ଅକ୍ଷୋଭୈକପ୍ରହରଣାଦ୍ ଅବୁଦ୍ଧାନ୍ଯୋଽନ୍ଯଚେଷ୍ଟିତମ୍ । ସଂରମ୍ଭାଣ୍ଵେଷଣପ୍ରଜ୍ଞଂ ରଣଂ ସୁପ୍ତମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଅଟୁଟ ଶାନ୍ତିର ଏକମାତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ ଅଜାଣି, ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ ରୋଷ ଓ ଉତ୍ତେଜନାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବାର ବୁଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠାରେ ଏମିତି ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା, ଯେପରି ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି।
ଅନନ୍ଯଶବ୍ଦାଵିରତହତହେତିଝଣଝଣୈଃ । ଗାଯତୀଵ କ୍ଷଯକ୍ଷୋଭମୁଦିତୋ ରଣଭୈରଵଃ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଅବିରତ ହେଉଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଘାତ ଓ ଘଞ୍ଘଣାହଟ ରବେ, ଯୁଦ୍ଧର ଭୟଙ୍କର ଆତ୍ମା ଧ୍ବଂସ ଓ ଅସ୍ଥିରତାର ଉତ୍ତେଜନାରେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯହତହେତ୍ଯଗ୍ରଚୂର୍ଣପୂର୍ଣୋ ରଣାର୍ଣଵଃ । ଵାଲୁକାମଯ ଏଵାଭୂଚ୍ ଛିନ୍ନଚ୍ଛତ୍ତ୍ରତରଙ୍ଗକଃ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ସାଗର ଏମିତି ଭରିଯାଇଥିଲା ଯେ, ଅନ୍ୟଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯିଥିବା ଧୂଳିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭଙ୍ଗା ଛତ୍ରର ତରଙ୍ଗ ହୋଇ ଏହା ବାଲୁକା ସାଗର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅତିରଭସରସଦ୍ଵିଦାରିତୂର୍ଯ ପ୍ରତିରଵପୂରିତଲୋକପାଲଲୋକଃ । ରଣଗିରିର୍ ଅଯମ୍ ଉଗ୍ରପକ୍ଷଦକ୍ଷଃ ପ୍ରଵିସୃତନୃତ୍ତ ଇଵାମ୍ବରେ ଯୁଗାନ୍ତେ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପାହାଡ଼ ତୀବ୍ର ଓ ଦ୍ରୁତ ଡେଙ୍କା ଭଳି, ଭଙ୍ଗା ବାଜାର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଥିବା ଲୋକକୁ ପୂରି ଦେଇଥିଲା, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଆକାଶରେ ବିପୁଳ ନୃତ୍ୟ ହେଉଛି।
ହା ହା ଧିକ୍ ପ୍ରଵିକଟକଙ୍କଟାଟନୋଦ୍ଯତ୍ପ୍ରୋଡ୍ଡୀନପ୍ରକଟତଡିଚ୍ଛଟାଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତାଃ । କ୍ରେଙ୍କାରସ୍ଫୁରିତଗୁଣେରିତା ରଣନ୍ତୋ ନାରାଚାଶ୍ ଶିଖରିଶିଲାଭିଦୋ ଵହନ୍ତି
ହା ହା, ଶରମ! ଉଠାଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷରୁ ଝରୁଥିବା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶରଗୁଡିକ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଗର୍ଜନ ସହିତ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଆଘାତ କରୁଛି, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ତଣ୍ଡନାଦ ଚାରିପାଖରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଛି।
ଛିନ୍ନେଚ୍ଛା ଚ୍ଛମ୍ ଇତି ନ ଯାଵଦ୍ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଜ୍ଵଲଦନଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ ପୃଷତ୍କାଃ । ତାଵଦ୍ ଦ୍ରାଗ୍ ଦ୍ରୁତମ୍ ଇତ ଏହି ମିତ୍ର ଯାମୋ ଯାମୋ ଽଯଂ ପ୍ରଵହତି ଵାସରଶ୍ ଚତୁର୍ଥଃ
ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଶରଗୁଡିକ ଯେଉଁମାନେ ଅଂଗଭଙ୍ଗ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଥମ୍ବିବା ପୂର୍ବରୁ, ଚଳ୍ଦିଆ ମିତ୍ର, ଏଠାରୁ ଚଳିଯିବା ଦରକାର—ଚଳ, ଏହା ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ହେଉଛି ଏବଂ ସମୟ ଦେଖିବାକୁ ନାହିଁ।
ଅଥ ପ୍ରୋଡ୍ଡଯନୋଦ୍ଯୁକ୍ତତୁରଙ୍ଗମତରଙ୍ଗକଃ । ଉତ୍ତାଣ୍ଡଵ ଇଵାମତ୍ତୋ ବଭୂଵ ସ ରଣାର୍ଣଵଃ
ତାପରେ, ତୟାରି ହୋଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସିଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ସମୁଦ୍ର ଏକ ପାଗଳ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭଳି ହୋଇଗଲା।
ଛତ୍ତ୍ରଦିଣ୍ଡୀରଵିଶ୍ରାନ୍ତଶିତେଷୁଶଫରୋତ୍କରଃ । ଅଶ୍ଵେଭସୈନ୍ଯୋଲ୍ଲଲନକଲ୍ଲୋଲାକୁଲକୋଟରଃ
ଛତ୍ର ଓ ଢୋଳରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରମାନେ ଏବଂ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ସେନାର ତରଙ୍ଗରେ ଉଠିଥିବା ଚଞ୍ଚଳତାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଲ୍ଲାସିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ନାନାଯୁଧନଦୀନୀତସୈନ୍ଯାଵର୍ତଵିଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ମତ୍ତହସ୍ତିଘଟାପୀଠଚଲାଚଲକୁଲାକୁଲଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେତୃତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ ସେନାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀମାନେ ଓ ଚଳନଶୀଳ ଏବଂ ଅଚଳ ଦଳମାନେ ମିଶି ଏକ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ଭିଡ଼ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
କଚଚ୍ଚକ୍ରଶତାଵର୍ତଵୃତ୍ତିଭ୍ରାନ୍ତଶିରସ୍ତୃଣଃ । ଧୂଲୀଜଲଧରାପୀତଭ୍ରମତ୍ଖଡ୍ଗପ୍ରଭାଜଲଃ
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଶତଶତ ଚକ୍ରର ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ପଡ଼ିଥିବା ଘାସର ଗୁଛି ପରି ଘୂରୁଥିଲା, ଧୂଳି ଓ ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ତଳୱାରର ଚମକୁଥିବା କିରଣରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା।
ମକରଵ୍ଯୂହଵିସ୍ତାରଭଗ୍ନାଭଗ୍ନଭଟୋଗ୍ରନୌଃ । ମହାଗୁଡୁଗୁଡାଵର୍ତପ୍ରତିଶ୍ରୁଦ୍ଘନକନ୍ଦରଃ
ସେ ବିସ୍ତୃତ ମାଛର ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଏକ ନୌକା ପରି, ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିବା ଓ ଭାଙ୍ଗୁଥିବା ସେନାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଘୂର୍ଣ୍ଣି ଓ ଗୁଞ୍ଜରଣ କରୁଥିବା ଗୁହାମାନେର ଧ୍ୱନିରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲେ।
ମୀନଵ୍ଯୂହଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତଶରବୀଜୌଘସର୍ଷପଃ । ହେତିଵୀଚିଘଟାଲୂନପତାକାଵୀଚିମଣ୍ଡଲଃ
ସେ ମାଛର ଦଳ ମଧ୍ୟରୁ ଆସୁଥିବା ବାଣମାନେ ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ତରଙ୍ଗରେ ଫାଟିଯାଇଥିବା ପତାକାର ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଚିଁଡ଼ା ଶସ୍ୟ ଦାଣା ପରି ଛିଟିଯାଇଥିଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରଵାରିକ୍ଷତାମ୍ଭୋଦସଦୃଶାଵର୍ତକୁଣ୍ଡଲଃ । ସଂରମ୍ଭଘନସଞ୍ଚାରଘଟାତିମିତିମିଙ୍ଗିଲଃ
ସେ ଅସ୍ତ୍ରର ଘାଉ ପଡିଥିବା ସମୁଦ୍ରର ଭଉଣ୍ଡି ଝରଣା ପରି ଚକ୍ରାକାର ଧାରାରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଘନ ଓ ତୁମୁଳ ପାଣିର ସ୍ରୋତରେ ବଡ଼ ତିମି ମାଛ ପରି ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଯସପରୀଧାନଚଲତ୍ସେନାମ୍ବୁଭୀଷଣଃ । କବନ୍ଧାଵର୍ତଲେଖାନ୍ତର୍ବଦ୍ଧସୈନ୍ଯାଦ୍ରିଭୀଷଣଃ
ସେ କଳା ଲୋହାର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସେନା ଭୟଙ୍କର ପାଣିରେ ଗତି କରୁଥିଲା; ତାଙ୍କର ସେନା ଭୟଭୀତ ପାହାଡ଼ ଓ ଭଉଣ୍ଡି ଝରଣାର ରେଖା ମଧ୍ୟରେ ଅଟକି ଥିଲା।
ଶରଶୀକରନୀହାରସାନ୍ଧକାରକକୁବ୍ଗଣଃ । ନିର୍ଘୋଷାଶେଷିତାଶେଷଶବ୍ଦୈକଘନଘୁଙ୍ଘୁମଃ
ତିନି ତୀରର ଝରଣାର କୁହୁଡ଼ି ହେଉଥିବା ଅନ୍ଧାର ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏମିତି ଗଭୀର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦକୁ ଢାକି ଦେଉଥିଲା।
ପତନୋତ୍ପତନଵ୍ଯଗ୍ରଶିରଶ୍ଶକଲଶୀକରଃ । ଆଵର୍ତଚକ୍ରଵ୍ଯୂହାନ୍ତଃପ୍ରଭ୍ରମଦ୍ଭଟକାଷ୍ଟକଃ
ପଡ଼ିବା ଓ ଉଠିବାରେ ବିଚଳିତ ମୁଣ୍ଡର ଖଣ୍ଡ ଝରଣାରେ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭଉଣ୍ଡି ଝରଣାର ଭିତର ଚକ୍ରାକାର ଗଠନରେ ଘୂରୁଥିଲେ।
କଷ୍ଟଟାଙ୍କାରକୋଦଣ୍ଡକୁଣ୍ଡଲୋର୍ମିଘଟୋଦ୍ଭଟଃ । ଅଶଙ୍କମ୍ ଏଵ ପାତାଲାଦ୍ ଇଵୋଦ୍ଯତ୍ସୈନିକୋର୍ମିମାନ୍
ସେ ବିପଦର କଠିନତାର ଧନୁଷ ଓ ଦୁଃଖର କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ତଳଭୂମିରୁ ଉଠୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ତରଙ୍ଗ ପରି ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ସେନା ଭୟ ଛାଡି ଭାରି ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା।
ଗମାଗମପରାନନ୍ତପତାକାଚ୍ଛତ୍ରଫେନିଲଃ । ଵହଦ୍ରକ୍ତନଦୀରଂହଃପ୍ରୋହ୍ଯମାନରଥଦ୍ରୁମଃ
ଅନେକ ଆସିବା-ଯିବାର ପତାକା ଓ ଛତାରେ ଫେନା ହେଉଥିଲେ, ରକ୍ତ ନଦୀର ଢେଉଁ ବୋହି ନେଉଥିଲେ, ରଥ ଓ ଗଛ ତାହାର ଧାରାରେ ଭସିଯାଉଥିଲା।
ଗଜପ୍ରତିମସମ୍ପନ୍ନମହାରୁଧିରବୁଦ୍ବୁଦଃ । ସୈନ୍ଯପ୍ରଵାହଵିଵଲଦ୍ଧଯହସ୍ତିଜଲେଚରଃ
ସେ ହାଥୀ ପରି ଦେହ ଓ ବଡ଼ ରକ୍ତର ଫୁଲା ବୁଲିକାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ସେନାର ତୀବ୍ର ପ୍ରବାହ ଘୋଡ଼ା ଓ ହାଥୀର ଜଳରେ ମିଶି ଚଳିଥିଲା।
ସ ସଙ୍ଗ୍ରାମୋ ଽମ୍ବରଗ୍ରାମ ଇଵାଶ୍ଚର୍ଯକରୋ ନୃଣାମ୍ । ଅଭୂତ୍ ପ୍ରଲଯଭୂକମ୍ପକମ୍ପିତାଚଲଚଞ୍ଚଲଃ
ସେ ସଂଗ୍ରାମ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଆକାଶର ଗାଁ ପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ହେଲା, ପ୍ରଳୟର ଭୂକମ୍ପରେ ଉପତ୍ୟକା ହେଲା ପରି ଅସ୍ଥିର ଓ ଅସନ୍ତୁଳିତ ହେଇପଡ଼ିଲା।
ତରତ୍ତୁରଙ୍ଗଵିହଗଃ ପତତ୍କରିଘଟାତଟଃ । ଭ୍ରମଦ୍ଭୀରୁମୃଗାନୀକସ୍ ସ୍ଫୂର୍ଜଦ୍ଘୁରଘୁରାରଵଃ
ଘୋଡ଼ା ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ନଦୀରେ ତରିଉଛନ୍ତି, ହାତୀମାନେ ତଟରେ ପଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ଭୟଭୀତ ହରିଣମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ପବନ ଘୋର ଗର୍ଜନାରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଛି।
ସରଚ୍ଛରାଲୀଶରଭଶ୍ ଶରଭଙ୍ଗୁରସୈନ୍ଯଭୂଃ । ତରତ୍ତୁରଙ୍ଗଶରଭଶ୍ ଶରଭାରଵହାଵନିଃ
ତୀର ଓ ବଣର ଶାରି ଯୁଦ୍ଧଭୂମିକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲା, ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ଦୌଡ଼ ଓ ତୀରମାନଙ୍କର ଭାରରେ ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ର କମ୍ପିଉଥିଲା।
ଵଲଦ୍ଵୀରେଭନିର୍ହ୍ରାଦୋ ରସତୂର୍ଯଗୁହାଗୃହଃ । ଵିସରତ୍ସୈନ୍ଯଜଲଦୋ ଲୁଠଦ୍ଭଟମୃଗାଧିପଃ
ଶୂରବୀରମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନା ହାତୀଙ୍କର ହୁଙ୍କାର ଭଳି ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା, ଢୋଳ ଓ ବାଜାର ଧ୍ୱନି ଗୁଫା ଭଳି ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା, ସେନା ମେଘ ଭଳି ଛାଇଯାଇଥିଲା, ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ ଭୂମିରେ ଗଡ଼ିଉଥିଲେ।
ପ୍ରସରଦ୍ଧୂଲିଜଲଦୋ ଵିଗଲତ୍ସୈନ୍ଯସାନୁମାନ୍ । ପତଦ୍ରଥଵରାଢ୍ଯଙ୍ଗଃ ପ୍ରପତତ୍ଖଡ୍ଗମଣ୍ଡଲଃ
ସେନାର ଧୂଳି ମେଘ ଭଳି ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଥିଲା, ସେନାପତିମାନଙ୍କର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥମାନଙ୍କର ଦେହ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ତଳକୁ ତଳକୁ ତଳୱାରର ଚକ୍ର ପଡ଼ୁଥିଲା।
ପ୍ରୋତ୍ପତତ୍ପଟ୍ଟପୁଷ୍ପାଢ୍ଯଃ ପତାକାଛତ୍ରଵାରିଦଃ । ଵହଦ୍ରକ୍ତନଦୀପୂରଃ ପତତ୍ସାରାଵଵାରଣଃ
ସେ ଉଠିଲେ, ଶରୀରରେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ପତାକା ଓ ଛତା ମେଘ ଭଳି ଚାରିପଟେ ଛାଇଥିଲା, ଲାଲ୍ ନଦୀର ଝରଣା ଭଳି ଏଗୋଇଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଚାଲିବା ସମୟରେ ଢାଳଗୁଡ଼ିକୁ ଛିଟିଯାଉଥିଲେ।
ସୋ ଽଭୂତ୍ ସମରକଲ୍ପାନ୍ତୋ ଜଗତ୍କଵଲନାକୁଲଃ । ପର୍ଯସ୍ତସଧ୍ଵଜଚ୍ଛତ୍ରପତାକାରଥପତ୍ତନଃ
ସେ ଏମିତି ହେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ଶେଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଗିଳିଯିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଏଠାଏଠି ଗିରିପଡ଼ିଥିବା ଧ୍ୱଜ, ଛତା, ପତାକା, ରଥ ଓ ପଦାତି ଭରିଗଲା।
ପତଦ୍ଵିମଲହେତ୍ଯୋଘଭୂରିଭାସ୍କରଭାସ୍ଵରଃ । କଠିନପ୍ରାଣିସନ୍ତାପତାପିତାଖିଲମାନଵଃ
ସଫା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଲା, ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଏହି କଠିନ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସମସ୍ତ ମଣିଷ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ।
କୋଦଣ୍ଡପୁଷ୍କରାଵର୍ତଶରଧାରାନିରନ୍ତରଃ । ଵହତ୍ଖଡ୍ଗଶିଲାଲେଖାଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଵଲଯିତାମ୍ବରଃ
ଧନୁଷ ଓ ପଦ୍ମାକାର ବାଣର ଘୁର୍ଣ୍ଣି ଅବିରତ ଭାବେ ବହୁଥିଲା, ତଳେ ତଳେ ତଳୱାର ଓ ପାଥରର ରେଖା ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ଉଚ୍ଛୂନରକ୍ତଜଲଧିପତିତେଭକୁଲାଚଲଃ । ନଭୋଵିକୀର୍ଣନିପତଦ୍ଯନ୍ତ୍ରାଶ୍ମଗଣତାରକଃ
ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପଡିପଡି ରକ୍ତର ସାଗରକୁ ପର୍ବତ ଭଳି ଲୁହୁଚୁନ୍ତି, ଏବଂ ଯନ୍ତ୍ର ଓ ପାଥର ଗୁଡିକ ଆକାଶରେ ତାରା ଭଳି ଛିଟିଯାଉଛି।
ଚକ୍ରକଲ୍ପାମ୍ବୁଦାଵର୍ତପୂର୍ଣଵ୍ଯୋମଶରାମ୍ବୁଦଃ । ଅସ୍ତ୍ରକଲ୍ପାଗ୍ନିନିର୍ଦଗ୍ଧସୈନ୍ଯଲୋକାନ୍ତରାନ୍ତରାଃ
ଚକ୍ର ଭଳି ତୀରର ମେଘ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଇଛି, ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଗ୍ନିରେ ସେନାମାନେ ପୁଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ଯାହାରେ ଦୁନିଆଁ ମଧ୍ୟରେ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ରହିଯାଉଛି।