ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଶୂନ୍ଯନଦୀଵାହେ ଵହତ୍ସାଯକଵାରିଣି । ଚକ୍ରାଵର୍ତିନି ଗଚ୍ଛନ୍ତି ଗିରଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଣୁପଙ୍କତାମ୍
ଆକାଶରେ ଯେଉଁଠି ଶୂନ୍ୟ ନଦୀ ପରି ବହୁଛି, ତାହାର ଜଳ ହେଉଛି ତୀର, ଏବଂ ଚକ୍ର ପରି ଘୂରୁଛି, ସେଠାରେ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଛୋଟ ଛୋଟ ଧାଡ଼ି ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଭ୍ରମଦ୍ଭିର୍ ଗ୍ରହମାର୍ଗେଷୁ ଶିରୋଭିର୍ ଵୀରଭୂଭୃତାମ୍ । ଆଯୁଧାଂଶୁଲତାନାଲଲଗ୍ନାସିଦଲକଣ୍ଟକୈଃ
ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ପଥରେ ବୀର ରାଜାମାନଙ୍କର କଟା ମୁଣ୍ଡ ଘୂରୁଛି, ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ତ୍ରର ଟିପ୍ ଓ କାଂଟାରେ ବେଧାଯାଇ ଶୋଭିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
କେତୁପଟ୍ଟମୃଣାଲାଙ୍କତଲୈର୍ ଲଗ୍ନଶିଲୀମୁଖୈଃ । ଵହଦ୍ଵାତଲଲତ୍ପଦ୍ମଂ ନଭଃ ପଦ୍ମସରଃ କୃତମ୍
ପତାକା ଓ କମଳ ଡଣ୍ଡାରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ବାଣ ଲାଗିଥିବା ଆକାଶ, ବାତାସର ତରଙ୍ଗରେ ଝୁମୁଥିବା କମଳସରୋବର ପରି ଦେଖାଯାଉଛି।
ମୃତମାତଙ୍ଗସଙ୍ଘାତେ ଗିରାଵ୍ ଇଵ ପିପୀଲିକାଃ । ଭୀରଵଃ ପରିଲୀଯନ୍ତେ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ପୁଂଵକ୍ଷସୀଵ ଵା
ମୃତ ହାତୀମାନଙ୍କର ଗୋଛାରେ, ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ପିପିଲିକା ପରି, ଭୟଭୀତ ନାରୀମାନେ ଲୁଚିଯାନ୍ତି; କିମ୍ବା ପୁରୁଷଙ୍କ ଅଂକରେ ନାରୀମାନେ ଯେପରି ଲୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି।
ଅପୂର୍ଵୋତ୍ତମସୌନ୍ଦର୍ଯକାନ୍ତସଙ୍ଗମଶଂସିନଃ । ଵାନ୍ତି ଵିଦ୍ଯାଧରସ୍ତ୍ରୀଣାମ୍ ଅଲକୋଲ୍ଲାସିନୋ ଽନିଲାଃ
ଅପୂର୍ବ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ମିଳନର ଆନନ୍ଦକୁ ଘୋଷଣା କରୁଥିବା ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନଙ୍କର ଲହରୀ ଚୁଲିକୁ ବାତାସ ଖେଳିଖେଳି ଉଡାଉଛି।
ଛତ୍ତ୍ରେଷୂଡ୍ଡୀଯ ଯାତେଷୁ ଛିନ୍ନେଷୁ ଵ୍ଯୋମଚନ୍ଦ୍ରିକାମ୍ । ଇନ୍ଦୁନୈତ୍ଯ ଯଶୋମୂର୍ତ୍ଯା କୃତା ଶୁଭ୍ରାତପତ୍ରତା
ଛତାଗୁଡ଼ିକ ଛାଡ଼ିଦିଆଯିବା ଓ ଫାଟିଯିବାବେଳେ, ଆକାଶର ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ଏହାଙ୍କ ପାଇଁ ଧଳା ଛତା ହୋଇଯାଏ, ଯାହା ସଦା ମହିମାମୟ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆକୃତି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି।
ଭଟୋ ମରଣମୂର୍ଛାନ୍ତେ ନିମେଷେଣାମରଂ ଵପୁଃ । ସ୍ଵକଲ୍ପଶିଲ୍ପିରଚିତଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ ସ୍ଵପ୍ନପୁରଂ ଯଥା
ଯୋଦ୍ଧା ମୃତ୍ୟୁର ଅଚେତନତା ଶେଷରେ ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ନିଜ କଳ୍ପନାରେ ତିଆରି ଅମର ଦେହ ପାଇଯାଏ, ଯେପରି ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏକ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଶୂଲଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିଚକ୍ରାଣାଂ ଵୃଷ୍ଟଯୋ ମୁକ୍ତମୁଷ୍ଟଯଃ । ଵ୍ଯୋମାବ୍ଧୌ ମତ୍ସ୍ଯମକରକୁଲୀରାଶ୍ ଶୂରଵତ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ବାଣ ଓ ଚକ୍ରର ବର୍ଷା ଦଳେ ଦଳେ ଛାଡ଼ାଯାଉଛି, ଏହାମାନେ ଆକାଶର ସମୁଦ୍ରରେ ମାଛ, ଶାର୍କ ଓ କୁଲିର ଦଳ ପରି ଭୟହୀନ ଭାବେ ଦଢ଼ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି।
ଶରୋତ୍କୃତ୍ତପତଚ୍ଛତ୍ତ୍ରକଲହଂସୈର୍ ନଭସ୍ତଲମ୍ । ଭାତି ସଞ୍ଚିତପୂର୍ଣେନ୍ଦୁବିମ୍ବଲକ୍ଷୈର୍ ଇଵାଵୃତମ୍
ତୀରରେ କଟାଯାଇଥିବା ଛତା ଓ ଚାମରୀ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେପରି ଏକଠା ହୋଇଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କର ଝୁଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଢାକି ଦିଆଯାଇଛି।
କ୍ରିଯତେ ଗଗନୋଡ୍ଡୀନୈଶ୍ ଚାମରୈଶ୍ ଚାରୁଘର୍ଘରୈଃ । ଵାତାଵଧୂତସାରାଵତରଙ୍ଗନିକରଦ୍ଯୁତିଃ
ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିବା ଛତା ଓ ମଧୁର ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା ଚାମରୀ ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଶୋଭା ପାଉଛି, ଯେପରି ବାତାସରେ ଡାହାଯାଉଥିବା ଧଳା ହଂସମାନଙ୍କର ତରଙ୍ଗ ରୂପୀ ଆଲୋକରେ ଆକାଶ ମୁଁହାଁ ହୋଇଯାଏ।
ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ତେ ଽତିଦଲିତାଶ୍ ଛତ୍ତ୍ରଚାମରକେତଵଃ । ଆକାଶକ୍ଷେତ୍ରନିକ୍ଷିପ୍ତା ଯଶଶ୍ ଶାଲିଲଵା ଇଵ
ସେଇ ଛତା, ଚାମରୀ ଓ ପତାକାଗୁଡ଼ିକୁ ଏତେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି ଯେ, ଆକାଶର ମାଝରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ଛିଟିଯାଇଛି, ଯେପରି ମେଘରୁ ପଡ଼ୁଥିବା ଶିଳାବୃଷ୍ଟି ଦେଖାଯାଏ।
ଵହଦ୍ଭିର୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯେଯୈଃ ପଶ୍ଯ ନୀତା ଶରୈଃ କ୍ଷଯଂ । ଶକ୍ତିଵୃଷ୍ଟିର୍ ଉପାଯାନ୍ତୀ ସସ୍ଯଶ୍ରୀଶ୍ ଶଲଭୈର୍ ଇଵ
ଦେଖ, ଅଗଣନୀୟ ତୀରରେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଶକ୍ତିବୃଷ୍ଟି କେମିତି ସବୁକିଛି ନଷ୍ଟ କରିଦେଉଛି, ଯେପରି ଫସଲର ଶୋଭାକୁ ପୋକାମାନେ ଖାଇ ଦେଇ ଧ୍ୱଂସ କରିଦିଅନ୍ତି।
ଏଷା ପ୍ରସୃତଦୋର୍ଦଣ୍ଡଭଟଖଡ୍ଗଚ୍ଛନତ୍କୃତିଃ । କଠିନାତ୍ କଙ୍କଟାଜ୍ ଜାତା ମୃତ୍ଯୋର୍ ଏଵୋଗ୍ରହୁଙ୍କୃତିଃ
ଏହି ହେଉଛି ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ, ଯାହା ବୀରମାନେ ହାତ ଦେଖାଇ ତଳୱାର ଝଙ୍କାର ଓ କଠିନ ବର୍ଚ୍ଛାର ଟକ୍କରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି।
ହେତିକଲ୍ପାନିଲକ୍ଷୁଣ୍ଣା ଦନ୍ତନିର୍ଝରଵାରଯଃ । ଜନତାକ୍ଷଯକାଲେ ଽସ୍ମିନ୍ ଭଗ୍ନନାଗା ନଗା ଇଵ
ତୀରର ଝଂପରେ ଉଡୁଥିବା ପବନ ଭଳି, ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦାନ୍ତରୁ ରକ୍ତ ଝରିଯାଉଛି; ଏହି ଲୋକମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ହାତୀମାନେ ପଡିଥିବା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅଛନ୍ତି।
ସଚକ୍ରନାଥସୂତାଶ୍ଵଂ ଵ୍ଯୂହରକ୍ତମହାହ୍ରଦେ । ହା ହା ଧିଗ୍ ବ୍ରୁଡିତଂ ଭ୍ରଷ୍ଟଂ ଵିନଷ୍ଟଂ ରଥପତ୍ତନମ୍
ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ଯୋଦ୍ଧା ଓ ସେମାନଙ୍କର ନାଥମାନେ ରକ୍ତର ବଡ଼ ହ୍ରଦରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି; ଏଠାରେ 'ହା ହା, ଶେଷ ହେଲା, ନଶ୍ଟ ହେଲା' ବୋଲି କ୍ରନ୍ଦନ ଶୁଣାଯାଉଛି, ଯେପରି ରଥପୁରୀ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଉଛି।
କଟୁକଙ୍କଟକୁଟ୍ଟାକଖଡ୍ଗସଙ୍ଘଟ୍ଟଟାଙ୍କୃତୈଃ । କାଲରାତ୍ର୍ଯା ପ୍ରନୃତ୍ଯନ୍ତ୍ଯା ରଣେ ଵୀଣେଵ ଵାଦ୍ଯତେ
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ କାଳରାତ୍ରୀ ଉନ୍ମାଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି, ତଳୱାର ଓ ବର୍ଚ୍ଛାର ଟକ୍କରର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧ୍ୱନି ବୀଣାର ସଙ୍ଗୀତ ପରି ଗୁଞ୍ଜିଉଛି।
ନରେଭାଶ୍ଵଶଵାଦ୍ରିଭ୍ଯୋ ଯେ ଚ୍ଯୁତା ରକ୍ତନିର୍ଝରାଃ । ପଶ୍ଯ ତଦ୍ବିନ୍ଦୁସିକ୍ତେନ ଵାଯୁନାରୁଣିତା ଦିଶଃ
ମନୁଷ୍ୟ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଶବର ଶରୀରରୁ ଝରିପଡ଼ୁଥିବା ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ହାଉଛି, ବାତାସରେ ଭିଜି ଦିଗଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଲ କରିଦେଇଛି—ଦେଖ, ସେମାନେ କେମିତି ରଙ୍ଗିଯାଇଛି।
ଶସ୍ତ୍ରାଂଶୁଜଲଧେର୍ ଵ୍ଯୋମ୍ନି କାଲୀଚିକୁରମେଚକୀ । ଶରକୋରକଭାରସ୍ରଗ୍ ଘେମଵିଦ୍ଯୁଦ୍ ଇଵୋମ୍ଭିତା
ଖଡ଼ଗର ଧାର ଭରା ଆକାଶରେ, କାଳୀଙ୍କ ଘନ କେଶ ମାନେ ତୀରର କୁଡ଼ି ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ବର୍ଷା ଭରା ବିଜୁଳି ଭଳି ଚମକୁଛି।
ଅନନ୍ତରକ୍ତସଂରକ୍ତସେନାଵନିଭିର୍ ଆଯୁଧୈଃ । ଭୁଵନଂ ଭାତ୍ଯ୍ ଅତିଜ୍ଵାଲମ୍ ଅଗ୍ନିଲୋକମ୍ ଇଵାକୁଲମ୍
ନୂତନ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ସେନା ଓ ଭୂମି, ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରରେ ଭରିଯାଇଛି—ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏମିତି ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି।
ଭୁସୁଣ୍ଡୀଶକ୍ତିଶୂଲାସିମୁସୁଲପ୍ରାସଵୃଷ୍ଟଯଃ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଚ୍ଛେଦଭେଦାଭ୍ଯାଂ କଣପ୍ରକରତାମ୍ ଇତାଃ
ଭୁସୁଣ୍ଡୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ତୀର, ଶକ୍ତି, ଶୂଳ, ତଳୱାର, ଗଦା ଆଦିର ବର୍ଷା, ପରସ୍ପର କଟାକାଟି ଓ ଭଙ୍ଗରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଟୁକୁଡ଼ା ହୋଇଯାଉଛି।
ଅକ୍ଷୋଭୈକପ୍ରହରଣାଦ୍ ଅବୁଦ୍ଧାନ୍ଯୋଽନ୍ଯଚେଷ୍ଟିତମ୍ । ସଂରମ୍ଭାଣ୍ଵେଷଣପ୍ରଜ୍ଞଂ ରଣଂ ସୁପ୍ତମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଅଟୁଟ ଶାନ୍ତିର ଏକମାତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ ଅଜାଣି, ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ ରୋଷ ଓ ଉତ୍ତେଜନାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବାର ବୁଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠାରେ ଏମିତି ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା, ଯେପରି ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି।
ଅନନ୍ଯଶବ୍ଦାଵିରତହତହେତିଝଣଝଣୈଃ । ଗାଯତୀଵ କ୍ଷଯକ୍ଷୋଭମୁଦିତୋ ରଣଭୈରଵଃ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଅବିରତ ହେଉଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଘାତ ଓ ଘଞ୍ଘଣାହଟ ରବେ, ଯୁଦ୍ଧର ଭୟଙ୍କର ଆତ୍ମା ଧ୍ବଂସ ଓ ଅସ୍ଥିରତାର ଉତ୍ତେଜନାରେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯହତହେତ୍ଯଗ୍ରଚୂର୍ଣପୂର୍ଣୋ ରଣାର୍ଣଵଃ । ଵାଲୁକାମଯ ଏଵାଭୂଚ୍ ଛିନ୍ନଚ୍ଛତ୍ତ୍ରତରଙ୍ଗକଃ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ସାଗର ଏମିତି ଭରିଯାଇଥିଲା ଯେ, ଅନ୍ୟଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯିଥିବା ଧୂଳିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭଙ୍ଗା ଛତ୍ରର ତରଙ୍ଗ ହୋଇ ଏହା ବାଲୁକା ସାଗର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅତିରଭସରସଦ୍ଵିଦାରିତୂର୍ଯ ପ୍ରତିରଵପୂରିତଲୋକପାଲଲୋକଃ । ରଣଗିରିର୍ ଅଯମ୍ ଉଗ୍ରପକ୍ଷଦକ୍ଷଃ ପ୍ରଵିସୃତନୃତ୍ତ ଇଵାମ୍ବରେ ଯୁଗାନ୍ତେ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ପାହାଡ଼ ତୀବ୍ର ଓ ଦ୍ରୁତ ଡେଙ୍କା ଭଳି, ଭଙ୍ଗା ବାଜାର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଥିବା ଲୋକକୁ ପୂରି ଦେଇଥିଲା, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଆକାଶରେ ବିପୁଳ ନୃତ୍ୟ ହେଉଛି।
ହା ହା ଧିକ୍ ପ୍ରଵିକଟକଙ୍କଟାଟନୋଦ୍ଯତ୍ପ୍ରୋଡ୍ଡୀନପ୍ରକଟତଡିଚ୍ଛଟାଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତାଃ । କ୍ରେଙ୍କାରସ୍ଫୁରିତଗୁଣେରିତା ରଣନ୍ତୋ ନାରାଚାଶ୍ ଶିଖରିଶିଲାଭିଦୋ ଵହନ୍ତି
ହା ହା, ଶରମ! ଉଠାଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷରୁ ଝରୁଥିବା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶରଗୁଡିକ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଗର୍ଜନ ସହିତ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଆଘାତ କରୁଛି, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ତଣ୍ଡନାଦ ଚାରିପାଖରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଛି।
ଛିନ୍ନେଚ୍ଛା ଚ୍ଛମ୍ ଇତି ନ ଯାଵଦ୍ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଜ୍ଵଲଦନଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ ପୃଷତ୍କାଃ । ତାଵଦ୍ ଦ୍ରାଗ୍ ଦ୍ରୁତମ୍ ଇତ ଏହି ମିତ୍ର ଯାମୋ ଯାମୋ ଽଯଂ ପ୍ରଵହତି ଵାସରଶ୍ ଚତୁର୍ଥଃ
ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଶରଗୁଡିକ ଯେଉଁମାନେ ଅଂଗଭଙ୍ଗ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଥମ୍ବିବା ପୂର୍ବରୁ, ଚଳ୍ଦିଆ ମିତ୍ର, ଏଠାରୁ ଚଳିଯିବା ଦରକାର—ଚଳ, ଏହା ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ହେଉଛି ଏବଂ ସମୟ ଦେଖିବାକୁ ନାହିଁ।
ଅଥ ପ୍ରୋଡ୍ଡଯନୋଦ୍ଯୁକ୍ତତୁରଙ୍ଗମତରଙ୍ଗକଃ । ଉତ୍ତାଣ୍ଡଵ ଇଵାମତ୍ତୋ ବଭୂଵ ସ ରଣାର୍ଣଵଃ
ତାପରେ, ତୟାରି ହୋଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସିଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ସମୁଦ୍ର ଏକ ପାଗଳ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭଳି ହୋଇଗଲା।
ଛତ୍ତ୍ରଦିଣ୍ଡୀରଵିଶ୍ରାନ୍ତଶିତେଷୁଶଫରୋତ୍କରଃ । ଅଶ୍ଵେଭସୈନ୍ଯୋଲ୍ଲଲନକଲ୍ଲୋଲାକୁଲକୋଟରଃ
ଛତ୍ର ଓ ଢୋଳରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରମାନେ ଏବଂ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ସେନାର ତରଙ୍ଗରେ ଉଠିଥିବା ଚଞ୍ଚଳତାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉଲ୍ଲାସିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ନାନାଯୁଧନଦୀନୀତସୈନ୍ଯାଵର୍ତଵିଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ମତ୍ତହସ୍ତିଘଟାପୀଠଚଲାଚଲକୁଲାକୁଲଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେତୃତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ ସେନାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀମାନେ ଓ ଚଳନଶୀଳ ଏବଂ ଅଚଳ ଦଳମାନେ ମିଶି ଏକ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ଭିଡ଼ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
କଚଚ୍ଚକ୍ରଶତାଵର୍ତଵୃତ୍ତିଭ୍ରାନ୍ତଶିରସ୍ତୃଣଃ । ଧୂଲୀଜଲଧରାପୀତଭ୍ରମତ୍ଖଡ୍ଗପ୍ରଭାଜଲଃ
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଶତଶତ ଚକ୍ରର ଘୂର୍ଣ୍ଣନରେ ପଡ଼ିଥିବା ଘାସର ଗୁଛି ପରି ଘୂରୁଥିଲା, ଧୂଳି ଓ ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ତଳୱାରର ଚମକୁଥିବା କିରଣରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା।