ଗୋର୍ ଅର୍ଥେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାର୍ଥେ ମିତ୍ରସ୍ଯାର୍ଥେ ଚ ସନ୍ମତିଃ । ଶରଣାଗତଯତ୍ନେନ ମୃତସ୍ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵିଭୂଷଣମ୍
ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଯିଏ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ପରିପାଲ୍ଯ ସ୍ଵଦେଶୈକପାଲନୀଯସ୍ଥିତିଂ ସଦା । ରାଜା ମୃତସ୍ ତଦର୍ଥଂ ଯସ୍ ସ ଵୀରୋ ଵୀରଲୋକଭାକ୍
ନିଜ ଦେଶକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦାୟିତ୍ୱ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କାରଣରେ ଯେ ରାଜା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ସତ୍ୟରେ ବୀର ଏବଂ ବୀରମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ପ୍ରଜୋପଦ୍ରଵନିଷ୍ଠସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଽଥଵା ପ୍ରଭୋଃ । ଅର୍ଥେନ ଯେ ମୃତା ଯୁଦ୍ଧେ ତେ ଵୈ ନିରଯଗାମିନଃ
ଯେ ରାଜା କିମ୍ବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଉପରେ କଷ୍ଟ ଦେବାରେ ଲାଗିଥାଏ, ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେମାନେ ମରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି।
ଧର୍ମ୍ଯଂ ଯଥା ତଥା ଯୁଦ୍ଧଂ ଯଦି ସ୍ଯାତ୍ ତଦ୍ ଇମାଂ ସ୍ଥିତିମ୍ । ନାଶଯେଯୁର୍ ଅଲଂ ମତ୍ତା ଯେନ ଲୋକଭଯୋଜ୍ଝିତାଃ
ଯଦି ଯୁଦ୍ଧ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ହୁଏ, ତେବେ ଧ୍ୱଂସରେ ମତ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏହି ଶାନ୍ତି ଓ ନିର୍ଭୟତାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ହତଶ୍ ଶୂରସ୍ ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯ ଇତ୍ଯ୍ ଅଧମୋକ୍ତଯଃ । ଧର୍ମ୍ଯୋ ଯୋଦ୍ଧା ଭଵେଚ୍ ଛୂର ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଶାସ୍ତ୍ରନିଶ୍ଚଯଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଏକ ଶୂର ବୀର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ନିମ୍ନମନ୍ତା ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ, କେବଳ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୀର ଯୋଦ୍ଧାକୁ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଶୂର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସଦାଚାରଵତାମ୍ ଅର୍ଥେ ଖଡ୍ଗଧାରାଂ ସହନ୍ତି ଯେ । ତେ ଶୂରା ଇତି କଥ୍ଯନ୍ତେ ଶେଷା ଡିମ୍ବାହଵାହତାଃ
ଯେମାନେ ସଦାଚାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତଳୱାରର ଧାର ସହିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହିଁ ଶୂର ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଅନ୍ୟମାନେ କେବଳ ଢାଳ ଧରି ଘୁଞ୍ଚି ରହିଥିବା ଲୋକମାନେ।
ତେଷାମ୍ ଅର୍ଥେ ରଣଵ୍ଯୋମ୍ନି ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଉତ୍କଣ୍ଠିତାଶଯାଃ । ସୁରୀଭୂତମହାସତ୍ତ୍ଵଦଯିତୋତ୍କାସ୍ ସୁରାଙ୍ଗନାଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ମାନ୍ଦାକାଶରେ, ଦେବତାର ସ୍ୱରୂପ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଦେବୀମାନେ ଅପେକ୍ଷାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଧରୀମଧୁରମନ୍ଥରଗୀତଗର୍ଭଂ ମନ୍ଦାରମାଲ୍ଯଵଲନାକୁଲମାନିନୀକମ୍ । ଵିଶ୍ରାନ୍ତକାନ୍ତସୁରସିଦ୍ଧଵିମାନପଙ୍କ୍ତି ଵ୍ଯୋମୋତ୍ସଵେ ରଚିତଶୋଭମ୍ ଇଵୋଲ୍ଲଲାସ
ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଓ ମୃଦୁ ଗୀତର ଗୁଞ୍ଜନରେ, ମନ୍ଦାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଗର୍ବିତ ନାରୀମାନେ ଘିରି ରହିଛନ୍ତି, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ବିମାନମାଳାରେ ଆକାଶ ଉତ୍ସବ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭାରେ ନୃତ୍ୟରତ ହେଉଛି।
ଅଥ ଵୀରଵରୋତ୍କଣ୍ଠନୃତ୍ଯଦପ୍ସରସି ସ୍ଥିତା । ଲୀଲା ଵିଲୋକଯାମ୍ ଆସ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵିଦ୍ଯାନ୍ଵିତାଵନୌ
ଏହିବେଳେ, ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ଲୀଳା ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସେହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ନଜର ଦେଲେ।
ସୁରାଷ୍ଟ୍ରମଣ୍ଡଲେ ଭର୍ତୃପାଲିତେ ଵନମାଲିତେ । କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଵିତତାରଣ୍ଯେ ଦ୍ଵିତୀଯାକାଶଭୀଷଣେ
ସୁରାଷ୍ଟ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭର୍ତ୍ତୃପାଳ ରାଜ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଢାକି ରହିଥିଲା, ସେଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟ ଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାଶ ପରି ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଥିଲା।
ସେନାଦ୍ଵିତଯମ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧଂ ସୌମ୍ଯାବ୍ଧିଦ୍ଵିତଯୋପମମ୍ । ମହାରମ୍ଭଘନଂ ମତ୍ତଂ ସ୍ଥିରଂ ରାଜଦ୍ଵଯାନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ, ଦୁଇଟି ସେନା ଅଶାନ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ସମୁଦ୍ର ପରି ଏକାଠି ଥିଲା—ବଡ଼, ଘନ, ମଦମସ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼, ପ୍ରତ୍ୟେକଟିରେ ଏକ ରାଜା ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧସଜ୍ଜଂ ସୁସନ୍ନଦ୍ଧସିଦ୍ଧମ୍ ଅଗ୍ନିମ୍ ଇଵାହୁତମ୍ । ପୂର୍ଵପ୍ରହାରସମ୍ପାତପ୍ରେକ୍ଷାକ୍ଷୁବ୍ଧାକ୍ଷିଲକ୍ଷକମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୟାରି ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଥିବା ସେମାନେ, ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରି ଉତ୍ସାହିତ ହେବା ପରି, ପ୍ରଥମ ଆକ୍ରମଣ ଆସିବାକୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଉଦ୍ଯତାମଲନିସ୍ତ୍ରିଂଶଧାରାସାରବ୍ରୁଡଜ୍ଜନମ୍ । କଚତ୍ପରଶ୍ଵଧପ୍ରାସଭିଣ୍ଡିପାଲର୍ଦ୍ଧିସଙ୍କୁଲମ୍
ଅସିମ୍ ପରିସ୍କୃତ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରଣଭୂମିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହାତରେ ଚମକୁଥିବା କୁଠାର, ଭାଲା, ଗଦା ଓ ଢାଳରେ ସମସ୍ତ ମଞ୍ଚ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଗରୁତ୍ମତ୍ପକ୍ଷଵିକ୍ଷୁବ୍ଧଵନସମ୍ପାତକମ୍ପିତମ୍ । ଉଦ୍ଯଦ୍ଦିନକରାଲୋକକଚତ୍କନକକଙ୍କଟମ୍
ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଦୌଡ଼ରେ ଭୂମି କମ୍ପିଉଠିଲା, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଖା ହଲେ ଜଙ୍ଗଲ କମ୍ପିଯାଏ। ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ସୁନାର ବାହୁବନ୍ଧ ଚମକୁଥିଲା।
ପରସ୍ପରମୁଖାଲୋକକୋପପ୍ରୋଦ୍ଧାସିତାଯୁଧମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯବଦ୍ଧଦୃଷ୍ଟିତ୍ଵାଚ୍ ଚିତ୍ରଭିତ୍ତାଵ୍ ଇଵାର୍ପିତମ୍
ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ରାଗରେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଏମିତି ଗଢ଼ିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ରପଟରେ ଅଙ୍କିତ ହୋଇଛି।
ଲେଖାମର୍ଯାଦଯା ଦୀର୍ଘବଦ୍ଧଯା ସ୍ଥାପିତସ୍ଥିତି । ଅନିଵାର୍ଯମହାହାର୍ଯଝାଙ୍କାରାଶ୍ରୁତସଙ୍କଥମ୍
ଦୀର୍ଘ ରେଖାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସେମାନଙ୍କ ଅନୁଶାସିତ ଶ୍ରେଣୀ ଏକ ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଏହି ଭାରି ଏକତ୍ରିକରଣର ଅଟଳ ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଇଥିଲା।
ପୂର୍ଵପ୍ରହାରସ୍ମଯତଶ୍ ଚିରସଂଶାନ୍ତଦୁନ୍ଦୁଭି । ନିବଦ୍ଧଯୋଧସଂସ୍ଥାନନିଶ୍ଚଲାନୀକମନ୍ଥରମ୍
ପୂର୍ବାହ୍ନରେ ମୃଦୁ ହସି, ବହୁଦିନ ହେବା ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଳ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ଶିବିରଗୁଡ଼ିକ ଅଟୁଟ ଓ ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ।
ଧନୁର୍ଦ୍ଵିତଯମାତ୍ରାତ୍ମଶୂନ୍ଯମଧ୍ଯୈକସେତୁନା । ଵିଭକ୍ତଂ କଲ୍ପଵାତେନ ମତ୍ତମ୍ ଏକାର୍ଣଵଂ ଯଥା
ଦୁଇଟି ଧନୁଷ ଦୂରରେ ଦୁଇଟି ସେନା ଥିଲା, ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଉପରେ ଏକ ଛୋଟ ପୁଲିଏ ଥିଲା, କଳ୍ପନାର ବାତାସରେ ସେମାନେ ପୃଥକ ହୋଇଥିଲେ, ଏକ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ର ପରି ।
କାର୍ଯସଙ୍କଟସଂରମ୍ଭଚିନ୍ତାପରଵଶେଶ୍ଵରମ୍ । ରଵଵଦ୍ଭେକକଣ୍ଠତ୍ଵଗ୍ଭଙ୍ଗୁରାତୁରହୃଦ୍ଗୁହମ୍
କାର୍ଯ୍ୟର ଜଟିଳତା ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ଥିବା ଏଇ ନାୟକ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଗୁହା ଦୂର୍ବଳ ଓ ଅସ୍ଥିର, ରବିର ତଳେ ବାଙ୍ଗ ମାଛର କ୍ରୋଧିତ କଣ୍ଠ ପରି ।
ପ୍ରାଣସର୍ଵସ୍ଵସନ୍ନ୍ଯାସସୋଦ୍ଯୋଗାସଙ୍ଖ୍ଯସୈନିକମ୍ । କର୍ଣସ୍ଥସଶରଜ୍ଯୌଘତ୍ଯାଗୋନ୍ମୁଖଧନୁର୍ଧରମ୍
ଅନେକ ସେନା ଯୋଦ୍ଧା, ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଏବଂ ଧନୁର୍ବାଣ ତଣା ରଖି, କାନ ପାଖରେ ବାଣ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ ।
ପ୍ରହାରପାତସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷାନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦାସଙ୍ଖ୍ଯସୈନିକମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯୋତ୍କଟକାଠିନ୍ଯଭଟଭ୍ରୂକୁଟିସଙ୍କଟମ୍
ଅନେକ ସେନା ଯୋଦ୍ଧା ନିର୍ଜୀବ ଭାବେ ଆଘାତ ପଡ଼ିବାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଭୂଁକୁଟି ଚିଢ଼ା ଏବଂ ଦୃଢ଼ତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୋଦ୍ଧା ଏକାଏକି ଦୃଢ଼ ଓ ତଣାତଣିରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ପରସ୍ପରାଂସସଙ୍ଘଟ୍ଟକଟୁଟାଙ୍କାରକଙ୍କଟମ୍ । ଵୀରଯୋଧଦୁରାଧର୍ଷଭୀରୁପ୍ରୋଜ୍ଝିତକୋଟରମ୍
ଏଠାରେ ଅଂଗ ଓ ଅଂଗ ଟକ୍କର ଲାଗି ଟିକ୍ ଟିକ୍ ଶବ୍ଦ, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଶବ୍ଦ ତୀବ୍ର ଏବଂ କଠିନ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ନିର୍ଭୟ ଓ ଅଦମ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ନିର୍ଭୟତାରେ ଶୁନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ମିଥସ୍ସଂସ୍ଥାନକାଲୋକମାତ୍ରସନ୍ଦିଗ୍ଧଜୀଵିତମ୍ । ସମସ୍ତାଙ୍ଗରୁହାସକ୍ତପାଂସୁଵୃଦ୍ଧାଭମାନଵମ୍
ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଅନିଶ୍ଚିତ, କେବଳ ସେମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ଓ କେଉଁଠି ଦେଖୁଛନ୍ତି ତାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର, ସମସ୍ତ ଦେହ ଧୁଳିରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ବୃଦ୍ଧ ଲୋକଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପୂର୍ଵପ୍ରହାରସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷାଵ୍ଯଗ୍ରପ୍ରାଣିତଯା ତଯା । ସଂଶାନ୍ତକଲ୍ଲୋଲରଵଂ ନିଦ୍ରାମୁଦ୍ରପୁରୋପମମ୍
ପୂର୍ବରୁ ଆଘାତ ଦେଖିବାରୁ ସେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲା, ତାହାର ମନ ଏବେ ଶାନ୍ତ ତରଙ୍ଗ ଶବ୍ଦରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ନିଦ୍ରାର ମୁଦ୍ରାରେ ବନ୍ଦ ଥିବା ଜଣେ ମହିଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସଂଶାନ୍ତଶଙ୍ଖସଙ୍ଘାତତୂର୍ଯନିର୍ହ୍ରାଦଦୁନ୍ଦୁଭି । ଭୂତଲାଵଶସଂଲୀନସର୍ଵପାଂସୁପଯୋଧରମ୍
ଶଂଖ, ଝାଞ୍ଜ, ଢୋଳ ଓ ତୁରୀର ଶବ୍ଦ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତଠାରେ ଧୂଳି ଓ ରକ୍ତରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା।
ପଲାଯନପରୈଃ ପଶ୍ଚାତ୍ ତ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଙ୍ଗୁଲମ୍ ଅଙ୍ଗୁଲମ୍ । ଵିସାରିମକରଵ୍ଯୂହମତ୍ସ୍ଯସଂସ୍ଥାବ୍ଧିଭାସୁରମ୍
ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏଠାକୁ ଅଂଶେ ଅଂଶେ ଛାଡ଼ିଦେଉଥିଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ମାଛର ଆକୃତିର ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ଦେହ ଓ ମକର ଦଳ ବିକିରଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା।
ପତାକାମଞ୍ଜରୀପୁଞ୍ଜଵୀଜିତଦ୍ରୁମନାଯକମ୍ । ହାସ୍ତିକୋତ୍ତମ୍ଭିତକରକାନନୀକୃତଖାନ୍ତରମ୍
ପତାକା ଓ ଝଣ୍ଡାର ଗୁଛ ଗଛମାନଙ୍କୁ ଆଛାଦିତ କରିଥିଲା, ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ଶୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଯୁଦ୍ଧଭୂମିକୁ ପରିଣତ କରିଦେଇଥିଲେ।
ତରତ୍ତରଲଭାପୂରସପକ୍ଷସକଲାଯୁଧମ୍ । ଧମଦ୍ ଧମ୍ ଇତି ଶବ୍ଦୈଶ୍ ଚ ଶ୍ଵାସୋତ୍ଥୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତଖାନ୍ତରମ୍
ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଡାଣ୍ଡା ଫଡ଼ିବା ଶବ୍ଦ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ 'ଧମଦ୍ ଧମ୍' ଧ୍ୱନି ସହିତ ସମଗ୍ର ଆକାଶ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଶ୍ୱାସର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଚକ୍ରଵ୍ଯୂହକରାକ୍ରାନ୍ତଦୁର୍ଵୃତ୍ତସୁଭଟାସୁରମ୍ । ଗରୁଡଵ୍ଯୂହସଂରମ୍ଭଵିଵଲନ୍ନାଗସଞ୍ଚଯମ୍
ରଥମାଳାର ଘେରାଉ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ସୂର୍ବୀର ଦାନବମାନେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ, ଏଉଁପରି ଗରୁଡ଼ ମାଳାର ଉତ୍ତେଜନାରେ ସାପମାନଙ୍କର ଦଳ ଚିଁଡ଼ାଯାଉଥିଲା।
ଶ୍ଯେନଵ୍ଯୂହାଵିଭିନ୍ନୋଗ୍ରସନ୍ନିଵେଶୋନ୍ନମଦ୍ଧ୍ଵନି । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯସ୍ଫୋଟନିଷ୍ପେଷପ୍ରପତଚ୍ଛୂରଵୃନ୍ଦକମ୍
ଶ୍ୟେନ ମାଳାର ଭୟଙ୍କର ଅନୁସ୍ଥାନ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା, ତାହାର ଶ୍ରେଣୀଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଧକ୍କା ଓ ଘାତରେ ବହୁତ ଶୂରବୀର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।