ଯଦ୍ ଏଵାମ୍ବୁ ସ ଆଵର୍ତୋ ନ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଆଵର୍ତ ଵସ୍ତୁସତ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵାସ୍ତେ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଇଵ ଦୃଶ୍ଯଂ ନ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତି ଵସ୍ତୁସତ୍
ଯେପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣି ମାତ୍ର ଜଳ ଅଟୁଟ ଥାଏ, ଅଲଗା କିଛି ନୁହେଁ, ସେପରି ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଭୂତନଭସି କଚନଂ ଯନ୍ ମଣେର୍ ଇଵ । ତଜ୍ ଜଗଦ୍ ଭାତି ନାନାତ୍ମରତ୍ନଂ ଶ୍ଵଭ୍ରମ୍ ଇଵାମ୍ବରେ
ଚେତନାର ଆକାଶରେ, ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱର ଶୂନ୍ୟରେ, ଯେଉଁପରି ମଣିରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ଆତ୍ମାର ଅନେକ ରତ୍ନ ଭଳି ଚମକେ, ଆକାଶରେ ମେଘ ଭଳି।
ମଦ୍ବୁଦ୍ଧାର୍ଥୋ ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦୋ ଵିଦ୍ଯତେ ପରମଂ ପଦମ୍ । ତ୍ଵଦ୍ବୁଦ୍ଧାର୍ଥସ୍ ତୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ତ୍ଵମହଂଶବ୍ଦକାଵ୍ ଅପି
ମୋର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଆଧାର କରି ‘ଜଗତ’ ବୋଲି ଯେଉଁ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ସେହି ଅଟୁଟ ଦଶାକୁ ଦର୍ଶାଏ। କିନ୍ତୁ ତୁମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଆଧାର କରି, ‘ତୁମେ’ କିମ୍ବା ‘ମୁଁ’ ବୋଲି କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଅସ୍ତି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଲ୍ ଲୀଲାସରସ୍ଵତ୍ଯାଵ୍ ଆକାଶଵପୁଷୌ ସ୍ଥିତେ । ସର୍ଵଗେ ପରମାତ୍ମାଚ୍ଛେ ସର୍ଵତ୍ରାପ୍ରତିଘେ ଽନଘେ
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ନିର୍ମଳା, ଲୀଳା ଓ ସରସ୍ୱତୀ ଆକାଶର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଆଧାର କରି, ସମସ୍ତଠାରେ ଅନାବରୋଧ ଭାବେ ବିରାଜିତିଛନ୍ତି।
ଯତ୍ର ତତ୍ର ତଦା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଯଥାକାଶଂ ଯଥେପ୍ସିତମ୍ । ଉଦଯଂ କୁରୁତସ୍ ତେନ ତଦ୍ଗୃହେ ତେ ସ୍ଥିତିଂ ଗତେ
ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଓ ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେଠି ଏବଂ ସେଇ ଆକାଶରେ ନିଜମାନେ ଦେଖାଦେଇ, ସେଇ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠି ରହିଯାନ୍ତି।
ସର୍ଵତ୍ର ସମ୍ଭଵତି ଚିଦ୍ଗଗନଂ ତଦନ୍ତସ୍ ତଦ୍ଵେଦନଂ କଲନମ୍ ଆମନନଂ ଵିସାରି । ତଚ୍ ଚାତିଵାହିକମ୍ ଇହାହୁର୍ ଅକୁଡ୍ଯମ୍ ଏଵ ଦେହଂ କଥଂ କ ଇଵ ତଂ ଵଦ କିଂ ରୁଣଦ୍ଧି
ସମସ୍ତଠାରେ ଚେତନାର ଆକାଶ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; ତାହାର ଭିତରେ ଅନୁଭୂତି, ଚିନ୍ତା, ସ୍ମୃତି ଓ ବିସ୍ତାର ରହିଛି। ଏହିଠାରେ ଏହାକୁ ଅଲୌକିକ ଦେହ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରେ ନାହିଁ—ତେଣୁ କହ, କିଏ କିଭଳି ଭାବେ ଏହାକୁ ରୋକିପାରିବ?
ତଯୋଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଯୋର୍ ଦେଵ୍ଯୋଃ ପଦ୍ମସଦ୍ମ ବଭୂଵ ତତ୍ । ଚନ୍ଦ୍ରଦ୍ଵଯୋଦଯୋଦ୍ଦ୍ଯୋତଧଵଲୋଦରସୁନ୍ଦରମ୍
ସେଇ ଦୁଇ ଦେବୀ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, ସେହି ପଦ୍ମ ମନ୍ଦିର ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାର ଭିତର ଅତି ପବିତ୍ର ଏବଂ ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହେବା ପରି ଆଲୋକିତ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।
କୋମଲାମଲସୌଗନ୍ଧ୍ଯମୃଦୁମନ୍ଦାରମାରୁତମ୍ । ତତ୍ପ୍ରଭାଵେଣ ନିଦ୍ରାଲୁନୃପେତରରଣାଙ୍ଗନମ୍
ସେଠାରେ ମୃଦୁ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ସୁଗନ୍ଧ ଥିଲା, ହଳୁକା ଏବଂ ଶିତଳ ପବନ ବହୁଥିଲା; ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ, ରାଜାମାନେ ଯେଉଁଠି ଶୁଏଥିଲେ ସେଠିର ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୁଭ୍ର ଲାଗିଲା।
ସୌଭାଗ୍ଯନନ୍ଦନୋଦ୍ଯାନଂ ଵିଦ୍ରୁତଵ୍ଯାଧିଵେଦନମ୍ । ସଵସନ୍ତଂ ଵନମ୍ ଇଵ ଫୁଲ୍ଲଂ ପ୍ରାତର୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ଏହା ଏକ ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦର ବଗିଚା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ରୋଗ କିମ୍ବା ପୀଡା ନଥିଲା; ଏହା ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଫୁଲିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ କିମ୍ବା ପ୍ରଭାତ ବେଳେ ଖୋଲିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତଯୋର୍ ଦେହପ୍ରଭାପୂରୈଶ୍ ଶଶିନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦଶୀତଲୈଃ । ଆହ୍ଲାଦିତୋ ଽସୌ ବୁବୁଧେ ରାଜୋକ୍ଷିତ ଇଵାମୃତୈଃ
ସେମାନଙ୍କର ଦେହରୁ ବିକିରିତ ଆଲୋକ ଝରଣା, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶିତଳ, ତାହାରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ଜାଗିଲେ, ଯେପରି ରାଜା ଅମୃତରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ।
ଆସନଦ୍ଵଯଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ସ ଦଦର୍ଶାପ୍ସରୋଦ୍ଵଯମ୍ । ମେରୁଶୃଙ୍ଗଦ୍ଵଯେ ଲୀନଂ ଚନ୍ଦ୍ରଦ୍ଵଯମ୍ ଇଵୋଦିତମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇ ଜଣ ଅପ୍ସରା ଦୁଇଟି ଆସନରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ମେରୁ ପର୍ବତର ଦୁଇଟି ଶିଖର ଉପରେ ଉଦିତ ହୋଇ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଇଛି।
ନିମେଷମ୍ ଇଵ ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସ ଵିସ୍ମିତମନା ନୃପଃ । ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ଶଯନାଚ୍ ଛେଷାଦ୍ ଇଵ ଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
କିଛି ଖଣ୍ଡ ଭାବି, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମନେ, ଶୋଇଥିବା ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠିଲେ, ଯେପରି ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ନିଦ୍ରାରୁ ଉଠନ୍ତି।
ପରିସମ୍ଯମିତାଲମ୍ବମାଲ୍ଯହାରଵରାମ୍ବରଃ । ପୁଷ୍ପୋତ୍କର ଇଵୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଂ ଜଗ୍ରାହ କୁସୁମାଞ୍ଜଲିମ୍
ମାଳା, ହାର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଠିକ୍ ଭାବେ ପିନ୍ଧି, ସେ ଏକ ଖିଲି ଖିଲି ଖିଲିଥିବା ଫୁଲର ଗୁଛି ପରି ଫୁଲର ଏକ ଅଞ୍ଜଳି ନେଲେ।
ଉପଧାନପ୍ରଦେଶସ୍ଥାତ୍ ସ୍ଵଯଂ ପଟଲକୋଦରାତ୍ । ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନୋ ଭୂମୌ ଭୂତ୍ଵୋଵାଚେଦମ୍ ଆନତଃ
ଉପଧାନ ପାଖରେ ଭୂମିରେ ବସି, ନିଜେ ଗୋଡ଼ା ଚେପି ଚିତ୍ତ ଶାନ୍ତ କରି, ପାଟ ଉଠାଇ ଦେହରେ ମୁଡ଼ି, ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ଶିର ନମାଇ କହିଲେ।
ଜଯତାଂ ଜନ୍ମଦୌସ୍ସ୍ଥିତ୍ଯଦାହଦୋଷଶଶିପ୍ରଭେ । ଦେଵ୍ଯୌ ବାହ୍ଯାନ୍ତରତମୋଵିଦ୍ରାଵଣରଵିପ୍ରଭେ
ଜନ୍ମ, ଅସ୍ଥିରତା ଓ ଦୁଃଖର ଦାହ ଦୂର କରୁଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବୀମାନେ, ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିବା ଶକ୍ତିରେ ଉଦ୍ଧତ, ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ତଯୋର୍ ଉକ୍ତ୍ଵେତି ତତ୍ଯାଜ ପାଦଯୋଃ କୁସୁମାଞ୍ଜଲିମ୍ । ତୀରଦ୍ରୁମୋ ଵିକସିତଂ ପଦ୍ମିନ୍ଯୋଃ ପଦ୍ମଯୋର୍ ଇଵ
ଏପରି କହି ସେ, ଦେବୀମାନଙ୍କର ପାଦ ତଳେ ଫୁଲର ଅଞ୍ଜଳି ରଖିଲେ, ଯେପରି ତୀରରେ ଥିବା ଗଛ ଦୁଇଟି ପଦ୍ମ ଫୁଲକୁ ଅର୍ପଣ କରେ।
ଲୀଲାଯୈ ଭୂପଜନ୍ମାଥ ଵକ୍ତୁଂ ମନ୍ତ୍ରିଣମ୍ ଈଶ୍ଵରୀ । ବୋଧଯାମ୍ ଆସ ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥଂ ସଙ୍କଲ୍ପେନ ସରସ୍ଵତୀ
ଲୀଳାଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କର ଜନ୍ମ କଥା କହିବା ପାଇଁ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିଦେଲେ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽପ୍ସରସୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ କୁସୁମାଞ୍ଜଲିମ୍ । ତଯୋଃ ପାଦେଷୁ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଵିଵେଶ ପୁରତୋ ନତଃ
ସେ ସଚେତନ ହୋଇ, ଦୁଇ ଅପ୍ସରାକୁ ଦେଖି, ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ଫୁଲର ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ରଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଉଵାଚ ଦେଵୀ ହେ ରାଜନ୍ କସ୍ ତ୍ଵମ୍ କସ୍ଯ ସୁତଃ କଦା । ଇହ ଜାତ ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ମନ୍ତ୍ରୀ ଵାକ୍ଯମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବୀ କହିଲେ, ରାଜନ୍, ତୁମେ କିଏ, କାହାର ପୁଅ, କେତେବେଳେ ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ? ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମନ୍ତ୍ରୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଦେଵ୍ଯୌ ଯୁଷ୍ମତ୍ପ୍ରସାଦୋ ଽଯଂ ଭଵତ୍ଯୋର୍ ଅପି ଯତ୍ ପୁରଃ । ଵକ୍ତୁଂ ଶକ୍ନୋମି ତଦ୍ ଇଦଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଜନ୍ମ ମତ୍ପ୍ରଭୋଃ
ଦେବୀମାନେ, ଆପଣମାନଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ଏଠାରେ ଖୋଲାମେଳା କଥା କହିପାରୁଛି। ଏହିଠାରେ ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଜନ୍ମ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଆସୀଦ୍ ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁଵଂଶୋତ୍ଥୋ ରାଜା ରାଜୀଵଲୋଚନଃ । ଶ୍ରୀମତ୍କୁନ୍ଦରଥୋ ନାମ ଦୋଶ୍ଛାଯାଚ୍ଛାଦିତାଵନିଃ
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଶତଦଳ ପଦ୍ମ ପରି ଥିଲା। ତାଙ୍କ ନାମ କୁନ୍ଦରଥ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଦୋଷର ଛାୟାରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା।
ତସ୍ଯାଭୂଦ୍ ଇନ୍ଦୁଵଦନଃ ପୁତ୍ରୋ ଭଦ୍ରରଥାଭିଧଃ । ତସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵରଥଃ ପୁତ୍ରସ୍ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ବୃହଦ୍ରଥଃ
ସେହି କୁନ୍ଦରଥଙ୍କର ଚାନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ ପୁଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଭଦ୍ରରଥ। ଭଦ୍ରରଥଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ବିଶ୍ୱରଥ, ବିଶ୍ୱରଥଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ବୃହଦ୍ରଥ।
ତସ୍ଯ ସିନ୍ଧୁରଥଃ ପୁତ୍ରସ୍ ତସ୍ଯ ଶୈଲରଥସ୍ ସୁତଃ । ତସ୍ଯ କାମରଥଃ ପୁତ୍ରସ୍ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାରଥଃ
ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ସିନ୍ଧୁରଥ, ସିନ୍ଧୁରଥଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶୈଳରଥ, ଶୈଳରଥଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ କାମରଥ, ଏବଂ କାମରଥଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ମହାରଥ।
ତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁରଥଃ ପୁତ୍ରସ୍ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ କଲାରଥଃ । ତସ୍ଯ ସୂର୍ଯରଥଃ ପୁତ୍ରସ୍ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ନଭୋରଥଃ
ମହାରଥଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବିଷ୍ଣୁରଥ, ବିଷ୍ଣୁରଥଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ କଳାରଥ, କଳାରଥଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ସୂର୍ୟରଥ, ସୂର୍ୟରଥଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ନଭୋରଥ।
ଅଯମ୍ ଅସ୍ମତ୍ପ୍ରଭୁସ୍ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ପୂର୍ଣାମଲଦ୍ଯୁତେଃ । ଅମୃତାପୂରିତରଥଃ କ୍ଷୀରୋଦସ୍ଯେଵ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ
ଏହି ମୋ ପ୍ରଭୁ ନଭୋରଥଙ୍କ ପୁଅ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ରତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କର ରଥ ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଧର ସମୁଦ୍ରରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅତି ମଧୁର।
ମହଦ୍ଭିଃ ପୁଣ୍ଯସମ୍ଭାରୈର୍ ଵିଦୂରଥ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ । ଜାତୋ ମାତୁସ୍ ସୁମିତ୍ରାଯା ଗୌର୍ଯା ଗୁହ ଇଵାପରଃ
ସେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟର ଫଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବିଦୂରଥ ବୋଲି ପରିଚିତ, ତାଙ୍କର ମାଆ ସୁମିତ୍ରା, ଯିଏ ଗୌରୀ ପରି ଧଳା, ଏବଂ ଗୁହାଙ୍କ ପରି ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ଆସିଥିଲେ।
ପିତାସ୍ଯ ଦଶଵର୍ଷସ୍ଯ ଦତ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ଵନଂ ଗତଃ । ପାଲଯତ୍ଯ୍ ଏଷ ଭୂପୀଠଂ ତତଃପ୍ରଭୃତି ଧର୍ମତଃ
ତାଙ୍କର ବାପା ତାଙ୍କୁ ଦଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ ଅଟାଏ ଯାଇଥିଲେ । ସେହି ସମୟରୁ ଏହି ରାଜା ନ୍ୟାୟରେ ରାଜ୍ୟ ଚାଳୁଛନ୍ତି ।
ଭଵନ୍ତ୍ଯାଵ୍ ଅଦ୍ଯ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଫଲିତେ ସୁକୃତଦ୍ରୁମେ । ଦେଵ୍ଯୌ ଦୀର୍ଘତପଃକ୍ଲେଶଶତଦୁଷ୍ପ୍ରାପଦର୍ଶନେ
ଆଜି ଭଲ କାମର ଗଛ ଫଳ ଦେଇଛି, ଏହି ଦିନରେ ଦୁଇ ରାଣୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟାର କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରି, ଏବେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛନ୍ତି ।
ଇତ୍ଯ୍ ଅଯଂ ଵସୁଧାଧୀଶୋ ଵିଦୂରଥ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ । ଅଦ୍ଯ ଯୁଷ୍ମତ୍ପ୍ରସାଦେନ ପରାଂ ପାଵନତାଂ ଗତଃ
ଏହିପରି ଏହି ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ 'ବିଦୂରଥ' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ । ଆଜି ଆପଣମାନଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ରତା ପାଇଛନ୍ତି ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସଂସ୍ଥିତେ ତୂଷ୍ଣୀଂ ମନ୍ତ୍ରିଣ୍ଯ୍ ଅଵନିପେ ତଥା । କୃତାଞ୍ଜଲୌ ନତମୁଖେ ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନେ ଽଵନୌ
ଏଭଳି କହି ରାଜା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀ ମଣିଷ ମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଯୋଡି, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଦ୍ମାସନରେ ବସି ଶାନ୍ତ ହେଇ ରହିଲେ ।