ପ୍ରତ୍ଯେକମ୍ ଅଣ୍ଡଗୋଲସ୍ଯ ସ୍ଥିତଃ କଡ୍ଢକରତ୍ନଵତ୍ । ଭୂତାକୃଷ୍ଟିକରୋ ଭାଗଃ ପାର୍ଥିଵସ୍ ସ ସ୍ଵଭାଵତଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ପୃଥିବୀର ଏମିତି ଏକ ଅଂଶ ଅଛି, ଯାହା ତାହାର ସ୍ବଭାବ ଦ୍ୱାରା ଚୁମ୍ବକ ପରି ଅନ୍ୟ ଭୂତମାନେକୁ ଆକର୍ଷଣ କରେ, ଯେପରି ଏକ ମଣି ଲୋହାକୁ ଆକର୍ଷଣ କରେ ।
ଯସ୍ ସର୍ଗଵିଭଵୋ ଽସ୍ମାକଂ ଧିଯାମ୍ ଅଵିଷଯସ୍ ତତଃ । ତଜ୍ଜଗତ୍କଥନେ ଶକ୍ତିର୍ ନ ମମାସ୍ତି ମହାମତେ
ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଯେଉଁ ମୂଳ କାରଣ, ସେଠାକୁ ଆମର ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ପହଞ୍ଚିପାରେ ନାହିଁ; ତେଣୁ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେଇ ଜଗତ୍ ବିଷୟରେ କହିବା ପାଇଁ ମୋର କ୍ଷମତା ନାହିଁ ।
ଭୀମାନ୍ଧକାରଗହନେ ସୁମହତ୍ଯ୍ ଅରଣ୍ଯେ ନୃତ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଦର୍ଶିତପରସ୍ପରମ୍ ଏଵ ମତ୍ତାଃ । ଯକ୍ଷା ଯଥା ପ୍ରଵିତତେ ପରମାମ୍ବରେ ଽନ୍ତର୍ ଏଵଂ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ସୁବହୂନି ମହାଜଗନ୍ତି
ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ଅନ୍ଧକାର ଜଙ୍ଗଲରେ ମଦମସ୍ତ ଯକ୍ଷମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିପାରିନଥିବାବେଳେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଝଲମଲ କରୁଛି।
ଏଵମ୍ ଆକଲଯନ୍ତ୍ଯୌ ତେ ନିର୍ଗତ୍ଯ ଜଗତୋ ନିଜମ୍ । ଅନ୍ତଃପୁରଂ ଦଦୃଶତୁର୍ ଝଗିତୀଵ ଵିନିଦ୍ରିତେ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନେ ଜଗତୁଠାରୁ ବାହାରି ନିଜ ପ୍ରାସାଦକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଏକ ନଗର ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଅଛି।
ସ୍ଥିତପୁଷ୍ପଭରାପୂର୍ଣମହାରାଜମହାଶଵମ୍ । ଶଵପାର୍ଶ୍ଵୋପଵିଷ୍ଟାନ୍ତଶ୍ଚିତ୍ତଲୀଲାଶରୀରକମ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଫୁଲର ମାଳାରେ ଭରିଥିବା ବଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ଶବ ଶୋଇଛି, ଏବଂ ଶବର ପାଖରେ ମନର ଖେଳ ଭାବରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ବସିଛି।
ଘନରାତ୍ରିତଯାଲ୍ପାଲ୍ପମହାନିଦ୍ରଜନାକୁଲମ୍ । ଧୂପଚନ୍ଦନକର୍ପୂରକୁଙ୍କୁମାମୋଦମନ୍ଥରମ୍
ସେଠାରେ ତିନି ରାତିର ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଲୋକମାନେ ଅଳସ ହୋଇ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଧୂପ, ଚନ୍ଦନ, କର୍ପୂର ଓ କୁଙ୍କୁମର ସୁଗନ୍ଧି ହାଲୁକା ଭାବେ ବିକିରିତ ହେଉଛି।
ତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ପୁନର୍ ଭର୍ତୁସ୍ ସଂସାରଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଆଦୃତା । ପପାତ ଲୀଲା ସଙ୍କଲ୍ପଦେହେନାତ୍ରୈଵ ତନ୍ନଭଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୁନି ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଆତୁର ହେଲେ । ଲୀଳା ଏଠି ଏଠି, କେବଳ ଚିନ୍ତାରେ ଗଠିତ ଦେହ ସହିତ, ସେହି ଆକାଶକୁ ଲୁଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ ।
ଵିଵେଶ ଭର୍ତୃସଙ୍କଲ୍ପସଂସାରଂ କଞ୍ଚିଦ୍ ଆତତମ୍ । ସଂସାରାଵରଣଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଭିତ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକର୍ପରମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ବିଶାଳ ସଂସାରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେହି ସଂସାରର ଆବରଣ ଭାଙ୍ଗି, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଲକୁ ମଧ୍ୟ ଭେଦି ଚାଲିଗଲେ ।
ପ୍ରାପ ସାର୍ଧଂ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ପୁନର୍ ଆଵରଣାନ୍ଵିତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଣ୍ଡପଂ ସ୍ଫାରଂ ତଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତଥା ଜଵାତ୍
ସେ ଦେବୀ ସହିତ ପୁନି ଏକାଠି, ପୁଣିଥରେ ଆବରଣ ହୋଇଥିବା ବିଶାଳ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଣ୍ଡପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ସେହିପରି ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ତାହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ଦଦର୍ଶ ଭର୍ତୃସଙ୍କଲ୍ପଜଗଜ୍ ଜମ୍ବାଲପଲ୍ଵଲମ୍ । ସା ହଂସୀ ଶୈଲକମଲଂ ତମୋଜଲଦପଙ୍କିଲମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଚିନ୍ତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏହି ସଂସାରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଅଜ୍ଞାନର କଳୁଷିତ ଜଳରେ ପଡ଼ିଥିବା ପାହାଡ଼ ମାନ୍ୟ ଗୋଲାପ ଫୁଲକୁ ଦେଖୁଥିବା ହଂସୀ ପରି, ସେଉଁଠି ସଂସାର ଏକ ମଲିନ ଦଳାନି ପୋଖରି ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲା ।
ଦେଵ୍ଯୌ ଵିଵିଶତୁସ୍ ତତ୍ ତେ ଵ୍ଯୋମ ଵ୍ଯୋମାତ୍ମକେ ଜଗତ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ଽନ୍ତର୍ ଯଥା ପକ୍ଵମୃଦୁବିଲ୍ଵଂ ପିପୀଲିକେ
ସେଇ ଦୁଇ ଦେବୀ ଏହି ଆକାଶ ଓ ଆକାଶରେ ଗଠିତ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ, ଏମିତି ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେମିତି ଏକ ପିପିଳିକା ପାକା ବେଲ ଫଳର ଗୁହା ମାଧ୍ୟମରେ ଭିତରକୁ ଯାଏ।
ତତ୍ର ଲୋକାନ୍ତରାଣ୍ଯ୍ ଅଦ୍ରୀନ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ ଅତୀତ୍ଯ ତେ । ପ୍ରାପତୁର୍ ଭୂତଲଂ ଶୈଲମଣ୍ଡଲାମ୍ଭୋଧିସଙ୍କୁଲମ୍
ସେଠାରେ, ଅନ୍ୟ ଲୋକ, ପାହାଡ଼ ଓ ଆକାଶ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ସାଗରରେ ଭରିଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମେରୁଣାଲଙ୍କୃତଂ ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପଂ ନଵଦଲୋଦରମ୍ । ତତ୍ରାଥ ଭାରତେ ଵର୍ଷେ ଲୀଲାନାଥସ୍ଯ ମଣ୍ଡଲମ୍
ସେମାନେ ମେରୁ ପାହାଡ଼ରେ ଶୋଭିତ, ନଉଟି ମଣ୍ଡଳ ଭିତରେ ଥିବା ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପକୁ ଦେଖିଲେ; ସେଠାରେ, ଭାରତ ଭୂମିରେ, ଲୀଳାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ତସ୍ମିନ୍ ମଣ୍ଡଲେ ମଣ୍ଡିତାଵନୌ । ଚକ୍ରେ ଽଵସ୍କନ୍ଦନଂ କଶ୍ଚିତ୍ ସୀମାନ୍ତୋଦ୍ରିକ୍ତଭୂମିପଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ରାଜ୍ୟର ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିରେ, ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ରାଜ୍ୟର ଏକ ରାଜା ଜୟଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ।
ତେନ ସଙ୍ଗ୍ରାମସଂରମ୍ଭପ୍ରେକ୍ଷାର୍ଥଂ ସମୁପାଗତୈଃ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଭୂତୈସ୍ ତଦ୍ ଵ୍ଯୋମ ବଭୂଵାତ୍ଯନ୍ତସଙ୍କଟମ୍
ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ଜୀବମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହ ଦେଖିବାକୁ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ, ଏହି କାରଣରେ ଆକାଶଟି ବହୁତ ଭିଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅଶଙ୍କିତାଗତେ ତେ ତୁ ଦେଵ୍ଯୌ ଦଦୃଶତୁର୍ ନଭଃ । ନଭଶ୍ଚରଗଣାକ୍ରାନ୍ତମ୍ ଅମ୍ବୁଦୈର୍ ଇଵ ମାଲିତମ୍
ସେଇ ଦୁଇ ରାଣୀ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଯେତେବେଳେ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଆକାଶଟି ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଜୀବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ମେଘରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ସିଦ୍ଧଚାରଣଗନ୍ଧର୍ଵଗଣଵିଦ୍ଯାଧରାନ୍ଵିତମ୍ । ଶୂରଗ୍ରହଣସଂରବ୍ଧସ୍ଵର୍ଗଲୋକାପ୍ସରୋଵୃତମ୍
ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ଅପ୍ସରାମାନେ ଶୂରମାନେକୁ ଧରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ରକ୍ତମାଂସମୁଖୋନ୍ନୃତ୍ଯଦ୍ଭୂତରକ୍ଷଃପିଶାଚକମ୍ । ଵୃଷ୍ଟିପୁଷ୍ପଭରାପୂର୍ଣହସ୍ତଵିଦ୍ଯାଧରାଙ୍ଗନମ୍
ସେଠାରେ ଭୂତ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚମାନେ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସ ମୁହଁରେ ନେଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ବିଦ୍ୟାଧର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ଭରି ରଖିଥିଲେ।
ଵେତାଲଯକ୍ଷକୁମ୍ଭାଣ୍ଡୈର୍ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵାଲୋକନସାଦରୈଃ । ଆଯୁଧାପାତରକ୍ଷାର୍ଥଗୃହୀତାଦ୍ରିତଟୈର୍ ଵୃତମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନଟି ବେତାଳ, ଯକ୍ଷ ଓ କୁମ୍ଭାଣ୍ଡମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଦୃଶ୍ୟକୁ ଆଦର ସହିତ ଦେଖୁଥିଲେ । ଏହିଠାରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅଯୁଧରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ଧରିଥିଲେ ।
ଅସ୍ତ୍ରମାର୍ଗନଭୋଭାଗଵିଦ୍ରଵଦ୍ଭୂତମଣ୍ଡଲମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗାର୍ହଶୂରାନଯନଵ୍ଯଗ୍ରେନ୍ଦ୍ରଭଟଭାସୁରମ୍
ଆକାଶ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭୂତମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ସେନା ଓ ଶୂରବୀରମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ ।
ଶୂରାର୍ଥାଲଙ୍କୃତୋତ୍ତୁଙ୍ଗଲୋକପାଲାଗ୍ର୍ଯଵାରଣମ୍ । ଆଗଚ୍ଛଚ୍ଛୂରସଙ୍ଘାତଗନ୍ଧର୍ଵୋନ୍ମୁଖଚାରଣମ୍
ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀମାନେ ଶୂରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଜାଯାଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ । ଏହିବେଳେ ନାୟକମାନେ ଏକଠା ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ଆଶାଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ଶୂରୋତ୍ସୁକାମରସ୍ତ୍ରୈଣକଟାକ୍ଷେକ୍ଷିତସଦ୍ଭଟମ୍ । ଆହୋପୁରୁଷିକାକ୍ଷୁବ୍ଧପ୍ରେକ୍ଷକାମୋଟନୋଦ୍ଭଟମ୍
ଶୂରବୀରମାନେ ଉତ୍ସୁକ ଓ ଆକୁଳ ନାରୀମାନଙ୍କର ଚାହାଣିରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଦର୍ଶକମାନେ ଏହି ବୀରତାର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ଉତ୍ସାହରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।
ଆସନ୍ନଭୀମସଙ୍ଗ୍ରାମକିଂଵଦନ୍ତୀପରମ୍ପରମ୍ । ଲୀଲାହାସଵିଲାସୋତ୍କସୁନ୍ଦରୀଧୂତଚାମରମ୍
ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ସେଠାରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏକାଠୁ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ କଥା କହୁଛନ୍ତି, ଏହି ସମୟରେ ଖେଳଧୁଳା ହାସି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଚାମର ହଲେଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଧର୍ମ୍ଯପକ୍ଷପ୍ରଯୁକ୍ତାଗ୍ର୍ଯମୁନିସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନସ୍ତଵମ୍ । ସମ୍ପନ୍ନାନେକଲୋକେଶଵନିତାନଵସଂସ୍ତଵମ୍
ଯେଉଁଠି ଧର୍ମପକ୍ଷରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ଲୋକପତିଙ୍କର ମହିଳାମାନେ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଗାଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଵୀରଦୋର୍ମଣ୍ଡଲାଶ୍ଲେଷଲମ୍ପଟସ୍ତ୍ରୀଗଣାକରମ୍ । ଶୁକ୍ଲେନ ଶୂରଯଶସା ଚନ୍ଦ୍ରୀକୃତଦିଵାକରମ୍
ଯେଉଁଠି ବୀରମାନଙ୍କର ବାହୁଦେଶର ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ଅନେକ ମହିଳା ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଓ ଧଳା ପ୍ରଭାଏ ବୀରମାନଙ୍କର ଯଶ ଦିନକୁ ମଧ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଏ।
ଭଗଵଞ୍ ଶୂରଶବ୍ଦେନ କୀଦୃଶଃ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଭଟଃ । ସ୍ଵର୍ଗେ ଽଲଙ୍କରଣଂ କସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କୋ ଵା ଡିମ୍ବାହତୋ ଭଵେତ୍
ହେ ଭଗବନ୍, 'ଶୂର' ବୋଲି କେଉଁ ପ୍ରକାର ଯୋଦ୍ଧାକୁ କୁହାଯାଏ? ସ୍ୱର୍ଗରେ କିଏ ଶୋଭିତ ହୁଏ ଏବଂ କିଏ ḍିମ୍ବାହତ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥାଏ?
ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତାଚାରଯୁକ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭୋର୍ ଅର୍ଥେନ ଯୋ ରଣେ । ମୃତୋ ଽଥଵା ଜଯୀ ଵା ସ୍ଯାତ୍ ସ ଶୂରଶ୍ ଶୂରଲୋକଭାକ୍
ଯେଉଁଠି ଶାସ୍ତ୍ର ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ମୃତ୍ୟୁ ବା ଜୟ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବୀର ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି ଏବଂ ବୀରମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଅନ୍ଯଥା ତୁ ନିକୃତ୍ତାଙ୍ଗୋ ରଣେ ଯୋ ମୃତିମ୍ ଆପ୍ନୁଯାତ୍ । ଡିମ୍ବାହଵହତଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ସ ନରୋ ନରକାସ୍ପଦମ୍
ଯଦି ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହୁଏ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯଦି କାହାରୋ ଅଙ୍ଗ ଛିନ୍ନ ହୋଇ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ତେବେ ସେ ḍimbāha ଦ୍ୱାରା ହତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ସେ ନରକର ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
ଅଯଥାଶାସ୍ତ୍ରସଞ୍ଚାରଵୃତ୍ତେନାର୍ଥେନ ଯୁଧ୍ଯତେ । ଯୋ ନରସ୍ ତସ୍ଯ ସଙ୍ଗ୍ରାମେ ମୃତସ୍ଯ ନିରଯୋ ଽକ୍ଷଯଃ
ଯଦି କେହି ଶାସ୍ତ୍ର ବିରୋଧୀ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଧନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ଅନନ୍ତ ନରକ ଦେଇଥାଏ।
ଯଥାସମ୍ଭଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଲୋକାଚାରାନୁଵୃତ୍ତିମାନ୍ । ଯୁଧ୍ଯତେ ତାଦୃଶସ୍ଯୈଵ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୂରସ୍ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ସମ୍ଭବ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥ ଏବଂ ଲୋକର ଆଚାର ଅନୁସରଣ କରି ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ଏମିତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେ ନିଜେକୁ ସତ୍ୟ ବୀର ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।