ଉଲ୍ଲାସବହୁଲାନ୍ ଅନ୍ତଃ କଲ୍ଲୋଲାନ୍ ଅକ୍ରମାକୁଲାନ୍ । ଜଡାନ୍ ପ୍ରସ୍ରଵତି ସ୍ଫାରାନ୍ ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ତରଙ୍ଗିଣୀ
ଯେପରି ବର୍ଷାକାଳରେ ନଦୀରେ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ତରଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ଉତ୍ସାହ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ସେହିପରି ମୂଢ଼ ମନ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଭିତରୁ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଯାଏ ।
ଚିନ୍ତାଦୁହିତରୋ ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଭୂରିଦୁର୍ଲଲିତେରିତାଃ । ଚଞ୍ଚଲାଃ ପ୍ରଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ତରଙ୍ଗାସ୍ ସରିତୋ ଯଥା
ଏହି ମନରେ ଅନେକ ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ କଳ୍ପନା ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ନଦୀରେ ତାହାର ନିଜସ୍ୱ ପ୍ରବାହରୁ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ ।
ଏଷା ହି ପଦମ୍ ଏକତ୍ର ନ ନିବଧ୍ନାତି ଦୁର୍ଭଗା । ମୁଗ୍ଧେଵାନିଯତାଚାରମ୍ ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ଧାଵତି
ଏହି ଦୁଃଖୀ ମନ କେବେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହିପାରେନାହିଁ; ଏହା ଭ୍ରମିତ ଲୋକ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଆଚରଣରେ ଏଠୁ ସେଠି ଦୌଡ଼େ ।
ଜନଯନ୍ତୀ ପରଂ ଦାହଂ ପରାମୃଷ୍ଟାଙ୍ଗିକା ସତୀ । ଵିନାଶମ୍ ଏଵ ଧତ୍ତେ ଽନ୍ତର୍ ଦୀପଲେଖେଵ କଜ୍ଜଲମ୍
ଏହାକୁ ଛୁଁଇଲେ ଭିତରେ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଶେଷରେ ନିଜ ନାଶକୁ ନେଇଯାଏ, ଯେପରି ଦୀପର କାଳି ଅନ୍ତେ ଆଖୁରେ ପରିଣତ ହୁଏ ।
ଗୁଣାଗୁଣଵିଚାରେଣ ଵିନୈଵ କିଲ ପାର୍ଶ୍ଵଗମ୍ । ରାଜପ୍ରକୃତିଵନ୍ ମୂଢା ଦୁରାରୂଢାଵଲମ୍ବତେ
ଗୁଣ କିମ୍ବା ଦୋଷ ବିଚାର କରିବା ଛାଡ଼ି, ଏହି ମୂଢ଼ ମନ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାହା ଥାଏ ତାହାକୁ ଧରି ରହେ, ଯେପରି ଅବିବେକୀ ରାଜସଭା ସଦସ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ ।
କର୍ମଣା ତେନ ତେନୈଷା ଵିସ୍ତାରମ୍ ଉପଗଚ୍ଛତି । ଦୋଷାଶୀଵିଷଵେଗସ୍ଯ ଯତ୍ କ୍ଷୀରଵିସରାଯତେ
ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମନ ଆଉ ଅଧିକ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ସାପର ବିଷ ଦୁଧରେ ମିଶି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ ।
ତାଵଚ୍ ଛୀତମୃଦୁସ୍ପର୍ଶଃ ପରେ ସ୍ଵେ ଚ ଜନେ ଜନଃ । ଵାତ୍ଯଯେଵ ହିମଂ ଯାଵଚ୍ ଛ୍ରିଯା ନ ପରୁଷୀକୃତଃ
ଏକ ମଣିଷ ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ କଠୋର ହେଉନଥିଲେ, ସେ ସ୍ବଜନ ଓ ପରଜନ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶୀତଳ ହିମର ସ୍ପର୍ଶ ପରି ମୃଦୁ ଓ ମିଷ୍ଟି ରହେ । ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ତାଙ୍କୁ କଠିନ କରିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଧୁର ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ଯେପରି ଝଡ଼ ଆସିଲେ ହିମ କଠୋର ହୋଇଯାଏ ।
ପ୍ରାଜ୍ଞାଶ୍ ଶୂରାଃ କୃତଜ୍ଞାଶ୍ ଚ ପେଶଲା ମୃଦଵଶ୍ ଚ ଯେ । ପାଂସୁମୁଷ୍ଟ୍ଯେଵ ମଣଯଶ୍ ଶ୍ରିଯା ତେ ମଲିନୀକୃତାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସାହସୀ, କୃତଜ୍ଞ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ମୃଦୁ ସ୍ୱଭାବର ଲୋକମାନେ — ଏମାନେ ମଣିମାଳା ପରି ଶୁଭ୍ର ଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଆସିଲେ ଏମାନେ ପାଉଡ଼ି ଲଗିଥିବା ମଣି ପରି ମଲିନ ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ନ ଶ୍ରୀସ୍ ସୁଖାଯ ଭଗଵନ୍ ଦୁଃଖାଯୈଵ ହି କଲ୍ପତେ । ଗୁପ୍ତଂ ଵିନାଶନଂ ଧତ୍ତେ ମୃତିଂ ଵିଷଲତା ଯଥା
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଧନ-ସମ୍ପଦ କେବେ ମଧୁର ସୁଖ ଦେଉନାହିଁ; ଏହା କେବଳ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ । ଏହା ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ନାଶ ନେଇଆସେ, ଯେପରି ବିଷ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥାଏ ।
ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅଜନନିନ୍ଦ୍ଯଶ୍ ଚ ଶୂରଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଵିକତ୍ଥନଃ । ସମଦୃଷ୍ଟିଃ ପ୍ରଭୁଶ୍ ଚୈଵ ଦୁର୍ଲଭାଃ ପୁରୁଷାସ୍ ତ୍ରଯଃ
ତିନି ପ୍ରକାର ଲୋକ ଏହି ଜଗତରେ ଦୁର୍ଲଭ: ଧନୀ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ଯାହାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ନିନ୍ଦା କରାଯାଏନାହିଁ, ସାହସୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଅହଂକାର କରେନାହିଁ, ଓ ଯିଏ ସମଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ ।
ଏଷା ହି ଵିଷମା ଦୁଃଖଭୋଗିନାଂ ଗହନା ଗୁହା । ଘନମୋହଗଜେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯଶୈଲମହାଟଵୀ
ଏହା ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏକ ବିପଦ୍ଜନକ, ଗଭୀର ଗୁହା ଅଟୁଟ ଅନ୍ଧକାର । ଏହା ଘନ ମୋହର ମହାହାତୀ ହାତୀମାନେ ପାଇଁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଏକ ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ।
ସତ୍କାର୍ଯପଦ୍ମରଜନୀ ଦୁଃଖକୈରଵଚନ୍ଦ୍ରିକା । ସଦ୍ଦୃଷ୍ଟିଦୀପିକାଵାତ୍ଯା କଲ୍ଲୋଲୌଘତରଙ୍ଗିଣୀ
ଏହା ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର ପଦ୍ମର ରାତି, ଦୁଃଖର କୈରବ ପୁଷ୍ପ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରିକା, ସତ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିର ଦୀପ ପାଇଁ ଝଡ଼, ଏବଂ ତରଙ୍ଗ ଭରା ଉତ୍ତାଳ ନଦୀ ।
ସମ୍ଭ୍ରମାଭ୍ରାଦ୍ରିପଦଵୀ ଵିଷାଦଵିଷଵର୍ଧିନୀ । କେଦାରିକା ଵିକଲ୍ପାନାଂ ଖଦା କୁଭଯଭୋଗିନାମ୍
ଏହା ଅସ୍ପଷ୍ଟତାର ମେଘରେ ଥିବା ପାହାଡ଼ ରାସ୍ତା, ନିରାଶାକୁ ବଢ଼ାଇବା ବିଷ, ସନ୍ଦେହର କ୍ଷେତ୍ର ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଭୋଗରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ ଅଟେ।
ହିମଂ ଵୈରାଗ୍ଯଵଲ୍ଲୀନାଂ ଵିକାରୋଲୂକଯାମିନୀ । ରାହୁଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଵିଵେକେନ୍ଦୋସ୍ ସୌଜନ୍ଯାମ୍ଭୋଜଚନ୍ଦ୍ରିକା
ଏହା ବିରାକ୍ତିର ଲତାମାନେ ପାଇଁ ହିମପାତ, ବିକୃତିର ପେଚକୁ ପାଇଁ ଅନ୍ଧାର ରାତି, ବିବେକର ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗିଲିଦେବା ରାହୁର ଦାନ୍ତ, ଏବଂ ଉତ୍ତମତାର ପଦ୍ମ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରିକା ଅଟେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯୁଧଵଦ୍ ଆଲୋଲନାନାରାଗମନୋହରା । ଲୋଲା ତଡିଦ୍ ଇଵୋତ୍ପନ୍ନଧ୍ଵଂସିନୀ ଜଡସଂଶ୍ରଯା
ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଭଳି ଅନେକ ରଙ୍ଗରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ ଧ୍ୱଂସ କରେ, ମୂଢ଼ତାର ଆଶ୍ରୟ ଅଟେ।
ଚପଲା ଵର୍ଜିତା ରତ୍ଯା ନକୁଲୀ ନକୁଲୀନଜା । ଵିପ୍ରଲମ୍ଭନତାତ୍ପର୍ଯହେତୂଗ୍ରମୃଗତୃଷ୍ଣିକା
ଏହା ଅସ୍ଥିର, ଆନନ୍ଦ ହୀନ, ନକୁଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନକୁଳୀ ପରି, ବିୟୋଗ ଓ ଆକାଂକ୍ଷା ଦେଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ମୃଗମରୀଚିକା ଅଟେ।
ଲହରୀଵୈକରୂପେଣ କ୍ଷଣଂ ପଦମ୍ ଅକୁର୍ଵତୀ । ଚଲା ଦୀପଶିଖେଵାତିଦୁର୍ଜ୍ଞେଯାଗତିଗୋଚରା
ଏହା ତରଙ୍ଗ ପରି ଏକ ରୂପ ନେଇ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ଟିକିଥାଏ, ଅଚଳ ରହେ ନାହିଁ; ଦୀପର ଶିଖା ପରି ଚଞ୍ଚଳ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗତି ବୁଝିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ସିଂହୀଵ ଵିଗ୍ରହଵ୍ଯଗ୍ରକରୀନ୍ଦ୍ରକୁଲପାତିନୀ । ଖଡ୍ଗଧାରେଵ ଶିଶିରା ତୀକ୍ଷ୍ଣା ତୀକ୍ଷ୍ଣାଶଯାଶ୍ରଯା
ଏହା ସିଂହୀ ପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଏବଂ ହାତୀର ରାଜାକୁ ଭୁଲାଇଦେଇଥାଏ; ତିକ୍ତ ତଳୱାର ପରି ଶୀତଳ ଏବଂ ଧାର ଥିବା, ତୀବ୍ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବସିଥାଏ।
ନାନଯୋପହତାର୍ଥିନ୍ଯା ଦୁରାଧିପରିପୀନଯା । ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅଭଵ୍ଯଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା କିଞ୍ଚିଦ୍ ଦୁଃଖାଦ୍ ଋତେ ସୁଖମ୍
ଅନ୍ୟ କାହାର ସହଯୋଗ ଛାଡ଼ି, ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାଙ୍କ ଅହଂକାରରେ ଫୁଲିଯାଇଥିବା, ଏହି ଅଶୁଭ ଭାଗ୍ୟରେ ମୁଁ ଦୁଃଖ ବ୍ୟତୀତ କିଛି ସୁଖ ଦେଖୁନି।
ଦ୍ଵାରେଣୋତ୍ସାରିତା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପୁନର୍ ଏତି ତମୋଽରିଣା । ଅହୋ ଵତ ହୃତସ୍ଥାନା ନିର୍ଲଜ୍ଜା ଦୁର୍ଜନାସ୍ପଦା
ଅନ୍ଧକାରର ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରରୁ ତାକୁ ହଟାଇଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟ ପୁଣି ଆସିଯାଏ; ହାୟ, ନିଜ ସ୍ଥାନ ହରାଇ, ଏହା ଲଜ୍ଜା ନ ରଖି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଥିବା ଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ।
ମନୋରମା କର୍ଷତି ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିଂ କଦର୍ଯସାଧ୍ଯା କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁରା ଚ । ଵ୍ଯାଲାଵଲୀଗର୍ଭନିଵୃତ୍ତଦେହା ଶ୍ଵଭ୍ରୋତ୍ଥିତା ପୁଷ୍ପଲତେଵ ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ
ମନକୁ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିବା ଏହି ଭାଗ୍ୟ, କଞ୍ଜୁଷ ଲୋକମାନେ ମାତ୍ର ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏହା କ୍ଷଣେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ; ସାପମାନେ ଥିବା ଗୁହାରୁ ଉଠିଥିବା ଫୁଲ ଲତା ପରି ଏହା ଦେଖାଯାଏ।
ଆଯୁଃ ପଲ୍ଲଵକୋଣାଗ୍ରଲମ୍ବାମ୍ବୁକଣଭଙ୍ଗୁରମ୍ । ଉନ୍ମତ୍ତମ୍ ଇଵ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଯାତ୍ଯ୍ ଅକାଣ୍ଡେ ଶରୀରକମ୍
