ଅଦ୍ଯତ୍ଵେ ତେ ହି ଯେ ଜୀଵାସ୍ ତେଷାଂ ମରଣଜନ୍ମସୁ । ସ୍ମୃତିଃ କାରଣତାମ୍ ଏତି ମୋକ୍ଷାଭାଵଵଶାଦ୍ ଇହ
ଏବେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜନ୍ମର ଚକ୍ରରେ, ମୁକ୍ତି ନ ଥିବା କାରଣରୁ ସ୍ମୃତି ଏଠାରେ କାରଣ ହୋଇଯାଏ।
ଜୀଵୋ ହି ମୃତିମୂର୍ଛାନ୍ତେ ଯଦ୍ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରୋନ୍ମିଷନ୍ନ୍ ଇଵ । ଅନୁନ୍ମିଷିତ ଏଵାସ୍ତେ ତତ୍ ପ୍ରଧାନମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ମୃତ୍ୟୁର ଅଚେତନତା ଶେଷରେ ଯେତେବେଳେ ଜୀବ ଭିତରେ ଜାଗିଥିବା ପରି ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଗେନି, ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରଧାନ ଅବସ୍ଥା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତଦ୍ ଵ୍ଯୋମ ପ୍ରକୃତିସ୍ ସୋକ୍ତା ତଦ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ଜଡାଜଡମ୍ । ସଂସୃତେର୍ ଅସ୍ମୃତେଶ୍ ଚୈଵ କ୍ରମ ଏଷ ଭଵୋଦଯେ
ଏହି ଅକାଶ, ଏହି ପ୍ରକୃତି, ଏହି ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଏହି ଜଡ ଓ ଚେତନ ଦୁହିଁଟି—ଏହିଭଳି ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିବେଳେ ସଂସାର ଓ ଭୁଲିଯିବାର କ୍ରମ ଚାଲିଥାଏ।
ବୋଧୋନ୍ମୁଖତ୍ଵେ ହି ମହତ୍ ତତ୍ ପ୍ରବୁଦ୍ଧଂ ଯଦା ଭଵେତ୍ । ତଦା ତନ୍ମାତ୍ରଦିକ୍କାଲକ୍ରିଯାଭୂତାଦ୍ଯ୍ ଉଦେତି ଖାତ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଗୃତିପାଇଁ ଉନ୍ମୁଖ ହୁଏ ଏବଂ ସଚେତନ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେଇ ଅକାଶରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ, ଦିଗ, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ, ଭୂତାଦି ଇତ୍ୟାଦି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତଦ୍ ଏଵୋଚ୍ଛୂନମ୍ ଆବୁଦ୍ଧଂ ଭଵତୀନ୍ଦ୍ରିଯପଞ୍ଚକମ୍। ତଦ୍ ଏଵ ବୁଧ୍ଯତେ ଦେହଂ ସ ଏଷୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଆତିଵାହିକଃ
ସେଇ ଅଜାଗୃତ ଅବସ୍ଥା ଅନ୍ତେ ପାଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିୟ ହୁଏ; ସେଇ ଅବସ୍ଥା ଯେତେବେଳେ ଜାଗୃତି ହୁଏ, ଦେହ ହୁଏ—ଏହିକୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚିରକାଲପ୍ରତ୍ଯଯତଃ କଲ୍ପନାପରିପୀଵରଃ । ଆଧିଭୌତିକତାବୋଧମ୍ ଆଧତ୍ତେ ଽଥୈଷ ଏଵ ଵଃ
ଦୀର୍ଘ ସମୟର ଅନୁଭୂତି ଓ କଳ୍ପନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ପରେ ଭୌତିକ ଦେହର ଜ୍ଞାନ ନେଇଥାଏ—ଏହିଭଳି ତୁମମାନେ ପାଇଁ ହୁଏ।
ଯଦୈଵ ମ୍ରିଯତେ ଜନ୍ତୁଃ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତଦୈଵ ସଃ । ତତ୍ରୈଵ ଭୁଵନାଭୋଗମ୍ ଇଦମ୍ ଇତ୍ଥମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାର ଅନୁଭବକୁ ଯଥାସ୍ଥିତିରେ ଦେଖିପାରେ।
ଵ୍ଯୋମ୍ନୈଵାନୁଭଵତ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛମ୍ ଅହଂ ଜଗଦ୍ ଇତି ଭ୍ରମମ୍ । ଵ୍ଯୋମରୂପଂ ଵ୍ଯୋମରୂପୀ ଜୀଵୋ ଜାତ ଇଵାତ୍ମଵାନ୍
ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ, ପ୍ରାଣୀ ଏହି ପ୍ରକାଶମାନ ଭ୍ରମକୁ ଅନୁଭବ କରେ— 'ମୁଁ ଏହି ସଂସାର'। ଆକାଶସ୍ୱରୂପ ଏହି ଜୀବ ଆକାଶର ଭଳି ଆତ୍ମା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ପୁରପତ୍ତନଶୈଲାର୍କତାରାନିକରଦନ୍ତୁରମ୍ । ଜରାମରଣଵୈକ୍ଲଵ୍ଯଵ୍ଯାଧିସଙ୍କଟକୋଟରମ୍
ନଗର, ଗ୍ରାମ, ପାହାଡ଼, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାରାମାଳା—ଏସବୁ ଜରା, ମୃତ୍ୟୁ, ଦୁର୍ବଳତା ଓ ରୋଗ-ଦୁଃଖର ଅନ୍ଧକୁପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସଭାଵାଭାଵସଂରମ୍ଭସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମଚଲାଚଲମ୍ । ସାଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀନଦୀଶାହୋରାତ୍ରିକଲ୍ପକ୍ଷଯୋଦଯମ୍
ସୃଷ୍ଟି ଓ ନାଶର ହତାଶା, ମୋଟ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ, ପାହାଡ଼, ଭୂମି, ନଦୀ, ଦିଗ, ଦିନ ଓ ରାତି, ଏବଂ ଏକ ଏକ କଳ୍ପର ଉଦୟ ଓ ଶେଷ—ସବୁ ଏଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
ଅହଂ ଜାତୋ ଽମୁନା ପିତ୍ରା କିଲାତ୍ରେତ୍ଯ୍ ଆତ୍ତନିଶ୍ଚଯମ୍ । ଇଯଂ ମାତା ଧନମ୍ ଇଦଂ ମମେତ୍ଯ୍ ଉଦିତଵାସନମ୍
ମୁଁ ଏହି ପିତାଙ୍କଠାରୁ, ଏହି ଗୋତ୍ରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି—ଏହି ମୋ ମାଆ, ଏହି ମୋର ଧନ—ଏପରି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଏପରି ଭାବନା ମନରେ ଉପଜେ।
ସୁକୃତଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ଚେତି ମମେତି କୃତକଲ୍ପନମ୍ । ବାଲୋ ଽଭୂଵମ୍ ଅହଂ ତ୍ଵ୍ ଅଦ୍ଯ ଯୁଵେତି ଵିଲସନ୍ ହୃଦି
ଏହି ମୋର ଭଲ କାମ, ଏହି ମୋର ଖରାପ କାମ—ଏପରି ଭାବନା ଓ 'ମୋର' ବୋଧର ଗଢ଼ନା; ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଶିଶୁ ଥିଲି, ଏବେ ଯୁବକ—ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ମନ ଖେଳେ।
ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଏଵମ୍ ଉଦିତସ୍ ସଂସାରଵନଷଣ୍ଡକଃ । ତାରାକୁସୁମିତୋ ନୀଲମେଘଚଞ୍ଚଲପଲ୍ଲଵଃ
ଏଭଳି ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟରେ ସଂସାରର ଜଙ୍ଗଲ ଉପଜେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାରା ଓ ଫୁଲ ଫୁଟେ, ଗାଢ଼ ମେଘ ପରି ଗଛପତ୍ର ହଲେଇ।
ଚରନ୍ନରମୃଗାନୀକସ୍ ସୁରାସୁରଵିହଙ୍ଗମଃ । ସାଲୋକକୌସୁମରଜୋମାଯାଗହନକୁଞ୍ଜକଃ
ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ମଣିଷ ଓ ପଶୁମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ମିଶିଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଲୋକର ରେଣୁ, ମାୟାର ଭ୍ରମ ଓ ଗୁପ୍ତ କୁଞ୍ଜରେ ଏହା ଘନ ହୋଇଛି।
ଅବ୍ଧିପୁଷ୍କରିଣୀପୂର୍ଣୋ ମେର୍ଵାଦ୍ଯଚଲଲୋଷ୍ଟକଃ । ଚିତ୍ତପୁଷ୍କରବୀଜେ ଽନ୍ତର୍ ନିଲୀନାନୁଭଵାଙ୍କୁରଃ
ସମୁଦ୍ର ଭରା ପଦ୍ମସରୋବର ଭିତରେ, ମେରୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପର୍ବତ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ମାନେ ମାନେ ମାଟିର ଚୁଆଁ ପରି ଦେଖାଯାଏ; ମନର ପଦ୍ମବୀଜ ଭିତରେ ଅନୁଭବର ଅଂକୁର ଲୁଚି ରହିଛି।
ଯତ୍ରୈଷ ମ୍ରିଯତେ ଜୀଵସ୍ ତତ୍ରୈଵଂ ପଶ୍ଯତି କ୍ଷଣାତ୍ । ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଉଦିତେଷ୍ଵ୍ ଏଵଂ ଜଗତ୍ଷଣ୍ଡେଷୁ ଭୂରିଶଃ
ଏହି ଜୀବ ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେଠି ସେ ତୁରନ୍ତ ଏଭଳି ଦେଖେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଗତ୍ ମଣ୍ଡଳରେ ଏହିପରି ଘଟେ, ପୁନି ପୁନି।
କୋଟଯୋ ବ୍ରହ୍ମରୁଦ୍ରେନ୍ଦ୍ରମରୁଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଵିଵସ୍ଵତାମ୍ । ମେର୍ଵବ୍ଧିମଣ୍ଡଲଦ୍ଵୀପଲୋକାନ୍ତରଦୃଶଂ ଗତାଃ
ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ମରୁତ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ମେରୁ, ସମୁଦ୍ର, ଦ୍ୱୀପ, ଲୋକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଗତ ଦେଖାଯାଇଛି ଏବଂ ଚାଲିଯାଇଛି।
ଯାତା ଯାସ୍ଯନ୍ତି ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତା ଦୃଷ୍ତଯୋ ଽନଷ୍ଟରୂପିଣି । ଯା ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଉପବୃଂହାଢ୍ଯେ ତାଃ କେ ଗଣଯିତୁଂ କ୍ଷମାଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଚାଲିଗଲା, ଚାଲିଯିବ ଓ ଚାଲୁଛି, ଯେଉଁ ଅବିନାଶୀ ସତ୍ୟରେ; ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେତେ ଅଛନ୍ତି ତାହା କିଏ ଗଣିପାରିବ?
ଏଵଂ କୁଡ୍ଯମଯଂ ଵିଶ୍ଵଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ମନନାଦ୍ ଋତେ । ମନନଂ ଚ ଖମ୍ ଏଵାତସ୍ ତଦ୍ ଇଦାନୀଂ ଵିଚାରଯ
ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚଟି ଦେଖିବାକୁ ଦେଉଳ ଦେଉଳ ଭିତି ଭଳି ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚିନ୍ତା ଛଡ଼ା ଏହାର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ଏହି ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ଭଳି ଅଛି। ଏହି କଥାକୁ ଏବେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କର।
ଯଦ୍ ଏଵ ତଚ୍ ଚିଦାକାଶଂ ତଦ୍ ଏଵ ପରମଂ ସ୍ମୃତଂ । ମନନଂ ଚ ଚିଦାକାଶଂ ତଦ୍ ଏଵ ପରମଂ ପଦମ୍
ଯାହାକୁ ଚେତନାର ଆକାଶ ବୋଲାଯାଏ, ସେଇ ଅଟୁଟ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟ ଚେତନାର ଆକାଶ ହିଁ, ଏହା ହେଉଛି ପରମ ପଦ।
ଯଦ୍ ଏଵାମ୍ବୁ ସ ଆଵର୍ତୋ ନ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଆଵର୍ତ ଵସ୍ତୁସତ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵାସ୍ତେ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଇଵ ଦୃଶ୍ଯଂ ନ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତି ଵସ୍ତୁସତ୍
ଯେପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣି ମାତ୍ର ଜଳ ଅଟୁଟ ଥାଏ, ଅଲଗା କିଛି ନୁହେଁ, ସେପରି ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଭୂତନଭସି କଚନଂ ଯନ୍ ମଣେର୍ ଇଵ । ତଜ୍ ଜଗଦ୍ ଭାତି ନାନାତ୍ମରତ୍ନଂ ଶ୍ଵଭ୍ରମ୍ ଇଵାମ୍ବରେ
ଚେତନାର ଆକାଶରେ, ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱର ଶୂନ୍ୟରେ, ଯେଉଁପରି ମଣିରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ଆତ୍ମାର ଅନେକ ରତ୍ନ ଭଳି ଚମକେ, ଆକାଶରେ ମେଘ ଭଳି।
ମଦ୍ବୁଦ୍ଧାର୍ଥୋ ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦୋ ଵିଦ୍ଯତେ ପରମଂ ପଦମ୍ । ତ୍ଵଦ୍ବୁଦ୍ଧାର୍ଥସ୍ ତୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ତ୍ଵମହଂଶବ୍ଦକାଵ୍ ଅପି
ମୋର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଆଧାର କରି ‘ଜଗତ’ ବୋଲି ଯେଉଁ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ସେହି ଅଟୁଟ ଦଶାକୁ ଦର୍ଶାଏ। କିନ୍ତୁ ତୁମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଆଧାର କରି, ‘ତୁମେ’ କିମ୍ବା ‘ମୁଁ’ ବୋଲି କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଅସ୍ତି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଲ୍ ଲୀଲାସରସ୍ଵତ୍ଯାଵ୍ ଆକାଶଵପୁଷୌ ସ୍ଥିତେ । ସର୍ଵଗେ ପରମାତ୍ମାଚ୍ଛେ ସର୍ଵତ୍ରାପ୍ରତିଘେ ଽନଘେ
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ନିର୍ମଳା, ଲୀଳା ଓ ସରସ୍ୱତୀ ଆକାଶର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଆଧାର କରି, ସମସ୍ତଠାରେ ଅନାବରୋଧ ଭାବେ ବିରାଜିତିଛନ୍ତି।
ଯତ୍ର ତତ୍ର ତଦା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଯଥାକାଶଂ ଯଥେପ୍ସିତମ୍ । ଉଦଯଂ କୁରୁତସ୍ ତେନ ତଦ୍ଗୃହେ ତେ ସ୍ଥିତିଂ ଗତେ
ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଓ ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେଠି ଏବଂ ସେଇ ଆକାଶରେ ନିଜମାନେ ଦେଖାଦେଇ, ସେଇ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠି ରହିଯାନ୍ତି।
ସର୍ଵତ୍ର ସମ୍ଭଵତି ଚିଦ୍ଗଗନଂ ତଦନ୍ତସ୍ ତଦ୍ଵେଦନଂ କଲନମ୍ ଆମନନଂ ଵିସାରି । ତଚ୍ ଚାତିଵାହିକମ୍ ଇହାହୁର୍ ଅକୁଡ୍ଯମ୍ ଏଵ ଦେହଂ କଥଂ କ ଇଵ ତଂ ଵଦ କିଂ ରୁଣଦ୍ଧି
ସମସ୍ତଠାରେ ଚେତନାର ଆକାଶ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ; ତାହାର ଭିତରେ ଅନୁଭୂତି, ଚିନ୍ତା, ସ୍ମୃତି ଓ ବିସ୍ତାର ରହିଛି। ଏହିଠାରେ ଏହାକୁ ଅଲୌକିକ ଦେହ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରେ ନାହିଁ—ତେଣୁ କହ, କିଏ କିଭଳି ଭାବେ ଏହାକୁ ରୋକିପାରିବ?
ତଯୋଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଯୋର୍ ଦେଵ୍ଯୋଃ ପଦ୍ମସଦ୍ମ ବଭୂଵ ତତ୍ । ଚନ୍ଦ୍ରଦ୍ଵଯୋଦଯୋଦ୍ଦ୍ଯୋତଧଵଲୋଦରସୁନ୍ଦରମ୍
ସେଇ ଦୁଇ ଦେବୀ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, ସେହି ପଦ୍ମ ମନ୍ଦିର ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାର ଭିତର ଅତି ପବିତ୍ର ଏବଂ ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହେବା ପରି ଆଲୋକିତ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।
କୋମଲାମଲସୌଗନ୍ଧ୍ଯମୃଦୁମନ୍ଦାରମାରୁତମ୍ । ତତ୍ପ୍ରଭାଵେଣ ନିଦ୍ରାଲୁନୃପେତରରଣାଙ୍ଗନମ୍
ସେଠାରେ ମୃଦୁ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ସୁଗନ୍ଧ ଥିଲା, ହଳୁକା ଏବଂ ଶିତଳ ପବନ ବହୁଥିଲା; ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ, ରାଜାମାନେ ଯେଉଁଠି ଶୁଏଥିଲେ ସେଠିର ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୁଭ୍ର ଲାଗିଲା।
ସୌଭାଗ୍ଯନନ୍ଦନୋଦ୍ଯାନଂ ଵିଦ୍ରୁତଵ୍ଯାଧିଵେଦନମ୍ । ସଵସନ୍ତଂ ଵନମ୍ ଇଵ ଫୁଲ୍ଲଂ ପ୍ରାତର୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ଏହା ଏକ ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦର ବଗିଚା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ରୋଗ କିମ୍ବା ପୀଡା ନଥିଲା; ଏହା ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଫୁଲିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ କିମ୍ବା ପ୍ରଭାତ ବେଳେ ଖୋଲିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତଯୋର୍ ଦେହପ୍ରଭାପୂରୈଶ୍ ଶଶିନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦଶୀତଲୈଃ । ଆହ୍ଲାଦିତୋ ଽସୌ ବୁବୁଧେ ରାଜୋକ୍ଷିତ ଇଵାମୃତୈଃ
ସେମାନଙ୍କର ଦେହରୁ ବିକିରିତ ଆଲୋକ ଝରଣା, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶିତଳ, ତାହାରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ଜାଗିଲେ, ଯେପରି ରାଜା ଅମୃତରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ।