ମନସ୍ସମାଯତ୍ତମ୍ ଇଦଂ ଜଗଦ୍ ଆଭୋଗି ଦୃଶ୍ଯତେ । ମନଶ୍ ଚାସଦ୍ ଇହାଭାତି କେନ ସ୍ମଃ ପରିମୋହିତାଃ
ଏହି ସଂସାର ମନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଭୋଗବସ୍ତୁ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ମନ ନିଜେ ଅସତ୍ୟ ପ୍ରତିତିତି ହୁଏ—ତେବେ ଆମେ କେଉଁଠି ଏତେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛୁ?
ଅସତୈଵ ଵଯଂ କଷ୍ଟଂ ଵିକ୍ରୀତା ମୂଢବୁଦ୍ଧଯଃ । ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ଭସା ଦୂରେ ଵନେ ମୁଗ୍ଧମୃଗା ଇଵ
ହାୟ, ଆମେ ନିଜେ ଅସତ୍ୟରେ ବିକ୍ରୟ ହୋଇ, ମୂଢ଼ ବୁଦ୍ଧିରେ ଦୁଃଖିତ; ଦୂର ଜଙ୍ଗଲରେ ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ପାଣି ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଭ୍ରମିତ ହରିଣ ପରି।
ନ କେନଚିଚ୍ ଚ ଵିକ୍ରୀତା ଵିକ୍ରୀତା ଇଵ ସଂସ୍ଥିତାଃ । ଵତ ମୂଢା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଜାନାନା ଅପି ଶମ୍ବରମ୍
ଆମେ କାହାରି ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ରୟ ହୋଇନାହିଁ, ତଥାପି ବିକ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛୁ। ନିଶ୍ଚୟ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜଣା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିମୂଢ଼ ହୋଇଯାଇଛୁ।
କିମ୍ ଏତେଷୁ ପ୍ରପଞ୍ଚେଷୁ ଭୋଗା ନାମ ସୁଦୁର୍ଭଗାଃ । ମୁଧୈଵ ହି ଵଯଂ ମୋହାତ୍ ସଂସ୍ଥିତା ବଦ୍ଧଭାଵନାଃ
ଏହି ସଂସାରରେ ଭୋଗବିଲାସ କଣ ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ? ଅସାର ଭାବେ, ମୂଢ଼ତାରେ, ଆମେ ନିଜ ଧାରଣାରେ ବନ୍ଧି ରହିଛୁ।
ଅଜ୍ଞାତେ ବହୁକାଲେନ ଵ୍ଯର୍ଥ ଏଵ ଵଯଂ ଘନେ । ମୋହେ ନିପତିତା ମୁଗ୍ଧାଶ୍ ଶ୍ଵଭ୍ରେ ମୁଗ୍ଧମୃଗା ଇଵ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଜ୍ଞାନରେ ରହି, ଆମେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରିଛୁ। ଗଭୀର ମୂଢ଼ତାରେ ପଡ଼ି, ଗଡ଼ିରେ ପଡ଼ିଥିବା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପଶୁମାନଙ୍କ ପରି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଇଛୁ।
କିଂ ମେ ରାଜ୍ଯେନ କିଂ ଭୋଗୈଃ କୋ ଽହଂ କିମ୍ ଇଦମ୍ ଆଗତମ୍ । ଯନ୍ ମିଥ୍ଯୈଵାସ୍ତୁ ତନ୍ ମିଥ୍ଯା କସ୍ଯ ନାମ କିମ୍ ଆଗତମ୍
ମୋ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟର କଣ ଉପକାର? ଭୋଗବିଲାସର କଣ ଲାଭ? ମୁଁ କିଏ? ଏହି ସବୁ କଣ? ଯାହା ମିଥ୍ୟା, ସେ ମିଥ୍ୟା ହିଁ ରହୁ। କାହା ପାଇଁ କଣସି ସତ୍ୟ ଲାଭ ହୋଇଛି କି?
ଏଵଂ ଵିମୃଶତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସର୍ଵେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ତତୋ ମମ । ଭାଵେଷ୍ଵ୍ ଅରତିର୍ ଆଯାତା ପଥିକସ୍ଯ ମରୁଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଏପରି ଭାବିବା ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଆସକ୍ତି ହରାଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଏକ ଯାତ୍ରୀ ମରୁଭୂମି ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ହରାଏ।
ତଦ୍ ଏତଦ୍ ଭଗଵନ୍ ବ୍ରୂହି କିମ୍ ଇଦଂ ପରିନଶ୍ଯତି । କିମ୍ ଇଦଂ ଜାଯତେ ଭୂଯଃ କିମ୍ ଇଦଂ ପରିଵର୍ଧତେ
ଏହିପରି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ କହନ୍ତୁ—କଣ ନଶ୍ଵର, କଣ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏବଂ କଣ ବଢ଼ିଯାଏ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ?
ଜରାମରଣମ୍ ଆପଚ୍ ଚ ଜନନଂ ସମ୍ପଦସ୍ ତଥା । ଆଵିର୍ଭାଵତିରୋଭାଵୈର୍ ଵିଵର୍ତନ୍ତେ ପୁନଃ ପୁନଃ
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ, ଜନ୍ମ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି—ଏହି ସବୁ ଆଉ ଆଉ ଥରେ ଆସେ ଓ ଯାଏ, ପୁନିପୁନି ଦେଖା ଦେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ।
ଭାଵୈସ୍ ତୈର୍ ଏଵ ତୈର୍ ଏଵ ତୁଚ୍ଛୈର୍ ଵଯମ୍ ଇମେ କିଲ । ପଶ୍ଯ ଜର୍ଜରତାଂ ନୀତା ଵାତୈର୍ ଇଵ ଗିରିଦ୍ରୁମାଃ
ଏହି ଅସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାମାନେ ଆମେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିଥିଳ କରିଦେଉଛନ୍ତି—ଦେଖ, ପବନରେ ପିଟିଯାଉଥିବା ପାହାଡ଼ର ଗଛମାନେ ପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ଶେଷରେ ଶିରିଯାଉଛୁ।
ଅଚେତନା ଇଵ ଜନାଃ ପଵନୈଃ ପ୍ରାଣନାମଭିଃ । ଧ୍ଵନନ୍ତସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ଵ୍ଯର୍ଥଂ ଯଥା କୀଚକଵେଣଵଃ
ଲୋକମାନେ ମନେ ହେଉଛନ୍ତି ଯେପରି ଅଚେତନ, ପବନ ନାମରେ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ଅର୍ଥହୀନ ଭାବେ ବାୟୁରେ ବାଜୁଥିବା ଖାଲି କାଠି ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି।
ଶାମ୍ଯତୀଦଂ କଥଂ ଦୁଃଖମ୍ ଇତି ତପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଚିନ୍ତଯା । ଜରଦ୍ଦ୍ରୁମ ଇଵୋଗ୍ରେଣ କୋଟରସ୍ଥେନ ଵହ୍ନିନା
ଏହି ଦୁଃଖ କେମିତି ଶାନ୍ତି ମିଳିବ? ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ—ମନେ ହେଉଛି ଯେପରି ଜରାଗ୍ରସ୍ତ ଗଛ ଭିତରେ ଥିବା ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଛି।
ସଂସାରଦୁଃଖପାଷାଣନୀରନ୍ଧ୍ରହୃଦଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ନିଜଲୋକଭଯାଦ୍ ଏଵ ଗଲଦ୍ବାଷ୍ପୈର୍ ନ ରୋଦିମି
ସଂସାରର ଦୁଃଖରେ ମୋର ହୃଦୟ ପାଷାଣ ପରି ଅନ୍ଧାର, ତଥାପି ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ଭୟରେ ମୋର ଅଶ୍ରୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି, ମୁଁ କଦାପି କାନ୍ଦେନି।
ଶୂନ୍ଯମନ୍ମୁଖଵୃତ୍ତୀସ୍ ତୁ ଶୁଷ୍କରୋଦନନୀରସାଃ । ଵିଵେକ ଏଵ ହୃତ୍ସଂସ୍ଥୋ ମମୈକାନ୍ତେଷୁ ପଶ୍ଯତି
ମୋର ମୁହଁ ଶୂନ୍ୟ, କାମକାଣ୍ଡ ଅର୍ଥହୀନ, ଅଶ୍ରୁ ଶୁଷ୍କ ଓ ଭାବହୀନ; କେବଳ ବିବେକ ହୃଦୟରେ ଥାଇ ସ୍ୱୟଂ ଏକାନ୍ତରେ ମୋତେ ଦେଖୁଛି।
ଭୃଶଂ ମୁହ୍ଯାମି ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଭାଵାଭାଵମଯୀଂ ସ୍ଥିତିମ୍ । ଦାରିଦ୍ର୍ଯେଣେଵ ସୁଭଗୋ ଦୂରେ ସଂସାରଚିନ୍ତଯା
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସେ ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି ମିଶ୍ରିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ମନେ ପକାଏ, ବହୁତ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଏ। ଯେପରି ଏକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରୁ ଦୂରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ସଂସାର ଚିନ୍ତାରେ ଅଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେପରି ମୋ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ।
ମୋହଯନ୍ତି ମନୋଵୃତ୍ତିଂ ଖଣ୍ଡଯନ୍ତି ଗୁଣାନ୍ ଅଲମ୍ । ଦୁଃଖଜାଲଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ଵିପ୍ରଲମ୍ଭପରାଶ୍ ଶ୍ରିଯଃ
ଯେ ସମ୍ପଦ ବିୟୋଗରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ, ଗୁଣକୁ ନଷ୍ଟ କରେ ଓ ଦୁଃଖର ଜାଲ ଆଣିଦିଏ।
ଚିନ୍ତାନିଚଯଵକ୍ରାଣି ନାନନ୍ଦାଯ ଧନାନି ମେ । ସମ୍ପ୍ରସୂତକଲତ୍ରାଣି ଗୃହାଣ୍ଯ୍ ଉଗ୍ରାପଦାଂ ଯଥା
ଧନ ଯେଉଁଥିରେ ଚିନ୍ତାର ଭାର ଲାଗିଛି, ସେମାନେ ମୋତେ କେବେ ଖୁସି ଦେଇପାରେନି; ଯେଉଁ ଘର ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମିଳିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଫାଦ ଭଳି ଲାଗେ।
ଵିଵିଧଦୋଷଦଶାପରିଚିନ୍ତନୈସ୍ ସତତଭଙ୍ଗୁରକାରଣକଲ୍ପିତୈଃ । ମମ ନ ନିର୍ଵୃତିମ୍ ଏତି ମନୋ ମୁନେ ନିଗଡିତସ୍ଯ ଯଥା ଵନହସ୍ତିନଃ
ହେ ମୁନି, ବିଭିନ୍ନ ଦୋଷ ଓ ଅସ୍ଥିର କାରଣ ଉପରେ ଅନେକ ଚିନ୍ତାରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ମୋ ମନ କେବେ ଶାନ୍ତି ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲର ହାତୀ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବନ୍ଧା ରହେ।
ଖଲାଃ କାଲେ କାଲେ ନିଶି ନିଶିତମୋହୈକମିହିକାଗତାଲୋକେ ଲୋକେ ଵିଷଯହଠଚୌରାସ୍ ସୁଚତୁରାଃ । ପ୍ରଵୃତ୍ତାଃ ପ୍ରୋଦ୍ଯୁକ୍ତା ଦିଶି ଦିଶି ଵିଵେକୈକହରଣେ ରଣେ ଶକ୍ତାସ୍ ତେଷାଂ ଵଦତ ଵିବୁଧାଃ କେ ଽଦ୍ଯ ସୁଭଟାଃ
ପ୍ରତି ସମୟରେ, ପ୍ରତି ଦିଗରେ, ରାତିର ଅନ୍ଧକାରରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଚତୁର ଚୋର ଭଳି ଜଗତରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଚୋରି କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଜି କିଏ ସତ୍ୟ ସୈନିକ, ହେ ପଣ୍ଡିତମାନେ, କହନ୍ତୁ।
ଇଯମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ଵିନୋଦାଯ ସଂସାରେ ପରିକଲ୍ପିତା । ଶ୍ରୀର୍ ମୁନେ ପରିମୋହାଯ ସାପି ନୂନମ୍ ଅନର୍ଥଦା
ହେ ମୁନି, ଏହି ସମ୍ପଦ ଏହି ସଂସାରରେ କେବଳ ବିନୋଦ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି; କିନ୍ତୁ ଏହା ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ ଓ ନିଶ୍ଚୟ ଅନର୍ଥ ଦେଇଥାଏ।
ଉଲ୍ଲାସବହୁଲାନ୍ ଅନ୍ତଃ କଲ୍ଲୋଲାନ୍ ଅକ୍ରମାକୁଲାନ୍ । ଜଡାନ୍ ପ୍ରସ୍ରଵତି ସ୍ଫାରାନ୍ ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ତରଙ୍ଗିଣୀ
ଯେପରି ବର୍ଷାକାଳରେ ନଦୀରେ ଅଧିକ ପରିମାଣରେ ତରଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ଉତ୍ସାହ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ସେହିପରି ମୂଢ଼ ମନ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଭିତରୁ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଯାଏ ।
ଚିନ୍ତାଦୁହିତରୋ ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଭୂରିଦୁର୍ଲଲିତେରିତାଃ । ଚଞ୍ଚଲାଃ ପ୍ରଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ତରଙ୍ଗାସ୍ ସରିତୋ ଯଥା
ଏହି ମନରେ ଅନେକ ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ କଳ୍ପନା ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ନଦୀରେ ତାହାର ନିଜସ୍ୱ ପ୍ରବାହରୁ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ ।
ଏଷା ହି ପଦମ୍ ଏକତ୍ର ନ ନିବଧ୍ନାତି ଦୁର୍ଭଗା । ମୁଗ୍ଧେଵାନିଯତାଚାରମ୍ ଇତଶ୍ ଚେତଶ୍ ଚ ଧାଵତି
ଏହି ଦୁଃଖୀ ମନ କେବେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରହିପାରେନାହିଁ; ଏହା ଭ୍ରମିତ ଲୋକ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ଆଚରଣରେ ଏଠୁ ସେଠି ଦୌଡ଼େ ।
ଜନଯନ୍ତୀ ପରଂ ଦାହଂ ପରାମୃଷ୍ଟାଙ୍ଗିକା ସତୀ । ଵିନାଶମ୍ ଏଵ ଧତ୍ତେ ଽନ୍ତର୍ ଦୀପଲେଖେଵ କଜ୍ଜଲମ୍
ଏହାକୁ ଛୁଁଇଲେ ଭିତରେ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଶେଷରେ ନିଜ ନାଶକୁ ନେଇଯାଏ, ଯେପରି ଦୀପର କାଳି ଅନ୍ତେ ଆଖୁରେ ପରିଣତ ହୁଏ ।
ଗୁଣାଗୁଣଵିଚାରେଣ ଵିନୈଵ କିଲ ପାର୍ଶ୍ଵଗମ୍ । ରାଜପ୍ରକୃତିଵନ୍ ମୂଢା ଦୁରାରୂଢାଵଲମ୍ବତେ
ଗୁଣ କିମ୍ବା ଦୋଷ ବିଚାର କରିବା ଛାଡ଼ି, ଏହି ମୂଢ଼ ମନ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାହା ଥାଏ ତାହାକୁ ଧରି ରହେ, ଯେପରି ଅବିବେକୀ ରାଜସଭା ସଦସ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ ।
କର୍ମଣା ତେନ ତେନୈଷା ଵିସ୍ତାରମ୍ ଉପଗଚ୍ଛତି । ଦୋଷାଶୀଵିଷଵେଗସ୍ଯ ଯତ୍ କ୍ଷୀରଵିସରାଯତେ
ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମନ ଆଉ ଅଧିକ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ସାପର ବିଷ ଦୁଧରେ ମିଶି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ ।
ତାଵଚ୍ ଛୀତମୃଦୁସ୍ପର୍ଶଃ ପରେ ସ୍ଵେ ଚ ଜନେ ଜନଃ । ଵାତ୍ଯଯେଵ ହିମଂ ଯାଵଚ୍ ଛ୍ରିଯା ନ ପରୁଷୀକୃତଃ
ଏକ ମଣିଷ ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ କଠୋର ହେଉନଥିଲେ, ସେ ସ୍ବଜନ ଓ ପରଜନ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶୀତଳ ହିମର ସ୍ପର୍ଶ ପରି ମୃଦୁ ଓ ମିଷ୍ଟି ରହେ । ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ତାଙ୍କୁ କଠିନ କରିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଧୁର ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ଯେପରି ଝଡ଼ ଆସିଲେ ହିମ କଠୋର ହୋଇଯାଏ ।
ପ୍ରାଜ୍ଞାଶ୍ ଶୂରାଃ କୃତଜ୍ଞାଶ୍ ଚ ପେଶଲା ମୃଦଵଶ୍ ଚ ଯେ । ପାଂସୁମୁଷ୍ଟ୍ଯେଵ ମଣଯଶ୍ ଶ୍ରିଯା ତେ ମଲିନୀକୃତାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସାହସୀ, କୃତଜ୍ଞ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ମୃଦୁ ସ୍ୱଭାବର ଲୋକମାନେ — ଏମାନେ ମଣିମାଳା ପରି ଶୁଭ୍ର ଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଆସିଲେ ଏମାନେ ପାଉଡ଼ି ଲଗିଥିବା ମଣି ପରି ମଲିନ ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ନ ଶ୍ରୀସ୍ ସୁଖାଯ ଭଗଵନ୍ ଦୁଃଖାଯୈଵ ହି କଲ୍ପତେ । ଗୁପ୍ତଂ ଵିନାଶନଂ ଧତ୍ତେ ମୃତିଂ ଵିଷଲତା ଯଥା
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଧନ-ସମ୍ପଦ କେବେ ମଧୁର ସୁଖ ଦେଉନାହିଁ; ଏହା କେବଳ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ । ଏହା ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ନାଶ ନେଇଆସେ, ଯେପରି ବିଷ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥାଏ ।
ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅଜନନିନ୍ଦ୍ଯଶ୍ ଚ ଶୂରଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଵିକତ୍ଥନଃ । ସମଦୃଷ୍ଟିଃ ପ୍ରଭୁଶ୍ ଚୈଵ ଦୁର୍ଲଭାଃ ପୁରୁଷାସ୍ ତ୍ରଯଃ
ତିନି ପ୍ରକାର ଲୋକ ଏହି ଜଗତରେ ଦୁର୍ଲଭ: ଧନୀ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ଯାହାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ନିନ୍ଦା କରାଯାଏନାହିଁ, ସାହସୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଅହଂକାର କରେନାହିଁ, ଓ ଯିଏ ସମଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ ।