ସେନାଦ୍ଵିତଯମ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧଂ ସୌମ୍ଯାବ୍ଧିଦ୍ଵିତଯୋପମମ୍ । ମହାରମ୍ଭଘନଂ ମତ୍ତଂ ସ୍ଥିରଂ ରାଜଦ୍ଵଯାନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ, ଦୁଇଟି ସେନା ଅଶାନ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ସମୁଦ୍ର ପରି ଏକାଠି ଥିଲା—ବଡ଼, ଘନ, ମଦମସ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼, ପ୍ରତ୍ୟେକଟିରେ ଏକ ରାଜା ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧସଜ୍ଜଂ ସୁସନ୍ନଦ୍ଧସିଦ୍ଧମ୍ ଅଗ୍ନିମ୍ ଇଵାହୁତମ୍ । ପୂର୍ଵପ୍ରହାରସମ୍ପାତପ୍ରେକ୍ଷାକ୍ଷୁବ୍ଧାକ୍ଷିଲକ୍ଷକମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୟାରି ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଥିବା ସେମାନେ, ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରି ଉତ୍ସାହିତ ହେବା ପରି, ପ୍ରଥମ ଆକ୍ରମଣ ଆସିବାକୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଉଦ୍ଯତାମଲନିସ୍ତ୍ରିଂଶଧାରାସାରବ୍ରୁଡଜ୍ଜନମ୍ । କଚତ୍ପରଶ୍ଵଧପ୍ରାସଭିଣ୍ଡିପାଲର୍ଦ୍ଧିସଙ୍କୁଲମ୍
ଅସିମ୍ ପରିସ୍କୃତ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରଣଭୂମିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହାତରେ ଚମକୁଥିବା କୁଠାର, ଭାଲା, ଗଦା ଓ ଢାଳରେ ସମସ୍ତ ମଞ୍ଚ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଗରୁତ୍ମତ୍ପକ୍ଷଵିକ୍ଷୁବ୍ଧଵନସମ୍ପାତକମ୍ପିତମ୍ । ଉଦ୍ଯଦ୍ଦିନକରାଲୋକକଚତ୍କନକକଙ୍କଟମ୍
ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଦୌଡ଼ରେ ଭୂମି କମ୍ପିଉଠିଲା, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଖା ହଲେ ଜଙ୍ଗଲ କମ୍ପିଯାଏ। ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ସୁନାର ବାହୁବନ୍ଧ ଚମକୁଥିଲା।
ପରସ୍ପରମୁଖାଲୋକକୋପପ୍ରୋଦ୍ଧାସିତାଯୁଧମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯବଦ୍ଧଦୃଷ୍ଟିତ୍ଵାଚ୍ ଚିତ୍ରଭିତ୍ତାଵ୍ ଇଵାର୍ପିତମ୍
ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ରାଗରେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଏମିତି ଗଢ଼ିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ରପଟରେ ଅଙ୍କିତ ହୋଇଛି।
ଲେଖାମର୍ଯାଦଯା ଦୀର୍ଘବଦ୍ଧଯା ସ୍ଥାପିତସ୍ଥିତି । ଅନିଵାର୍ଯମହାହାର୍ଯଝାଙ୍କାରାଶ୍ରୁତସଙ୍କଥମ୍
ଦୀର୍ଘ ରେଖାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସେମାନଙ୍କ ଅନୁଶାସିତ ଶ୍ରେଣୀ ଏକ ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଏହି ଭାରି ଏକତ୍ରିକରଣର ଅଟଳ ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଇଥିଲା।
ପୂର୍ଵପ୍ରହାରସ୍ମଯତଶ୍ ଚିରସଂଶାନ୍ତଦୁନ୍ଦୁଭି । ନିବଦ୍ଧଯୋଧସଂସ୍ଥାନନିଶ୍ଚଲାନୀକମନ୍ଥରମ୍
ପୂର୍ବାହ୍ନରେ ମୃଦୁ ହସି, ବହୁଦିନ ହେବା ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଳ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ଶିବିରଗୁଡ଼ିକ ଅଟୁଟ ଓ ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ।
ଧନୁର୍ଦ୍ଵିତଯମାତ୍ରାତ୍ମଶୂନ୍ଯମଧ୍ଯୈକସେତୁନା । ଵିଭକ୍ତଂ କଲ୍ପଵାତେନ ମତ୍ତମ୍ ଏକାର୍ଣଵଂ ଯଥା
ଦୁଇଟି ଧନୁଷ ଦୂରରେ ଦୁଇଟି ସେନା ଥିଲା, ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଉପରେ ଏକ ଛୋଟ ପୁଲିଏ ଥିଲା, କଳ୍ପନାର ବାତାସରେ ସେମାନେ ପୃଥକ ହୋଇଥିଲେ, ଏକ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ର ପରି ।
କାର୍ଯସଙ୍କଟସଂରମ୍ଭଚିନ୍ତାପରଵଶେଶ୍ଵରମ୍ । ରଵଵଦ୍ଭେକକଣ୍ଠତ୍ଵଗ୍ଭଙ୍ଗୁରାତୁରହୃଦ୍ଗୁହମ୍
କାର୍ଯ୍ୟର ଜଟିଳତା ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ଥିବା ଏଇ ନାୟକ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଗୁହା ଦୂର୍ବଳ ଓ ଅସ୍ଥିର, ରବିର ତଳେ ବାଙ୍ଗ ମାଛର କ୍ରୋଧିତ କଣ୍ଠ ପରି ।
ପ୍ରାଣସର୍ଵସ୍ଵସନ୍ନ୍ଯାସସୋଦ୍ଯୋଗାସଙ୍ଖ୍ଯସୈନିକମ୍ । କର୍ଣସ୍ଥସଶରଜ୍ଯୌଘତ୍ଯାଗୋନ୍ମୁଖଧନୁର୍ଧରମ୍
ଅନେକ ସେନା ଯୋଦ୍ଧା, ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଏବଂ ଧନୁର୍ବାଣ ତଣା ରଖି, କାନ ପାଖରେ ବାଣ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ ।
ପ୍ରହାରପାତସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷାନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦାସଙ୍ଖ୍ଯସୈନିକମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯୋତ୍କଟକାଠିନ୍ଯଭଟଭ୍ରୂକୁଟିସଙ୍କଟମ୍
ଅନେକ ସେନା ଯୋଦ୍ଧା ନିର୍ଜୀବ ଭାବେ ଆଘାତ ପଡ଼ିବାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଭୂଁକୁଟି ଚିଢ଼ା ଏବଂ ଦୃଢ଼ତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୋଦ୍ଧା ଏକାଏକି ଦୃଢ଼ ଓ ତଣାତଣିରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ପରସ୍ପରାଂସସଙ୍ଘଟ୍ଟକଟୁଟାଙ୍କାରକଙ୍କଟମ୍ । ଵୀରଯୋଧଦୁରାଧର୍ଷଭୀରୁପ୍ରୋଜ୍ଝିତକୋଟରମ୍
ଏଠାରେ ଅଂଗ ଓ ଅଂଗ ଟକ୍କର ଲାଗି ଟିକ୍ ଟିକ୍ ଶବ୍ଦ, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଶବ୍ଦ ତୀବ୍ର ଏବଂ କଠିନ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ନିର୍ଭୟ ଓ ଅଦମ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ନିର୍ଭୟତାରେ ଶୁନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ମିଥସ୍ସଂସ୍ଥାନକାଲୋକମାତ୍ରସନ୍ଦିଗ୍ଧଜୀଵିତମ୍ । ସମସ୍ତାଙ୍ଗରୁହାସକ୍ତପାଂସୁଵୃଦ୍ଧାଭମାନଵମ୍
ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଅନିଶ୍ଚିତ, କେବଳ ସେମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ଓ କେଉଁଠି ଦେଖୁଛନ୍ତି ତାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର, ସମସ୍ତ ଦେହ ଧୁଳିରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ବୃଦ୍ଧ ଲୋକଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପୂର୍ଵପ୍ରହାରସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷାଵ୍ଯଗ୍ରପ୍ରାଣିତଯା ତଯା । ସଂଶାନ୍ତକଲ୍ଲୋଲରଵଂ ନିଦ୍ରାମୁଦ୍ରପୁରୋପମମ୍
ପୂର୍ବରୁ ଆଘାତ ଦେଖିବାରୁ ସେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲା, ତାହାର ମନ ଏବେ ଶାନ୍ତ ତରଙ୍ଗ ଶବ୍ଦରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ନିଦ୍ରାର ମୁଦ୍ରାରେ ବନ୍ଦ ଥିବା ଜଣେ ମହିଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସଂଶାନ୍ତଶଙ୍ଖସଙ୍ଘାତତୂର୍ଯନିର୍ହ୍ରାଦଦୁନ୍ଦୁଭି । ଭୂତଲାଵଶସଂଲୀନସର୍ଵପାଂସୁପଯୋଧରମ୍
ଶଂଖ, ଝାଞ୍ଜ, ଢୋଳ ଓ ତୁରୀର ଶବ୍ଦ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତଠାରେ ଧୂଳି ଓ ରକ୍ତରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା।
ପଲାଯନପରୈଃ ପଶ୍ଚାତ୍ ତ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଙ୍ଗୁଲମ୍ ଅଙ୍ଗୁଲମ୍ । ଵିସାରିମକରଵ୍ଯୂହମତ୍ସ୍ଯସଂସ୍ଥାବ୍ଧିଭାସୁରମ୍
ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏଠାକୁ ଅଂଶେ ଅଂଶେ ଛାଡ଼ିଦେଉଥିଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ମାଛର ଆକୃତିର ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ଦେହ ଓ ମକର ଦଳ ବିକିରଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା।
ପତାକାମଞ୍ଜରୀପୁଞ୍ଜଵୀଜିତଦ୍ରୁମନାଯକମ୍ । ହାସ୍ତିକୋତ୍ତମ୍ଭିତକରକାନନୀକୃତଖାନ୍ତରମ୍
ପତାକା ଓ ଝଣ୍ଡାର ଗୁଛ ଗଛମାନଙ୍କୁ ଆଛାଦିତ କରିଥିଲା, ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ଶୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଯୁଦ୍ଧଭୂମିକୁ ପରିଣତ କରିଦେଇଥିଲେ।
ତରତ୍ତରଲଭାପୂରସପକ୍ଷସକଲାଯୁଧମ୍ । ଧମଦ୍ ଧମ୍ ଇତି ଶବ୍ଦୈଶ୍ ଚ ଶ୍ଵାସୋତ୍ଥୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତଖାନ୍ତରମ୍
ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଡାଣ୍ଡା ଫଡ଼ିବା ଶବ୍ଦ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ 'ଧମଦ୍ ଧମ୍' ଧ୍ୱନି ସହିତ ସମଗ୍ର ଆକାଶ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଶ୍ୱାସର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଚକ୍ରଵ୍ଯୂହକରାକ୍ରାନ୍ତଦୁର୍ଵୃତ୍ତସୁଭଟାସୁରମ୍ । ଗରୁଡଵ୍ଯୂହସଂରମ୍ଭଵିଵଲନ୍ନାଗସଞ୍ଚଯମ୍
ରଥମାଳାର ଘେରାଉ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ସୂର୍ବୀର ଦାନବମାନେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ, ଏଉଁପରି ଗରୁଡ଼ ମାଳାର ଉତ୍ତେଜନାରେ ସାପମାନଙ୍କର ଦଳ ଚିଁଡ଼ାଯାଉଥିଲା।
ଶ୍ଯେନଵ୍ଯୂହାଵିଭିନ୍ନୋଗ୍ରସନ୍ନିଵେଶୋନ୍ନମଦ୍ଧ୍ଵନି । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯସ୍ଫୋଟନିଷ୍ପେଷପ୍ରପତଚ୍ଛୂରଵୃନ୍ଦକମ୍
ଶ୍ୟେନ ମାଳାର ଭୟଙ୍କର ଅନୁସ୍ଥାନ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା, ତାହାର ଶ୍ରେଣୀଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଧକ୍କା ଓ ଘାତରେ ବହୁତ ଶୂରବୀର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଵିଵିଧଵ୍ଯୂହଵିନ୍ଯାସମ୍ ଆନ୍ତରାରାଵଭୈରଵମ୍ । କରପ୍ରତୋଲନୋଲ୍ଲାସମତ୍ତମୁଦ୍ଗରମନ୍ଦିରମ୍
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଯୁଦ୍ଧ ମାଳା ଥିଲା, ଯାହାର ଭିତରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ବୀରମାନେ ତାଙ୍କର ଭାରି ଗଦା ଉଠାଇ ଘର ଭିତରେ ଗଞ୍ଜନା କରୁଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଯୁଧାଂଶୁଜାଲେନ ଶ୍ଯାମୀକୃତଦିଵାକରମ୍ । ଅନିଲାଧୂତଶଲ୍ମୀଲଶୂତ୍କରାଭଶରଧ୍ଵନି
କଳା ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ଜାଲରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଶିମୁଲ ଗଛ ହଲାଇବା ପରି ତୀରମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ଅନେକକଲ୍ପକଲ୍ପାନ୍ତସଧର୍ମମ୍ ଇଵ ସଂସ୍ଥିତମ୍ । ପ୍ରଲଯାନିଲସଙ୍କ୍ଷୁବ୍ଧମ୍ ଏକାର୍ଣଵମ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତମ୍
ଏହା ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ଅଟୁଟ ରହିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଳୟର ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ପ୍ରଳୟର ବାତାସରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ଏକ ଅପାର ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଉଠିଆସିଥିବା ପରି।
ପାତାଲକୁହରାକ୍ଷୁବ୍ଧମ୍ ଅନ୍ଧକାରମ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତମ୍ । ଲୋକାଲୋକମ୍ ଇଵୋନ୍ମତ୍ତନୃତ୍ତଲୋଲଲସତ୍ତଟମ୍ । ମହାନରକସଙ୍ଘାତଂ ଭିତ୍ତ୍ଵାଵନିମ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତମ୍
ଏହା ପାତାଳର ଗୁହାରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ଅନ୍ଧକାର ପରି ଉପରକୁ ଉଠିଆସିଲା, ଏବଂ ପ୍ରପଞ୍ଚ ଓ ଅପ୍ରପଞ୍ଚର ସୀମାନ୍ତରେ ବେପରୋଆ ନୃତ୍ୟରେ କମ୍ପିତ ତଟର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏହା ଏକ ମହାନରକର ଦଳ ଭୂମିକୁ ଭେଦି ଉପରକୁ ଆସିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଆଲୋଲକୁନ୍ତମୁସୁଲାସିପରଶ୍ଵଧାଂଶୁଶ୍ଯାମାଯମାନମ୍ ଇଵ ସାତପଵାରିପୂରୈଃ । ଏକାର୍ଣଵଂ ଭୁଵନକୋଶମ୍ ଇଵାଚିରେଣ କର୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତମ୍ ଅଗାଧମ୍ ଅନନ୍ତପୂରୈଃ
ଏହା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ, ଗଦା, ତଳୱାର ଓ କୁଟାର ର ହଲାହଲ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ତାପିତ ଜଳର ବନ୍ୟାରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଶୀଘ୍ର ଏକ ଅପାର ଓ ଅଗଭୀର ସମୁଦ୍ରରେ ପରିଣତ କରିଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଥିଲା।
ଭଗଵନ୍ ଯୁଦ୍ଧମ୍ ଏତନ୍ ମେ ସମାସେନ ମନାଗ୍ ଵଦ । ଶ୍ରୁତିର୍ ଆହ୍ଲାଦ୍ଯତେ ଶ୍ରୋତୁର୍ ଯସ୍ମାଦ୍ ଏତାଭିର୍ ଉକ୍ତିଭିଃ
ଭଗବନ୍ତୁ, ଦୟାକରି ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ବିଷୟରେ ମୋତେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ କିଛି କହନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ ଶ୍ରୋତାଙ୍କର କାନ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।
ଅଥ ଖେ ତତ୍ର ତେ ଦେଵ୍ଯୌ ସଙ୍ଗ୍ରାମଂ ତଦ୍ ଅଵେକ୍ଷିତୁମ୍ । ଵିମାନେ କଲ୍ପିତେ କାନ୍ତେ ରୁଦ୍ଧେ ରୁରୁହତୁସ୍ ସ୍ଥିରେ
ତାପରେ, ଆକାଶରେ ସେଇ ଦୁଇ ଦେବୀ, ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏକ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସଜାଯାଇଥିବା ବିମାନରେ ଏକଠା ବସିଲେ, ଯାହା ଅଡ଼ିଗ ଏବଂ ନିଶ୍ଚଳ ଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ତତ୍ର ଲୀଲେଶପ୍ରତିପକ୍ଷତଃ । ତାମ୍ଯନ୍ ସୋଢୁମ୍ ଅଶକ୍ତସ୍ ସନ୍ ଦୁଃଖଵ୍ଯତିକରଂ ରଣେ
ଏହି ସମୟରେ, ଲୀଳାସ୍ୱାମୀଙ୍କର ବିପକ୍ଷୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ସହିପାରିଲେନି, ଦୁଃଖରେ ଅତିଶୟ କ୍ଷୀଣ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରଲଯାର୍ଣଵକଲ୍ଲୋଲ ଇଵୋତ୍ପତ୍ଯୋଦ୍ଭଟୋ ଭଟଃ । ଜହୌ ସାନାଵ୍ ଇଵ ଶିଲାଂ ଭଟସ୍ଯୋରସି ମୁଦ୍ଗରମ୍
ପ୍ରଳୟ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଏକ ଭୟଙ୍କର ସେନାନୀ ଉଠି, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ପଥର ଫିଙ୍ଗାଯିବା ପରି, ଶତ୍ରୁର ଛାତିକୁ ଏକ ମୁସଳ ଫିଙ୍ଗିଲେ।
ଅଥ ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ ପ୍ରସଭଂ ପ୍ରଲଯାର୍ଣଵରଂହସା । ସେନଯୋଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରସମ୍ପାତଃ କିରନ୍ନ୍ ଅନଲଵିଦ୍ଯୁତଃ
ତାପରେ, ପ୍ରଳୟ ସମୁଦ୍ରର ତୀବ୍ରତା ସହିତ, ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର-ସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାରୁ ଅଗ୍ନିର ଝିଙ୍କା ଓ ଚମକ ବିକିରଣ ହେଉଥିଲା।