ଅଚେତନା ଇଵ ଜନାଃ ପଵନୈଃ ପ୍ରାଣନାମଭିଃ । ଧ୍ଵନନ୍ତସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ଵ୍ଯର୍ଥଂ ଯଥା କୀଚକଵେଣଵଃ
ଲୋକମାନେ ମନେ ହେଉଛନ୍ତି ଯେପରି ଅଚେତନ, ପବନ ନାମରେ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ଅର୍ଥହୀନ ଭାବେ ବାୟୁରେ ବାଜୁଥିବା ଖାଲି କାଠି ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି।
ଶାମ୍ଯତୀଦଂ କଥଂ ଦୁଃଖମ୍ ଇତି ତପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଚିନ୍ତଯା । ଜରଦ୍ଦ୍ରୁମ ଇଵୋଗ୍ରେଣ କୋଟରସ୍ଥେନ ଵହ୍ନିନା
ଏହି ଦୁଃଖ କେମିତି ଶାନ୍ତି ମିଳିବ? ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ—ମନେ ହେଉଛି ଯେପରି ଜରାଗ୍ରସ୍ତ ଗଛ ଭିତରେ ଥିବା ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଛି।
ସଂସାରଦୁଃଖପାଷାଣନୀରନ୍ଧ୍ରହୃଦଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ନିଜଲୋକଭଯାଦ୍ ଏଵ ଗଲଦ୍ବାଷ୍ପୈର୍ ନ ରୋଦିମି
ସଂସାରର ଦୁଃଖରେ ମୋର ହୃଦୟ ପାଷାଣ ପରି ଅନ୍ଧାର, ତଥାପି ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ଭୟରେ ମୋର ଅଶ୍ରୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି, ମୁଁ କଦାପି କାନ୍ଦେନି।
ଶୂନ୍ଯମନ୍ମୁଖଵୃତ୍ତୀସ୍ ତୁ ଶୁଷ୍କରୋଦନନୀରସାଃ । ଵିଵେକ ଏଵ ହୃତ୍ସଂସ୍ଥୋ ମମୈକାନ୍ତେଷୁ ପଶ୍ଯତି
ମୋର ମୁହଁ ଶୂନ୍ୟ, କାମକାଣ୍ଡ ଅର୍ଥହୀନ, ଅଶ୍ରୁ ଶୁଷ୍କ ଓ ଭାବହୀନ; କେବଳ ବିବେକ ହୃଦୟରେ ଥାଇ ସ୍ୱୟଂ ଏକାନ୍ତରେ ମୋତେ ଦେଖୁଛି।
ଭୃଶଂ ମୁହ୍ଯାମି ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଭାଵାଭାଵମଯୀଂ ସ୍ଥିତିମ୍ । ଦାରିଦ୍ର୍ଯେଣେଵ ସୁଭଗୋ ଦୂରେ ସଂସାରଚିନ୍ତଯା
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସେ ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି ମିଶ୍ରିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ମନେ ପକାଏ, ବହୁତ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଏ। ଯେପରି ଏକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରୁ ଦୂରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ସଂସାର ଚିନ୍ତାରେ ଅଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେପରି ମୋ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ।
ମୋହଯନ୍ତି ମନୋଵୃତ୍ତିଂ ଖଣ୍ଡଯନ୍ତି ଗୁଣାନ୍ ଅଲମ୍ । ଦୁଃଖଜାଲଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଵିପ୍ରଲମ୍ଭପରାଶ୍ ଶ୍ରିଯଃ
ଯେ ସମ୍ପଦ ବିୟୋଗରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ, ଗୁଣକୁ ନଷ୍ଟ କରେ ଓ ଦୁଃଖର ଜାଲ ଆଣିଦିଏ।
ଚିନ୍ତାନିଚଯଵକ୍ରାଣି ନାନନ୍ଦାଯ ଧନାନି ମେ । ସମ୍ପ୍ରସୂତକଲତ୍ରାଣି ଗୃହାଣ୍ଯ୍ ଉଗ୍ରାପଦାଂ ଯଥା
ଧନ ଯେଉଁଥିରେ ଚିନ୍ତାର ଭାର ଲାଗିଛି, ସେମାନେ ମୋତେ କେବେ ଖୁସି ଦେଇପାରେନି; ଯେଉଁ ଘର ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମିଳିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଫାଦ ଭଳି ଲାଗେ।
ଵିଵିଧଦୋଷଦଶାପରିଚିନ୍ତନୈସ୍ ସତତଭଙ୍ଗୁରକାରଣକଲ୍ପିତୈଃ । ମମ ନ ନିର୍ଵୃତିମ୍ ଏତି ମନୋ ମୁନେ ନିଗଡିତସ୍ଯ ଯଥା ଵନହସ୍ତିନଃ
ହେ ମୁନି, ବିଭିନ୍ନ ଦୋଷ ଓ ଅସ୍ଥିର କାରଣ ଉପରେ ଅନେକ ଚିନ୍ତାରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ମୋ ମନ କେବେ ଶାନ୍ତି ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ହାତୀ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବନ୍ଧା ରହେ।
ଖଲାଃ କାଲେ କାଲେ ନିଶି ନିଶିତମୋହୈକମିହିକାଗତାଲୋକେ ଲୋକେ ଵିଷଯହଠଚୌରାସ୍ ସୁଚତୁରାଃ । ପ୍ରଵୃତ୍ତାଃ ପ୍ରୋଦ୍ଯୁକ୍ତା ଦିଶି ଦିଶି ଵିଵେକୈକହରଣେ ରଣେ ଶକ୍ତାସ୍ ତେଷାଂ ଵଦତ ଵିବୁଧାଃ କେ ଽଦ୍ଯ ସୁଭଟାଃ
ପ୍ରତି ସମୟରେ, ପ୍ରତି ଦିଗରେ, ରାତିର ଅନ୍ଧକାରରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଚତୁର ଚୋର ଭଳି ଜଗତରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଚୋରି କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଜି କିଏ ସତ୍ୟ ସୈନିକ, ହେ ପଣ୍ଡିତମାନେ, କହନ୍ତୁ।
ଇଯମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଵିନୋଦାଯ ସଂସାରେ ପରିକଲ୍ପିତା । ଶ୍ରୀର୍ ମୁନେ ପରିମୋହାଯ ସାପି ନୂନମ୍ ଅନର୍ଥଦା
ହେ ମୁନି, ଏହି ସମ୍ପଦ ଏହି ସଂସାରରେ କେବଳ ବିନୋଦ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି; କିନ୍ତୁ ଏହା ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ ଓ ନିଶ୍ଚୟ ଅନର୍ଥ ଦେଇଥାଏ।
ଉଲ୍ଲାସବହୁଲାନ୍ ଅନ୍ତଃ କଲ୍ଲୋଲାନ୍ ଅକ୍ରମାକୁଲାନ୍ । ଜଡାନ୍ ପ୍ରସ୍ରଵତି ସ୍ଫାରାନ୍ ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ତରଙ୍ଗିଣୀ
ଯେପରି ବର୍ଷାକାଳରେ ନଦୀରେ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ତରଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ଉତ୍ସାହ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ସେହିପରି ମୂଢ଼ ମନ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଭିତରୁ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଯାଏ ।
ଚିନ୍ତାଦୁହିତରୋ ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଭୂରିଦୁର୍ଲଲିତେରିତାଃ । ଚଞ୍ଚଲାଃ ପ୍ରଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ତରଙ୍ଗାସ୍ ସରିତୋ ଯଥା
ଏହି ମନରେ ଅନେକ ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ କଳ୍ପନା ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ନଦୀରେ ତାହାର ନିଜସ୍ୱ ପ୍ରବାହରୁ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ ।
ଏଷା ହି ପଦମ୍ ଏକତ୍ର ନ ନିବଧ୍ନାତି ଦୁର୍ଭଗା । ମୁଗ୍ଧେଵାନିଯତାଚାରମ୍ ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ଧାଵତି
ଏହି ଦୁଃଖୀ ମନ କେବେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହିପାରେନାହିଁ; ଏହା ଭ୍ରମିତ ଲୋକ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଆଚରଣରେ ଏଠୁ ସେଠି ଦୌଡ଼େ ।
ଜନଯନ୍ତୀ ପରଂ ଦାହଂ ପରାମୃଷ୍ଟାଙ୍ଗିକା ସତୀ । ଵିନାଶମ୍ ଏଵ ଧତ୍ତେ ଽନ୍ତର୍ ଦୀପଲେଖେଵ କଜ୍ଜଲମ୍
ଏହାକୁ ଛୁଁଇଲେ ଭିତରେ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଶେଷରେ ନିଜ ନାଶକୁ ନେଇଯାଏ, ଯେପରି ଦୀପର କାଳି ଅନ୍ତେ ଆଖୁରେ ପରିଣତ ହୁଏ ।
ଗୁଣାଗୁଣଵିଚାରେଣ ଵିନୈଵ କିଲ ପାର୍ଶ୍ଵଗମ୍ । ରାଜପ୍ରକୃତିଵନ୍ ମୂଢା ଦୁରାରୂଢାଵଲମ୍ବତେ
ଗୁଣ କିମ୍ବା ଦୋଷ ବିଚାର କରିବା ଛାଡ଼ି, ଏହି ମୂଢ଼ ମନ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାହା ଥାଏ ତାହାକୁ ଧରି ରହେ, ଯେପରି ଅବିବେକୀ ରାଜସଭା ସଦସ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ ।
କର୍ମଣା ତେନ ତେନୈଷା ଵିସ୍ତାରମ୍ ଉପଗଚ୍ଛତି । ଦୋଷାଶୀଵିଷଵେଗସ୍ଯ ଯତ୍ କ୍ଷୀରଵିସରାଯତେ
ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମନ ଆଉ ଅଧିକ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ସାପର ବିଷ ଦୁଧରେ ମିଶି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ ।
ତାଵଚ୍ ଛୀତମୃଦୁସ୍ପର୍ଶଃ ପରେ ସ୍ଵେ ଚ ଜନେ ଜନଃ । ଵାତ୍ଯଯେଵ ହିମଂ ଯାଵଚ୍ ଛ୍ରିଯା ନ ପରୁଷୀକୃତଃ
ଏକ ମଣିଷ ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ କଠୋର ହେଉନଥିଲେ, ସେ ସ୍ବଜନ ଓ ପରଜନ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶୀତଳ ହିମର ସ୍ପର୍ଶ ପରି ମୃଦୁ ଓ ମିଷ୍ଟି ରହେ । ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ତାଙ୍କୁ କଠିନ କରିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଧୁର ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ଯେପରି ଝଡ଼ ଆସିଲେ ହିମ କଠୋର ହୋଇଯାଏ ।
ପ୍ରାଜ୍ଞାଶ୍ ଶୂରାଃ କୃତଜ୍ଞାଶ୍ ଚ ପେଶଲା ମୃଦଵଶ୍ ଚ ଯେ । ପାଂସୁମୁଷ୍ଟ୍ଯେଵ ମଣଯଶ୍ ଶ୍ରିଯା ତେ ମଲିନୀକୃତାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସାହସୀ, କୃତଜ୍ଞ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ମୃଦୁ ସ୍ୱଭାବର ଲୋକମାନେ — ଏମାନେ ମଣିମାଳା ପରି ଶୁଭ୍ର ଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଆସିଲେ ଏମାନେ ପାଉଡ଼ି ଲଗିଥିବା ମଣି ପରି ମଲିନ ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ନ ଶ୍ରୀସ୍ ସୁଖାଯ ଭଗଵନ୍ ଦୁଃଖାଯୈଵ ହି କଲ୍ପତେ । ଗୁପ୍ତଂ ଵିନାଶନଂ ଧତ୍ତେ ମୃତିଂ ଵିଷଲତା ଯଥା
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଧନ-ସମ୍ପଦ କେବେ ମଧୁର ସୁଖ ଦେଉନାହିଁ; ଏହା କେବଳ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ । ଏହା ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ନାଶ ନେଇଆସେ, ଯେପରି ବିଷ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥାଏ ।
ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅଜନନିନ୍ଦ୍ଯଶ୍ ଚ ଶୂରଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଵିକତ୍ଥନଃ । ସମଦୃଷ୍ଟିଃ ପ୍ରଭୁଶ୍ ଚୈଵ ଦୁର୍ଲଭାଃ ପୁରୁଷାସ୍ ତ୍ରଯଃ
ତିନି ପ୍ରକାର ଲୋକ ଏହି ଜଗତରେ ଦୁର୍ଲଭ: ଧନୀ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ଯାହାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ନିନ୍ଦା କରାଯାଏନାହିଁ, ସାହସୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଅହଂକାର କରେନାହିଁ, ଓ ଯିଏ ସମଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ ।
ଏଷା ହି ଵିଷମା ଦୁଃଖଭୋଗିନାଂ ଗହନା ଗୁହା । ଘନମୋହଗଜେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯଶୈଲମହାଟଵୀ
ଏହା ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏକ ବିପଦ୍ଜନକ, ଗଭୀର ଗୁହା ଅଟୁଟ ଅନ୍ଧକାର । ଏହା ଘନ ମୋହର ମହାହାତୀ ହାତୀମାନେ ପାଇଁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଏକ ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ।
ସତ୍କାର୍ଯପଦ୍ମରଜନୀ ଦୁଃଖକୈରଵଚନ୍ଦ୍ରିକା । ସଦ୍ଦୃଷ୍ଟିଦୀପିକାଵାତ୍ଯା କଲ୍ଲୋଲୌଘତରଙ୍ଗିଣୀ
ଏହା ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର ପଦ୍ମର ରାତି, ଦୁଃଖର କୈରବ ପୁଷ୍ପ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରିକା, ସତ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିର ଦୀପ ପାଇଁ ଝଡ଼, ଏବଂ ତରଙ୍ଗ ଭରା ଉତ୍ତାଳ ନଦୀ ।
ସମ୍ଭ୍ରମାଭ୍ରାଦ୍ରିପଦଵୀ ଵିଷାଦଵିଷଵର୍ଧିନୀ । କେଦାରିକା ଵିକଲ୍ପାନାଂ ଖଦା କୁଭଯଭୋଗିନାମ୍
ଏହା ଅସ୍ପଷ୍ଟତାର ମେଘରେ ଥିବା ପାହାଡ଼ ରାସ୍ତା, ନିରାଶାକୁ ବଢ଼ାଇବା ବିଷ, ସନ୍ଦେହର କ୍ଷେତ୍ର ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଭୋଗରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ ଅଟେ।
ହିମଂ ଵୈରାଗ୍ଯଵଲ୍ଲୀନାଂ ଵିକାରୋଲୂକଯାମିନୀ । ରାହୁଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଵିଵେକେନ୍ଦୋସ୍ ସୌଜନ୍ଯାମ୍ଭୋଜଚନ୍ଦ୍ରିକା
ଏହା ବିରାକ୍ତିର ଲତାମାନେ ପାଇଁ ହିମପାତ, ବିକୃତିର ପେଚକୁ ପାଇଁ ଅନ୍ଧାର ରାତି, ବିବେକର ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗିଲିଦେବା ରାହୁର ଦାନ୍ତ, ଏବଂ ଉତ୍ତମତାର ପଦ୍ମ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରିକା ଅଟେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯୁଧଵଦ୍ ଆଲୋଲନାନାରାଗମନୋହରା । ଲୋଲା ତଡିଦ୍ ଇଵୋତ୍ପନ୍ନଧ୍ଵଂସିନୀ ଜଡସଂଶ୍ରଯା
ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଭଳି ଅନେକ ରଙ୍ଗରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ ଧ୍ୱଂସ କରେ, ମୂଢ଼ତାର ଆଶ୍ରୟ ଅଟେ।
ଚପଲା ଵର୍ଜିତା ରତ୍ଯା ନକୁଲୀ ନକୁଲୀନଜା । ଵିପ୍ରଲମ୍ଭନତାତ୍ପର୍ଯହେତୂଗ୍ରମୃଗତୃଷ୍ଣିକା
ଏହା ଅସ୍ଥିର, ଆନନ୍ଦ ହୀନ, ନକୁଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନକୁଳୀ ପରି, ବିୟୋଗ ଓ ଆକାଂକ୍ଷା ଦେଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ମୃଗମରୀଚିକା ଅଟେ।
ଲହରୀଵୈକରୂପେଣ କ୍ଷଣଂ ପଦମ୍ ଅକୁର୍ଵତୀ । ଚଲା ଦୀପଶିଖେଵାତିଦୁର୍ଜ୍ଞେଯାଗତିଗୋଚରା
ଏହା ତରଙ୍ଗ ପରି ଏକ ରୂପ ନେଇ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ଟିକିଥାଏ, ଅଚଳ ରହେ ନାହିଁ; ଦୀପର ଶିଖା ପରି ଚଞ୍ଚଳ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗତି ବୁଝିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ସିଂହୀଵ ଵିଗ୍ରହଵ୍ଯଗ୍ରକରୀନ୍ଦ୍ରକୁଲପାତିନୀ । ଖଡ୍ଗଧାରେଵ ଶିଶିରା ତୀକ୍ଷ୍ଣା ତୀକ୍ଷ୍ଣାଶଯାଶ୍ରଯା
ଏହା ସିଂହୀ ପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଏବଂ ହାତୀର ରାଜାକୁ ଭୁଲାଇଦେଇଥାଏ; ତିକ୍ତ ତଳୱାର ପରି ଶୀତଳ ଏବଂ ଧାର ଥିବା, ତୀବ୍ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବସିଥାଏ।
ନାନଯୋପହତାର୍ଥିନ୍ଯା ଦୁରାଧିପରିପୀନଯା । ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅଭଵ୍ଯଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା କିଞ୍ଚିଦ୍ ଦୁଃଖାଦ୍ ଋତେ ସୁଖମ୍
ଅନ୍ୟ କାହାର ସହଯୋଗ ଛାଡ଼ି, ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାଙ୍କ ଅହଂକାରରେ ଫୁଲିଯାଇଥିବା, ଏହି ଅଶୁଭ ଭାଗ୍ୟରେ ମୁଁ ଦୁଃଖ ବ୍ୟତୀତ କିଛି ସୁଖ ଦେଖୁନି।
ଦ୍ଵାରେଣୋତ୍ସାରିତା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପୁନର୍ ଏତି ତମୋଽରିଣା । ଅହୋ ଵତ ହୃତସ୍ଥାନା ନିର୍ଲଜ୍ଜା ଦୁର୍ଜନାସ୍ପଦା
ଅନ୍ଧକାରର ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରରୁ ତାକୁ ହଟାଇଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟ ପୁଣି ଆସିଯାଏ; ହାୟ, ନିଜ ସ୍ଥାନ ହରାଇ, ଏହା ଲଜ୍ଜା ନ ରଖି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଥିବା ଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ।