ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ତେ ଽତିଦଲିତାଶ୍ ଛତ୍ତ୍ରଚାମରକେତଵଃ । ଆକାଶକ୍ଷେତ୍ରନିକ୍ଷିପ୍ତା ଯଶଶ୍ ଶାଲିଲଵା ଇଵ
ସେଇ ଛତା, ଚାମରୀ ଓ ପତାକାଗୁଡ଼ିକୁ ଏତେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି ଯେ, ଆକାଶର ମାଝରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ଛିଟିଯାଇଛି, ଯେପରି ମେଘରୁ ପଡ଼ୁଥିବା ଶିଳାବୃଷ୍ଟି ଦେଖାଯାଏ।
ଵହଦ୍ଭିର୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯେଯୈଃ ପଶ୍ଯ ନୀତା ଶରୈଃ କ୍ଷଯଂ । ଶକ୍ତିଵୃଷ୍ଟିର୍ ଉପାଯାନ୍ତୀ ସସ୍ଯଶ୍ରୀଶ୍ ଶଲଭୈର୍ ଇଵ
ଦେଖ, ଅଗଣନୀୟ ତୀରରେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଶକ୍ତିବୃଷ୍ଟି କେମିତି ସବୁକିଛି ନଷ୍ଟ କରିଦେଉଛି, ଯେପରି ଫସଲର ଶୋଭାକୁ ପୋକାମାନେ ଖାଇ ଦେଇ ଧ୍ୱଂସ କରିଦିଅନ୍ତି।
ଏଷା ପ୍ରସୃତଦୋର୍ଦଣ୍ଡଭଟଖଡ୍ଗଚ୍ଛନତ୍କୃତିଃ । କଠିନାତ୍ କଙ୍କଟାଜ୍ ଜାତା ମୃତ୍ଯୋର୍ ଏଵୋଗ୍ରହୁଙ୍କୃତିଃ
ଏହି ହେଉଛି ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ, ଯାହା ବୀରମାନେ ହାତ ଦେଖାଇ ତଳୱାର ଝଙ୍କାର ଓ କଠିନ ବର୍ଚ୍ଛାର ଟକ୍କରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି।
ହେତିକଲ୍ପାନିଲକ୍ଷୁଣ୍ଣା ଦନ୍ତନିର୍ଝରଵାରଯଃ । ଜନତାକ୍ଷଯକାଲେ ଽସ୍ମିନ୍ ଭଗ୍ନନାଗା ନଗା ଇଵ
ତୀରର ଝଂପରେ ଉଡୁଥିବା ପବନ ଭଳି, ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦାନ୍ତରୁ ରକ୍ତ ଝରିଯାଉଛି; ଏହି ଲୋକମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ହାତୀମାନେ ପଡିଥିବା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅଛନ୍ତି।
ସଚକ୍ରନାଥସୂତାଶ୍ଵଂ ଵ୍ଯୂହରକ୍ତମହାହ୍ରଦେ । ହା ହା ଧିଗ୍ ବ୍ରୁଡିତଂ ଭ୍ରଷ୍ଟଂ ଵିନଷ୍ଟଂ ରଥପତ୍ତନମ୍
ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ଯୋଦ୍ଧା ଓ ସେମାନଙ୍କର ନାଥମାନେ ରକ୍ତର ବଡ଼ ହ୍ରଦରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି; ଏଠାରେ 'ହା ହା, ଶେଷ ହେଲା, ନଶ୍ଟ ହେଲା' ବୋଲି କ୍ରନ୍ଦନ ଶୁଣାଯାଉଛି, ଯେପରି ରଥପୁରୀ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଉଛି।
କଟୁକଙ୍କଟକୁଟ୍ଟାକଖଡ୍ଗସଙ୍ଘଟ୍ଟଟାଙ୍କୃତୈଃ । କାଲରାତ୍ର୍ଯା ପ୍ରନୃତ୍ଯନ୍ତ୍ଯା ରଣେ ଵୀଣେଵ ଵାଦ୍ଯତେ
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ କାଳରାତ୍ରୀ ଉନ୍ମାଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି, ତଳୱାର ଓ ବର୍ଚ୍ଛାର ଟକ୍କରର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧ୍ୱନି ବୀଣାର ସଙ୍ଗୀତ ପରି ଗୁଞ୍ଜିଉଛି।
ନରେଭାଶ୍ଵଶଵାଦ୍ରିଭ୍ଯୋ ଯେ ଚ୍ଯୁତା ରକ୍ତନିର୍ଝରାଃ । ପଶ୍ଯ ତଦ୍ବିନ୍ଦୁସିକ୍ତେନ ଵାଯୁନାରୁଣିତା ଦିଶଃ
ମନୁଷ୍ୟ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଶବର ଶରୀରରୁ ଝରିପଡ଼ୁଥିବା ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ହାଉଛି, ବାତାସରେ ଭିଜି ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଲ କରିଦେଇଛି—ଦେଖ, ସେମାନେ କେମିତି ରଙ୍ଗିଯାଇଛି।
ଶସ୍ତ୍ରାଂଶୁଜଲଧେର୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି କାଲୀଚିକୁରମେଚକୀ । ଶରକୋରକଭାରସ୍ରଗ୍ ଘେମଵିଦ୍ଯୁଦ୍ ଇଵୋମ୍ଭିତା
ଖଡ଼ଗର ଧାର ଭରା ଆକାଶରେ, କାଳୀଙ୍କ ଘନ କେଶ ମାନେ ତୀରର କୁଡ଼ି ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ବର୍ଷା ଭରା ବିଜୁଳି ଭଳି ଚମକୁଛି।
ଅନନ୍ତରକ୍ତସଂରକ୍ତସେନାଵନିଭିର୍ ଆଯୁଧୈଃ । ଭୁଵନଂ ଭାତ୍ଯ୍ ଅତିଜ୍ଵାଲମ୍ ଅଗ୍ନିଲୋକମ୍ ଇଵାକୁଲମ୍
ନୂତନ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ସେନା ଓ ଭୂମି, ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରରେ ଭରିଯାଇଛି—ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏମିତି ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି।
ଭୁସୁଣ୍ଡୀଶକ୍ତିଶୂଲାସିମୁସୁଲପ୍ରାସଵୃଷ୍ଟଯଃ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଚ୍ଛେଦଭେଦାଭ୍ଯାଂ କଣପ୍ରକରତାମ୍ ଇତାଃ
ଭୁସୁଣ୍ଡୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ତୀର, ଶକ୍ତି, ଶୂଳ, ତଳୱାର, ଗଦା ଆଦିର ବର୍ଷା, ପରସ୍ପର କଟାକାଟି ଓ ଭଙ୍ଗରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଟୁକୁଡ଼ା ହୋଇଯାଉଛି।
ଅକ୍ଷୋଭୈକପ୍ରହରଣାଦ୍ ଅବୁଦ୍ଧାନ୍ଯୋଽନ୍ଯଚେଷ୍ଟିତମ୍ । ସଂରମ୍ଭାଣ୍ଵେଷଣପ୍ରଜ୍ଞଂ ରଣଂ ସୁପ୍ତମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଅଟୁଟ ଶାନ୍ତିର ଏକମାତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ ଅଜାଣି, ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ ରୋଷ ଓ ଉତ୍ତେଜନାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବାର ବୁଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠାରେ ଏମିତି ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା, ଯେପରି ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି।
ଅନନ୍ଯଶବ୍ଦାଵିରତହତହେତିଝଣଝଣୈଃ । ଗାଯତୀଵ କ୍ଷଯକ୍ଷୋଭମୁଦିତୋ ରଣଭୈରଵଃ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଅବିରତ ହେଉଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଘାତ ଓ ଘଞ୍ଘଣାହଟ ରବେ, ଯୁଦ୍ଧର ଭୟଙ୍କର ଆତ୍ମା ଧ୍ବଂସ ଓ ଅସ୍ଥିରତାର ଉତ୍ତେଜନାରେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯହତହେତ୍ଯଗ୍ରଚୂର୍ଣପୂର୍ଣୋ ରଣାର୍ଣଵଃ । ଵାଲୁକାମଯ ଏଵାଭୂଚ୍ ଛିନ୍ନଚ୍ଛତ୍ତ୍ରତରଙ୍ଗକଃ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ସାଗର ଏମିତି ଭରିଯାଇଥିଲା ଯେ, ଅନ୍ୟଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯିଥିବା ଧୂଳିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭଙ୍ଗା ଛତ୍ରର ତରଙ୍ଗ ହୋଇ ଏହା ବାଲୁକା ସାଗର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅତିରଭସରସଦ୍ଵିଦାରିତୂର୍ଯ ପ୍ରତିରଵପୂରିତଲୋକପାଲଲୋକଃ । ରଣଗିରିର୍ ଅଯମ୍ ଉଗ୍ରପକ୍ଷଦକ୍ଷଃ ପ୍ରଵିସୃତନୃତ୍ତ ଇଵାମ୍ବରେ ଯୁଗାନ୍ତେ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପାହାଡ଼ ତୀବ୍ର ଓ ଦ୍ରୁତ ଡେଙ୍କା ଭଳି, ଭଙ୍ଗା ବାଜାର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଥିବା ଲୋକକୁ ପୂରି ଦେଇଥିଲା, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଆକାଶରେ ବିପୁଳ ନୃତ୍ୟ ହେଉଛି।
ହା ହା ଧିକ୍ ପ୍ରଵିକଟକଙ୍କଟାଟନୋଦ୍ଯତ୍ପ୍ରୋଡ୍ଡୀନପ୍ରକଟତଡିଚ୍ଛଟାଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତାଃ । କ୍ରେଙ୍କାରସ୍ଫୁରିତଗୁଣେରିତା ରଣନ୍ତୋ ନାରାଚାଶ୍ ଶିଖରିଶିଲାଭିଦୋ ଵହନ୍ତି
ହା ହା, ଶରମ! ଉଠାଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷରୁ ଝରୁଥିବା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶରଗୁଡିକ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଗର୍ଜନ ସହିତ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଆଘାତ କରୁଛି, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ତଣ୍ଡନାଦ ଚାରିପାଖରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଛି।
ଛିନ୍ନେଚ୍ଛା ଚ୍ଛମ୍ ଇତି ନ ଯାଵଦ୍ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଜ୍ଵଲଦନଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ ପୃଷତ୍କାଃ । ତାଵଦ୍ ଦ୍ରାଗ୍ ଦ୍ରୁତମ୍ ଇତ ଏହି ମିତ୍ର ଯାମୋ ଯାମୋ ଽଯଂ ପ୍ରଵହତି ଵାସରଶ୍ ଚତୁର୍ଥଃ
ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଶରଗୁଡିକ ଯେଉଁମାନେ ଅଂଗଭଙ୍ଗ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଥମ୍ବିବା ପୂର୍ବରୁ, ଚଳ୍ଦିଆ ମିତ୍ର, ଏଠାରୁ ଚଳିଯିବା ଦରକାର—ଚଳ, ଏହା ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ହେଉଛି ଏବଂ ସମୟ ଦେଖିବାକୁ ନାହିଁ।
ଅଥ ପ୍ରୋଡ୍ଡଯନୋଦ୍ଯୁକ୍ତତୁରଙ୍ଗମତରଙ୍ଗକଃ । ଉତ୍ତାଣ୍ଡଵ ଇଵାମତ୍ତୋ ବଭୂଵ ସ ରଣାର୍ଣଵଃ
ତାପରେ, ତୟାରି ହୋଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସିଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ସମୁଦ୍ର ଏକ ପାଗଳ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭଳି ହୋଇଗଲା।
ଛତ୍ତ୍ରଦିଣ୍ଡୀରଵିଶ୍ରାନ୍ତଶିତେଷୁଶଫରୋତ୍କରଃ । ଅଶ୍ଵେଭସୈନ୍ଯୋଲ୍ଲଲନକଲ୍ଲୋଲାକୁଲକୋଟରଃ
ଛତ୍ର ଓ ଢୋଳରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରମାନେ ଏବଂ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ସେନାର ତରଙ୍ଗରେ ଉଠିଥିବା ଚଞ୍ଚଳତାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଲ୍ଲାସିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ନାନାଯୁଧନଦୀନୀତସୈନ୍ଯାଵର୍ତଵିଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ମତ୍ତହସ୍ତିଘଟାପୀଠଚଲାଚଲକୁଲାକୁଲଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେତୃତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ ସେନାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀମାନେ ଓ ଚଳନଶୀଳ ଏବଂ ଅଚଳ ଦଳମାନେ ମିଶି ଏକ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ଭିଡ଼ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
କଚଚ୍ଚକ୍ରଶତାଵର୍ତଵୃତ୍ତିଭ୍ରାନ୍ତଶିରସ୍ତୃଣଃ । ଧୂଲୀଜଲଧରାପୀତଭ୍ରମତ୍ଖଡ୍ଗପ୍ରଭାଜଲଃ
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଶତଶତ ଚକ୍ରର ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ପଡ଼ିଥିବା ଘାସର ଗୁଛି ପରି ଘୂରୁଥିଲା, ଧୂଳି ଓ ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ତଳୱାରର ଚମକୁଥିବା କିରଣରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା।
ମକରଵ୍ଯୂହଵିସ୍ତାରଭଗ୍ନାଭଗ୍ନଭଟୋଗ୍ରନୌଃ । ମହାଗୁଡୁଗୁଡାଵର୍ତପ୍ରତିଶ୍ରୁଦ୍ଘନକନ୍ଦରଃ
ସେ ବିସ୍ତୃତ ମାଛର ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଏକ ନୌକା ପରି, ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିବା ଓ ଭାଙ୍ଗୁଥିବା ସେନାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଘୂର୍ଣ୍ଣି ଓ ଗୁଞ୍ଜରଣ କରୁଥିବା ଗୁହାମାନେର ଧ୍ୱନିରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲେ।
ମୀନଵ୍ଯୂହଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତଶରବୀଜୌଘସର୍ଷପଃ । ହେତିଵୀଚିଘଟାଲୂନପତାକାଵୀଚିମଣ୍ଡଲଃ
ସେ ମାଛର ଦଳ ମଧ୍ୟରୁ ଆସୁଥିବା ବାଣମାନେ ଓ ଅସ୍ତ୍ରର ତରଙ୍ଗରେ ଫାଟିଯାଇଥିବା ପତାକାର ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଚିଁଡ଼ା ଶସ୍ୟ ଦାଣା ପରି ଛିଟିଯାଇଥିଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରଵାରିକ୍ଷତାମ୍ଭୋଦସଦୃଶାଵର୍ତକୁଣ୍ଡଲଃ । ସଂରମ୍ଭଘନସଞ୍ଚାରଘଟାତିମିତିମିଙ୍ଗିଲଃ
ସେ ଅସ୍ତ୍ରର ଘାଉ ପଡିଥିବା ସମୁଦ୍ରର ଭଉଣ୍ଡି ଝରଣା ପରି ଚକ୍ରାକାର ଧାରାରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଘନ ଓ ତୁମୁଳ ପାଣିର ସ୍ରୋତରେ ବଡ଼ ତିମି ମାଛ ପରି ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଯସପରୀଧାନଚଲତ୍ସେନାମ୍ବୁଭୀଷଣଃ । କବନ୍ଧାଵର୍ତଲେଖାନ୍ତର୍ବଦ୍ଧସୈନ୍ଯାଦ୍ରିଭୀଷଣଃ
ସେ କଳା ଲୋହାର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସେନା ଭୟଙ୍କର ପାଣିରେ ଗତି କରୁଥିଲା; ତାଙ୍କର ସେନା ଭୟଭୀତ ପାହାଡ଼ ଓ ଭଉଣ୍ଡି ଝରଣାର ରେଖା ମଧ୍ୟରେ ଅଟକି ଥିଲା।
ଶରଶୀକରନୀହାରସାନ୍ଧକାରକକୁବ୍ଗଣଃ । ନିର୍ଘୋଷାଶେଷିତାଶେଷଶବ୍ଦୈକଘନଘୁଙ୍ଘୁମଃ
ତିନି ତୀରର ଝରଣାର କୁହୁଡ଼ି ହେଉଥିବା ଅନ୍ଧାର ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏମିତି ଗଭୀର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦକୁ ଢାକି ଦେଉଥିଲା।
ପତନୋତ୍ପତନଵ୍ଯଗ୍ରଶିରଶ୍ଶକଲଶୀକରଃ । ଆଵର୍ତଚକ୍ରଵ୍ଯୂହାନ୍ତଃପ୍ରଭ୍ରମଦ୍ଭଟକାଷ୍ଟକଃ
ପଡ଼ିବା ଓ ଉଠିବାରେ ବିଚଳିତ ମୁଣ୍ଡର ଖଣ୍ଡ ଝରଣାରେ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭଉଣ୍ଡି ଝରଣାର ଭିତର ଚକ୍ରାକାର ଗଠନରେ ଘୂରୁଥିଲେ।
କଷ୍ଟଟାଙ୍କାରକୋଦଣ୍ଡକୁଣ୍ଡଲୋର୍ମିଘଟୋଦ୍ଭଟଃ । ଅଶଙ୍କମ୍ ଏଵ ପାତାଲାଦ୍ ଇଵୋଦ୍ଯତ୍ସୈନିକୋର୍ମିମାନ୍
ସେ ବିପଦର କଠିନତାର ଧନୁଷ ଓ ଦୁଃଖର କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ତଳଭୂମିରୁ ଉଠୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ତରଙ୍ଗ ପରି ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ସେନା ଭୟ ଛାଡି ଭାରି ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା।
ଗମାଗମପରାନନ୍ତପତାକାଚ୍ଛତ୍ରଫେନିଲଃ । ଵହଦ୍ରକ୍ତନଦୀରଂହଃପ୍ରୋହ୍ଯମାନରଥଦ୍ରୁମଃ
ଅନେକ ଆସିବା-ଯିବାର ପତାକା ଓ ଛତାରେ ଫେନା ହେଉଥିଲେ, ରକ୍ତ ନଦୀର ଢେଉଁ ବୋହି ନେଉଥିଲେ, ରଥ ଓ ଗଛ ତାହାର ଧାରାରେ ଭସିଯାଉଥିଲା।
ଗଜପ୍ରତିମସମ୍ପନ୍ନମହାରୁଧିରବୁଦ୍ବୁଦଃ । ସୈନ୍ଯପ୍ରଵାହଵିଵଲଦ୍ଧଯହସ୍ତିଜଲେଚରଃ
ସେ ହାଥୀ ପରି ଦେହ ଓ ବଡ଼ ରକ୍ତର ଫୁଲା ବୁଲିକାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ସେନାର ତୀବ୍ର ପ୍ରବାହ ଘୋଡ଼ା ଓ ହାଥୀର ଜଳରେ ମିଶି ଚଳିଥିଲା।
ସ ସଙ୍ଗ୍ରାମୋ ଽମ୍ବରଗ୍ରାମ ଇଵାଶ୍ଚର୍ଯକରୋ ନୃଣାମ୍ । ଅଭୂତ୍ ପ୍ରଲଯଭୂକମ୍ପକମ୍ପିତାଚଲଚଞ୍ଚଲଃ
ସେ ସଂଗ୍ରାମ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଆକାଶର ଗାଁ ପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ହେଲା, ପ୍ରଳୟର ଭୂକମ୍ପରେ ଉପତ୍ୟକା ହେଲା ପରି ଅସ୍ଥିର ଓ ଅସନ୍ତୁଳିତ ହେଇପଡ଼ିଲା।