ଅଙ୍ଗଲଗ୍ନାଯୁଧୋଦ୍ଧାରଵ୍ଯଗ୍ରାର୍ଧମୃତମାନଵମ୍ । ଵିଦେଶମୃତସାକ୍ରନ୍ଦହୂନତଙ୍ଗନତାଜିକମ୍
ଅଂଗ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଅର୍ଧମୃତ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ବିଚଳିତ; ବିଦେଶ ଦେଶ ମୃତଦେହ ଓ ଛିଣ୍ଡା ଶରୀରରେ ଭରିଯାଇଛି, ମୃତମାନେ ରୋଦନ କରୁଛନ୍ତି।
ମ୍ରିଯମାଣମିଥୋଦ୍ଵିଷ୍ଟପ୍ରାରବ୍ଧରଥସଙ୍ଗରମ୍ । ଦନ୍ତଯୁଦ୍ଧାସମର୍ଥାସ୍ଯସ୍ମୃତଗେହେଷ୍ଟଦୈଵତମ୍
ମୃତ୍ୟୁ ପାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପର ଦ୍ୱେଷରେ ଅସ୍ଥିର, ଭାଗ୍ୟରେ ଚଳିଥିବା ରଥମାନେ; ଦାନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରୁନାହାନ୍ତି, ଘର ଓ ପ୍ରିୟ ଦେବତାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି।
ମ୍ରିଯମାଣପଥଲଜ୍ଜଶୂରାଶ୍ରିତପଲାଯନମ୍ । ଅଶଙ୍କିତାସୃଗାଵର୍ତନୀତାସ୍ପଦଗମୋତ୍ସୁକମ୍
ପଥରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରୁଥିବା, ଲଜ୍ଜିତ ଓ ଶୂରମାନେ ପଳାୟନରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛନ୍ତି; ରକ୍ତର ଘୂର୍ଣ୍ଣନକୁ ଭୟ କରୁନାହାନ୍ତି, ପଳାଇବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।
ମର୍ମଚ୍ଛେଦିଶରଵ୍ରାତଵ୍ଯଥାଵିହିତହୁଙ୍କୃତି । କବନ୍ଧବନ୍ଧପ୍ରାରବ୍ଧଵେତାଲଵଲନାକ୍ରମମ୍
ମର୍ମକୁ ଭେଦି ଯାଉଥିବା ଅନେକ ବାଣ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଚିତ୍କାର ଦେଉଛି; ଦେହମାନେ ଏକାଠି ବନ୍ଧା, ଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମୃତଦେହ ଭଳି ଉଠାଇ ଘୁଞ୍ଚାଉଛି।
ଉହ୍ଯମାନଧ୍ଵଜଚ୍ଛତ୍ତ୍ରଚାରୁଚାମରପଙ୍କଜମ୍ । କିରତ୍ସନ୍ଧ୍ଯାରୁଣଂ ଦିକ୍ଷୁ ତେଜସ୍ଵିରକ୍ତପଙ୍କଜମ୍
ଉଡ଼ିଯାଉଛି ପତାକା, ଛତା, ସୁନ୍ଦର ଚାମରା ଓ ପଦ୍ମ; ଦିଗନ୍ତ ଲାଲ ଆଲୋକରେ ରଙ୍ଗିତ, ରକ୍ତିମ ପଦ୍ମର ଚମକରେ ଭରିଯାଇଛି।
ରଥଚକ୍ରଵନାଵର୍ତଂ ରକ୍ତାର୍ଣଵମ୍ ଇଵାଷ୍ଟମମ୍ । ପତାକାଫେନପୁଞ୍ଜାଢ୍ଯଂ ଚାରୁଚାମରବୁଦ୍ବୁଦମ୍
ରଥର ଚକା ଘୂରୁଛି, ଏହା ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର ସମୁଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଛି; ପତାକାର ଝାଗ ଓ ସୁନ୍ଦର ଚାମରାର ଫୁଲା ଫୁଲା ଝାଗ ଏହାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି।
ଵିପର୍ଯସ୍ତରଥଂ ଭୂମିକମ୍ପଭଗ୍ନପୁରୋପମମ୍ । ଉତ୍ପାତଵାତନିର୍ଧୂତଦ୍ରୁମଂ ଵନମ୍ ଇଵାତତମ୍
ଉଲଟିଯାଇଥିବା ରଥ, ଭୂମି କମ୍ପନରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସହର ପରି ଲାଗୁଛି; ଦୁର୍ଘଟନାର ପବନରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିବା ଗଛମାନେ ସହିତ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖାଯାଉଛି।
କଲ୍ପଦଗ୍ଧଜଗତ୍ପ୍ରଖ୍ଯଂ ମୁନିପୀତାର୍ଣଵୋପମମ୍ । ଅତିଵୃଷ୍ଟିହତୋ ଦେଶ ଇଵ ପ୍ରୋଚ୍ଛିନ୍ନମାନଵମ୍