ପତ୍ରର କୋଣରେ ଝୁଲୁଥିବା ପାଣି ବିନ୍ଦୁ ପରି ଆୟୁଷ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନଜୁକ; ଏହା ଅଚାନକ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ପାଗଳ ମନିଷ୍ୟ ପରି ଚଲିଯାଏ।
ଵିଷଯାଶୀର୍ଵିଷାସଙ୍ଗପରିଜର୍ଜରଚେତସାମ୍ । ଅପ୍ରୌଢାତ୍ମଵିଵେକାନାମ୍ ଆଯୁର୍ ଆଯାସକାରଣମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖ ଓ ଆସକ୍ତିର ବିଷରେ ମନକୁ ଅତିଶୟ କ୍ଳାନ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜକୁ ଠିକ୍ଭଳି ବୁଝିପାରନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ କେବଳ କଷ୍ଟର କାରଣ।
ଯେ ତୁ ଵିଜ୍ଞାତଵିଜ୍ଞେଯା ଵିଶ୍ରାନ୍ତା ଵିତତେ ପଦେ । ଭାଵାଭାଵସମାଶ୍ଵସ୍ତା ଆଯୁସ୍ ତେଷାଂ ସୁଖାଯତେ
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଅସୀମ ଶାନ୍ତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି, ଭଲ ଓ ଖରାପ ଦୁହିଁରେ ନିଜକୁ ସମଭାବରେ ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଵଯଂ ପରିମିତାକାରପରିନିଷ୍ଠିତନିଶ୍ଚଯାଃ । ସଂସାରାଭ୍ରତଡିତ୍ପୁଞ୍ଜେ ମୁନେ ନାଯୁଷି ନିର୍ଵୃତାଃ
ମୁନି, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ସୀମିତ ଆକୃତି ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ରଖିଛୁ, ସେମାନେ ଏହି ସଂସାର ମେଘର ଆଲୋକ ଝଲକ ଭିତରେ ଏହି ଜୀବନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହଁନ୍ତି।
ଯୁଜ୍ଯତେ ଵେଷ୍ଟନଂ ଵାଯାଵ୍ ଆକାଶସ୍ଯାଵଖଣ୍ଡନମ୍ । ଗ୍ରଥନଂ ଚ ତରଙ୍ଗାଣାମ୍ ଆସ୍ଥା ନାଯୁଷି ଯୁଜ୍ଯତେ
ବାୟୁକୁ ବାନ୍ଧିବା, ଆକାଶକୁ ଭାଗ କରିବା, କିମ୍ବା ତରଙ୍ଗକୁ ଗଠନ କରିବା ସମ୍ଭବ ହେବ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଜୀବନରେ ଭରସା ରଖିବା କେବେ ହେବ ନାହିଁ।
ପେଲଵଂ ଶରଦୀଵାଭ୍ରମ୍ ଅସ୍ନେହମ୍ ଇଵ ଦୀପକମ୍ । ତରଙ୍ଗକମ୍ ଇଵାଲୋଲଂ ଗତମ୍ ଏଵୋପଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଏହି ଜୀବନ ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ଭଳି ଅତି ଶୀଘ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ, ଦୀପର ଶିଖା ଭଳି ଅନାସକ୍ତ ଓ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଦେଖାଯାଏ।
ତରଙ୍ଗପ୍ରତିବିମ୍ବେନ୍ଦୁଂ ତଡିତ୍ପୁଞ୍ଜଂ ନଭୋଽମ୍ବୁଦେ । ଗ୍ରହୀତୁମ୍ ଆସ୍ଥାଂ ବଧ୍ନାମି ନ ତ୍ଵ୍ ଆଯୁଷି ଗତସ୍ଥିତୌ
ମୁଁ ତରଙ୍ଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରତିବିମ୍ବ କିମ୍ବା ମେଘରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଝୁଡ଼ିକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ଯାଉଥିବା ଜୀବନକୁ ଧରି ରଖିବାକୁ ମୋର ଆଶା ନାହିଁ।
ଅଵିଶ୍ରାନ୍ତମନାଶ୍ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଆଯୁର୍ ଆତତମ୍ ଈହତେ । ଦୁଃଖାଯୈଵ ଵିମୂଢୋ ଽନ୍ତର୍ ଗର୍ଭମ୍ ଅଶ୍ଵତରୀ ଯଥା
ଅବିରତ ଚିତ୍ତ ନେଇ ଲୋକେ ଶୂନ୍ୟ ଆୟୁଷ୍ୟ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ମୂଢ଼ ମନୁଷ୍ୟ ଅନ୍ତରେ କେବଳ ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଯେପରି ଅଶ୍ୱତରୀର ଗର୍ଭରେ ଝିଅ ଘୋଡ଼ା।
ସଂସାରସଂସୃତାଵ୍ ଅମ୍ଭଃ ଫେନୋ ଽସ୍ମିନ୍ ସର୍ଗସାଗରେ । କାଯଵଲ୍ଲ୍ଯାଂ ରସୋ ରାଜଞ୍ ଜୀଵିତଂ ମେ ନ ରୋଚତେ
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ସାଗରରେ ସଂସାର ଜଳର ଫେନ ଭଳି ଉଠେ ଓ ପଡ଼େ; ରାଜା, ଏହି ଦେହର ଲତାରେ ଜୀବନର ରସ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ।