?