ଏହା ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେପରି ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଜଳିଯାଇଛି, କିମ୍ବା ମୁନିମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଯାଇଛନ୍ତି; ଅତିରିକ୍ତ ବର୍ଷାରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିବା ଏକ ଦେଶ, ଯାହାର ଲୋକମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
କାଲାଯଃକୁନ୍ତଵଲିତଂ ଭୁସୁଣ୍ଡୀମଣ୍ଡଲାକୁଲମ୍ । ମତ୍ତନାଗଶଵାକାରଂ ସନ୍ନତୋମରମୁଦ୍ଗରମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଗିଧର ଦଳରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲେ; କାଉଁଆ ଦଳ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଜମା ହୋଇଥିଲେ। ମଦମସ୍ତ ହାତୀଙ୍କର ମୃତଦେହ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏଉଁଠି ତୀର, ଗଦା ଆଦି ଅସ୍ତ୍ର ଛିଟିଯାଇଥିଲା।
ଶିଲାଶିଖରସଞ୍ଜାତତାଲଜାଲମ୍ ଇଵାତତମ୍ । ପତଦ୍ରକ୍ତନଦୀତୀରଜାତକୁନ୍ତୋନ୍ନତଦ୍ରୁମମ୍
ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ବଢ଼ିଥିବା ତାଳ ଗଛ ମାନେ ଯେପରି ଏକ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କରିଥାଏ, ସେପରି ଏଠି ମୃତଦେହ ଦ୍ୱାରା ଉଠିଥିବା ଗଛ ମାନେ ରକ୍ତନଦୀର କୂଳରେ ଅନେକ ଉଚ୍ଚ ହୋଇଥିଲେ, ଏକ ଅରଣ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନାଗାଗସ୍ଯୂତହେତ୍ଯୋଘଵୃକ୍ଷାଂଶୁକୁସୁମାକୁଲମ୍ । କଙ୍କକୃଷ୍ଟାନ୍ତ୍ରରଶନାଵୃନ୍ଦଜାଲକିତାମ୍ବରମ୍
ଏଠି ମୃତ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଛିଣାଯାଇଥିବା ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଶିଆଳମାନେ ଟାଣିଥିବା ଅନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ମାଳା ଏଠି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଅସୃକ୍ସରୋଵରଧ୍ଵସ୍ତପତାକାନଲିନୀଗଣମ୍ । ରକ୍ତକର୍ଦମନିର୍ମଗ୍ନନରାହୂତସୁହୃଜ୍ଜନମ୍
ରକ୍ତର ସରୋବରର ପଦ୍ମଗୁଛ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିଲା, ପତାକାମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ରକ୍ତମାଟିରେ ଡୁବିଯାଉଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ସହଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ।
କରୀନ୍ଦ୍ରକୁଣପାଗାରନିର୍ଯଦ୍ଭୀତଜନେକ୍ଷିତମ୍ । ହେତିଲୂନଲତୈର୍ ଵୃକ୍ଷୈସ୍ ସନ୍ଦିଗ୍ଧୋଗ୍ରକବନ୍ଧକମ୍
ହାତୀମାନଙ୍କର ମୃତଦେହ ପଡିଥିବା ଜାଗା, ଭୟଭୀତ ଲୋକମାନେ ଦୂରରୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ତାହା ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଲତାମାନେ କଟାଯାଇଥିବା ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜଟିଳ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଘନ ଅବରୋଧରେ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅସୃଙ୍ନଦୀଵହଦ୍ଧସ୍ତିକଟକର୍ପରନୌଗଣମ୍ । ରକ୍ତସ୍ରୋତସ୍ସ୍ଫୁରଚ୍ଛୁକ୍ଲଵସ୍ତ୍ରଦିଣ୍ଡୀରପିଣ୍ଡକମ୍
ରକ୍ତର ନଦୀ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ ଏବଂ ହାତମାନଙ୍କ ଗୋଛା ନେଇଯାଉଥିଲା, ଏହି ରକ୍ତ ଧାରା ଉପରେ ସ୍ଫୁଟିତ ଧଳା ପୋଷାକ ଏବଂ ଗୋଲାକାର ଢାଲ ଭସୁଥିଲା।
ସଞ୍ଚରନ୍ନିପତତ୍କ୍ଷିପ୍ରମୃତ୍ଯୁଵିଚ୍ଛିନ୍ନମାନଵମ୍ । ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ନିପତତ୍କବନ୍ଧନଵଦାନଵମ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଏଠା ଉଠା ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ ଏବଂ ଲୁଟିପଡୁଥିଲେ; ଏଠା ସେଠା ମୁଣ୍ଡ ଛିନ୍ନ ଦାନବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡୁଥିଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵସ୍ଥାଲକ୍ଷ୍ଯଚକ୍ରୌଘଛିନ୍ନସୈନ୍ଯଦ୍ରଵଜ୍ଜନମ୍ । ରକ୍ତନିସ୍ସ୍ରାଵଭାଙ୍କାରହିକ୍କାରାର୍ଧମୃତାରଵମ୍
ଉପରୁ ବର୍ଷା ହେଉଥିବା ବାଣରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସେନାରୁ ଲୋକମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଅଧମୃତ, ହିକ୍କା ଦେଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲା ଏବଂ ରକ୍ତ ଝରିବାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ସିରାମୁଖୋଲ୍ଲସଦ୍ରକ୍ତଧାରାଧୌତଵ୍ରଜତ୍ଖଗମ୍ । ସୁତାଲୋତ୍ତାଲଵେତାଲତାଲତାଣ୍ଡଵସଙ୍କଟମ୍
ଶିରାର ମୁହଁରୁ ଝରୁଥିବା ରକ୍ତଧାରାରେ ଧୋଇଯାଇଥିବା ତଳୱାର, ତାଳ, ଓଟ୍ଟାଳ, ବେତାଳ ଓ ତାଳ ଡ଼଼ମ୍ରୁର ଭୟଙ୍କର ତାଣ୍ଡବ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲା।
ପର୍ଯସ୍ତରଥଦାର୍ଵନ୍ତର୍ଵନାନ୍ତରିତସଦ୍ଭଟମ୍ । ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥସଜ୍ଜୀଵଭଟସ୍ଯନ୍ଦିସ୍ଯନ୍ଦନଭୀତିଦମ୍
ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ରଥ ଓ ଛିଟିଯାଇଥିବା କାଠର ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିଲେ; ଭିତରେ ଥିବା ଜୀବିତ ସେନାମାନେ ରଥଚାଳକ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଭୟଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ରକ୍ତକର୍ଦମପୂର୍ଣାସ୍ଯକିଞ୍ଚିଜ୍ଜୀଵକ୍ଵଣଚ୍ଛଵମ୍ । କିଞ୍ଚିଜ୍ଜୀଵନରୋଦ୍ଗ୍ରୀଵକଷ୍ଟଦୃଷ୍ଟଶ୍ଵଵାଯସମ୍
କିଛି ମୃତଦେହର ମୁହଁ ରକ୍ତ ମାଟିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସେମାନେ କ୍ଷୀଣ ଜୀବନ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ; କିଛି ମୃତଦେହ ଗଳା ଅଳ୍ପ ଉଠାଇ ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ କୁକୁର ଓ କାଉଆ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଏକାମିଷୋଗ୍ରକ୍ରଵ୍ଯାଦଯୁଦ୍ଧକୋଲାହଲାକୁଲମ୍ । ଏକାମିଷାର୍ଥଯୁଦ୍ଧେହାମୃତକ୍ରଵ୍ଯାଦସଙ୍କୁଲମ୍
ଏକ ମାଂସ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ମୃଗମାନେ ଝଗଡ଼ା କରୁଥିବା ଶବ୍ଦରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା; ସେଇ ଏକ ମାଂସ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆଶା କରୁଥିବା ପଶୁମାନେ ଭରିଯାଇଥିଲେ।
ଵିଵୃତ୍ତାସଙ୍ଖ୍ଯାଶ୍ଵଦ୍ଵିରଦପୁରୁଷାଧୀଶ୍ଵରରଥପ୍ରଵୃତ୍ତାସ୍ତଗ୍ରୀଵପ୍ରକୃତିରୁଧିରୋଦ୍ଗାରସୁସରିତ୍ । ରଣୋଦ୍ଯାନଂ ମୃତ୍ଯୋସ୍ ତଦ୍ ଅଭଵଦ୍ ଅଶୁଷ୍କାଯୁଧଲତଂ ସଶୈଲଂ କଲ୍ପାନ୍ତେ ଜଗଦ୍ ଇଵ ଵିପର୍ଯସ୍ତମ୍ ଅଖିଲମ୍
ଅସଂଖ୍ୟ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ମଣିଷ, ରାଜା ଓ ରଥ ଭୁଇଁରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଗଳାରୁ ରକ୍ତ ଝରି ନଦୀ ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲା। ମୃତ୍ୟୁର ସେଠି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର, ଖୋଲା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଜଗତ କଳିଯୁଗର ଶେଷବେଳେ ଯେମିତି ଉଲଟାପାଲଟା ହୋଇଯାଏ, ସେମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅଥ ଵୀର ଇଵାରକ୍ତଃ କାଲେନାସ୍ତମିତୋ ରଵିଃ । ଶଶ୍ଵତ୍ତେଜଃପରିମ୍ଲାନପ୍ରତାପୋ ଽବ୍ଧୌ ସମୁଜ୍ଝିତଃ
ତାପରେ, ଯେମିତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ବୀର, ସେହିପରି ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା। ତାହାର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମ୍ଲାନ ହୋଇଗଲା, ତାହାର ତେଜ ଶାଶ୍ୱତ ଭାବେ ସାଗରରେ ଛାଡ଼ିଦେଲା।
ରଣରକ୍ତରୁଚିଵ୍ଯୋମଦର୍ପଣପ୍ରତିବିମ୍ବିତା । ଅହ୍ନସ୍ ସୂର୍ଯଶିରଶ୍ଛେଦେ ସନ୍ଧ୍ଯାଲେଖୋଦଭୂତ୍ କ୍ଷଣାତ୍
ଯୁଦ୍ଧର ରକ୍ତର ରଙ୍ଗରେ ଆକାଶର ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୋଇ, ଦିନର ଶେଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମୁଣ୍ଡ କଟାଯିବା ସମୟରେ, ସେଇ ସନ୍ଧ୍ୟାର ରେଖା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଭୂପାତାଲନଭୋଦିଗ୍ଭ୍ଯଃ ପ୍ରଲଯାବ୍ଧିଜଲୌଘଵତ୍ । ସମାଜଗ୍ମୁସ୍ ତମସ୍ତାଲା ଵେତାଲଵଲଯା ଇଵ
ଭୂମି, ପାତାଳ, ଆକାଶ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ, ପ୍ରଳୟର ବଡ଼ ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ପରି, ଅନ୍ଧାର ଉଠିଆସିଲା; ଏହି ଅନ୍ଧାର ଭୂତମାଳା ପରି ସମସ୍ତକୁ ଘେରି ନେଲା।
ଦୃଷ୍ଟଂ ଧ୍ଵାନ୍ତାସିଦଲିତେ ଦିନନାଗେନ୍ଦ୍ରମସ୍ତକେ । ସନ୍ଧ୍ଯାରାଗାରୁଣାକୀର୍ଣଂ ତାରାନିକରମୌକ୍ତିକମ୍
ଅନ୍ଧକାର ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ଦିନର ପର୍ବତ ଶିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଦେଲା, ସେଠାରେ ସନ୍ଧ୍ୟାର ଲାଲିମା ରଙ୍ଗ ଲାଗିଥିଲା ଏବଂ ତାରାମାଳିକାର ମୁକ୍ତାମଣି ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ନିସ୍ସତ୍ତ୍ଵେଷୁ ତମୋଽନ୍ଧେଷୁ ସରସ୍ସ୍ଵ୍ ଅରସଶାଲିଷୁ । ସଙ୍କୋଚମ୍ ଆଯଯୁଃ ପଦ୍ମା ମୃତାନାଂ ହୃଦଯେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ନାହିଁ, ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧକାର ରହିଛି, ଏବଂ ଯେଉଁ ହ୍ରଦରେ ରସ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ପଦ୍ମଗୁଡ଼ିକ ଶୁଖିଯାଉଛି, ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଯେପରି।
ମୀଲତ୍ପକ୍ଷାଃ କ୍ଷଣାତ୍ ସୁପ୍ତାଃ କଚ୍ଛଵ୍ରୁଡିତକନ୍ଧରାଃ । କୁଲାଯେଷୁ ଖଗା ଆସନ୍ ସର୍ଵାଙ୍ଗେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ହେତଯଃ
ପଖିମାନେ ତାଙ୍କର ପଖ ଝୁଲାଇ ଦ୍ରୁତ ଘୁମିଗଲେ, କଛୁଆ ପରି ଗଲା ମୁଣ୍ଡ ଟାଣି ନେଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଘୋସାରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ କାରଣମାନେ ଥାଏ।
ଆସନ୍ନଚନ୍ଦ୍ରସୁଭଗାଲୋକାଃ କୁମୁଦପଙ୍କ୍ତଯଃ । ଉଲ୍ଲସଦ୍ଧୃଦଯା ଜାତା ଵୀରପକ୍ଷେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଶ୍ରିଯଃ
ନିକଟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ମୃଦୁ ଆଲୋକରେ କୁମୁଦ ମାଳାଗୁଡ଼ିକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଖୋଲିଥିଲେ, ଯେପରି ସାହସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀ ଉଦୟ ହୁଏ।
ରକ୍ତଵାରିମଯୀ ସାଯସଙ୍ଗଗୁପ୍ତଶିଲୀମୁଖା । ସଙ୍କୁଚଦ୍ଵକ୍ତ୍ରପଦ୍ମାଭୂଦ୍ ରଣଭୂମିର୍ ଇଵାବ୍ଜିନୀ
ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳିର ରକ୍ତ ଜଳରେ ଭରିଥିବା ପଦ୍ମସରୋବର, ଶିଳୀମୁଖ ଭଳି ସନ୍ଧ୍ୟାର ତୀର ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ତାହାର ପଦ୍ମଗୁଡ଼ିକ ମୁହଁ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟଟି ଯେପରିକି ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଅନେକ ଅଭିଜନୀ ମୁହଁ ଅଞ୍ଚଳ କରିଥାଏ।
ଉପର୍ଯ୍ ଅଭୂଦ୍ ଵ୍ଯୋମସରସ୍ ତାରାକୁମୁଦମଣ୍ଡିତମ୍ । ଅଧସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଭୂଦ୍ ଵାରିଵିଯତ୍ ସ୍ଫୁରତ୍କୁମୁଦତାରକମ୍
ଉପରେ ଥିଲା ତାରାମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଆକାଶସରୋବର, ତଳେ ଥିଲା ଜଳର ଆକାଶ, ଯେଉଁଠାରେ କୁମୁଦ ଓ ତାରା ଚମକୁଥିଲେ।