ଦେଵ୍ଯୌ ଵିଵିଶତୁସ୍ ତତ୍ ତେ ଵ୍ଯୋମ ଵ୍ଯୋମାତ୍ମକେ ଜଗତ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ଽନ୍ତର୍ ଯଥା ପକ୍ଵମୃଦୁବିଲ୍ଵଂ ପିପୀଲିକେ
ସେଇ ଦୁଇ ଦେବୀ ଏହି ଆକାଶ ଓ ଆକାଶରେ ଗଠିତ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ, ଏମିତି ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେମିତି ଏକ ପିପିଳିକା ପାକା ବେଲ ଫଳର ଗୁହା ମାଧ୍ୟମରେ ଭିତରକୁ ଯାଏ।
ତତ୍ର ଲୋକାନ୍ତରାଣ୍ଯ୍ ଅଦ୍ରୀନ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ ଅତୀତ୍ଯ ତେ । ପ୍ରାପତୁର୍ ଭୂତଲଂ ଶୈଲମଣ୍ଡଲାମ୍ଭୋଧିସଙ୍କୁଲମ୍
ସେଠାରେ, ଅନ୍ୟ ଲୋକ, ପାହାଡ଼ ଓ ଆକାଶ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ସାଗରରେ ଭରିଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମେରୁଣାଲଙ୍କୃତଂ ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପଂ ନଵଦଲୋଦରମ୍ । ତତ୍ରାଥ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ଲୀଲାନାଥସ୍ଯ ମଣ୍ଡଲମ୍
ସେମାନେ ମେରୁ ପାହାଡ଼ରେ ଶୋଭିତ, ନଉଟି ମଣ୍ଡଳ ଭିତରେ ଥିବା ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପକୁ ଦେଖିଲେ; ସେଠାରେ, ଭାରତ ଭୂମିରେ, ଲୀଳାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ତସ୍ମିନ୍ ମଣ୍ଡଲେ ମଣ୍ଡିତାଵନୌ । ଚକ୍ରେ ଽଵସ୍କନ୍ଦନଂ କଶ୍ଚିତ୍ ସୀମାନ୍ତୋଦ୍ରିକ୍ତଭୂମିପଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ରାଜ୍ୟର ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିରେ, ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ରାଜ୍ୟର ଏକ ରାଜା ଜୟଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ।
ତେନ ସଙ୍ଗ୍ରାମସଂରମ୍ଭପ୍ରେକ୍ଷାର୍ଥଂ ସମୁପାଗତୈଃ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଭୂତୈସ୍ ତଦ୍ ଵ୍ଯୋମ ବଭୂଵାତ୍ଯନ୍ତସଙ୍କଟମ୍
ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ଜୀବମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହ ଦେଖିବାକୁ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ, ଏହି କାରଣରେ ଆକାଶଟି ବହୁତ ଭିଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅଶଙ୍କିତାଗତେ ତେ ତୁ ଦେଵ୍ଯୌ ଦଦୃଶତୁର୍ ନଭଃ । ନଭଶ୍ଚରଗଣାକ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅମ୍ବୁଦୈର୍ ଇଵ ମାଲିତମ୍
ସେଇ ଦୁଇ ରାଣୀ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଯେତେବେଳେ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଆକାଶଟି ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଜୀବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ମେଘରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ସିଦ୍ଧଚାରଣଗନ୍ଧର୍ଵଗଣଵିଦ୍ଯାଧରାନ୍ଵିତମ୍ । ଶୂରଗ୍ରହଣସଂରବ୍ଧସ୍ଵର୍ଗଲୋକାପ୍ସରୋଵୃତମ୍
ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ଅପ୍ସରାମାନେ ଶୂରମାନେକୁ ଧରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ରକ୍ତମାଂସମୁଖୋନ୍ନୃତ୍ଯଦ୍ଭୂତରକ୍ଷଃପିଶାଚକମ୍ । ଵୃଷ୍ଟିପୁଷ୍ପଭରାପୂର୍ଣହସ୍ତଵିଦ୍ଯାଧରାଙ୍ଗନମ୍
ସେଠାରେ ଭୂତ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚମାନେ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସ ମୁହଁରେ ନେଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ବିଦ୍ୟାଧର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ଭରି ରଖିଥିଲେ।
ଵେତାଲଯକ୍ଷକୁମ୍ଭାଣ୍ଡୈର୍ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵାଲୋକନସାଦରୈଃ । ଆଯୁଧାପାତରକ୍ଷାର୍ଥଗୃହୀତାଦ୍ରିତଟୈର୍ ଵୃତମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନଟି ବେତାଳ, ଯକ୍ଷ ଓ କୁମ୍ଭାଣ୍ଡମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଦୃଶ୍ୟକୁ ଆଦର ସହିତ ଦେଖୁଥିଲେ । ଏହିଠାରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅଯୁଧରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ଧରିଥିଲେ ।
ଅସ୍ତ୍ରମାର୍ଗନଭୋଭାଗଵିଦ୍ରଵଦ୍ଭୂତମଣ୍ଡଲମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗାର୍ହଶୂରାନଯନଵ୍ଯଗ୍ରେନ୍ଦ୍ରଭଟଭାସୁରମ୍
ଆକାଶ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭୂତମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ସେନା ଓ ଶୂରବୀରମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ ।
ଶୂରାର୍ଥାଲଙ୍କୃତୋତ୍ତୁଙ୍ଗଲୋକପାଲାଗ୍ର୍ଯଵାରଣମ୍ । ଆଗଚ୍ଛଚ୍ଛୂରସଙ୍ଘାତଗନ୍ଧର୍ଵୋନ୍ମୁଖଚାରଣମ୍
ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀମାନେ ଶୂରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଜାଯାଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ । ଏହିବେଳେ ନାୟକମାନେ ଏକଠା ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ଆଶାଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ଶୂରୋତ୍ସୁକାମରସ୍ତ୍ରୈଣକଟାକ୍ଷେକ୍ଷିତସଦ୍ଭଟମ୍ । ଆହୋପୁରୁଷିକାକ୍ଷୁବ୍ଧପ୍ରେକ୍ଷକାମୋଟନୋଦ୍ଭଟମ୍
ଶୂରବୀରମାନେ ଉତ୍ସୁକ ଓ ଆକୁଳ ନାରୀମାନଙ୍କର ଚାହାଣିରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଦର୍ଶକମାନେ ଏହି ବୀରତାର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ଉତ୍ସାହରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।
ଆସନ୍ନଭୀମସଙ୍ଗ୍ରାମକିଂଵଦନ୍ତୀପରମ୍ପରମ୍ । ଲୀଲାହାସଵିଲାସୋତ୍କସୁନ୍ଦରୀଧୂତଚାମରମ୍
ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ସେଠାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏକାଠୁ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ କଥା କହୁଛନ୍ତି, ଏହି ସମୟରେ ଖେଳଧୁଳା ହାସି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଚାମର ହଲେଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଧର୍ମ୍ଯପକ୍ଷପ୍ରଯୁକ୍ତାଗ୍ର୍ଯମୁନିସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନସ୍ତଵମ୍ । ସମ୍ପନ୍ନାନେକଲୋକେଶଵନିତାନଵସଂସ୍ତଵମ୍
ଯେଉଁଠି ଧର୍ମପକ୍ଷରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ଲୋକପତିଙ୍କର ମହିଳାମାନେ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଗାଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଵୀରଦୋର୍ମଣ୍ଡଲାଶ୍ଲେଷଲମ୍ପଟସ୍ତ୍ରୀଗଣାକରମ୍ । ଶୁକ୍ଲେନ ଶୂରଯଶସା ଚନ୍ଦ୍ରୀକୃତଦିଵାକରମ୍
ଯେଉଁଠି ବୀରମାନଙ୍କର ବାହୁଦେଶର ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ଅନେକ ମହିଳା ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଓ ଧଳା ପ୍ରଭାଏ ବୀରମାନଙ୍କର ଯଶ ଦିନକୁ ମଧ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଏ।
ଭଗଵଞ୍ ଶୂରଶବ୍ଦେନ କୀଦୃଶଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଭଟଃ । ସ୍ଵର୍ଗେ ଽଲଙ୍କରଣଂ କସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କୋ ଵା ଡିମ୍ବାହତୋ ଭଵେତ୍
ହେ ଭଗବନ୍, 'ଶୂର' ବୋଲି କେଉଁ ପ୍ରକାର ଯୋଦ୍ଧାକୁ କୁହାଯାଏ? ସ୍ୱର୍ଗରେ କିଏ ଶୋଭିତ ହୁଏ ଏବଂ କିଏ ḍିମ୍ବାହତ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥାଏ?
ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତାଚାରଯୁକ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭୋର୍ ଅର୍ଥେନ ଯୋ ରଣେ । ମୃତୋ ଽଥଵା ଜଯୀ ଵା ସ୍ଯାତ୍ ସ ଶୂରଶ୍ ଶୂରଲୋକଭାକ୍
ଯେଉଁଠି ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ମୃତ୍ୟୁ ବା ଜୟ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବୀର ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି ଏବଂ ବୀରମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଅନ୍ଯଥା ତୁ ନିକୃତ୍ତାଙ୍ଗୋ ରଣେ ଯୋ ମୃତିମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍ । ଡିମ୍ବାହଵହତଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ସ ନରୋ ନରକାସ୍ପଦମ୍
ଯଦି ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହୁଏ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯଦି କାହାରୋ ଅଙ୍ଗ ଛିନ୍ନ ହୋଇ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ତେବେ ସେ ḍimbāha ଦ୍ୱାରା ହତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ସେ ନରକର ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
ଅଯଥାଶାସ୍ତ୍ରସଞ୍ଚାରଵୃତ୍ତେନାର୍ଥେନ ଯୁଧ୍ଯତେ । ଯୋ ନରସ୍ ତସ୍ଯ ସଙ୍ଗ୍ରାମେ ମୃତସ୍ଯ ନିରଯୋ ଽକ୍ଷଯଃ
ଯଦି କେହି ଶାସ୍ତ୍ର ବିରୋଧୀ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଧନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ଅନନ୍ତ ନରକ ଦେଇଥାଏ।
ଯଥାସମ୍ଭଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଲୋକାଚାରାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ଯୁଧ୍ଯତେ ତାଦୃଶସ୍ଯୈଵ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୂରସ୍ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ସମ୍ଭବ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥ ଏବଂ ଲୋକର ଆଚାର ଅନୁସରଣ କରି ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ଏମିତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେ ନିଜେକୁ ସତ୍ୟ ବୀର ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।
ଗୋର୍ ଅର୍ଥେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାର୍ଥେ ମିତ୍ରସ୍ଯାର୍ଥେ ଚ ସନ୍ମତିଃ । ଶରଣାଗତଯତ୍ନେନ ମୃତସ୍ ସ୍ଵର୍ଗେ ଵିଭୂଷଣମ୍
ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଯିଏ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ପରିପାଲ୍ଯ ସ୍ଵଦେଶୈକପାଲନୀଯସ୍ଥିତିଂ ସଦା । ରାଜା ମୃତସ୍ ତଦର୍ଥଂ ଯସ୍ ସ ଵୀରୋ ଵୀରଲୋକଭାକ୍
ନିଜ ଦେଶକୁ ସଦା ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦାୟିତ୍ୱ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କାରଣରେ ଯେ ରାଜା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ସତ୍ୟରେ ବୀର ଏବଂ ବୀରମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ପ୍ରଜୋପଦ୍ରଵନିଷ୍ଠସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଽଥଵା ପ୍ରଭୋଃ । ଅର୍ଥେନ ଯେ ମୃତା ଯୁଦ୍ଧେ ତେ ଵୈ ନିରଯଗାମିନଃ
ଯେ ରାଜା କିମ୍ବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଉପରେ କଷ୍ଟ ଦେବାରେ ଲାଗିଥାଏ, ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେମାନେ ମରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି।
ଧର୍ମ୍ଯଂ ଯଥା ତଥା ଯୁଦ୍ଧଂ ଯଦି ସ୍ଯାତ୍ ତଦ୍ ଇମାଂ ସ୍ଥିତିମ୍ । ନାଶଯେଯୁର୍ ଅଲଂ ମତ୍ତା ଯେନ ଲୋକଭଯୋଜ୍ଝିତାଃ
ଯଦି ଯୁଦ୍ଧ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ହୁଏ, ତେବେ ଧ୍ୱଂସରେ ମତ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏହି ଶାନ୍ତି ଓ ନିର୍ଭୟତାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ହତଶ୍ ଶୂରସ୍ ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯ ଇତ୍ଯ୍ ଅଧମୋକ୍ତଯଃ । ଧର୍ମ୍ଯୋ ଯୋଦ୍ଧା ଭଵେଚ୍ ଛୂର ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଶାସ୍ତ୍ରନିଶ୍ଚଯଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଏକ ଶୂର ବୀର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ନିମ୍ନମନ୍ତା ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ, କେବଳ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୀର ଯୋଦ୍ଧାକୁ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଶୂର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସଦାଚାରଵତାମ୍ ଅର୍ଥେ ଖଡ୍ଗଧାରାଂ ସହନ୍ତି ଯେ । ତେ ଶୂରା ଇତି କଥ୍ଯନ୍ତେ ଶେଷା ଡିମ୍ବାହଵାହତାଃ
ଯେମାନେ ସଦାଚାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତଳୱାରର ଧାର ସହିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହିଁ ଶୂର ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଅନ୍ୟମାନେ କେବଳ ଢାଳ ଧରି ଘୁଞ୍ଚି ରହିଥିବା ଲୋକମାନେ।
ତେଷାମ୍ ଅର୍ଥେ ରଣଵ୍ଯୋମ୍ନି ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯ୍ ଉତ୍କଣ୍ଠିତାଶଯାଃ । ସୁରୀଭୂତମହାସତ୍ତ୍ଵଦଯିତୋତ୍କାସ୍ ସୁରାଙ୍ଗନାଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ ମାନ୍ଦାକାଶରେ, ଦେବତାର ସ୍ୱରୂପ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଦେବୀମାନେ ଅପେକ୍ଷାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଧରୀମଧୁରମନ୍ଥରଗୀତଗର୍ଭଂ ମନ୍ଦାରମାଲ୍ଯଵଲନାକୁଲମାନିନୀକମ୍ । ଵିଶ୍ରାନ୍ତକାନ୍ତସୁରସିଦ୍ଧଵିମାନପଙ୍କ୍ତି ଵ୍ଯୋମୋତ୍ସଵେ ରଚିତଶୋଭମ୍ ଇଵୋଲ୍ଲଲାସ
ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନଙ୍କର ମଧୁର ଓ ମୃଦୁ ଗୀତର ଗୁଞ୍ଜନରେ, ମନ୍ଦାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଗର୍ବିତ ନାରୀମାନେ ଘିରି ରହିଛନ୍ତି, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ବିମାନମାଳାରେ ଆକାଶ ଉତ୍ସବ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭାରେ ନୃତ୍ୟରତ ହେଉଛି।
ଅଥ ଵୀରଵରୋତ୍କଣ୍ଠନୃତ୍ଯଦପ୍ସରସି ସ୍ଥିତା । ଲୀଲା ଵିଲୋକଯାମ୍ ଆସ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵିଦ୍ଯାନ୍ଵିତାଵନୌ
ଏହିବେଳେ, ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ଲୀଳା ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସେହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ନଜର ଦେଲେ।
ସୁରାଷ୍ଟ୍ରମଣ୍ଡଲେ ଭର୍ତୃପାଲିତେ ଵନମାଲିତେ । କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଵିତତାରଣ୍ଯେ ଦ୍ଵିତୀଯାକାଶଭୀଷଣେ
ସୁରାଷ୍ଟ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭର୍ତ୍ତୃପାଳ ରାଜ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଢାକି ରହିଥିଲା, ସେଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟ ଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାଶ ପରି ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଥିଲା।