କଙ୍କଟୋତ୍ଥସ୍ଫୁରଦ୍ଵହ୍ନିଚ୍ଛଟାପ୍ଲୁଷ୍ଟଶିରୋରୁହଃ । ରଣତ୍ପତଦସିଵ୍ରାତଦତ୍ତପୀନଝଣଜ୍ଝଣଃ
ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଢାଳରୁ ଉଡୁଥିବା ଅଗ୍ନିର ଚିଙ୍ଗାରେ ଚୁଲି ଜଳିଯାଉଛି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିବା ବୀରମାନେ ଦେଇଥିବା ଖଡ୍ଗର ଭାରି ଝଣ୍ଝଣାହଟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଛି।
କୁନ୍ତକୁଣ୍ଠିତମାତଙ୍ଗତରଙ୍ଗୋଦ୍ଗତଲୋହିତଃ । ଦନ୍ତିଦନ୍ତଵିନିଷ୍ପେଷତାରକ୍ରେଙ୍କାରକର୍କଶଃ
ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ହାତୀମାନଙ୍କ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ତରଙ୍ଗ ତରଙ୍ଗ ଉଠୁଛି, ହାତୀର ଦାନ୍ତ ଦାନ୍ତ ସହିତ ଘସିଘସି ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ରବ ହେଉଛି, ସେଇ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭରିଯାଇଛି।
ମହାମୁସୁଲସମ୍ପାତପିଷ୍ଟଵୃନ୍ଦୋଦ୍ଧୁରସ୍ଵରଃ । ତରଚ୍ଛୂରଶିରଃପଦ୍ମପ୍ରକରାଚ୍ଛାଦିତାମ୍ବରଃ
ବଡ଼ ଗଦାର ଭୟଙ୍କର ଆଘାତର ଗୁଞ୍ଜନ ଚାରିପଟେ ଶୁଣାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପଡ଼ିଥିବା ବୀରମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡମାନେ ପଦ୍ମମାଳା ପରି ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଇଛି।
ଵ୍ଯୋମଵ୍ଯସ୍ତଭୁଜାହୀନ୍ଦ୍ରପୂର୍ଣଧୂଲିମଯାମ୍ବୁଦଃ । ଛିନ୍ନହେତିନରାରବ୍ଧକେଶାକେଶିପ୍ରତିକ୍ରିଯଃ
ଯୋଦ୍ଧା ଓ ହାତୀମାନଙ୍କର ହାତ ଉଠିବାରୁ ଉଠିଥିବା ଧୂଳିରେ ଆକାଶ ଘନ ମେଘରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଛି। ବିଜୟୀମାନେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର କେଶ ଧରି ଟାଣୁଛନ୍ତି, ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଉଛନ୍ତି।
ନଖାନଖିନିକୃଷ୍ଟାକ୍ଷିକର୍ଣନାସୋମହାଭଯଃ । ପତତ୍ସମଦମାତଙ୍ଗକମ୍ପିତୋର୍ଵୀଲୁଠଦ୍ରଥଃ
ନଖରେ ଆଖି, କାନ ଓ ନାକ ଚିରାଯାଉଥିବାରୁ ଭୟ ଆଉ ବଢ଼ିଯାଉଛି। ମଦମସ୍ତ ହାତୀମାନେ ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରି ରଥମାନେକୁ ଉଲଟାଇ ଦେଉଛନ୍ତି।
ରଣପ୍ରାସରଯୋତ୍ପନ୍ନଵ୍ରଣରକ୍ତପରିଚ୍ଛଦଃ । ରଜୋରଚିତନୀହାରକଚତ୍ପ୍ରଵହଦାଯୁଧଃ
ଯୁଦ୍ଧ ମାଝିରେ ବେଣ୍ତିର ଆଘାତରେ ହୋଇଥିବା ଆଘାତରୁ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା ବସ୍ତ୍ରମାନେ ମାଟିକୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି। ଧୂଳିର ମେଘ ଭିତରେ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଝରଣା ପରି ଉଡ଼ୁଛି।
ଏକୀକୃତଘନକ୍ଷୋଭସୈନ୍ଯସାଗରଗର୍ଵିତଃ । ମତ୍ତହାସଵିଲାସେନ ମୃତ୍ଯୁନା ପରିଚର୍ଵିତଃ
ଏକଠା ହୋଇଥିବା ତରଙ୍ଗରେ ଗର୍ବିତ ସମୁଦ୍ର ପରି, ସେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର ମଦମସ୍ତ ହାସ୍ୟ ଓ ଖେଳରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ସମାପ୍ତ ହେଲେ।
ଗର୍ଵିତାଦ୍ରୀନ୍ଦ୍ରନାଗେନ୍ଦ୍ରଖର୍ଵିତାମ୍ଭୋଦଗର୍ଜିତଃ । ଵୃକ୍ଷପାର୍ଶ୍ଵତଟୀସନ୍ନଚକ୍ରଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିମୁଦ୍ଗରଃ
ଗର୍ବିତ ପାହାଡ଼ ଓ ରାଜା ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦିଆଯାଇଥିବା ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ସେ ଗଞ୍ଜିଲେ, ଗଛ ଓ ନଦୀକୂଳ ନିକଟରେ ଚକ୍ର, ବଣ, ମୁସଳ ଧରିଥିଲେ।
ଶରୋର୍ଣାତନ୍ତୁନୀରନ୍ଧ୍ରଵୃକ୍ଷଯୋଧାଦିମେଷକଃ । ମେଘଵିଭ୍ରାନ୍ତିଵିଚ୍ଛିନ୍ନପତାକାପଟ୍ଟଚାମରଃ
ତିରଧନୁର ତାନ୍ତୁ ଓ ଗଛର ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ଭେଦି, ଯୁଦ୍ଧାରେ ଏକ ମେଷ ପରି ସେ ଥିଲେ; ମେଘର ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ତାଙ୍କର ପତାକା ଓ ଚାମରା ଛିଣ୍ଡାଯି ଉଡ଼ିଯାଇଥିଲା।
ଯନ୍ତ୍ରପାଷାଣଚକ୍ରୌଘଦ୍ରୁତଵିଦ୍ରୁତଖେଚରଃ । ମରଣଵ୍ଯଗ୍ରକୃତ୍ତାଙ୍ଗଯୋଧାକ୍ରନ୍ଦାତିଘର୍ଘରଃ
ଯନ୍ତ୍ର, ପାଥର ଓ ଚକ୍ରର ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ିବା ସେ, ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗ ଛିଣ୍ଡାଯିଥିଲା; ଯୋଧାମାନେ ଆହତ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଏହାର ଶବ୍ଦ ଭୟଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲା।
କୁଧାରାଘାତସଙ୍ଘାତଵିଦଲନ୍ମସ୍ତକଵ୍ରଣଃ । ଦୂରୋଡ୍ଡୀନକଚତ୍ଖଡ୍ଗଖଣ୍ଡତାରକିତାମ୍ବରଃ
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନିର୍ଦ୍ଦୟ କୁଠାର ଘାତରେ ଘାଉ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଦୂରରୁ ଆସୁଥିବା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ତଳୱାରର ଚମକରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା।
ଶଙ୍କୁନିର୍ମୁକ୍ତଶକ୍ତ୍ଯୋଘଵିଷକ୍ତେଭାଵୃତାଵନିଃ । ସୈନ୍ଯଵ୍ଯାକୁଲଵେତାଲଵଲ୍ଗନୋନ୍ମୁକ୍ତମୁଦ୍ଗରଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣ ଓ ଶୁଳରେ ଭୂମି ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେନାର ହୁଲସା ଭୂତପିଶାଚଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଗଦା ଘୁଞ୍ଚାଇବାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଗଗନୋତ୍ତମ୍ଭିତୋତ୍ତୁଙ୍ଗଶୂରତୋମରତୋରଣଃ । ଭୁସୁଣ୍ଡୀଭଗ୍ନଖଡ୍ଗୌଘଖଣ୍ଡାଲୀଵ୍ଯୋମକୁଣ୍ଡଲଃ
ସେ ଆକାଶରେ ଉଁଚ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ଭାବେ ଦଢ଼ିଆ ବୀର ଭାଲା ଓ ତୀରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଭୁସୁଣ୍ଡୀ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ଆକାଶରେ ଏକ ମଣ୍ଡଳ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା।
କୁନ୍ତଵେଣୁଵନଵ୍ଯସ୍ତତାପାମ୍ବରକଚଚ୍ଛିଖୀ । ଖଡ୍ଗର୍ଷ୍ଟିଵୃଷ୍ଟିସନ୍ତୁଷ୍ଟରାଜପୂଜିତସୈନିକଃ
ତିନି ଅଣ୍ଡା ଓ ବାଁଶର ମଧ୍ୟରେ ମୟୂର ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସେନା ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ତଳୱାର ଓ ଭାଲାର ବୃଷ୍ଟିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ।
ଶୂରୋତ୍ତମ୍ଭିତସଚ୍ଛୂରଗ୍ରହଣୋଦ୍ଯମିତାପ୍ସରାଃ । ଗଦାନୁସାରଵିଗଲତ୍ସ୍ଫୁରିତାଙ୍ଗଦଦିଙ୍ମୁଖଃ
ସୁରଙ୍ଗନାମାନେ ସାହସୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ହାତ ଉଠାଇଛନ୍ତି; ଯୁଦ୍ଧର ଗଞ୍ଜଣିରେ ଦିଗ୍ବଳୟ କମ୍ପିତ ହେଉଛି, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲାଗି ତାଙ୍କର କଙ୍କଣ ହଲୁଚୁଁଡ଼ି ହେଉଛି।
ପ୍ରାସପ୍ରସଭନିଷ୍ପିଷ୍ଟକଷ୍ଟଚେଷ୍ଟଭଟୋତ୍କଟଃ । ଚକ୍ରିଚକ୍ରଖସଞ୍ଚାରଚ୍ଛିନ୍ନାଚତୁରଵାରଣଃ
ବେଶ୍ରମ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ବାଣର ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳ ଅଟକିଯାଇଛି; ଚକ୍ର ଓ ରଥର ଚକାରେ ହାତୀମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ତାଙ୍କର ଚତୁରତା ହରାଇଛି।
ପରଶୁଵ୍ରାତସମ୍ପାତପତତ୍ସମଦଵାରଣଃ । ଲଗୁଡାଲୋଡନୋଡ୍ଡୀନପ୍ରୋଡ୍ଡାମରରଣଦ୍ଭଟଃ
କୁହୁଡ଼ି ପଡ଼ୁଥିବା କୁଟାର ଆଘାତରେ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀମାନେ ଏକଠା ଲୁହାଉଛନ୍ତି; ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଗଦା ଘୁଞ୍ଚାଇ ଦୁଶ୍ମନମାନେକୁ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି ଦୌଡ଼ାଇ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଯନ୍ତ୍ରପାଷାଣସମ୍ପାତପିଷ୍ଟକେତୁରଥଦ୍ରୁମଃ । କରଵାଲଵିଲୂନୋଗ୍ରଚ୍ଛତ୍ତ୍ରପଙ୍କଜପାଣ୍ଡୁରଃ
ଯନ୍ତ୍ର ଓ ପାଥରର ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ରଥ ଓ ଗଛମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ଚାମର ଓ ଛତା ଗୋଲାପି ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଫାଟିଯାଉଛି।
କ୍ଷେପଣକ୍ଷୋଭସଙ୍କ୍ଷୀଣସୈନ୍ଯକ୍ଷୋଣ୍ଯୋପଲକ୍ଷିତଃ । କବନ୍ଧବନ୍ଧମତ୍ତେଭପାତସମ୍ପିଷ୍ଟପାର୍ଶ୍ଵଗଃ
ଅସ୍ତ୍ରବାଣରେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ଓ ଛିତିଭ୍ରଷ୍ଟ ସେନାମାନେ ଦେଶକୁ ଶୂନ୍ୟ କରି ଦେଇଛନ୍ତି; ମହାହସ୍ତୀମାନେ ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହର ଭାରରେ ଚେପିଯାଇ, ସେମାନଙ୍କର ପାଶ୍ୱ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।
ଶଙ୍କୁଶଙ୍କିତଶଙ୍ଖସ୍ଥଵୀରଵାରିତଵାରଣଃ । ପାଶାଵେଶଵିଶେଷଜ୍ଞଵୀରାତିପରିଦେଵନଃ
ମହାବୀରମାନଙ୍କର ହାଙ୍କାର ଓ ଅଙ୍କୁଶର ଘାତରେ ହସ୍ତୀମାନେ ରୁକିଯାଉଛନ୍ତି; ପାଶ ଚଳାଣରେ ପାରଙ୍ଗତ ବୀରମାନେ ସହଯୋଧାଙ୍କର ବିୟୋଗରେ ବିଳାପ କରୁଛନ୍ତି।
କ୍ଷୁରିକାକୁକ୍ଷିନିର୍ଭେଦଗଲତ୍ପଦ୍ମପତଜ୍ଜନଃ । ତ୍ରିଶୂଲଵଦନୋଦାତ୍ତଶୂଲଶଙ୍କରନର୍ତନଃ
ଛୁରିରେ ପେଟ ଫାଟି ଲୋକମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଖସିଯାଉଛନ୍ତି; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁହଁ ଓ ଉଠାଇଥିବା ତ୍ରିଶୂଳରେ ଶିବଙ୍କ ନୃତ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଧାଵଦ୍ଧାନୁଷ୍କସମ୍ପୂର୍ଣତୂଣକୂଜନକାକଲିଃ । ଭିଣ୍ଡିପାଲଭଟାଟୋପପତ୍ରାତାରଭଟୀନଟଃ
ଧାଉଥିବା ଧନୁର୍ବାଣୀମାନଙ୍କର ଭରିଆ ତୁଣୀରର ଶବ୍ଦ ପକ୍ଷୀର କୁହୁକାଣି ପରି ଗୁଞ୍ଜିଉଛି; ଗଦା ଓ ଢାଳ ଧରିଥିବା ବୀରମାନେ ତାଙ୍କର କୌଶଳ ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।
ଵଜ୍ରମୁଷ୍ଟିଵିନିଷ୍ପିଷ୍ଟପୃଷ୍ଠସଦ୍ଭଟସଙ୍କଟଃ । ଶ୍ଯେନଵଦ୍ ଵ୍ଯୋମପଦଵୀଂ ପ୍ରୋତ୍ପତତ୍ସୂତପଟ୍ଟିଶଃ
ବଜ୍ରପରି ମଜବୁତ ମୁଷ୍ଟିରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦବାଇ ଦେଉଥିଲେ, ସେ ଗରୁଡ଼ ପରି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କର ରଥର ଚାଦର ହାଲୁକା ହାଲୁକା ଉଡ଼ୁଥିଲା।
ଅଙ୍କୁଶାକ୍ରାନ୍ତଶୂରେନ୍ଦ୍ରମହେଭହଯକେତନଃ । ହାଲାହଲହଲାଲୂନହେଲାକୁଲବଲାଚଲଃ
ମହାବଳୀ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅଙ୍କୁଶରେ ବଶ ହୋଇଥିଲେ, ବୀର ରାଜାମାନଙ୍କର ଧ୍ୱଜପତାକା ହେଲାହେଲି ହେଉଥିଲା, ଗଦାର ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଓ ଯୁଦ୍ଧର ଉଲ୍ଲାସରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ସୁତାଲୋତ୍ତାଲକୁଦ୍ଦାଲନିଖାତବଲଭୂତଲଃ । ଧନୁର୍ଦ୍ଵିଗୁଣଦତ୍ତାସ୍ତ୍ରଲୂନଲୋକଶିଲାଵଲିଃ
ଉଚ୍ଚ ମହଳ ଓ ମିନାରମାନେ ଭୂମିକୁ ଉଖଣି ଦେଉଥିଲେ, ଦୁଇଗୁଣ ଧନୁଷରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣରେ ଜଗତର ପଥର ଶାରି ଭଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା।
କ୍ରକଚୋଭଯପାର୍ଶ୍ଵେହାଚ୍ଛିନ୍ନମତ୍ତମତଙ୍ଗଜଃ । ସଙ୍ଗ୍ରାମୋଲୂଖଲାପୂର୍ଣଲୋକତଣ୍ଡୁଲମୌସୁଲୀ । ଅଭ୍ରାଭଶୃଙ୍ଖଲାଜାଲବଦ୍ଧସେନାଵିହଙ୍ଗମଃ
ମଦମସ୍ତ ହାତୀମାନଙ୍କୁ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଚକୁ ଦେଇ କାଟାଯାଉଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଦେଖିଲେ ମହା ମୁଷଳରେ ଚାଲିଥିବା ଚାଉଳ ଦାଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା, ସେନାର ପକ୍ଷୀମାନେ ମେଘର ଶୃଙ୍ଖଳା ପରି ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ।
ନାରାଚଵର୍ଷଵରଵାରିଦଵୀରପୂର ମତ୍ତାଭ୍ରସମ୍ଭ୍ରମସନୃତ୍ତକବନ୍ଧବର୍ହୀ । କଲ୍ପାନ୍ତକାଲ ଇଵ ଵେଗଵିଵର୍ତମାନମାତଙ୍ଗଶୈଲଵଲିତୋ ରଣସମ୍ଭ୍ରମୋ ଽଭୂତ୍
ବାଣମାଳା ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଶୂରବୀରମାନେ ଝରିପଡ଼ୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡର ପଙ୍ଖ ଯୁଦ୍ଧର ଅସ୍ଥିରତାରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା। ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧର ହୁଲାସା ଏମିତି ଘୁରୁଥିଲା, ଯେପରି କଳ୍ପାନ୍ତରେ ପାହାଡ଼ ଉଲଟିଯାଏ।
ଅଥ ରାଜ୍ଞାଂ ଯୁଯୁତ୍ସୂନାଂ ଭଟାନାଂ ମନ୍ତ୍ରିଣାମ୍ ଅପି । ରଭସପ୍ରେକ୍ଷକାଣାଂ ଚ ତତ୍ରେମାଃ ପ୍ରୋଦଗୁର୍ ଗିରଃ
ତାପରେ, ରାଜା, ଯୋଦ୍ଧା, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ଦର୍ଶକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ସାହରେ ଏହି କଥାମାନେ ଉଠିଲେ।
ଚଲତ୍ପଦ୍ମଂ ସର ଇଵ ଵହଦ୍ଵିହଗମ୍ ଏଵ ଵା । ନଭଶ୍ ଶୂରଶିରଃକୀର୍ଣଂ ଭାତି ତାରକିତାକୃତି
ଏକ ଚଳିତ ପଦ୍ମ ଯେପରି ଝିଲିମିଲି କରେ କିମ୍ବା ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେପରି ଆକାଶ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ତାରାମାନଙ୍କର ଭଳି ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ପଶ୍ଯ ରକ୍ତପୃଷତ୍ପୂରସିନ୍ଦୂରାରୁଣମାରୁତୈଃ । ସନ୍ଧ୍ଯା ଇଵ ଵିଭାନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ଽମ୍ବୁଦଭାନଵଃ
ଦେଖ, ରକ୍ତର ଧାରାରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା ପବନରେ ସେମାନେ ସଂଧ୍ୟା ଆକାଶ ପରି ଝଲମଲ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ମେଘ-ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।