ଶୂରାର୍ଥାଲଙ୍କୃତୋତ୍ତୁଙ୍ଗଲୋକପାଲାଗ୍ର୍ଯଵାରଣମ୍ । ଆଗଚ୍ଛଚ୍ଛୂରସଙ୍ଘାତଗନ୍ଧର୍ଵୋନ୍ମୁଖଚାରଣମ୍
ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀମାନେ ଶୂରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଜାଯାଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ । ଏହିବେଳେ ନାୟକମାନେ ଏକଠା ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ଆଶାଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ଶୂରୋତ୍ସୁକାମରସ୍ତ୍ରୈଣକଟାକ୍ଷେକ୍ଷିତସଦ୍ଭଟମ୍ । ଆହୋପୁରୁଷିକାକ୍ଷୁବ୍ଧପ୍ରେକ୍ଷକାମୋଟନୋଦ୍ଭଟମ୍
ଶୂରବୀରମାନେ ଉତ୍ସୁକ ଓ ଆକୁଳ ନାରୀମାନଙ୍କର ଚାହାଣିରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଦର୍ଶକମାନେ ଏହି ବୀରତାର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ଉତ୍ସାହରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।
ଆସନ୍ନଭୀମସଙ୍ଗ୍ରାମକିଂଵଦନ୍ତୀପରମ୍ପରମ୍ । ଲୀଲାହାସଵିଲାସୋତ୍କସୁନ୍ଦରୀଧୂତଚାମରମ୍
ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ସେଠାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏକାଠୁ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ କଥା କହୁଛନ୍ତି, ଏହି ସମୟରେ ଖେଳଧୁଳା ହାସି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଚାମର ହଲେଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଧର୍ମ୍ଯପକ୍ଷପ୍ରଯୁକ୍ତାଗ୍ର୍ଯମୁନିସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନସ୍ତଵମ୍ । ସମ୍ପନ୍ନାନେକଲୋକେଶଵନିତାନଵସଂସ୍ତଵମ୍
ଯେଉଁଠି ଧର୍ମପକ୍ଷରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ଲୋକପତିଙ୍କର ମହିଳାମାନେ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଗାଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଵୀରଦୋର୍ମଣ୍ଡଲାଶ୍ଲେଷଲମ୍ପଟସ୍ତ୍ରୀଗଣାକରମ୍ । ଶୁକ୍ଲେନ ଶୂରଯଶସା ଚନ୍ଦ୍ରୀକୃତଦିଵାକରମ୍
ଯେଉଁଠି ବୀରମାନଙ୍କର ବାହୁଦେଶର ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ଅନେକ ମହିଳା ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଓ ଧଳା ପ୍ରଭାଏ ବୀରମାନଙ୍କର ଯଶ ଦିନକୁ ମଧ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଏ।
ଭଗଵଞ୍ ଶୂରଶବ୍ଦେନ କୀଦୃଶଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଭଟଃ । ସ୍ଵର୍ଗେ ଽଲଙ୍କରଣଂ କସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କୋ ଵା ଡିମ୍ବାହତୋ ଭଵେତ୍
ହେ ଭଗବନ୍, 'ଶୂର' ବୋଲି କେଉଁ ପ୍ରକାର ଯୋଦ୍ଧାକୁ କୁହାଯାଏ? ସ୍ୱର୍ଗରେ କିଏ ଶୋଭିତ ହୁଏ ଏବଂ କିଏ ḍିମ୍ବାହତ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥାଏ?
ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତାଚାରଯୁକ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭୋର୍ ଅର୍ଥେନ ଯୋ ରଣେ । ମୃତୋ ଽଥଵା ଜଯୀ ଵା ସ୍ଯାତ୍ ସ ଶୂରଶ୍ ଶୂରଲୋକଭାକ୍
ଯେଉଁଠି ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ମୃତ୍ୟୁ ବା ଜୟ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବୀର ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି ଏବଂ ବୀରମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଅନ୍ଯଥା ତୁ ନିକୃତ୍ତାଙ୍ଗୋ ରଣେ ଯୋ ମୃତିମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍ । ଡିମ୍ବାହଵହତଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ସ ନରୋ ନରକାସ୍ପଦମ୍
ଯଦି ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହୁଏ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯଦି କାହାରୋ ଅଙ୍ଗ ଛିନ୍ନ ହୋଇ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ତେବେ ସେ ḍimbāha ଦ୍ୱାରା ହତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ସେ ନରକର ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
ଅଯଥାଶାସ୍ତ୍ରସଞ୍ଚାରଵୃତ୍ତେନାର୍ଥେନ ଯୁଧ୍ଯତେ । ଯୋ ନରସ୍ ତସ୍ଯ ସଙ୍ଗ୍ରାମେ ମୃତସ୍ଯ ନିରଯୋ ଽକ୍ଷଯଃ
ଯଦି କେହି ଶାସ୍ତ୍ର ବିରୋଧୀ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଧନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ଅନନ୍ତ ନରକ ଦେଇଥାଏ।
ଯଥାସମ୍ଭଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଲୋକାଚାରାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ଯୁଧ୍ଯତେ ତାଦୃଶସ୍ଯୈଵ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୂରସ୍ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ସମ୍ଭବ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥ ଏବଂ ଲୋକର ଆଚାର ଅନୁସରଣ କରି ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ଏମିତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେ ନିଜେକୁ ସତ୍ୟ ବୀର ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।
ଗୋର୍ ଅର୍ଥେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାର୍ଥେ ମିତ୍ରସ୍ଯାର୍ଥେ ଚ ସନ୍ମତିଃ । ଶରଣାଗତଯତ୍ନେନ ମୃତସ୍ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵିଭୂଷଣମ୍
ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଯିଏ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ପରିପାଲ୍ଯ ସ୍ଵଦେଶୈକପାଲନୀଯସ୍ଥିତିଂ ସଦା । ରାଜା ମୃତସ୍ ତଦର୍ଥଂ ଯସ୍ ସ ଵୀରୋ ଵୀରଲୋକଭାକ୍
ନିଜ ଦେଶକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦାୟିତ୍ୱ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କାରଣରେ ଯେ ରାଜା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ସତ୍ୟରେ ବୀର ଏବଂ ବୀରମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ପ୍ରଜୋପଦ୍ରଵନିଷ୍ଠସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଽଥଵା ପ୍ରଭୋଃ । ଅର୍ଥେନ ଯେ ମୃତା ଯୁଦ୍ଧେ ତେ ଵୈ ନିରଯଗାମିନଃ
ଯେ ରାଜା କିମ୍ବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଉପରେ କଷ୍ଟ ଦେବାରେ ଲାଗିଥାଏ, ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେମାନେ ମରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି।
ଧର୍ମ୍ଯଂ ଯଥା ତଥା ଯୁଦ୍ଧଂ ଯଦି ସ୍ଯାତ୍ ତଦ୍ ଇମାଂ ସ୍ଥିତିମ୍ । ନାଶଯେଯୁର୍ ଅଲଂ ମତ୍ତା ଯେନ ଲୋକଭଯୋଜ୍ଝିତାଃ
ଯଦି ଯୁଦ୍ଧ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ହୁଏ, ତେବେ ଧ୍ୱଂସରେ ମତ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏହି ଶାନ୍ତି ଓ ନିର୍ଭୟତାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ହତଶ୍ ଶୂରସ୍ ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯ ଇତ୍ଯ୍ ଅଧମୋକ୍ତଯଃ । ଧର୍ମ୍ଯୋ ଯୋଦ୍ଧା ଭଵେଚ୍ ଛୂର ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଶାସ୍ତ୍ରନିଶ୍ଚଯଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଏକ ଶୂର ବୀର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ନିମ୍ନମନ୍ତା ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ, କେବଳ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୀର ଯୋଦ୍ଧାକୁ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଶୂର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସଦାଚାରଵତାମ୍ ଅର୍ଥେ ଖଡ୍ଗଧାରାଂ ସହନ୍ତି ଯେ । ତେ ଶୂରା ଇତି କଥ୍ଯନ୍ତେ ଶେଷା ଡିମ୍ବାହଵାହତାଃ
ଯେମାନେ ସଦାଚାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତଳୱାରର ଧାର ସହିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହିଁ ଶୂର ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଅନ୍ୟମାନେ କେବଳ ଢାଳ ଧରି ଘୁଞ୍ଚି ରହିଥିବା ଲୋକମାନେ।
ତେଷାମ୍ ଅର୍ଥେ ରଣଵ୍ଯୋମ୍ନି ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଉତ୍କଣ୍ଠିତାଶଯାଃ । ସୁରୀଭୂତମହାସତ୍ତ୍ଵଦଯିତୋତ୍କାସ୍ ସୁରାଙ୍ଗନାଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ମାନ୍ଦାକାଶରେ, ଦେବତାର ସ୍ୱରୂପ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଦେବୀମାନେ ଅପେକ୍ଷାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଧରୀମଧୁରମନ୍ଥରଗୀତଗର୍ଭଂ ମନ୍ଦାରମାଲ୍ଯଵଲନାକୁଲମାନିନୀକମ୍ । ଵିଶ୍ରାନ୍ତକାନ୍ତସୁରସିଦ୍ଧଵିମାନପଙ୍କ୍ତି ଵ୍ଯୋମୋତ୍ସଵେ ରଚିତଶୋଭମ୍ ଇଵୋଲ୍ଲଲାସ
ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଓ ମୃଦୁ ଗୀତର ଗୁଞ୍ଜନରେ, ମନ୍ଦାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଗର୍ବିତ ନାରୀମାନେ ଘିରି ରହିଛନ୍ତି, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ବିମାନମାଳାରେ ଆକାଶ ଉତ୍ସବ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭାରେ ନୃତ୍ୟରତ ହେଉଛି।
ଅଥ ଵୀରଵରୋତ୍କଣ୍ଠନୃତ୍ଯଦପ୍ସରସି ସ୍ଥିତା । ଲୀଲା ଵିଲୋକଯାମ୍ ଆସ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵିଦ୍ଯାନ୍ଵିତାଵନୌ
ଏହିବେଳେ, ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ଲୀଳା ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସେହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ନଜର ଦେଲେ।
ସୁରାଷ୍ଟ୍ରମଣ୍ଡଲେ ଭର୍ତୃପାଲିତେ ଵନମାଲିତେ । କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଵିତତାରଣ୍ଯେ ଦ୍ଵିତୀଯାକାଶଭୀଷଣେ
ସୁରାଷ୍ଟ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭର୍ତ୍ତୃପାଳ ରାଜ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଢାକି ରହିଥିଲା, ସେଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟ ଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାଶ ପରି ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଥିଲା।
ସେନାଦ୍ଵିତଯମ୍ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧଂ ସୌମ୍ଯାବ୍ଧିଦ୍ଵିତଯୋପମମ୍ । ମହାରମ୍ଭଘନଂ ମତ୍ତଂ ସ୍ଥିରଂ ରାଜଦ୍ଵଯାନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ, ଦୁଇଟି ସେନା ଅଶାନ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ସମୁଦ୍ର ପରି ଏକାଠି ଥିଲା—ବଡ଼, ଘନ, ମଦମସ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼, ପ୍ରତ୍ୟେକଟିରେ ଏକ ରାଜା ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧସଜ୍ଜଂ ସୁସନ୍ନଦ୍ଧସିଦ୍ଧମ୍ ଅଗ୍ନିମ୍ ଇଵାହୁତମ୍ । ପୂର୍ଵପ୍ରହାରସମ୍ପାତପ୍ରେକ୍ଷାକ୍ଷୁବ୍ଧାକ୍ଷିଲକ୍ଷକମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୟାରି ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଥିବା ସେମାନେ, ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରି ଉତ୍ସାହିତ ହେବା ପରି, ପ୍ରଥମ ଆକ୍ରମଣ ଆସିବାକୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଉଦ୍ଯତାମଲନିସ୍ତ୍ରିଂଶଧାରାସାରବ୍ରୁଡଜ୍ଜନମ୍ । କଚତ୍ପରଶ୍ଵଧପ୍ରାସଭିଣ୍ଡିପାଲର୍ଦ୍ଧିସଙ୍କୁଲମ୍
ଅସିମ୍ ପରିସ୍କୃତ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରଣଭୂମିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହାତରେ ଚମକୁଥିବା କୁଠାର, ଭାଲା, ଗଦା ଓ ଢାଳରେ ସମସ୍ତ ମଞ୍ଚ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଗରୁତ୍ମତ୍ପକ୍ଷଵିକ୍ଷୁବ୍ଧଵନସମ୍ପାତକମ୍ପିତମ୍ । ଉଦ୍ଯଦ୍ଦିନକରାଲୋକକଚତ୍କନକକଙ୍କଟମ୍
ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଦୌଡ଼ରେ ଭୂମି କମ୍ପିଉଠିଲା, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଖା ହଲେ ଜଙ୍ଗଲ କମ୍ପିଯାଏ। ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ସୁନାର ବାହୁବନ୍ଧ ଚମକୁଥିଲା।
ପରସ୍ପରମୁଖାଲୋକକୋପପ୍ରୋଦ୍ଧାସିତାଯୁଧମ୍ । ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯବଦ୍ଧଦୃଷ୍ଟିତ୍ଵାଚ୍ ଚିତ୍ରଭିତ୍ତାଵ୍ ଇଵାର୍ପିତମ୍
ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ରାଗରେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଏମିତି ଗଢ଼ିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ରପଟରେ ଅଙ୍କିତ ହୋଇଛି।
ଲେଖାମର୍ଯାଦଯା ଦୀର୍ଘବଦ୍ଧଯା ସ୍ଥାପିତସ୍ଥିତି । ଅନିଵାର୍ଯମହାହାର୍ଯଝାଙ୍କାରାଶ୍ରୁତସଙ୍କଥମ୍
ଦୀର୍ଘ ରେଖାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସେମାନଙ୍କ ଅନୁଶାସିତ ଶ୍ରେଣୀ ଏକ ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଏହି ଭାରି ଏକତ୍ରିକରଣର ଅଟଳ ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଇଥିଲା।
ପୂର୍ଵପ୍ରହାରସ୍ମଯତଶ୍ ଚିରସଂଶାନ୍ତଦୁନ୍ଦୁଭି । ନିବଦ୍ଧଯୋଧସଂସ୍ଥାନନିଶ୍ଚଲାନୀକମନ୍ଥରମ୍
ପୂର୍ବାହ୍ନରେ ମୃଦୁ ହସି, ବହୁଦିନ ହେବା ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଳ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ଶିବିରଗୁଡ଼ିକ ଅଟୁଟ ଓ ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ।
ଧନୁର୍ଦ୍ଵିତଯମାତ୍ରାତ୍ମଶୂନ୍ଯମଧ୍ଯୈକସେତୁନା । ଵିଭକ୍ତଂ କଲ୍ପଵାତେନ ମତ୍ତମ୍ ଏକାର୍ଣଵଂ ଯଥା
ଦୁଇଟି ଧନୁଷ ଦୂରରେ ଦୁଇଟି ସେନା ଥିଲା, ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଉପରେ ଏକ ଛୋଟ ପୁଲିଏ ଥିଲା, କଳ୍ପନାର ବାତାସରେ ସେମାନେ ପୃଥକ ହୋଇଥିଲେ, ଏକ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ର ପରି ।
କାର୍ଯସଙ୍କଟସଂରମ୍ଭଚିନ୍ତାପରଵଶେଶ୍ଵରମ୍ । ରଵଵଦ୍ଭେକକଣ୍ଠତ୍ଵଗ୍ଭଙ୍ଗୁରାତୁରହୃଦ୍ଗୁହମ୍
କାର୍ଯ୍ୟର ଜଟିଳତା ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ଥିବା ଏଇ ନାୟକ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଗୁହା ଦୂର୍ବଳ ଓ ଅସ୍ଥିର, ରବିର ତଳେ ବାଙ୍ଗ ମାଛର କ୍ରୋଧିତ କଣ୍ଠ ପରି ।
ପ୍ରାଣସର୍ଵସ୍ଵସନ୍ନ୍ଯାସସୋଦ୍ଯୋଗାସଙ୍ଖ୍ଯସୈନିକମ୍ । କର୍ଣସ୍ଥସଶରଜ୍ଯୌଘତ୍ଯାଗୋନ୍ମୁଖଧନୁର୍ଧରମ୍
ଅନେକ ସେନା ଯୋଦ୍ଧା, ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଏବଂ ଧନୁର୍ବାଣ ତଣା ରଖି, କାନ ପାଖରେ ବାଣ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ ।